Ένα παράθυρο στον ήλιο

της Άννας Θωμαΐδη

parathiro-ston-hlioΚι όταν όλα πέφτουν πάνω μου και με πνίγουν τότε ψάχνω για το βλέμμα σου.  Αυτό το αθώο, γεμάτο ζωντάνια βλέμμα που εξερευνεί με ένα απλό πέρασμα από πάνω μου τα μύχια της ψυχής μου.

Δεν κρύβομαι από σένα, ότι κι αν κάνω. Το έχω καταλάβει, δεν σε ξεγελάω. Τα μάτια σου είναι για μένα ένα παράθυρο, που από μέσα του τρυπώνει ο ήλιος υπέρλαμπρος και ζεσταίνει και την πιο κρυφή γωνιά της ψυχής μου.

Κι όταν πλησιάζω για να δω καλύτερα μέσα από αυτό το σωτήριο πέρασμα, τότε βλέπω τον εαυτό μου, όπως πραγματικά είμαι. Γεμάτη αγάπη, γεμάτη αποφασιστικότητα κι απλώνω τα χέρια μου για να πιάσω το φως – να λουστώ με αυτό. Και τότε μου χαμογελούν, κι η  γλύκα τους μοιάζει με το σιρόπι από το ομορφότερο γλυκό του κόσμου που γεμίζει την καρδιά με αισιοδοξία και χαρά.

Σε αγκαλιάζω σφιχτά  και εύχομαι να μην αφήσεις τον εαυτό σου ποτέ να αλλοιώσει αυτό το υπέροχο αγαθό που πηγάζει από τα μάτια σου για κανέναν και για τίποτε… Τώρα δεν το γνωρίζεις αλλά είναι σωτήριο..

Σε ευχαριστώ που με σώζεις όποτε σε έχω ανάγκη μικρή μου τρυφερή ύπαρξη.


της Άννας Θωμαΐδη

Η Νεράιδα των Χριστουγέννων!

Μια διαφορετική μαγική Χριστουγεννιάτικη ιδέα μοιράζεται σήμερα μαζί μας η Κλειώ από το blog Νεράιδες και Δράκοι. Διαβάστε την και μαγευτείτε!

 

neraida-christougennonΤο ότι τρελαίνομαι για τα Χριστούγεννα σας το έχω πει; Από το καλοκαίρι ακόμα, κάνω όνειρα και προγραμματίζω για αυτά! Τι θα ετοιμάσω για τον στολισμό του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, πως θα εμπλουτίσω τις δικές μας Christmas traditions κλπ. Οι φίλοι και οι γνωστοί με κοροϊδεύουν φυσικά, αλλά ποιος νοιάζεται;
Είμαι ένα christmas freak και το έχω αποδεχτεί…

Για τις  Νεράιδες και  τον ρόλο που κατέχουν στη ζωή μας σας τα έχω πει εδώ
Ήρθε λοιπόν η στιγμή, να σας αποκαλύψω πως σχετίζονται αυτά τα δύο, δηλαδή οι Νεράιδες και τα Χριστούγεννα. Με μεγάλη μου τιμή, σας παρουσιάζω την Νεράιδα των Χριστουγέννων!!!

 

Όταν τα παιδιά μου ήταν κοντά δύο χρονών, αποφάσισα πως κάτι έπρεπε να κάνω, ώστε να αγαπήσουν τα Χριστούγεννα όσο και εγώ! Αλλιώς τι Ξωτικό των Χριστουγέννων καυγχιόμουν ότι ήμουνα; Θα μου πείτε σιγά το δύσκολο…τα παιδιά έτσι και αλλιώς τρελαίνονται για τα Χριστούγεννα. Ναι, αλλά εμένα δεν μου έφτανε αυτό. Ήθελα να τους δώσω το κάτι παραπάνω, κάτι που θα έκανε τη διαφορά, κάτι που θα έφτιαχνε παραμυθένιες αναμνήσεις στα κεφαλάκια τους, κάτι που θα τα έκανε να ανυπομονούν για την μαγεία των Χριστουγέννων από το καλοκαίρι ακόμα. (like mother, like daughter!)

Ψάχνοντας, λοιπόν, ιδέες για τα Χριστούγεννα, έπεσα πάνω στα πολύ γνωστά ημερολόγια αντίστροφης μέτρησης ή αλλιώς advent calendars. Θυμήθηκα και νοστάλγησα τα παιδικά μου χρόνια και μπήκα στον πειρασμό να τα φτιάξω.

Στην πορεία όμως, συνειδητοποίησα ότι μου ήταν πολύ δύσκολο να βάλω τα δίχρονα παιδιά μου στην διαδικασία αυτή. Δηλαδή, δεν μπορούσα να τους πω ότι αυτά είναι τα δώρα σας, αλλά μην τα ανοίξετε τώρα…θα ανοίγετε ένα δώρο την ημέρα. Ακόμη και αν η Νεραϊδούλα μου, ακολουθούσε την οδηγία μου, ήμουν σίγουρη πως το μικρό μου Δρακάκι, θα άνοιγε με μιας όλα τα δικά του δώρα, σίγουρα κάποια της αδερφής του και μην σας πω και μερικά του γείτονα, για το ξεκάρφωμα βρε παιδάκι μου! Η υπομονή είναι μία αρετή, που δυστυχώς σαν οικογένεια δεν διαθέτουμε!

Επίσης, το γεγονός ότι ήμουν μία εργαζόμενη μαμά, με σκληρά ωράρια εργασίας, με αποθάρρυνε αρκετά, αφού θα έπρεπε να αφιερώσω πολύ από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου, για την προετοιμασία και την κατασκευή τους, ενώ θα έπρεπε να διαθέσω μμε μιας ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για την αγορά των δώρων.

Κάπου εκεί γεννήθηκε στο μυαλό μου η Νεράιδα των Χριστουγέννων!!! Βοηθός του Aη- Βασίλη και πρωταγωνίστρια των δικών μας Χριστουγέννων. Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω ένα σκηνικό παραμυθένιο, πασπαλισμένο πάντα με τη σωστή δόση Νεραϊδόσκονης και μαγείας και να την πλασάρω στα παιδιά μου.
 
Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Νεράιδες και Δράκοι!

Photo by Νεράιδες και Δράκοι

Αν θες να ζεις αληθινά, μιμήσου το παιδί σου

Η Μαρία είναι η μαμά του μικρού Χρήστου και μέσα από το blog της στο paidikokouti.gr μοιράζεται όσα την εμπνέουν και τα μαθήματα ζωής που παίρνει από τον γιο της.

 

photographerΣκέφτομαι τον εαυτό μου, τη ζωή μου. Όλα αυτά που έχω καταφέρει, που έχω πετύχει. Η ζωή όλων μας είναι ένας αδιάκοπος καθημερινός αγώνας. Αγώνας για να κατακτήσουμε επιτυχίες, για να καταφέρουμε πράγματα, για να φέρουμε εις πέρας μικρές ή μεγάλες αποστολές. Βάζουμε στόχους και προσπαθούμε να τους εκπληρώσουμε. Τρέχουμε ολημερίς κι ολονυχτίς για να πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τι γίνεται όμως όταν φτάνουμε στη γραμμή του τέρματος;

Όταν φτάνουμε στη γραμμή του τέρματος, κόβουμε βιαστικά το νήμα, χαμογελάμε για λίγα δευτερόλεπτα και ξεκινάμε πάλι το τρέξιμο για τον επόμενο στόχο.

Αυτό έκανα όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Δεν χαιρόμουν τις επιτυχίες μου, δεν χαιρόμουν τις χαρές μου. Έτρεχα γρήγορα-γρήγορα να ξεκινήσω τον επόμενο γύρο στον αγώνα δρόμου  της ζωής. Ώσπου ήρθε και με βρήκε ο μικρός Χρήστος.

Ο μικρός Χρήστος θέλει τα πράγματα να γίνονται στο χρόνο τους. Δεν βιάζεται, κάνει αργά αλλά σταθερά βήματα προς την κατάκτηση κάθε αναπτυξιακού σταδίου. Η εσωτερική του φωνή τον οδηγεί, τον κατευθύνει προς τον εκάστοτε στόχο, είτε αυτός είναι να σταθεί όρθιος, να πει μια λέξη καθαρά, ή να ανέβει μόνος του ένα σκαλοπάτι. Κι όταν πετύχει το στόχο του, τρέχει χαρούμενος πέρα-δώθε για ώρα, και για πολλές επαναλαμβανόμενες φορές. Χαίρεται για τις κατακτήσεις του, τις απολαμβάνει.

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog του paidikokouti.gr


Photo by Elvis Kennedy

 

Εικόνες και συναισθήματα που δεν ξεχνάς…

 

H Μερσίνη που έχει δημιουργήσει το blog tosodoulika, μέχρι να γεννήσει πρόωρα, δεν γνώριζε καν την ύπαρξη του όρου «Πρωορότητα». Στο blog της γράφει όλα όσα έμαθε και μαθαίνει για την προωρότητα, ιατρικές πληροφορίες και τις προσωπικές της σκέψεις. Επιλέξαμε σήμερα και σας παρουσιάζουμε ένα υπέροχο post που αφορά τις «εικόνες και συναισθήματα που δεν ξεχνάς» τις πρώτες εβδομάδες ζωής του μωρού της. Τότε που βρισκόταν ακόμα στην θερμοκοιτίδα…

 

Στο σαλόνι περιμένουν γονείς με καρδιοχτύπι. Κάθε μέρα η ίδια αγωνία. Όπως την πρώτη μέρα.

«Άλλαξε κάτι σήμερα; »
«Αναπνέει μόνο του;»
«Του έδωσαν γάλα;»

Η ώρα που επιτρέπονται οι επισκέψεις είναι πάντα η ίδια και ο χρόνος περιορισμένος.

 

Πρώορο μωρό

 

«Δικαιούσαι» μίση ώρα χαράς. Μόλις μισή ώρα με το μωρό σου.

Η νοσηλεύτρια βγαίνει στο “αποστειρωμένο” σαλονάκι. Παντού μυρίζει έντονα “αλκοολούχο αντισηπτικό”.

Μαμάδες και μπαμπάδες στριμωγμένοι στο μικρό προθάλαμο.

Περιμένεις στην ουρά για να μπεις στη μονάδα. Ανυπομονείς τόσο πολύ που αν και έξω κάνει κρύο, εσύ έχεις αρχίσει να ιδρώνεις. Φοράς την πράσινη αποστειρωμένη ρόμπα, μαζεύεις τα μαλλιά σου, φοράς μια μάσκα στο πρόσωπο για τα μικρόβια και υποπόδια (μπλε νάιλον σακουλάκια που φοράς στα πόδια, για όσους ευτυχώς δεν ξέρουν).

Φτάνεις με τη σειρά σου στο νιπτήρα. Σηκώνεις τα μανίκια μέχρι πάνω. Ποτέ δεν φανταζόσουν όλη αυτή τη διαδικασία. Ιεροτελεστία! Το πιο «ιερό» πλύσιμο χεριών για να αγγίξεις ίσα-ίσα το μικρό του ποδαράκι, το χέρι ή την πλατούλα του.

Εσύ όμως λαχταράς άλλα…

Αφού πλύνεις τα χέρια σου, βάζεις αντισηπτικό. Αυτή η μυρωδιά θα σε ακολουθεί για χρόνια.

Χωρίς να πιάσεις καν την πόρτα, σπρώχνεις με τον αγκώνα και μπαίνεις.

Πας στο σημείο που βρισκόταν η θερμοκοιτίδα την προηγούμενη μέρα. Παρακαλάς να είναι εκεί. Να μην έχει αλλάξει τίποτα ή αν έχει αλλάξει να είναι πιο κοντά στην ΕΞΟΔΟ.

Είναι όμως εκεί. Δεν κοιμάται. Κουνιέται. Μικρά σχεδόν διάφανα χέρια και πόδια κουνιούνται. Δεν βολεύεται. Τα μηχανήματα που βρίσκονται πάνω από τη θερμοκοιτίδα, στο ειδικό ραφάκι κάνουν τον ίδιο με εχθές εκνευριστικό θόρυβο αλλά τίποτα το ανησυχητικό. «Κορεσμός σταθερός».

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ακόμα «ιδιαίτερα». Χωρίς τη «σωστή» αναλογία. Εσένα όμως δεν σε νοιάζει.

Μετράς τα καλώδια που είναι συνδεδεμένα με το μωρό. Πρέπει να προσέξεις ιδιαίτερα πως θα το αγγίξεις. Δεν θες να τραβήξεις άθελα σου κανένα, ούτε φυσικά να το πονέσεις. Στο στόμα του είναι περασμένο ένα σωληνάκι. Στη μύτη του έχει ένα άλλο. Πάνω από το πόδι έχει μια τομή και του έχουν «περάσει» ένα τρίτο. Το μόνο χαριτωμένο πάνω του είναι ένα κόκκινο σκουφάκι που φοράει για να μην φαίνεται η «πεταλούδα» που είναι καρφωμένη στο κεφάλι του.

Το κοιτάς. Έχει φτάσει την 29η εβδομάδα. Πέρασαν κιόλας 3εβδομάδες που είναι εκεί. Έπρεπε όμως να είναι στην κοιλιά σου. Μέσα σου… Το σώμα σου το ζητάει. Τα βράδια σε πιάνουν κράμπες στην κοιλιά. Ξυπνάς και κλαις.

Είσαι λεχώνα και ταυτόχρονα δεν είσαι.
Είσαι μαμά και δεν είσαι.
Έχεις μωρό και δεν έχεις.
Είναι μωρό και δεν είναι.

Συνεχίζεις να το κοιτάς.

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog tosodoulika.

Photo by Chiceaux Lynch

 

Το 2014 τελείωσε, καλώς το 2015.

Νέα χρονιά, νέο ξεκίνημα! Η Μαρία από το Μάνα Μανούλα Μαμά κάνει την ανασκόπησή της για τη χρονιά που πέρασε και μιλάει για τις σκέψεις της και τους στόχους της για τη νέα χρονιά.

 

flowersXριστούγεννα και Πρωτοχρονιά ήρθαν και πέρασαν. Γέμισε το πρόγραμμά μας με κουλουράκια που φτιάξαμε παρέα με τα παιδιά, με θεατρικές παραστάσεις και φωτογραφίες, με τρέξιμο για να προλάβουμε πρόβες και γέλια για να μάθουμε ρόλους. Όλα από κοινού. Το κινητό χτυπούσε συνέχεια για να υπενθυμίσει τί έχουμε να κάνουμε μετά, το άγχος της μαμάς έπρεπε να μένει κρυμμένο.

 Άγχος γιατί ήθελα να θυμούνται με χαρά αυτές τις μέρες, να μην σκέφτονται ότι με το ζόρι ντύθηκαν, ανέβηκαν σε μια σκηνή, έπλασαν μπισκότα. Άγχος γιατί κάτι έλειπε φέτος από το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα, το ένιωθα κάπως λιγότερο. Λες και είχε συσσωρευτεί η κούραση και δεν άφηνε να δω καθαρά τη χαρά των ημερών που κρυβόταν από πίσω.

 Δεν ήταν και τόση η κούραση τελικά. Ήταν περισσότερο ο φόβος. Για το τί έρχεται. Λέμε ευτυχισμένα χρόνια τα παιδικά. Και μετά μεγαλώνουν τα παιδάκια, και γεμίζουν με άγχος και υποχρεώσεις. Και πώς να εξηγήσεις στο παιδικό μυαλουδάκι τώρα γιατί δεν έχει σπίτι ο κύριος που βλέπουμε κάθε μέρα στο δρόμο, που κάποτε ήταν κι εκείνος παιδάκι με μαμά και μπαμπά; Ή γιατί δεν μπορεί η μαμά να βοηθήσει το νεαρό που ζητούσε χρήματα στο τρένο; Και πώς να αφήσεις τον εαυτό σου να χαρεί χωρίς τύψεις;

 Η παραμονή της Πρωτοχρονιάς ήταν η ημέρα της ανασκόπησης. Τί αφήνω πίσω και τί κρατάω από το 2014. Και ευτυχώς, ο απολογισμός ήταν θετικός. Αυτά που σκέφτηκα με αγάπη, με νοσταλγία, με ευχαρίστηση, με ευγνωμοσύνη, ήταν πολλά περισσότερα από τα άλλα, που ίσως και να άφησαν μια κάπως πικρή γεύση.

 Κατάφερα να δείξω στα παιδιά μου μερικά βασικά πράγματα. Πόσο σημαντικό είναι να μπορούν να βοηθήσουν έναν άλλο άνθρωπο. Πόσο σημαντικό είναι να κάνουν κάτι με αγάπη. Πόσο σημαντικό είναι να το διασκεδάζουν. Πόσο σημαντικό είναι να έχουν τους δικούς τους κανόνες. Πόσο ασήμαντο είναι να κάνουν πράγματα για να αρέσουν στους άλλους.

Κατάφερα επίσης να αποφασίσω τί θέλω να κάνω στην καινούρια χρονιά. Μόνο δύο πράγματα.

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Μάνα Μανούλα Μαμά!

 

Photo by Thomas Hawlk