Η Ελένη σε αυτή της την ανάρτηση προτίμησε να εκφραστεί με δύο κείμενα. Δύο όμορφα αγγλικά ποιήματα γραμμένα από ανώνυμους. Και τα μετέφρασε στα ελληνικά. Σας παραθέτουμε εδώ ατόφιο το πρώτο αν και δεν σας κρύβουμε ότι το δεύτερο μας άρεσε ακόμη περισσότερο γιατί μας έφερε μνήμες από την εποχή των μαμάδων μας… τότε που οι μαμάδες αυτοπροσδιορίζονταν ή μάλλον πιο σωστά η εποχή τους τις προσδιόριζε πρώτα ως νοικοκυρές …
Διάβασα πρόσφατα αυτά τα δυο κείμενα και επειδή μου άρεσαν πολύ τα παραθέτω και εδώ στα αγγλικά και στα ελληνικά.
My Hands Were Busy
My hands were busy throughout the day
I didn’t have much time to play
The little games you asked me to.
I didn’t have much time for you.
I’d wash your clothes, I’d sew and cook,
But when you’d bring your picture book
And ask me please to share your fun,
I’d say: “A little later, son.”
I’d tuck you in all safe an night
And hear your prayers, turn out the light,
Then tiptoe softly to the door…
I wished I’d stayed a minute more.
For time is short, the years rush past…
A little boy grows up so fast.
No longer is he at your side,
His precious secrets to confide.
The picture books are put away,
There are no longer games to play,
No goodnight kiss, no prayers to hear…
That all belongs to yesteryear.
My hands, once busy, now are still.
The days are long and hard to fill.
I wish I could go back and do
The little things you asked me to.
Author Unknown
Tα χερια μου ηταν απασχολημενα
Τα χερια μου ηταν απασχολημενα ολη μερα
Χρονο δεν ειχα για να παιξω
τα παιχνιδακια που μου ζητουσες
δεν ειχα αρκετο χρονο για σενα
Τα ρουχα σου επλενα, εραβα, μαγειρευα
Μα οταν το τετραδιο με τις ζωγραφιες εφερνες
και με παρακαλουσες τη χαρα να μοιραστω μαζι σου
Ελεγα “λιγο αργοτερα γιε μου”
Σ’ εβαζα προσεχτικα για υπνο
και τις προσευχες σου ακουγα, εσβηνα το φως
και ακροπατωντας προς την πορτα εφευγα
Μακαρι να ειχα μεινει αλλο ενα λεπτο ακομη..
Γιατι ο χρονος ειναι λιγος, τα χρονια φευγουν
Ενα αγορακι μεγαλωνει τοσο γρηγορα
Δεν ειναι πια στο πλαι σου
τα πολυτιμα μυστικα του να εξομολογηθει
Οι ζωγραφιες ειναι φυλαγμενες
Δεν υπαρχουν πια παιχνιδακια να παιξετε
Ουτε φιλακια καληνυχτας, ουτε προσευχες ν’ ακουσεις
Ολα ανηκουν στο χθες
Τα καποτε απασχολημενα χερια μου ειναι τωρα ακινητα
Οι μερες μεγαλες και δυσκολα γεμιζουν πια
Μακαρι να μπορουσα να παω πισω και να κανω
τα μικρα πραγματακια που μου ζητουσες.
… συνεχίστε εδώ την ανάγνωση και του δεύτερου ποιήματος στο blog της Sweet memories, και για να ξεφύγετε από τυχόν μελαγχολικά ή νοσταλγικά συναισθήματα που σας προκαλέσαμε ανακαλύψτε και τις υπόλοιπες αναρτήσεις της Ελένης και ευχηθείτε της και η ώρα η καλή για το τρίτο της πιτσιρίκι!!! Πλησιάζει!
