Μεταμόρφωση μπαλκονιού!

22/07/2014
By

Όταν έχεις κέφι και όρεξη, μπορείς να δώσεις νέα ζωή σε παλιά έπιπλα και αντικείμενα και να δημιουργήσεις έναν μικρό παράδεισο. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για έναν μικρό παράδεισο στο μπαλκόνι. Δείτε το post της μεταμόρφωσης μπαλκονιού της Λαμπρούκα και πάρτε έμπνευση και ιδέες!

ΜπαλκόνιΤο ξέρετε ότι λατρεύω τις μεταμορφώσεις…Να έχω στα χέρια μου ένα αντικείμενο και να του δίνω καινούρια ζωή.Όταν βέβαια έχω στα σχέδια μου να μεταμορφώσω έναν χώρο,τότε είναι η καλύτερή μου!Θυμάστε το σπιτάκι στο βουνό…βρισκόμουν σε μια δημιουργική τρέλα μέχρι να το τελειώσω! Αυτό έπαθα και τώρα,όταν είπα: Επιτέλους,πρέπει κάτι να κάνω με αυτό το μπαλκόνι!

Ένα μπαλκόνι που μέχρι τώρα ήταν άχρωμο,άβολο και καθόλου ευχάριστο.Με καρέκλες και τραπεζάκια σε διάφορα αταίριαστα χρώματα,με λίγα λουλούδια,με έναν καταψύκτη που μου έπιανε μια τεράστια γωνιά και μου χαλούσε την εικόνα… Δεν έχω φωτογραφίες με το πριν .Μόνο τις μέρες που είχα ξεκινήσει τις εργασίες τράβηξα μερικές,έτσι για έχετε μια εικόνα!

Θα μπορούσα τόσα χρόνια ν’ αγοράσω ένα σαλονάκι μ’ ένα τραπεζάκι και όλα τ’ άλλα θα γίνονταν πιο εύκολα.Όμως το θεωρούσα μεγάλο έξοδο και όλο το ανέβαλλα…Μέχρι που φέτος έπεσε στα χέρια μου ένα σαλονάκι με δύο πολυθρόνες και έναν καναπέ…Απίστευτη χαρά!!!!!!

(Σοφούλα μου…σ’ ευχαριστώ!!!!)

Ήταν σε πολύ καλή κατάσταση ευτυχώς,μόνο που δεν είχαν τα μαξιλάρια τους!Ήθελαν μόνο βάψιμο και προτίμησα το λευκό για να μπορώ να το συνδυάζω με ότι χρώμα μου αρέσει κάθε φορά.

keria

balkoni3

Το τραπεζάκι ήταν κι αυτό ένα παλιό και ταλαιπωρημένο τραπέζι που είχα μαζέψει και βρισκόταν κι εκείνο σε κάποια γωνιά για να βάζω κάποιες γλαστρούλες.Αφού το έβαψα κι αυτό λευκό,του έκανα μια χαριτωμενιά…ε κάνω και κάτι τέτοια!!Με την βοήθεια χαρτοταινίας του έβαψα λωρίδες σε τυρκουάζ χρώμα,με λαδομπογιά.

Δείτε τη συνέχεια και πολλές φωτογραφίες στο blog Λαμπρούκα

Ροζ και μπλε, κούκλες και στρατιώτες… Παιδιά και γονείς σε καλούπια!

02/06/2014
By

Στο παλαιότερο post Ζητείται Μαμαδοπαρέα, σας είχαμε παρουσιάσει την ιστορία της Χριστίνας η οποία βρέθηκε να μετακομίζει και να κάνει οικογένεια στην Κρήτη. Για να ξεπεράσει την απομόνωση που ένοιωθε και για να συνδεθεί με άλλες μαμάδες σαν κι εκείνη, δημιούργησε τη σελίδα CretaMums στο Facebook. Σήμερα πια οι CretaMums είναι μία μεγάλη, δυναμική ομάδα μαμάδων, η οποία έχει και το δικό της blog. Στο blog γράφουν πολλές μαμάδες, αλλά τo post που επιλέξαμε και σας παρουσιάζουμε σήμερα, το έχει γράψει  η CretaMum Μαρία Ν.

 

barbie-doll

Θυμάμαι έγκυος ακόμα που έμπαινα σε καταστήματα με ρουχαλάκια, κούνιες κ.λπ. και η πρώτη ερώτηση ήταν: «Aγόρι ή κορίτσι;» Απαντούσα ότι περιμένω αγόρι και μου κατέβαζαν από τα ράφια όλα τα γαλάζια. Εμείς (συνήθως με τη συνοδεία της μαμάς μου) πάντα διαλέγαμε κάποιο γαλάζιο αλλά και κίτρινο, πορτοκαλί και άσπρο ζιπουνάκι και οι πωλήτριες πάντα μου απαντούσαν: «Καλά κάνετε. Το επόμενο ίσως να είναι κορίτσι!». Ποιο επόμενο; Δηλαδή δεν υπήρχε περίπτωση να αγοράζω κίτρινα για το γιο μου;;

Τώρα 2,5 χρόνια μετά, βλέπω ότι οι πιο πολλές μαμαδοφίλες ευχαρίστως φοράνε στα αγόρια τους διαφορετικά χρώματα και στα κορίτσια τους μπλε. Κάποιες άλλες όμως όχι… Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν, μέχρι το 1920 έντυναν όλα τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, στα λευκά. Τα άσπρα ρούχα συμβόλιζαν την παιδική αθωότητα. Τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, τα λευκά ρούχα άρχισαν να αντικαθίστανται με χρωματιστά. Στην Ευρώπη, με ροζ έντυναν τα αγόρια και με μπλε τα κορίτσια. Το ροζ ήταν η «παιδική» έκδοση του κόκκινου, του χρώματος που συνδεόταν με το πάθος και τον ανδρισμό. Για αυτό και τα αγόρια τα έντυναν πάντα με ροζ! Από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και μετά, η μόδα άλλαξε ανεξήγητα και έμεινε ίδια μέχρι τις μέρες μας, με το μπλε να σηματοδοτεί το αγόρι και το ροζ το κορίτσι.

Αντίστοιχα, έχουμε τα αγορίστικα και τα κοριτσίστικα παιχνίδια. Θυμάμαι σε παλιότερες συναντήσεις μας στις CretaMums είχαμε κουζινικά (παιχνίδια), τα οποία ήταν το πιο δημοφιλές παιχνίδι τόσο στα αγόρια, όσο και στα κορίτσια. Ήταν κάτι που το σχολιάζαμε (καινούριες μαμάδες οι περισσότερες). Μας έκανε εντύπωση. Γιατί όμως; Μήπως γιατί και εμείς οι γονείς έχουμε μπει σε καλούπια και βάζουμε και τα παιδιά μας σιγά σιγά;

 

Συνεχίστε την ανάγνωση του υπόλοιπου post στο blog CretaMums και ανακαλύψτε τα posts και των υπόλοιπων CretaMums που γράφουν εκεί!   

photo by Charles Rodstrom

«Πατέρα μεγάλωσα…»

05/03/2014
By

Ο Θωμάς πριν λίγες ημέρες διάβασε ένα κείμενο που τον συγκλόνισε. Για ένα μπαμπά, τον γιό του και ένα σπουργίτι. Και έγραψε ένα κείμενο, το οποίο και θέλησε να μοιραστεί μαζί μας. Εις μνήμη του πατέρα του που έφυγε σαν χθες … 2 χρόνια πριν.

3869366195_5603a08b65_z

photo by alesadam

Όταν έχεις κάποιον δίπλα σου τα θεωρείς όλα δεδομένα, όλα αυτονόητα. Περνάς πράγματα και καταστάσεις βιαστικά, γιατί ξέρεις ότι την επόμενη στιγμή, ότι κι αύριο θα είναι πάλι εδώ.

 Δεν  τηλεφωνείς καθημερινά, γιατί είσαι «πιεσμένος κι αγχωμένος» δεν έχεις χρόνο «ούτε να δεις τον εαυτό σου», πολύ περισσότερο να περάσεις από το πατρικό σου σπίτι να πεις μια καλημέρα στον πατέρα σου και στη μάνα σου, να δεις αν είναι καλά και αν χρειάζονται κάτι από σένα, να πας να πιεις ένα καφέ, ρε αδερφέ,  με τον πατέρα σου και να μιλήσετε σαν φιλαράκια περί ανέμων και υδάτων. Ούτε αυτό…

 Και ξαφνικά μια μέρα όλα εξελίσσονται όλα με κινηματογραφική ταχύτητα και απρόβλεπτα σε σχέση με την καθημερινότητα. Από το τηλέφωνο μαθαίνεις ότι ο πατέρας σου είναι στο ασθενοφόρο καθ΄ οδόν προς το Νοσοκομείο  με καρδιακό επεισόδιο και όταν φτάνεις διαπιστώνεις ότι  δεν έχει επαφή με το περιβάλλον, γιατί πολύ απλά δεν είναι πλέον μαζί μας.

 Ξαφνικά όλα περνούν από μπροστά σου ταχύτατα. Πότε τον είδες τελευταία φορά, τι του είπες, τι κάνατε τελευταία φορά μαζί. Προσπαθείς να φυλάξεις στην καρδιά σου όποια στιγμή σου έρχεται στο μυαλό, αν χαμογέλασε, αν φώναξε, αν τσακώθηκες μαζί του και γιατί.

 Είναι δύσκολο να χάνεις τον πατέρα σου, να χάνεις γονιό, αυτόν που σε μεγάλωσε, σου συμπαραστάθηκε όταν είχες ανάγκη, όταν «έπεφτες» ήταν δίπλα σου να σε «σηκώσει» και να σε κάνει να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι και να μην χάνεις την ελπίδα σου εύκολα, στο πρώτο εμπόδιο.

 Είναι απερίγραπτη η αίσθηση της οριστικής απώλειας.  Βρίσκεσαι στο απόλυτο κενό. Μέχρι εκείνη τη στιγμή τα θεωρείς όλα δεδομένα…

 Η αγάπη που μου πρόσφερε απλόχερα όλα αυτά τα χρόνια και θεωρούσα δεδομένη δεν αναπληρώνεται. Η αγάπη του γονιού προς το παιδί είναι αλλιώτικη.

 Ένας άνθρωπος που από μικρός βίωσε την ορφάνια και από τους 2 του γονείς και βασανίστηκε από 13 ετών μόνος του, για να μπορέσει να βιοποριστεί και να τελειώσει το σχολείο, κατάφερε να κάνει οικογένεια, να χαρεί και να μεγαλώσει δίπλα στα παιδιά του και στα εγγόνια του και να μας σκεπάζει όλους με τις «φτερούγες» της αγάπης του.

 Πάντα θα με συντροφεύουν τα λόγια του «κάνε υπομονή, όλα θα πάνε καλά, θα δεις…».

 Τίποτε δεν είναι δεδομένο στη ζωή, δυστυχώς…

 Εκείνη την ημέρα ένοιωσα  ότι ξαφνικά μεγάλωσα …

 Ο πατέρας μου έφυγε από κοντά μας στις 4/3/2012.

 Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει πατέρα.

Επιστρέφουμε δυναμικά….

26/02/2014
By

Λίγες μέρες πριν, στο 10 ημέρες έντονης δράσης είδαμε τη Βενετία και τον Βασίλη να ξεσηκώνουν τον κόσμο για να στείλουν βοήθεια στους σεισμοπαθείς της Κεφαλλονιάς. Στο blog τους Ο Μικρός Πρίγκηπας και το κοριτσάκι μου μοιράζονται “την όμορφη, καθημερινή, τρελή, δημιουργική κι απόλυτα αληθινή συνύπαρξη” τους.  Επιλέξαμε σήμερα ένα από τα παλαιότερά τους posts και σας το παρουσιάζουμε για να τους γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα! 

 

spetses2Συμβαίνει πολλές φορές στη ζωή μας να προσπαθούμε να κρατηθούμε ενεργοί σε όλους τους τομείς και να πραγματοποιήσουμε όλα τα  ΄΄ θέλω΄΄ μας και τις επιθυμίες μας, μα να μην τα καταφέρνουμε…  Κάποιες γιατί έχουμε φορτώσει πολύ τον χρόνο μας, κάποιες άλλες γιατί δεν έχουμε οργανώσει σωστά αυτό τον χρόνο μας, και κάποιες άλλες που όσο καλά κι αν έχουμε βάλει σε τάξη τη ζωή μας, μας επιφυλάσσονται εκπλήξεις… Ευχάριστες ή δυσάρεστες….  Όπως θα καταλάβατε αυτό τον μήνα που ΄΄λείπουμε΄΄ , μας έχουν συμβεί πολλά…! Ευτυχώς για εμάς, υπάρχουν πολλές ευχάριστες στιγμές… 

Συμβαίνει επίσης πολλές φορές στη ζωή μας να παίρνουμε δύναμη και κουράγιο από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε… Από ανθρώπους που αγνοούμε εντελώς την ύπαρξη τους και κυρίως το έργο τους…  Προσωπικά πιστεύω ότι αν καταφέρνουμε να τους σκεφτόμαστε έστω και για κάποια δευτερόλεπτα μέσα στην δίνη της καθημερινότητας μας, τότε μόνο καλύτεροι άνθρωποι μπορούμε να γίνουμε… Καλύτεροι σύντροφοι, καλύτεροι γονείς, καλύτεροι συνάδελφοι  μα κυρίως καλύτεροι άνθρωποι…. ” Άνθρωποι……” …κι ό,τι αυτό συνεπάγεται σε αυτό το πέρασμα μας από τη γη…  Η Κατερίνα μου, είναι ο δικός μου διαδικτυακός εμπνευστής… Εκείνη και η οικογένεια της…  Απλά διαβάστε τις δύο προτελευταίες αναρτήσεις της…  Αυτή με τίτλο: ΄΄ Απολογισμός… Ένας χρόνος και κάτι! ΄΄   με ξεβόλεψε και με ανάγκασε να συγκεντρώσω το μυαλό μου και να ανασυγκροτήσω τις σκέψεις μου, και κυρίως να συνεχίσω να κάνω αυτό που ξεκίνησα…  Να αφηγηθώ αρχικά στους μικρούς πρωταγωνιστές της ζωής μου,  κι έπειτα σε όποιον χαμογελάει όταν μας διαβάζει, τις ιστορίες της ζωής μας…  γιατί …  ”οι ιστορίες που δεν μοιραζόμαστε γίνονται δηλητηριώδη φίδια που μας επιτίθενται …μας πνίγουν“… [έτσι λέει η Κατερίνα μου...] . 

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Ο Μικρός Πρίγκηπας και το κοριτσάκι μου ώστε να γνωρίσετε την Βενετία και την οικογένειά της λίγο καλύτερα. Και μη χάσετε το σημείο που ο γιος της επισκέπτεται για πρώτη φορά ένα ελληνικό πανεπιστήμιο. Ποιος τον αδικεί για την ερώτηση που έκανε, όταν είδε την “απεριποίητη” εμφάνιση του πανεπιστημίου και τα συνθήματα στους τοίχους;    

Εκεί που το κορμί γεννάει

13/11/2013
By

H Άννα μας έστειλε ένα mail όπου μας πρότεινε να δημοσιεύσουμε την δική της ιστορία τοκετού. Ανώνυμα. Διαβάζοντας το κείμενό της, διαπιστώνουμε ότι δεν είναι ακόμη μια προσωπική ιστορία τοκετού. Είναι σκέψεις που έχουν ωριμάσει καιρό μετά την στιγμή του τοκετού. Σκέψεις για την ανθρώπινη φύση, την γέννα, την μητρότητα, τον Θεό και τον άνθρωπο. Ερωτήματα καταιγιστικά και δύσκολα να βρούν απάντηση. Ένα κείμενο που όσο το ξαναδιαβάζεις, σε βάζει και σένα σε ένα αντίστοιχο ρυθμό σκέψεων και ερωτήματων για τόσα θέματα. Και την ευχαριστούμε την Άννα γιατί πάντα είναι όμορφο το ταξίδι του νου όταν ψάχνει να βρει απαντήσεις και ας μην έχει έρθει ακόμη η ώρα τους για να τις βρούμε!

 

Oliver's Birth

Έχοντας δύο παιδιά προσχολικής ηλικίας, υπάρχουν φορές που ο νους μου ταξιδεύει στην παράλογη φύση των πόνων της γέννας. Για πολύ καιρό δεν είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι για να φέρεις στον κόσμο μια ζωή πρέπει να φτάσεις σχεδόν να αισθανθείς το ‘τέλος’ της δικής σου, μέσα από ένα πρωτόγνωρο μείγμα απόλυτου πόνου, φόβου και απόγνωσης.

Δεν είναι όλες οι εμπειρίες των ωδίνων ίδιες για όλες τις γυναίκες και φυσικά μιλάω αυστηρά για μένα. Γιατί πρέπει να βιώσεις και να θυμάσαι τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής σου σαν την πιο οριακή και επώδυνη; Θυμάμαι, όταν τέλειωσε ο πρώτος μου φυσιολογικός τοκετός- χωρίς επισκληρίδιο, λόγω κάποιας εμπλοκής- ο γιατρός μου προσπάθησε να κάνει χιούμορ λέγοντας «ήταν σαν ένας έντονος πονόδοντος, έτσι δεν είναι;». Νομίζω το φονικό μου βλέμμα τον έκανε να το ξανασκεφτεί… Μα πότε κατάλαβε άντρας από ωδίνες;

Επομένως, είναι ο Θεός σαδιστής; Είναι ο τρόπος της Φύσης να δείξει ότι έχει το πάνω χέρι;  Να μας προετοιμάσει για το δύσκολο έργο της μητρότητας; Να μας θυμίσει ότι πια δεν παίζεις με τις κούκλες σου αλλά ήρθε η ώρα να γίνεις αληθινή μάνα; Ή μήπως, ζήτημα απλής απονομής δικαιοσύνης για την ικανοποίηση που άντλησες κατά τη στιγμή της σύλληψης; Και, στ’ αλήθεια, από πότε η φύση εκδικείται;

Πρέπει να παραδεχτώ ότι όλοι οι άχρηστοι για μένα και ανόητοι (άνευ νοήματος) πόνοι της πρώτης μου γέννας όπως τους αντιλαμβανόμουν εκείνη τη στιγμή και για καιρό μετά, μου έκλεψαν τη συγκλονιστική χαρά  που περίμενα να νιώσω όταν θα έβλεπα την κόρη μου για πρώτη φορά ζωντανή, περιορίζοντάς την σε ανακούφιση. Όχι απλώς ανακούφιση. Την πιο απόλυτη και ωμή ανακούφιση που έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου. Φυσικά, που άκουσα το κλάμα της και όλα έδειχναν να πήγαν καλά και κυρίως, φυσικά, που ο εφιάλτης των ωδινών –και όχι του τοκετού, κρατάει άλλωστε ελάχιστα- είχε πάρει τέλος. Η κόλαση ήτανε πίσω μου.

Κοιτάζοντας πίσω, τις μέρες που ακολούθησαν, πιστεύω εκ των υστέρων ότι υπέφερα από μετατραυματικό σοκ, καθώς αισθάνθηκα όλη αυτή την εμπειρία σαν ένα δυνατό τραύμα το οποίο με έκανε εξαιρετικά ευάλωτη και έτοιμη να τα μπήξω ακόμα και με τραγούδι του Ρουβά, για να μην αναφερθώ σε διαφημίσεις με χαρούμενα πρωινά στο σπίτι. Επιλόχειος κατάθλιψη, τρελαμένες ορμόνες, πρωτόγνωρες εμπειρίες δύσκολο να ‘χωνευτούν’ μονομιάς, ευαίσθητος χαρακτήρας; Λίγο από όλα, μάλλον.

Κι αν όλο αυτό ακούγεται θλιμμένο, τι κι αν είναι; Δεν με σταμάτησε πάντως από το να αποκτήσω και δεύτερο παιδί- με καισαρική αυτή τη φορά, για ιατρικούς λόγους. Στην πραγματικότητα δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο, ούτε καν παράγοντας στη λίστα των υπέρ και κατά για την απόκτηση δεύτερου παιδιού. Ήταν απλώς άσχετο. Μια παράλληλη πραγματικότητα.

Για να είμαι ειλικρινής, αν δεν είχα ζήσει την εμπειρία ενός φυσιολογικού και φυσικού τοκετού –χωρίς επισκληρίδιο- θα ζήλευα όλες εκείνες τις μαμάδες που μιλούν τόσο γλαφυρά και αυθεντικά για τις δικές τους εμπειρίες φυσιολογικού τοκετού, πόσο συνειδητά και απόλυτα αισθάνονται το σώμα τους να δίνει την απόλυτη μάχη, να χρησιμοποιείται ακέραιο, να είναι εκατό τοις εκατό εκεί, διανοητικά, σωματικά και συναισθηματικά για να βιώσουν την απόλυτη, τόσο-ανθρώπινη-που-φαντάζει-παραπάνω-από-ανθρώπινη, μαγική στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας: τη γέννα

Δεν είναι ότι το μετανιώνω που το έζησα απλώς πρέπει να μοιραστώ μαζί σας ότι όλος αυτός ο ρομαντισμός ‘νιώθεται’ μόνο αν προσθέσεις απόσταση από το αληθινό γεγονός. Όπως περίπου στο λογοπαίγνιο για την κωμωδία, ότι είναι τραγωδία συν χρόνος. Μόνο που εδώ μιλάμε για το θαύμα της ζωής.

Ο άντρας μου ήταν συνεχώς δίπλα μου κατά τη διάρκεια των συσπάσεων, νιώθοντας ‘άχρηστος’. Σίγουρα η συμβολή του ήταν σημαντική στο συναισθηματικό κομμάτι αλλά καθώς ο πόνος είχε νεκρώσει συναισθήματα, δεν ξέρω πραγματικά πώς μπορούσε να βοηθήσει. Βέβαια, το ότι δεν τον άφηνα να βγει λεπτό από το δωμάτιο, αποδεικνύει το αντίθετο. Μέθοδοι ανώδυνου τοκετού, αναπνοές, κτλ όχι απλώς δεν δούλευαν αλλά έδειχναν και αστείες εκείνη τη στιγμή. Και πάντα η αίσθηση που υπογράμμιζε όλες τις στιγμές: ότι κάποιος σε τιμωρεί.

Ίσως ο τρόπος αυτός που αισθάνθηκα την εμπειρία του φυσιολογικού τοκετού να είναι το τίμημα που πλήρωσα επειδή ανατράφηκα σε έναν pain-free, παυσίπονο πολιτισμό που προσπαθεί μανιωδώς να σκοτώσει τον πόνο από το σώμα μας, το μυαλό μας, τις καρδιές μας. Δεν είναι άλλωστε αυτό και το μέτρο της ευτυχίας; Ο βαθμός της ελαχιστοποίησης του πόνου; Ίσως όλες αυτές οι προσπάθειες να είναι απλώς τόσο αφύσικες, απάνθρωπες και μη ρεαλιστικές.

Στο δωμάτιο του μαιευτηρίου που μοιραζόμουν με άλλες φρέσκιες μαμάδες, δεν κατάφερα να μην νιώσω ζήλεια για μια μαμά που είχε μόλις γεννήσει το τέταρτο παιδί της και κοινός παρανομαστής όλων των τοκετών της ήταν η έλλειψη πόνου. Όπως χαμογελώντας μου είχε πει «γένναγα και δεν το καταλάβαινα ότι γεννάω». Την κοίταγα με δέος. Που δεν ταλαιπωρήθηκε. Που δεν ένιωσε την απελπισία του πόνου. Που επικεντρώθηκε στο μωρό και όχι στην τραυματική εμπειρία της. Όσο περνάει όμως ο καιρός καταλαβαίνω. Νιώθω δέος για την υπέρτατη αυτή πράξη και κατάφαση της ζωής που είναι η γέννα, όσο επώδυνη κι αν είναι, επειδή είναι επώδυνη. Γιατί τα θαύματα  έχουν κόστος. Κι αυτός είναι ο τρόπος του σώματος να συμμετέχει στο θαύμα.  Η απόλυτη τελετή μύησης στον κόσμο της μητρότητας. Γιατί γέννησα και το κατάλαβα. Και, γιατί μετά από αυτό ένιωσα έτοιμη για όλα.

Το κοριτσάκι που λυγίζει μεταμορφώθηκε στη μαμά που αντέχει.

Είναι τελικά ο πόνος λογικός; Είναι ανθρώπινος, τόσο ανθρώπινος; Νομίζω τόσο ανθρώπινος όσο μπορεί να αντέξει κανείς. Και, ναι, με τον καιρό έχω φτάσει να συμφιλιωθώ με τις ενοχές μου. Γιατί είμαι άνθρωπος.

photo by jughead_jones

Να κοιτάμε… όχι μόνο να βλέπουμε.

30/10/2013
By

Πόσες φορές δεν έχει τύχει σε όλους μας, να πιεζόμαστε και να πνιγόμαστε σε μία κουταλιά νερό και να μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις;  Και ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Ένα τέτοιο περιστατικό περιγράφει σήμερα η Όλγα από το Vanilla for Bliss και μας βοηθάει να μάθουμε να κοιτάμε, όχι απλά να βλέπουμε…  

 

flower

Όλα λίγο πολύ άνω κάτω χθες …

… και προσωπικά η έλλειψη τάξης, οργάνωσης και προγραμματισμού με αποδιοργανώνει. Μου φέρνει αναστάτωση και εκνευρισμό (τι πρωτότυπο). Το “ξεσήκωμα” είναι για μένα κάτι σαν “οπτική φασαρία”. Όχι ότι θέλω ανά πάσα στιγμή να ξέρω τι θα κάνω μετά από λίγο, αλλά ακόμη κι αν ξέρω ότι οι επόμενες ώρες θα κυλήσουν ελεύθερα και χωρίς κάτι συγκεκριμένο, θα σερνόμαστε δηλαδή, ακόμη κι αυτό είναι για μένα κάτι σαν προγραμματισμός. Προβλέψιμο. Και ασφαλές.

Xθες ξεσηκώσαμε το δωμάτιο του Βασίλη.
Και όπως πάντα, αυτές οι δουλειές όσο μικρές και γρήγορες φαίνονται, ακόμη και όταν έχεις εμπειρία, τόσο μεγάλες και χρονοβόρες αποδεικνύεται τελικά ότι είναι. Ένα φρεσκαρισματάκι, σιγά το πράγμα. Το “φρεσκαρισματάκι” έγινε αλλαγή χρώματος  και η αλλαγή χρώματος μέγα ξεσήκωμα και ριζική αλλαγή. Μπελάς και χαλάλι του συγχρόνως. Ένα δωμάτιο με τα έπιπλα τραβηγμένα στη μέση, ένας Βασίλης μέσα έξω και πάνω κάτω, κι ένα γραφείο γεμάτο με τα υπόλοιπα πράγματα κι εμένα στη μέση να προσπαθώ να δουλέψω … τα μάτια μου στον υπολογιστή, το μυαλό μου κάπου ανάμεσα σε όλα. Τα αυτιά μου βομβαρδισμένα από φωνές, ερωτήσεις, παιχνίδια, σχόλια, ομιλίες, για τα πάντα … εκνευρισμός. Ησυχία πουθενά, ο χρόνος να περνά, λίγο η καθυστέρηση, λίγο η ανακατωσούρα, λίγο η πίεση, λίγο ότι δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, λίγο νεύρα. Ψέμματα! Πολλά νεύρα.

Με συνοπτικές διαδικασίες το απόγευμα ο Β. προωθήθηκε στους παππούδες για το διήμερο. Γύρισα κουρασμένη. Πολύ. Κι ας μην είχα πιάσει το πινέλο ούτε για πλάκα. Η ησυχία που παρακαλούσα να έχω όλη μέρα, ήταν τώρα “εδώ”.  Από αυτή τη μικρή απόσταση, από το πριν ως το μετά, όλα φαίνονται τόσο διαφορετικά, οι αντιδράσεις μου – ομολογώ – τόσο υπερβολικές, η φασαρία, η ατέλειωτη ενέργεια και ο … σαματάς τόσο “σιγά το πράγμα, πια”.

Ετοίμασα κάτι να φάμε.
Ο Χάρης γύρισε από τη βραδινή βόλτα με την Κλειώ και μου είπε: “Παραδίπλα έχουν κηδεία. Μια γυναίκα 57 χρονών… νέα … ” Συνέχισα να ανακατεύω την κατσαρόλα αφηρημένη, πάνω από τον ατμό του τραχανά που έβραζε και ξαφνικά μούδιασα. Ποια ήταν; ούτε που την ξέραμε. Σίγουρα όμως θα την είχαμε δει. Γειτονιά. Έπιασα το μυαλό μου να προσπαθεί να την ταυτίσει με κάποια γνωστή, στην ίδια περίπου ηλικία, ούτε ξέρω γιατί, για να προσδιορίσει μάλλον το μέγεθος της συμφοράς. Δεν βρήκε κάποια. Ούτε και είχε σημασία βέβαια. Είχε άραγε παιδιά; κάποιο παιδί της κλαίει τώρα; απαρηγόρητο; πονάνε οι δικοί της … ήταν ατύχημα, αρρώστια, το περίμεναν; είχαν μαλώσει μαζί της μόλις χθες; πνίγονταν τώρα από τύψεις; ικέτευαν άραγε να ανταλλάξουν τις ώρες κάποιου καυγά και να ερχόταν εκείνη πάλι πίσω; τους φαίνονταν άραγε ανούσιες οι στιγμές που μπορεί μαζί της ή και εξαιτίας της να είπαν “δεν αντέχω άλλο πια”; Τα πράγματά της τι θα γίνονταν; Εκείνη είχε κάποιο πρόγραμμα άραγε για σήμερα; για αύριο; κάποιο μισοτελειωμένο βιβλίο είναι στο κομοδίνο της; μια συνταγή στην κουζίνα; είχε Δημήτρηδες να ευχηθεί τέτοια μέρα; ή μήπως τίποτα από αυτά; μήπως έσβησε σταδιακά; Μακάβριο; μελό; … αληθινό όμως. Και δίπλα. Μόλις δυο – τρεις πολυκατοικίες πιο εκεί …

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog  Vanilla for Bliss

Photo by Reinhold Stansich

Το πιο όμορφο μπέρδεμα

26/08/2013
By

Σαν χθες γεννήθηκε και να που σήμερα είναι 24 χρονών… Όσα χρόνια κι αν περάσουν όμως, η συγκίνηση της Μαρίας από το Mytripsonblog παραμένει η ίδια για ένα από τα πιο όμορφα μπερδέματα της ζωής της…  

 

Χάθηκα, το ξέρω. Όχι στη μετάφραση, αν και προσπαθώ από πάντα να μεταφράσω ό, τι γίνεται γύρω μου και δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορεί σίγουρα δε μιλάω την ίδια γλώσσα με πολλούς, αλλά πάω στοίχημα πως στην ίδια μετάφραση είστε χαμένοι κι εσείς.

Ήμουν χαμένη μέσα σε παντεσπάνια, σιρόπια, κρέμες και τόσα άλλα γλυκά πραγματάκια, αλλά θα μείνω στα παντεσπάνια μια που με αυτά «έχτιζα» την τούρτα για τα γενέθλια του δεύτερου παιδιού μου, που ήρθε στον κόσμο ανήμερα (λέμε τώρα) της γιορτής μου. Ή τουλάχιστον, έκανε φιλότιμες προσπάθειες να το πετύχει, μια και η άφιξή του έγινε μετά βαΐων και κλάδων,10 λεπτά ακριβώς μετά τη γιορτή. Τέτοια εποχή λοιπόν, πριν πολλά χρόνια προσπαθούσα και καθόλου δεν τα κατάφερνα, να μανουβράρω μια τεράστια κοιλιά. Συνέχεια «έβρισκα». Ξαφνικά όλα μου φαίνονταν πιο στενά, πιο μικρά, αν και πολλά κιλά δεν είχα πάρει. Απλά είχα χάσει την αίσθηση του χώρου. Νόμιζα πως χωράω ακόμα εκεί που χωρούσα πριν. Κι εγώ μπορεί να χωρούσα, αλλά η κοιλιά έμενε απ’ έξω.

babyΣτην πρώτη μου εγκυμοσύνη δεν είχα τέτοια τεχνικά προβλήματα. Αυτή τη φορά όμως και με ένα μωρό 16 μηνών να κάθεται πάνω στην κοιλιά λες και ήταν σε θρόνο, όταν δεν το κυνηγούσα, εγώ ήμουν πιο κουρασμένη και όλα ασυντόνιστα. Όπως και οι κλωτσιές που έτρωγα. Ασυντόνιστες κι αυτές, μα καλοδεχούμενες! Σιγά λοιπόν μην ήταν ο τοκετός συντονισμένος.

Όλα άρχισαν νωρίς το απόγευμα. Ήδη είχα ευχηθεί στον εαυτό μου να γεννήσω εκείνη τη μέρα. Οι άλλοι ήταν πιο αόριστοι. «Καλή λευτεριά» έλεγαν και ξεμπέρδευαν. Και άρχισαν οι πόνοι. Δεν έδωσα σημασία μια και όλη την τελευταία εβδομάδα πονούσα. Μάλιστα σε απόπειρες που έκανα όλες αυτές τις μέρες να χρονομετρήσω τους πόνους είχα δει πως έρχονταν ανά είκοσι λεπτά. Λίγες ώρες πόνος και μετά τίποτα. Δεν μπήκα καν στη λογική να τους μετρήσω αυτή τη φορά. Ούτε το γιατρό μου πήρα τηλέφωνο μια και στο πρώτο παιδί ήμουν η γραφική που γεννούσε κάθε βράδυ, σχεδόν για ένα μήνα. Δε φταίω εγώ. Έτσι νόμιζα. Άλλωστε, τελικά γέννησα στις 42 εβδομάδες. «Βετεράνα» πια και μόλις 40 (!) εβδομάδων, έδειξα ψυχραιμία. Οι άλλοι που με έβλεπαν μια στο τόσο να βαριανασαίνω από τον πόνο δεν είχαν την ίδια ψυχραιμία. Ώσπου άρχισαν οι πόνοι όχι μόνο να δυναμώνουν, αλλά να έρχονται όλο και πιο συχνοί. Τότε και η δική μου ψυχραιμία, πήγε περίπατο.  Άρχισε δε, να τρέχει, μόλις άκουσα την έντρομη κραυγή του γιατρού και την εντολή να πάω αμέσως στην κλινική. 11 το βράδυ ήμουν στην κλινική και μετά από έναν φυσιολογικό τοκετό στον οποίο ξαναθυμήθηκα πόνους και φόβους που η φύση μια χαρά είχε φροντίσει να κρύψει στα πιο σκοτεινά συρτάρια της μνήμης, κρατούσα στην αγκαλιά μου τον πιο αργοπορημένο επισκέπτη της μέρας εκείνης.

Αυτόν που έφτασε 10 λεπτά μετά τις 12, αλλά τον περίμενα 40 ολόκληρες εβδομάδες. Και που μου κράτησε τη μεγαλύτερη λαχτάρα για το τέλος μια και τα κατάφερε να μπερδευτεί με τον ομφάλιο λώρο. Και όταν ξεμπέρδεψε από αυτόν, άρχισε το πιο όμορφο μπέρδεμα. Κι έτσι μπερδεμένα «μπουσουλήσαμε» μαζί. Με λάθη, σωστά, φόβους, θυμούς, ανασφάλειες, γέλια, κλάματα και απέραντη αγάπη.

Φυλάξαμε και σκοπιές. Κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά. Όχι, δεν πήγα μαζί του στο στρατό. Υπήρχαν φορές όμως, που εκεί στο βουνό και μες στον παγωμένο αέρα, με έπαιρνε τηλέφωνο να του κάνω παρέα σε μια σκοπιά χωρίς νόημα. Ξέρει καλά, πως όποτε με χρειαστεί θα είμαι στο πλάι του. Θα είμαι δίπλα του και μακριά του όπως πρέπει. Με μια ματιά του, ένα σήμα του, ένα τηλέφωνο κι όλα θα γίνονται αυτός. Όπως όλα γίνονται εκείνη.

Γιατί έχω δυο παιδιά και τα λατρεύω το ίδιο. Ο κόσμος μου γυρίζει γύρω τους σε μια υπέροχη τροχιά, από τότε που γεννήθηκαν. Εκείνο το αγοράκι που με αγκάλιαζε σφιχτά, έγινε ένας άντρας που κάνει ακόμα τις πιο σφιχτές αγκαλιές στον κόσμο. Έρχεται και μου σκάει ένα φιλί ακριβώς όταν το έχω ανάγκη. Και μου μοιάζει. Μου μοιάζει πολύ! Κι αυτό μερικές φορές με τρομάζει! Χρόνια πολλά λιονταράκι μου!!…Απλά σε λατρεύω!! Χρόνια πολλά σε όλους. 

 

Διαβάστε περισσότερα posts της Μαρίας στο προσωπικό της blog Mytripsonblog

Αλλαγές

20/08/2013
By

Η μητρότητα φέρνει πολλές αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας. Για αυτές τις αλλαγές διαβάζουμε σήμερα στο post της Μ@μ@ς για σπίτι και για το πώς τα όνειρα και οι επιθυμίες της έχουν πάρει πλέον μία νέα μορφή…

mom-girlΟι πρώτες λευκές γραμμές στα μαλλιά, κυρίως όταν έρχονται στα μισά της δεύτερης δεκαετίας, είναι ένα σοκ… Μεγάλο ή μικρό, ανάλογα την ιδιοσυγκρασία σου. Αλλά και μια ευκαιρία για να καταλάβεις πως τα χρόνια που περνούν, σε αλλάζουν κι αυτό δεν είναι πάντα κακό.

 Πριν μέρες κάποιος γνωστός μου έκανε το εξής σχόλιο : “Σε θυμάμαι όταν σε είχα δει πριν δυο χρόνια, ήσουν ένα κοριτσοειδές (!!!!), στεκόσουν εκεί ήσυχα, δεν έλεγες και πολλά πράγματα… Τώρα έχεις έναν άλλο αέρα.”

Έχοντας τρεις μικρές αδερφές ακόμα στην εφηβεία, καταλαβαίνω ότι πια δεν είμαι μικρή. Όχι τόσο ηλικιακά, όσο μέσα μου. Αν και νιώθω μικρή, και θα θελα πολύ να μπορούσα να έχω εκείνη την υπέροχη ξεγνοιασιά των φοιτητικών χρόνων, την ευκολία να αλλάζεις τα σχέδιά σου συνεχώς, να κάνεις καινούργια όνειρα, να ζωγραφίζεις τη ζωή όπως θέλεις, χωρίς να σκέφτεσαι απαραίτητα συνέπειες, υποχρεώσεις, εκκρεμότητες.

Δεν γέρασα. Απλά από τη στιγμή που το εγώ μου σταμάτησε να είναι μόνο του, κι απέκτησε ένα σύντροφο, προσπαθώντας μέσα στην αγάπη να γίνουν εμείς, τα σχέδια και οι ζωγραφιές απέκτησαν ένα πιο σταθερό μοτίβο. Τον έρωτα, το ζεστό χαμόγελο, την κοινή ζωή.

Όμως την ώρα που άρχισε να χτυπάει μια και μετά κι άλλη μια, καρδούλα κοντά στη δική μου, όλα μα όλα άλλαξαν, οριστικά και αμετάκλητα. Τα όνειρα, οι επιδιώξεις, οι επιθυμίες, οι ζωγραφιές στην παλέτα της ζωής, δεν χάθηκαν μεν, συγκεντρώθηκαν όμως σε μία, μεγάλη: Να είναι αυτές καλά, για να είναι καλά κι όλα τα υπόλοιπα.

Την ανεμελιά τώρα τη ζω μέσα από τα παιχνίδια των παιδιών μου. Την αχαλίνωτη φαντασία, μέσα από τις ατέλειωτες ιστορίες που φτιάχνει διαρκώς η Κωνσταντίνα. Τα χρώματα τα παίρνω από τα χαμόγελα τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Μ@μ@ για σπίτι

Photo by Edgar Barany C

Τί έμαθα (και τί θυμήθηκα) τελειώνοντας με τον γιό μου την Α΄ Δημοτικού…

14/06/2013
By

Δεν ξέρω πόσο συναισθηματικά φορτισμένο (και με τι είδους συναισθηματική φόρτιση) μπορεί να είναι ένα παιδί εξήμιση-επτά χρόνων που τελειώνει σήμερα την πρώτη δημοτικού. Βλέπω τον γιο μου να ανυπομονεί περισσότερο να τελειώσει το σχολείο και να κάνει διακοπές, παρά να συνειδητοποίει ότι ένας σημαντικός κύκλος στην ζωή του – αυτός της εισόδου του στο δημοτικό σχολείο – κλείνει. Και φαντάζομαι ότι είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο…

Εγώ, όμως, σαν μητέρα αισθάνομαι αυτή την φόρτιση έντονη, και διττή.

illustration by confidentparentsconfidentkids.org

illustration by confidentparentsconfidentkids.org

Από την μια πλευρά την βιώνω ως μητέρα που χαίρεται για το παιδί της που έκανε ένα ακόμα βήμα προς την ενηλικίωση, που φέτος απέκτησε την «επίσημη» ιδιότητα του μαθητή, που πλέον διαβάζει και γράφει, δηλαδή μπορεί και εκφράζεται (σχεδόν) σαν ενήλικας, που πήρε τους πρώτους του (καλούς) βαθμούς, που πήγε την πρώτη του ημερήσια εκδρομή, που έχει το δικό του φιλικό περιβάλλον και μοιράζεται μαζί του μυστικά, που έγραψε την πρώτη του έκθεση, που διάβασε ολομόναχος το πρώτο του εξωσχολικό βιβλίο, που έμαθε καινούργιες σκανταλιές, που μεγαλώνει, που, που, που….

Και από την άλλη, όλη αυτή η διαδικασία του «καλοκαιρινού σχολικού αποχαιρετισμού» με γυρίζει πίσω, και μετά από περισσότερα από τριάντα χρόνια με φέρνει ξανά αντιμέτωπη με τις δικές μου σχολικές εμπειρίες και τα δικά μου μαθητικά βιώματα. Και αισθάνομαι ότι αποχαιρετώ μαζί του και εγώ ξανά την αγαπημένη μου δασκάλα, την κυρία Βέτα, και αυτή την φορά όχι με την παιδική αφέλεια των επτά χρόνων, αλλά με την (όποια) ωριμότητα και συνειδητότητα των σχεδόν τριανταεπτά χρονών μου, και με διττό ρόλο: του ενήλικα που υπήρξε μαθητής και που τώρα είναι γονιός. Not that simple….

Αφορμή για όλα αυτά στάθηκε (πάλι) μια δασκάλα. Αυτή την φορά η κυρία Κατερίνα, η δασκάλα του γιού μου. Μια εξαίρετη εκπαιδευτικός και ένας ακέραιος άνθρωπος, από αυτούς που τιμούν το σημαντικότατο λειτούργημα που επιτελούν. Σύσσωμες, λοιπόν, οι μητέρες της τάξης οργανώσαμε τις τελευταίες μέρες διάφορα πράγματα εντός και εκτός σχολικής αίθουσας, θέλοντας, να ευχαριστήσουμε μαζί με τα παιδία μας την δασκάλα τους, τόσο γιατί αισθανόμαστε ευγνώμονες και τυχερές που αυτή η γυναίκα δίδαξε τα παιδιά μας, αλλά και γιατί θέλαμε τα παιδιά μας να καταλάβουν βιωματικά, ότι ο δάσκαλος που μας μορφώνει αξίζει και δικαιούται τον σεβασμό και την εκτίμηση μας.

Σε αυτό το «εορταστικό πλαίσιο» ανέλαβα να γράψω και μια επιστολή προς το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας του σχολείου μας, πιστεύοντας ότι η φωνή μας ως γονείς πρέπει να ακούγεται και για να καταγγέλλει τα κακώς κείμενα, αλλά και για να επαινεί ότι καλό και αξιόλογο συμβαίνει, κάτι που πολλές φορές «ξεχνάμε» να κάνουμε…

Γράφοντας, λοιπόν, την επιστολή, ανακάλεσα όχι μόνο τα όσα πρόσφερε η δασκάλα στο γιο μου φέτος, αλλά και όσα εγώ έλαβα από την δικιά μου πριν τόσα χρόνια, και φυσικά τα όσα βίωσα την φετινή σχολική χρονιά, για να καταλήξω σε δυο διαπιστώσεις: Πρώτον, ότι όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές και οι συνθήκες – που ναι, αλλάζουν ραγδαία, έως και καταιγιστικά – ευτυχώς κάποια δεδομένα παραμένουν αναλλοίωτα. Και δεύτερον, ότι όταν ο Ευάγγελος Παπανούτσος, εκ των σημαντικότερων Ελλήνων παιδαγωγών και φιλοσόφων, έλεγε ότι «μορφώνω δεν θα πει μόνο οπλίζω τον νέο άνθρωπο για τον αγώνα της ζωής, αλλά (προπάντων) ευγενίζω την ψυχή του, βαθαίνω την αντίληψή του για τον κόσμο … τον κάνω πιο άνθρωπο», είχε στο μυαλό ένα συγκεκριμένο είδος  εκπαιδευτικών που (και πάλι) ευτυχώς, αν και σπανίζει, δεν αποτελεί «είδος υπό εξαφάνιση»….

Σε έναν καθοριστικό σταθμό στην ζωή των παιδιών μας, αυτόν της εισόδου τους στο δημοτικό σχολειό, η δασκάλα τους, η κυρία Κατερίνα, προσέφερε, πολλές φορές υπερβάλλοντας εαυτόν, όχι στείρα συσσωρευμένη γνώση, αλλά αγάπη για την μάθηση, όχι απλά φροντίδα, αλλά ασφάλεια και ειλικρινές ενδιαφέρον για κάθε ένα παιδί ξεχωριστά, όχι μόνο τεχνικά εφόδια, αλλά ήθος και αξίες για να μπορέσουν να πορευτούν στον απρόβλεπτο δρόμο της ζωής τους. Τι άλλο, να ζητήσει ένας γονιός;

Και μέσα από τον τρόπο που προσέγγισε το κάθε παιδί ξεχωριστά, με τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του, συνειδητοποίησα και εγώ, όπως και άλλες μητέρες με τις οποίες έχουμε κοινή θεώρηση, ότι δεν μπορείς να πιέζεις ένα παιδί πέρα από τα όρια του, γιατί τότε, μπορεί μεν να προσπαθείς για το καλό του, αλλά τελικά, δεν κατανοείς τις δυνατότητες του και δεν σέβεσαι την προσωπικότητα του. Και διαπίστωσα, επίσης, ότι μερικές φορές, εμείς οι γονείς – πάντα με ευγενή, αλλά κάποιες φορές λάθος κίνητρα – προσδοκούμε από τα παιδία μας αυτά που ως ενήλικες μπορούμε μεν να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι σημαντικά, αλλά ως παιδιά και εμείς οι ίδιοι, πριν χρόνια, θεωρούσαμε περιττά ή ασήμαντα.

Έμαθα, ακόμα, ότι τα παιδιά μας μπορούν να τα καταφέρουν και μόνα τους, λίγο καλύτερα ή λίγο χειρότερα, κάνοντας λάθη, αλλά και σκεπτόμενα ή λειτουργώντας «out of the box», χωρίς αυτό να χρειάζεται να μας τρομάζει ή να μας εκνευρίζει. Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό που έχουν ανάγκη είναι ένα περιβάλλον που να τα κατανοεί και να τα ενθαρρύνει, να τα συμμερίζεται και να τα στηρίζει. Και αν αξιωματικά υποθέσουμε ότι η οικογένεια τους προσφέρει αυτό το περιβάλλον, ενδεχομένως και με ελλείψεις ή και λάθη κάποιες φορές, είναι εξίσου σημαντικό να νιώθουν ότι και το σχολείο, που στην περίπτωση αυτών των μικρών παιδιών ταυτίζεται σαν έννοια με το πρόσωπο του δασκάλου, μπορεί να κατανοήσει αυτές τις ανάγκες τους.

Και κατέληξα να εύχομαι και να ελπίζω, ότι με την ίδια ευγνωμοσύνη και εκτίμηση που θυμάμαι την δικιά μου πρώτη δασκάλα του δημοτικού, την κυρία Βέτα, πως μετά από χρόνια, και ο γιος μου θα θυμάται την δικιά του δασκάλα. Δεν θα θελα να αναλωθώ σε ανούσιες μεγαλοστομίες, αλλά νομίζω ότι αν αυτό συμβεί, τότε θα είναι ακόμα πιο κερδισμένος. Γιατί θα έχει μάθει, ή καλύτερα θα έχει βιώσει, ότι η ευγνωμοσύνη και η εκτίμηση «δεν χαρίζονται» σε κανέναν και για κανένα λόγο, αλλά εμπνέονται και κερδίζονται. Όπως τα κέρδισε η δασκάλα του: με την συνεπή δουλειά της, με την αξιόλογη προσωπικότητα της, με την ακεραία στάση της και κυρίως, με τα πλούσια και ζεστά αισθήματα της…

Θέλω να τον φαντάζομαι, λοιπόν, αυτόν και τους συμμαθητές του, τον Σεπτέμβριο, λίγο πιο ψηλό και λίγο πιο μαυρισμένο, σε μια παραδίπλα τάξη από την φετινή του, αλλά και μετά από χρόνια, ως ενήλικα, κάπου σε μια άκρη του απέραντου κόσμου, να νιώθει πραγματικά τυχερός γιατί ο δρόμος του συναντήθηκε με αυτόν της συγκεκριμένης δασκάλας και έγινε, έστω και λίγο καλύτερος, χάρη σε εκείνη….

Είναι ωραίο, έως πολύτιμο, τέτοια εποχή που κλείνουν τα σχολεία να μπορείς να πεις «μια τέτοια δασκάλα είχα κάποτε και εγώ» ή «μια τέτοια δασκάλα (αν όχι την ίδια) θα ήθελα να έχει το παιδί μου και του χρόνου» και μια αίσθηση θαλπωρής και ασφάλειας να σε καταλύει…. 

Καλό καλοκαίρι σε όλους τους κουρασμένους μαθητές (και τους γονείς τους)!

 

 13-06-2013

Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου

 

Την φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο μας την έστειλε επίσης η Φωτεινή Κ. Χατζηευστρατίου με μήνυμά της χθες στην σελίδα μας στο facebook και είναι από ένα πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο με συμβουλές για γονείς και τίτλο “γονείς με αυτοπεποίθηση, παιδιά με αυτοπεποίθηση”.