Μαμά γιατί κουνιέσαι;

26/01/2012
By

Με αφορμή ένα βιβλίο που διάβασε πρόσφατα, η Θεανώ γράφει τις σκέψεις της για τη μητρότητα, την καθημερινότητα (και πώς καμιά φορά την αφήνουμε να μας παρασέρνει) και κυρίως τα μηνύματα που δίνουμε στα παιδιά μας. Αξίζει να διαβάσουμε το post με ιδιαίτερη προσοχή, να προβληματιστούμε και να εφαρμόσουμε στη ζωή μας τα μηνύματά του…  

«….Όταν η μαμά μου είναι σε κακή διάθεση είναι σα να χάνει τη δύναμή της. Το σώμα της σφίγγει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα….
….και η ίδια μας έχει πει: όταν είμαι σε αδυναμία κάντε ότι δε βλέπετε. Σε λίγο θα είμαι καλά.
Και έτσι συμβαίνει.

…..εγώ την υπεραγαπώ τη μαμά μου και την αγκαλιάζω συχνά. Θέλω να τη βλέπω πάντα να γελά. Μερικές φορές αισθάνομαι τα κρύα χέρια της να με χαϊδεύουν και ένα δάκρυ να χάνεται κυλώντας στο λαιμό μου. Τότε την αγαπώ περισσότερο, όπως και ο μπαμπάς…..

Η μαμά μου είναι σκληρό καρύδι. Ποτέ δεν το βάζει κάτω. Το αντίθετο. Πηγαίνει κόντρα στον άνεμο.
Και όταν ανακτά τις δυνάμεις της κάνει πράγματα που ούτε θα τα φανταζόταν κανείς…….

….Η μαμά μου είναι τα πάντα για μένα και ας μου κάνει κοτσιδάκια αφήνοντας λίγες τούφες απέξω…..
Η κυρία Φένια που είναι στην έρευνα, είπε πως σε λίγο καιρό θα υπάρχει γιατρειά για την ασθένεια. Πήδηξα τόσο ψηλά που νόμισα πως ακούμπησα το ταβάνι……»
Γιατί κουνιέσαι μαμά;

Η Ελίνα Σωτηροπούλου-Φίλιππα έχει γράψει ένα υπέροχο βιβλίο με αυτόν ακριβώς τον τίτλο: Γιατί κουνιέσαι μαμά; (www.iolcos.gr) και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας μερικά αποσπάσματα από αυτό.
Είναι ένα μικρό βιβλίο 30 περίπου σελίδων που ξεκινάει με μία αφιέρωση που τα λέει όλα!
Στη μητέρα που βιώνει τη νόσο με αξιοπρέπεια
Αυτό το βιβλίο δεν αφορά μόνο όσους πάσχουν ή έχουν συγγενείς που ταλαιπωρούνται από τη νόσο Πάρκινσον.
Όταν το διάβασα συγκινήθηκα αλλά κυρίως κατάλαβα πώς βλέπει ένα παιδί μέσα από τα δικά του μάτια τις δύσκολες στιγμές που βίωνει ό,τι πολυτιμότερο έχει. Τη μαμά του.

Αφορά λοιπόν σίγουρα όλους εμάς που είμαστε γονείς και που πολλές φορές ξεχνάμε το πώς μας βλέπουν τα παιδιά μας αλλά και ποιά είναι τα μηνύματα που τους δίνουμε.
Μπορεί να έχουμε την υγεία μας και να είμαστε ικανοί για χιλιάδες καταπληκτικά πράγματα, αλλά η καθημερινότητα και οι δυσκολίες που ο καθένας μας βιώνει, δυστυχώς μας κάνουν να θεωρούμε πολλά πράγματα δεδομένα και μας απομακρύνουν από τους πραγματικούς μας στόχους.
Ξεχνάμε ότι είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας και παρασυρόμαστε σε άσχημες συμπεριφορές.
Ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε οι πρώτοι τους δάσκαλοι, το κουράγιο τους και η δύναμή τους.
Η στάση που έχουμε στη ζωή, οι προσπάθειες που κάνουμε, το χαμόγελό μας στα δύσκολα αλλά και η δράση που αναλαμβάνουμε στην καθημερινότητά μας είναι αυτά τα στοιχεία που θα τα κάνουν ανεξάρτητους και δυναμικούς ανθρώπους.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Theano a m@mmy on line όπου επιπλέον θα μάθετε γιατί ως φωτογραφία του post επιλέξαμε να βάλουμε τις τουλίπες. Δεν είναι μία τυχαία επιλογή! 

photo via Mark Pouley

ivf baby

20/01/2012
By

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος: Σήμερα η Έλενα είναι η χαρούμενη μαμά ενός υπέροχου μωρού! Εμείς όμως που παρακολουθούμε το blog της από την αρχή, έχουμε διαβάσει τις σκέψεις της και έχουμε ζήσει τις αγωνίες της για την υπογονιμότητα, πολύ πριν να μείνει έγκυος.  Το post που σας παρουσιάζουμε σήμερα, που γράφτηκε εκείνη την εποχή, μιλάει για την επίσκεψή της σε ένα κέντρο υπογονιμότητας.  Αν και τελικά δεν χρειάστηκε να προχωρήσουν στην εξωσωματική, το post αυτό αξίζει να διαβαστεί από όλους!

baby

Photo by Raphael Goetter

Σήμερα έκανα μία απροσδόκητη επίσκεψη που δεν είχα σκεφτεί ποτέ (μέχρι πριν λίγες μέρες) ότι θα έκανα στη ζωή μου. Σας έχει τύχει να κάνετε πράγματα που δεν είχατε φανταστεί ποτέ ότι θα κάνατε;
…το γύρο του κόσμου, να κερδίσετε το τζόκερ, να ερωτευτείτε με την πρώτη ματιά, ας πούμε;

Ε, καμία σχέση!

Εγώ σήμερα επισκέφτηκα ένα κέντρο υπογονιμότητας.
Εκπλαγήκατε;
Μήπως θα έπρεπε να μην το πω; Να το κρύψω από όλους; Να ντραπώ που μπορεί να μην είμαι πια γόνιμη στην ηλικία μου; Να πω ότι πήγα απλά από περιέργεια και να το ξεχάσω;

Τσου!
Πήγα και το καταευχαριστήθηκα και θέλω να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου μαζί σας γιατί ίσως έτσι βοηθήσω κάποιες γυναίκες στο συγκεκριμένο θέμα που -πολλές από εμάς- μας απασχολεί.

Ξεκινάω λοιπόν με τα «πρακτικά» και χρήσιμα:
Είχα κλείσει ραντεβού προ 2 εβδομάδων, σχετικά καλό διάστημα αναμονής αν σκεφτεί κανείς πόσο πολύ κόσμο έχουν αυτά τα κέντρα καθημερινά με τη μάστιγα της υπογονιμότητας που ταλαιπωρεί τόσα πολλά ζευγάρια.
Η αναμονή μέχρι να μπω στο ιατρείο ήταν 35 λεπτά, στα οποία ήρθε μία πολύ ευγενική και φιλικά κοπέλα και μου έδωσε ένα έντυπο το οποίο έπρεπε να συμπληρώσω με όλες τις λεπτομέρειες και στοιχεία που αφορούν την υγεία μου αλλά και τα τυπικά περί σεξουαλικής και γυναικολογικής κατάστασης
Όταν τελικά συνάντησα τη Γυναικολόγο (ναι, προηγείται συζήτηση με μία Γυναικολόγο και μία βοηθό ώστε να συζητήσουμε το ιστορικό μου και τις όποιες εξετάσεις είχα μαζί μου από τεστ ΠΑΠ μέχρι τη σαλπιγγογραφία και το σπερμογράφημα) μιλήσαμε περίπου 45 λεπτά σε απόλυτα φιλικό και «χαλαρό» κλίμα, λες και γνωριζόμασταν από παλιά. Μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη και οικειότητα μαζί, αισθάνθηκα άνετα και έκανα και το σχετικό χιούμορ για την ηλικία μου (είμαι 37 με άποψη 45άρας και attitude 25αρας… τρομάρα μου ) και την ανεξήγητη υπογονιμότητά μου η οποία -το πιο πιθανό- να οφείλεται μόνο σε άγχος και control-freak συμπεριφορά (κάποια πράγματα δεν αλλάζουν όσα χρόνια κι αν περάσουν!)
Στη συνέχεια και αφού είχα αισθανθεί «σα στο σπίτι μου», εμφανίστηκε και ο Γιατρός (ας αποφύγουμε τα ονόματα για λόγους τυχόν προβολής), νεότατος, αλήθεια, αλλά όχι άπειρος, ποτέ δε μου άρεσαν οι γηραιότεροι γυναικολόγοι, πάντα ήθελα ο γυναικολόγος να είναι -όσο το δυνατό- γοητευτικός άνδρας και να έχει και μία χαλαρή διάθεση χωρίς να το»παίζει» ο super επιστήμονας για να με πείσει… Ε, αυτό ακριβώς λοιπόν ήταν και ο Γιατρός. Άμεσος, ειλικρινής, φιλικός και σοβαρός. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.
Αφού μου μίλησε/ εξήγησε/ ξεκαθάρισε όλα όσα θα έπρεπε και θα ήθελα να μάθω για τις επιλογές μου, προχωρήσαμε και σε μία προσεκτική γυναικολογική εξέταση κατά την οποία μου εξηγούσε και ότι έπρεπε.
Τέλος, μίλησα ακόμα 20 λεπτά με μία κοπέλα που ήταν Υπεύθυνη για να μου μεταφέρει όλες τις λεπτομέρειες για τη σωστή έκβαση της θεραπείας (εξωσωματικής), τα φάρμακα, τον τρόπο χορήγησής τους, κλπ.
Βγήκα από το Κέντρο 2 ώρες μετά, με τρελά καλή διάθεση και πολύ-πολύ αισιόδοξη.
Με λίγα λόγια, αν τελικά προχωρήσω (κάτι το οποίο θα ξέρω μέχρι τον επόμενο κύκλο μου*) θα είναι σίγουρα με αυτούς τους αξιόλογους, σοβαρούς και, το σημαντικότερο, ειλικρινείς επαγγελματίες!

Όσο για το ψυχολογικό κομμάτι, κατανοώ ότι υπάρχουν πολλές (ίσως οι περισσότερες γυναίκες) που δε θέλουν να πουν ότι προσπαθούν να αποκτήσουν παιδί (ή παιδιά) με εξωσωματική και άλλες που ήδη τα απέκτησαν να το κρύβουν.

 

Η συνέχεια του post με πολύ περισσότερες από τις σκέψεις της Έλενας γύρω από την εξωσωματική, στο blog της mama 35+ 

Η Μάνα η Πραγματική που Αξίζει να ‘ναι Μάνα!

16/01/2012
By

Ένα επεισόδιο στη ρεσεψιόν μαιευτηρίου, που διαβάσαμε στο Γονείς με κολικούς, μας κάνει να προβληματιστούμε, να λυπηθούμε, να τσαντιστούμε. Είναι γεγονός ότι σε κάθε χώρο υπάρχουν καλοί επαγγελματίες και κακοί επαγγελματίες. Σήμερα παίρνουμε μια γεύση από τις απόψεις ενός «μεγαλογιατρού» για το τι σημαίνει να γεννάς αλλά και την αποστομωτική ανταπάντηση μίας μαμάς που δηλώνει: «Εγώ κύριε γιατρέ ξέρω κάτι Μάνες που βάζουν τα γυαλιά σε όλους μας κι όμως δεν γέννησαν ποτέ!!!»

Photo by Nico

Λοιπόν σήμερα πήγαμε τον Billy the kid στο Μητέρα Παίδων. Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ένα μικροεπεμβατικό δερματολογικό ήταν (το παίζω κουλ και άνετη τώρα που τελείωσε άλλα μέχρι χθες ήμουν σαν Μεγάλη Παρασκευή). Το θέμα μου δεν είναι αυτή την στιγμή ο Billy the kid (παραδόξως). Όταν όμως ήμουν στο ταμείο για να πληρώσω (τίποτα δεν είναι τζάμπα σήμερα τς…τς…τς..) και ενώ περίμενα, απέναντί μου βγαίνει πιθανώς από χειρουργείο, μεγαλογιατρός. Το κατάλαβα γιατί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Αλλιώς δεν εξηγείται να τον πάρεις αυτόν να σε ξεγενήσει. Ένιγουέι. Πιάνει λοιπόν κουβέντα με τις νοσηλεύτριες κι έχουμε την ακόλουθη αμίμητη συνομιλία:

- Τι έγινε γιατρέ γέννησε?

- Όχι και γέννησε! Καισαρική έκανε!

- Άρα γέννησε.

- Ε, όχι βέβαια! Θα γεννούσε αν ήταν φυσιολογικός τοκετός. Τώρα δεν γέννησε. ‘Απέκτησε’ παιδί μέσω της καισαρικής! Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Όπως καταλαβαίνετε έχω μείνει παγωτό και φυσικά μου βγαίνει αυθόρμητα το σχολιάκι:

”ε, βέβαια, αυτές τις μ!@#$@!@# λέτε στις γυναίκες και μετά δεν θέλουν να κάνουν επισκληρίδιο” !

Μου έριξε μία καρφωτή ματιά έτοιμος να με φάει αλλά ήμουν απέναντί του, ήταν και μεγάλος που να τρέξει…

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για λογαριασμό του. Ντρέπομαι που είναι και σε τέτοια θέση ώστε να επηρρεάζει έγκυες γυναίκες. Όταν περίμενα να γεννήσω, φοβόμουν ιδιαίτερα τη γέννα. Εδώ που τα λέμε φοβάμαι τη γέννα από τότε που κατάλαβα ότι είμαι κορίτσι και άρα κάποια στιγμή στη ζωή μου μάλλον θα γεννήσω. Επίσης εκτός από τη γέννα, φοβόμουν και οτιδήποτε έχει να κάνει με νοσοκομεία, σύριγγες, φάρμακα κλπ κλπ κλπ Οπότε όταν η (τέλεια) γιατρός μου με ρώτησε για την επισκληρίδιο της είπα ότι όχι απλά θέλω επισκληρίδιο αλλά είμαι πρόθυμη να δοκιμάσω και ότι φάρμακο υπάρχει σε πειραματικό στάδιο ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΕΣΩ!

Διαβάστε τη συνέχεια στο Γονείς με κολικούς! 

Και ρίξτε μια ματιά και σε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα ποστ των γονιών με κολικούς οι οποίοι μας εντυπωσιάσανε με το ιδιαίτερο χιούμορ τους!

Happy feet… first!

10/01/2012
By

Ήτανε κάποτε δύο νέα παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που ερωτευτήκανε τρελλά και αγαπούσανε πολύ τα ταξίδια αλλά και τις φωτογραφίες μιας και το αγόρι ήταν και δεινός φωτογράφος!

Και έτσι ξεκινήσανε τα ταξίδια σε όλο τον κόσμο! Μέσα στις χιλιάδες φωτογραφίες που έβγαζαν, βγάζανε και μερικές σαν ένα είδος σουβενίρ από τους τόπους που επισκέπτονταν, φωτογραφίζοντας πρώρα τα πόδια τους δίπλα δίπλα.

Έτσι το ιδιότυπο blog που φτιάξανε γέμισε σιγά σιγά με δεκάδες φωτογραφίες υπέροχων τοπίων από όλο τον κόσμο με τα πόδια τους σε πρώτο πάντα πλάνο!

Απο μια παραλία στην Ταϊλάνδη…

σε ένα τελεφερίκ στο Χονγκ Κόνγκ….

στα οροπέδια της Χιλής….

σε ποτάμια στην Γουατεμάλα…

και πανέμορφα ακόμη μέρη σε Νικαράγουα, Περού, Κόστα Ρίκα, Αυστραλία, Νέα Ζηνλανδία, Μεξικό, Κροατία, Ινδία, Μ. Βρετανία ….

Όμως ένα τέστ ήρθε να αλλάξει τις ζωές τους….

«Θα γίνω μπαμπάαααας!!!«... αναφώνησε ο Tom Robinson και έσπευσε να το ανακοινώσει σε γονείς, αδέρφια, αδερφικούς φίλους, συνεργάτες και συγγενείς… πάντα φωτογραφίζοντας τους ενώ τους ανακοίνωνε το χαρμόσυνο νέο!

και…

… η ημέρα που η μικρή Ματίλντα γεννήθηκε ήρθε πριν ένα χρόνο…τον Μάρτιο του 2011,

και βρήκε την θέση της στις φωτογραφίες του Tom και της Verity… ανάμεσα στα πόδια τους!

και η όμορφη οικογένεια πλέον συνεχίζει να ταξιδεύει και να αγναντεύει θάλασσες, ηλιοβασιλέματα και όμορφα τοπία του πλανήτη μας….

 … μόνο που στις φωτογραφίες προστέθηκε ένα ακόμη ζευγάρι χαρούμενα πόδια, που φαίνεται θα τους συντροφεύει στα πολλά πολλά ταξίδια που προβλέπεται να κάνει η οικογένεια Ρόμπινσον τα επόμενα χρόνια σε όλο τον κόσμο και των οποίων τις υπέροχες στιγμές που ζούνε θα «κλέβουμε» και μεις μέσα από την εκπληκτική ιστοσελίδα του Tom Robinson!!!

Για την ιστοσελίδα και το ξεχωριστό αυτό project ενημερωθήκαμε από ένα tweet του Σπύρου Βάθη!

Το σπίτι μας…μας πλακώνει!

09/01/2012
By

Με αφορμή το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του BBC «Home», και βλέποντας την κόρη της να κοιμάται, η Ελίνα από το The Sunny Side of life γράφει τους προβληματισμούς και τις σκέψεις της για το περιβάλλον. Το συμπέρασμά της; Απόλυτο και θετικό: «Είναι αργά.  Πολύ αργά για να απογοητευόμαστε. Πολύ αργά για να απαισιοδοξούμε. Είναι απλά η ώρα να κάνουμε κάτι.» 

Χθες το βράδυ δεν δούλεψα.
Πέρασα ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο με φίλοξενούμενους στο σπίτι μας, τα κουμπάρια μας (και το βαφτηστήρι μας – του οποίου τα γενέθλια ήταν και ο λόγος του ταξιδιού τους – άσχετο) από τη Κρήτη, και είπα να αράξω με τον Αλέξη να δούμε καμιά ταινία…
Στο ΣΚΑΪ ξεκινούσε στις 11:00 η πολυσυζητημένη ταινία ΗΟΜΕ . Ήθελα από καιρό να τη δώ και ιδού η ευκαιρία!
Απλώθηκα λοιπόν προετοιμασμένη να δω ένα «αριστούργημα εικόνων», όπως μου το είχαν περιγράψει, ένα «ντοκυμαντέρ για το περιβάλλον»…

Η ώρα έχει πάει τριεσήμισι το πρωϊ και το μάτι μου είναι ακόμα στηλωμένο στο ταβάνι. Η Άρτεμις δίπλα μου κοιμάται αμέριμνη, τη στιγμή που εγώ επαναλαμβάνω τα στατιστικά στοιχεία που απαριθμούσε η ταινία, στο μυαλό μου.
Γυρίζω κάθε τόσο και χαζεύω το αγγελικό της πρόσωπο, γαλήνιο και ήρεμο, και αναλογίζομαι πόσο θα έχει σκληρύνει σε λίγα (λιγότερο από 30) χρόνια, όταν όλα όσα προφήτευε η ταινία θα τα βιώνει στη ζωή της…
Όταν θα βρίσκεται στην δική μου ηλικία και δεν θα μπορεί να απολαύσει ούτε καν αυτό το ξένοιαστο weekend που μόλις περάσαμε.
Γιατί στα 33 της η κόρη μου, όπως και τα δικά σας παιδιά, θα έχει πολύ περισσότερα πράγματα για να ανησυχεί, από ό,τι εγώ αυτή τη στιγμή…

Στα 33 της η έλλειψη νερού θα έχει αναγκάσει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους να μετοικήσουν σε περιοχές όπου ακόμη υπάρχει νερό, ενώ ήδη σήμερα ένας στους έξι ανθρώπους ζεί σε επισφαλή, ανθυγιεινά, και συνωστισμένα μέρη, χωρίς πρόσβαση σε καθημερινές ανάγκες όπως πόσιμο νερό, υγιεινή και ηλεκτρισμό.
Φαντάζομαι πως η έννοια της ειρήνης θα έχει εξαφανιστεί ως τότε…
Πώς θα είναι άραγε η ατμόσφαιρα τότε, όταν ήδη σήμερα ζούμε στις χειρότερες συνθήκες ατμόσφαιρας που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα;

Σε τί συνθηκες θα ζει τότε, όταν σήμερα ο μισός πλούτος της γης ανήκει μόλις στο 2% του πληθυσμού της; Και ποιο θα είναι το τίμημα της επιβίωσής της;

Σήμερα ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινάνε, πόσοι θα έχουν γίνει μέχρι τότε;

Κι αν είναι και εκείνη ένας από αυτούς;
ή ένα από τα θύματα τους, στο βωμό της επιβίωσης;

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog The Sunny Side of Life. Και αν τυχόν δεν έχετε δει ακόμα  το ντοκυμαντέρ Home, δείτε το εξ’ ολοκλήρου online σήμερα κι όλας!

Δεν χρειάζεται να είναι κάποια Παγκόσμια Ημέρα για να αφυπνιστούμε… Κάθε ημέρα το περιβάλλον μας αργοπεθαίνει.

Αναμένουμε τις εντυπώσεις σας! 

Η ιστορία της Λίας

03/01/2012
By

Για τις περισσότερες γυναίκες η επιστροφή στο σπίτι μετά τη γέννηση του παιδιού τους είναι από τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής τους. Όχι όμως και για τη Λία. Ακολουθεί η ιστορία της, όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog Κατά της Επιλόχειας Κατάθλιψης. Γιατί όταν αντιμετωπίζεις μία τόσο δύσκολη κατάσταση και καταφέρνεις να την ξεπεράσεις με επιτυχία, αισθάνεσαι την ανάγκη να μοιραστείς την ιστορία σου με όσο περισσότερους ανθρώπους, ώστε να μπορέσεις να βοηθήσεις και άλλους που θα βρεθούν στη θέση σου. Όσο για το κεντρικό μήνυμα της ιστορίας της Λίας; «Δεν είναι κακό να ζητάμε βοήθεια όταν την χρειαζόμαστε!»

Επιλόχεια κατάθλιψη

Photo by maessive

Επιλόχεια κατάθλιψη λοιπόν ! Δεν είχα ιδέα τι σημαίνει. Είχα ακούσει, αλλά δεν περίμενα να μου συμβεί. Όλοι λέγανε πόσο δυνατή είμαι! Δεν το περίμενα!
Γέννησα τον πρώτο μου γιο, τον Γιάννη τον Αύγουστο του 2005, μετά από μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με επιπλοκές, αιμορραγίες, κλπ. Ήμουν 35 χρονών. Διαβητική κύηση, με πολλούς φόβους κι ενοχές αλλά και ανησυχίες για το παιδί. Είχα προετοιμαστεί για το χειρότερο και είχα αποφασίσει ότι όπως και να ήταν το μωρό, εγώ δεν θα το σκότωνα. Το μωρό γεννήθηκε ελλιποβαρές, πρόωρο και με καισαρική. Όλα πήγαν καλά και η διάθεσή μου ήταν εξαιρετική. Ήμουν τρισευτυχισμένη ! Ιδιαίτερα όταν είδα το μικροσκοπικό ροζ ανθρωπάκι να ξεπροβάλει και να κλαίει αμέσως, ήταν σαν να μου χάριζαν όλον τον κόσμο!

Σε λίγες ώρες έμαθα πως το μωρό πρέπει να χειρουργηθεί. Πρώτο σοκ! Γίνεται το χειρουργείο την επόμενη μέρα πρωί πρωί. Να μη τα πολυλογώ, το μωρό πάλευε για τη ζωή του για πολλές μέρες! Εντατική, καταστολή, διασωληνωμένος, μολύνσεις, σηψαιμία, αιμορραγίες, μεταγγίσεις… κάποια μέρα οι γιατροί μας είπαν πως τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας προετοίμαζαν! ΑΛΛΑ, ο μικρός μου τους έβγαλε ψεύτες και «αναστήθηκε». Όταν ο οργανισμός του έγινε αρκετά δυνατός χρειάστηκε να κάνει και δεύτερο χειρουργείο ! Αντιλαμβάνεστε την αγωνία μας ! Ακριβώς 40 ημερών γίνεται η επέμβαση και σε λίγες μέρες το μωρό μας ήταν μικρό μεν, αλλά γερό και δυνατό και έτοιμο να έρθει σπίτι. Ήταν πλέον σχεδόν 2 μηνών !

Τις ημέρες που ήμουν στο μαιευτήριο, όταν οι άλλες μητέρες θήλαζαν τα μωρά τους, εγώ έπαιρνα το θήλαστρο για να βγάζω το γάλα από το στήθος, και να το πετάω. Φανταστείτε σε τι ψυχολογική κατάσταση είχα βρεθεί ! Και μάλιστα, 1-2 φορές κάποια νοσηλεύτρια με ρώτησε «που είναι το μωρό σου εσένα, δεν στο φέρανε?» … αρχικά συγκράτησα την ψυχραιμία μου και της εξήγησα. Τις επόμενες φορές όμως (γιατί αυτό επαναλήφθηκε) δεν είχα τη δύναμη να μην αντιδράσω και ξέσπασα σε φωνές και κλάμματα!

Βγήκα από το μαιευτήριο. Και μπήκα στην Κόλαση. Γύρισα σε ένα σπίτι άδειο, σε ένα σπίτι που είχα προετοιμάσει για να δεχθεί ένα μωρό! Γύρισα μόνη! και το χειρότερο… το μωρό χαροπάλευε κι εγώ ήμουν αδύναμη να κάνω το οτιδήποτε. Ούτε καν το είχα κρατήσει αγκαλιά!!! Ούτε καν το είχα αγγίξει !!!
Όλες αυτές τις μέρες, εγώ και ο άντρας μου πηγαίναμε 2 φορές την ημέρα στο μαιευτήριο, πρωί και απόγευμα, στο επισκεπτήριο της ΜΕΘ για να τον δούμε για 10 λέπτα το πολύ! Δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο. Ήμουν στο σπίτι, ξαπλωμένη στο κρεββάτι, να κλαίω, ούτε έτρωγα ούτε τίποτα! μόνο καφέ και τσιγάρο. Από το κρεβάτι στο μπάνιο, από το μπάνιο στο τραπέζι της κουζίνας και πίσω πάλι !

Κάποια στιγμή είπα να αρχίσω να πηγαίνω στο γραφείο … να νιώθω ότι κάνω κάτι, για να ξεφύγει το μυαλό μου. Εκεί όμως, όλοι ήξεραν τι μου συμβαίνει και δεν άντεχα τον οίκτο!
Όταν ο Γιάννης έγινε καλά και ήρθε σπίτι… ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα! Τη χαρά διαδέχθηκε όμως το άγχος αν θα τα καταφέρω, αν τα κάνω όλα σωστά, αν τρώει το παιδί αρκετά, αν είμαι καλή μαμά… αν… αν… αν…! Φρόντιζα το μωρό μου και με το παραπάνω, αλλά πέρα από αυτό … τίποτε άλλο ! κλείστηκα στον εαυτό μου … δεν με ενδιέφερε τίποτα… και σιγά σιγά… δεν με ενδιέφερε ούτε το μωρό !!! Είχα χάσει τον εαυτό μου μέσα στα προβλήματα (για γέννα πηγαίναμε και μας βγήκαν και 2 χειρουργεία… ). Σηκωνόμουν από το κρεββάτι και πήγαινα στο τραπέζι… κάπνιζα κι έπινα καφέ με σκυμμένο κεφάλι, με κλάμματα, με άγχος, με ενοχές (γιατί πίστευα ότι εγώ έφταιγα που έπαθε ότι έπαθε το μωρό)

Κάποια μέρα δεν ξέρω πόσες ώρες είχα μείνει έτσι ώσπου κάποτε σηκώθηκα από την καρέκλα κι όπως πήγαινα στο κρεββάτι, έπεσα πάνω στο πορτ-μπεμπέ που ήταν μέσα το μωρό κι εκεί διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει να τον ταϊσω !!! ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ??? αναρωτήθηκα. Κι εκεί έκανα το «κλικ» και είπα πως εδώ κάτι τρέχει, δεν πάμε καλά, και μίλησα στον γυναικολόγο μου. Μου σύστησε έναν υπέροχο άνθρωπο, ψυχίατρο. ΑΜΕΣΩΣ έκλεισα ραντεβού και μετά από κάποια τεστ που κάναμε, διαγνώσαμε καταθλιψάρα!!!
Φυσικά φάρμακα!!! Δεν γινόταν αλλιώς !!!

Τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο άσχημα !!!! κλάμα κλάμα κλάμα !!! κανένα συναίσθημα! το απόλυτο κενό !!! Θυμάμαι πως τον έπαιρνα τηλέφωνο και του έλεγα «Είναι δυνατόν να μην αισθάνομαι τίποτα; ούτε για το μωρό μου; το παίρνω αγκαλιά και δεν νιώθω τίποτααα» Κι έκλαιγα ασταμάτητα! Μου έλεγε «υπομονή Ευαγγελία μου, 10 μέρες μόνο, κάνε υπομονή μέχρι να δράσουν τα φάρμακα κι όλα θα αλλάξουν. Εδώ είμαι εγώ». Πράγματι! για 10 μέρες σχεδόν, ήμουν ένα ζόμπι ! το απόλυτο συναισθηματικό κενό ! κι όμως ο γιατρός μου, ήταν πάντα κοντά μου. Πολλές φορές, άφηνε τη δουλειά που είχε στο νοσοκομείο για να έρθει να με δει, να μιλήσουμε, να με καθησυχάσει !!! Είναι πολύ σημαντικό ο γιατρός να είναι και ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!
Η ζωή μου άλλαξε σύντομα. Φυσικά ήμουν καλύτερα όχι όμως καλά !!! Η διάθεσή μου άλλαξε, σιγά σιγά ήρθαν και τα συναισθήματα, αλλά πρώτα τα αρνητικά! Έγινα οξύθυμη πολύ! Ο άντρας μου έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να με αντέξει ! Κόντεψα να διαλύσω την οικογένεια αλλά χάρη στο Γιώργο (σύζυγος) η οικογένεια έμεινε δεμένη.

Είχα γεννήσει Αύγουστο 2005. Οκτώβρη 2005 ήρθε το μωρό στο σπίτι. Γενάρη 2006 ανακοινώνω στον Γιώργο τη δεύτερη εγκυμοσύνη :)
Εννοείτε πως διέκοψα τη θεραπεία, αν και δεν είχε ολοκληρωθεί, αλλά απαγορεύονται τα φάρμακα αυτά στην εγκυμοσύνη.
Ουφ ! πάλι δύσκολες καταστάσεις ! με την κοιλιά τούρλα να έχω να νταντεύω κι ένα μωράκι που έκανε τα πρώτα του βηματάκια :)
Ο δεύτερος γιος μου ήρθε τον Οκτώβρη ! έμεινε κι αυτός λίγες μέρες στη Μονάδα, αλλά ευτυχώς ήρθε γρήγορα στο σπίτι, γερός και δυνατός!
Αυτή τη φορά ήμουν «υποψιασμένη» για την κατάθλιψη. Είπα «θα το παλέψω μόνη μου» !
Και πράγματι, το πάλεψα για αρκετό καιρό, ώσπου παραδέχτηκα πως δεν μπορούσα άλλο και πάλι αναζήτησα βοήθεια !

Η συνέχεια της ιστορίας, στο blog Κατά της επιλόχειας κατάθλιψης.

Δωμάτιο για πέντε

22/12/2011
By

Η Φραγκίσκα που ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα κι έγραψε το Σου αρέσει η Αφρική που φιλοξενήσαμε πρόσφατα, δημοσίευσε τη Δευτέρα στη σελίδα μας στο Facebook την παρακάτω φωτογραφία:

 

Δωμάτιο για πέντε παιδιά στην Ουγκάντα

 

Και έγραψε: «Με αφορμή το θέμα σας που κοιμούνται τα παιδιά προσθέτω μια φωτογραφία που τράβηξα στο χωριό Beweda στην Ουγκάντα..Στο δωμάτιο αυτο κοιμούνται 3 παιδιά στο κρεββάτι της φωτογραφίας και άλλα 2 στο πατωμα. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας όπου δέκα παιδιά μεγαλώνουν με τους παππούδες τους διότι οι γονείς τους εχουν πεθάνει.»

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ αυτή την ανάρτηση και να σκεφτούμε τι έχουμε κάνει λάθος ως ανθρωπότητα και ακόμη βλέπουμε τέτοιες εικόνες δίπλα ακριβώς στα απίστευτα επιτευγματά μας όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες που μας άφησε η χρονιά που πέρασε …

Η ζωή στην Αφρική, σε χώρες όπως η Ουγκάντα δυστυχώς δεν βελτιώνεται. Σταματάνε κατά καιρούς οι πόλεμοι και τα μαζικά εγκλήματα αλλά κάποιοι άνθρωποι παρόλα τα ανεξίτηλα πλήγματα που έχουν δεχθεί δεν σταματάνε να ελπίζουν, να οραματίζονται και να πραγματοποιούν τα όνειρά τους… Την ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου μας διηγείται η Φραγκίσκα, την ιστορία του Ben:

«Καλημέρα, με λένε Μπεν» έτσι ξαφνικά, με μια απλή φράση και ένα πλατύ χαμόγελο, μπήκε στη ζωή μας ο Benjamin. Ήταν στις αρχές όταν είχα πρωτοέρθει στην Ουγκάντα και ψάχναμε έναν οδηγό που να γνωρίζει καλά τους δρόμους της πόλης αλλά κυρίως τους ανθρώπους της. Ένα δειλό χτύπημα στην πόρτα, και ένας ψηλός νεαρός με φωτεινό βλέμμα και παιδικό χαμόγελο μπήκε στο γραφείο. Αγαπήσαμε τον Μπεν απο την πρώτη στιγμή..ακούραστος, χωρίς ποτέ να παραπονιέται και να δυσανασχετεί, μας γνώρισε την πραγματική Ουγκάντα και τους ανθρώπους της. Αυτούς που τα κανάλια και οι εφημερίδες δεν θα σας δείξουν ποτέ και που καμία ανθρωπιστική οργάνωση δεν θα χρησιμοποιήσει ως succes story τα Χριστούγεννα…

Η ιστορία του Μπεν είναι η ιστορία της Ουγκάντα και παράλληλα είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που κέρδισε όλες τις πιθανότητες και ενώ τα πάντα ήταν εναντίον του βγήκε νικητής.
Ο Μπεν γεννήθηκε λίγο πριν την πτώση του Idi Amin Dada, του παράλογου δικτάτορα που καθώς βυθιζόταν στην τρέλα, παρέσερνε μαζί του έναν ολόκληρο λαό. Ήταν η εποχή που οι μεθυσμένοι στρατιώτες του Amin έκαναν επιδρομές στα χωριά, πυροβολούσαν και σκότωναν όποιον συναντούσαν, ακρωτηρίαζαν και βίαζαν γυναίκες και παιδιά και έσφαζαν τα ζώα στα μεγάλα εθνικά πάρκα για να πουλήσουν χαυλιόδοντες και δέρματα στην Δύση. Η οικογένεια του Μπεν ζούσε στη Βόρεια Ουγκάντα και ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός. Για ένα μικρό παιδί, οι πρώτες εικόνες του κόσμου του δεν ήταν παρά πτώματα, μεθυσμένοι στρατιώτες που έμπαιναν στις καλύβες και έσερναν έξω τις γυναίκες και τα παιδιά, που πυροβολούσαν ηλικιωμένους και έκαιγαν τις σοδειές. Πρώτα ήταν οι στρατιώτες του Αμιν, μετά οι Τανζανοί, έπειτα ο εθνικός στρατός των Ομπότε και Οκέλλο και τέλος οι αντάρτες του NRM…Και όταν όλοι πίστεψαν πως ο εφιάλτης τελείωσε ένας μυστηριώδης στρατός που ακούει στο όνομα Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου εμφανίζεται και ένας νέος κύκλος αίματος και τρόμου ξεκινάει στο Βορρά…
Ο Μπεν δεν θυμάται καθαρά τον πατέρα του. Ένα απόγευμα δεν γύρισε σπίτι και όλοι κατάλαβαν πως δεν θα τον ξαναβλεπαν ποτέ. Αντάρτες, στρατιώτες, κανείς δεν έμαθε τι έγινε. Ο Μπεν όμως κατάλαβε πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο. Σύντομα φόρτωσαν τα λιγοστά τους ρούχα και δύο κατσαρόλες σε ένα παλιό λεωφορείο και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα του στο πατρικό χωριό.  Ήταν η εποχή που ο Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου έσπερνε τον τρόμο στην Βόρεια Ουγκάντα. Καθημερινά οι αντάρτες του Κόνυ έστηναν ενέδρα στα χωριά..σκότωναν, ακρωτηρίαζαν, βιοπραγούσαν και κυρίως άρπαζαν τα παιδιά..Τα αγόρια θα γίνονταν ανήλικοι στρατιώτες..Η μύηση τους ξεκινούσε τη στιγμή της αρπαγής: πρώτα θα ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου τους γονείς τους και μετά θα γίνονταν στρατιώτες και ας ήταν συχνά πιο μικρά και απο τα όπλα που έπρεπε να κουβαλήσουν..Τα κορίτσια θα γίνονταν »νύφες». Στα στρατόπεδα των ανταρτών τις περίμενε ένας σωρός απο πουκάμισα..Θα διάλεγαν ένα στην τύχη και ο κάτοχος του θα ήταν και ο νέος τους «σύζυγος»..Τι σημασία είχε αν ήταν μόλις 11 χρονών και ο «σύζυγος» πάνω απο 30 ή 40..η άρνηση ισοδυναμούσε με θάνατο..
Ο Μπεν κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της μητέρας του γιατί κανείς δεν ήξερε αν το επόμενο πρωί θα ξυπνούσε για να πάει σχολείο ή αν θα γινόταν ο επόμενος στρατιώτης των ανταρτών.
Όποτε μας μιλούσε για τη μητέρα του το πρόσωπο του έλαμπε.  Θυμάται πως τον προστάτευε, πως φρόντιζε πάντα να του δίνει τη μεγαλύτερη μερίδα απο το ουγκάλι, να βρίσκει πάντα εκείνες τις κόκκινες καραμέλες που τόσο του άρεσαν..Θυμάται τη γαλάζια στολή και τα καινούρια παπούτσια που με κάποιο μαγικό τρόπο που μόνο εκείνη ήξερε, είχε καταφέρει να του αγοράσει ..Και πόσο περήφανη ήταν εκείνο το πρωί όταν τον έντυσε και γεμάτη χαρά του τα έδειξε…Αυτή η μέρα ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής του..Με τα ολοκαίνουρια μαύρα παπουτσάκια στα πόδια έφυγε τρέχοντας για το σχολείο..Θα τα έδειχνε στα άλλα παιδιά και όλοι θα τον ζήλευαν, θα ήθελαν να τα δοκιμάσουν, αλλά εκείνος δεν θα τα έδινε σε κανέναν, γιατί ήταν μόνο δικά του.  Ανυπομονούσε τόσο να πάει που έφυγε χωρίς να την  χαιρετήσει, χωρίς να της πει πόσο ευτυχισμένο τον  είχε κάνει. Δεν κοίταξε καν πίσω καθώς έτρεχε και δεν την είδε που στεκόταν στην πόρτα, μέσα στο φωτεινό κίτρινο φόρεμα της και το πολύχρωμο μαντήλι της. Λίγες ώρες αργότερα, οι αντάρτες του Κόνυ επιτέθηκαν στο χωριό..Ίσως αν ήξερε πως θα την έβλεπε για τελευταία φορά, να είχε γυρίσει λίγο να την κοιτάξει…

…

το σημαντικότερο κομμάτι της ανάρτησης σας το αφήνουμε να το ανακαλύψετε στην ανάρτηση της Φραγκίσκας. Στην ιστορία του Ben κρύβεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ελπίδας, του πάθους για την ζωή, για τις μικρές χαρές της.
Είναι Χριστούγεννα, γιορτάζουμε την γέννηση ενός Ανθρώπου που μιλούσε για αγάπη, όταν γύρω του επικρατούσε το μίσος, που την στιγμή που ήταν σταυρωμένος είχε ελπίδα και πίστη στον άνθρωπο…
Και όμως ο πλανήτης μας ακόμη φιλοξενεί τέτοιους ανθρώπους που αν και ζήσανε τη καταδίωξη, το θάνατο και το μίσος δεν άδειασαν από αποθέματα αγάπης και μας γεμίζουν πίστη και ελπίδα.
Η Φραγκίσκα ανακάλυψε τον Ben από την Ουγκάντα…εμείς ανακαλύψαμε την Φραγκίσκα που εργάζεται/προσφέρει και ζει μαζί με το παιδί της σε χώρες σαν την Ουγκάντα τις περισσότερες μέρες του χρόνου…
Ας την διατηρήσουμε αυτή την πίστη και την ελπίδα και την ανάγκη για προσφορά κάθε μέρα του νέου χρόνου που έρχεται. Ας κάνουμε τα Χριστούγεννα ένα ξεκίνημα και όχι μόνο μια κλισέ γιορτή, ένα φεστιβάλ με μαζικές εκδηλώσεις φιλανθρωπίας ως ένα είδος κάθαρσης για τον κόσμο γεμάτο αντιθέσεις που ζούμε και που μπορεί να δημιουργήσαν άλλοι αλλά διατηρούμε και μεις!

Δάσκαλοι που αγαπάνε και τους αγαπάμε!

16/12/2011
By

Πριν λίγες ημέρες με αφορμή ένα άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με μεγάλη επιτυχία αλλά… ανώνυμα ξανα-γνωρίσαμε την Άννα! Η Άννα μια δασκάλα από την Κρήτη διατηρεί το ιστολόγιό της για τέταρτη χρονιά και γράφει με πολύ σταθερό ρυθμό ιστορίες από το σχολείο, σκέψεις της, επιτεύγματα των παιδιών και άλλα πολλά. 

Δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρά μερικές από τις δεκάδες της αναρτήσεις (αν όχι τις δύο παραπάνω που έχουν ήδη χιλιάδες likes από ανθρώπους που αγνοούν ποια είναι αυτή η δασκάλα) για να καταλάβετε πόσο αγαπάει η «κυρία Άννα» τα παιδιά της και πως παίρνει πίσω αυτή την αγάπη. Της ζητήσαμε να μας επιλέξει μία ανάρτηση γιατί πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το έργο της επιλογής ανάμεσα από τόσες ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και μας επέλεξε τρεις ακόμη χαρακτηριστικές του blog της και τις οποίες και παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως:

…Πριν μερικές μέρες στο μάθημα της Γλώσσας ασχοληθήκαμε με την ελιά. Διαβάσαμε ποιήματα, είδαμε πίνακες ζωγραφικής, διαβάσαμε συνταγές, μύθους ,ιστορίες που είχαν σχέση με την Ελιά. Το βιβλίο μας είχε και κάποιες ασκήσεις για την προστακτική έγκλιση μέσα στα μαθήματα αυτά. Παράλληλα στα μαθηματικά κάναμε κλάσματα και δεκαδικούς. Στη Μελέτη μιλούσαμε για το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα οπότε και εκεί τα παιδιά έφεραν υλικό και μιλήσαμε για την Ελιά.

Τι καλύτερο λοιπόν για την εμπέδωση της προστακτικής, της υποτακτικής και των κλασμάτων από το να κάνουμε πράξη τα Κουλουράκια Λαδιού που διαβάσαμε στη Γλώσσα;;;
Είπα στα παιδιά πως αν είναι ήσυχα όλη την εβδομάδα θα τα φτιάξουμε στην τάξη.
Αρχισαν να χοροπηδάνε και να θυμούνται τι ωραία είχαμε περάσει πέρυσι με τα Τρουφομπαλάκια.
Φέρανε λοιπόν σιγά σιγά όλα τα υλικά και ξεκινήσαμε.
1ο στάδιο. Καθαρισμός θρανίων. Τα σαπουνίσαμε, τα σκουπίσαμε, τα περάσαμε με αντισηπτικό, τα ξαναπεράσαμε ξανά με ένα πανάκι και ήρθαν και άστραψαν
2ο στάδιο . Καθαρισμός χεριών. Αντισηπτικό. Σήκωμα μανικιού μέχρι αγκώνα. Τους έβαλα υγρό κρεμοσάπουνο και πήγαμε μαζί στις βρύσες. Τα πλύναμε καλά καλά, μέσα έξω, πάνω κάτω… και είμαστε έτοιμοι.
 Τα υλικά μας…Τα μικρά μου έφεραν σύντομα όλα όσα ζήτησα…Μπορούσα να τα φέρω και εγώ αλλά ήθελα να μάθουν να συνεργάζονται , να μοιράζονται, να είναι υπεύθυνα και να συμμετέχουν όλοι εξίσου για ένα κοινό στόχο.
3ο στάδιο . Χωρισμός σε ομάδες…Άλλος στίβει πορτοκάλια και λεμόνια, άλλος διαβάζει τη συνταγή, άλλος ετοιμάζει τα ποτήρια τη ζάχαρη , άλλος τη ρίχνει μέσα.

Για να μη γίνει χαμός γιατί ολοι θέλουν να ρίξουν μέσα στη λεκάνη κάτι , βάζαμε ένα ποτήρι- ένα παιδί, ένα κουταλάκι-ένα παιδί.
4ο Ζύμωσαν όλοι…Ο Λ Ο Ι. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;;;;Δε νομίζω!!!
5ο στάδιο και πιο χαλαρό. Τους μοιρασα τη ζύμη και άρχισαν να πλάθουν.
Είχαμε φέρει και καλούπια για κουλούρια για να γίνουν τα κουλουράκια μας ομοιόμορφα. Είχαμε σκεφτεί πως άμα ο ένας κάνει τα κουλούρια χοντρά και μεγάλα και ο άλλος λεπτά το ένα θα καεί και το άλλο θα μείνει άψητο. Άρα έτσι θα ήμασταν πιο σίγουροι για τα κουλουράκια μας.
Χάρηκα τόσο πολύ που τα έβλεπα να φτιάχνουν τα κουλουράκια τους.
Ήταν τόσο χαρούμενα και ενθουσιασμένα. Ένα παιδάκι μου, ήρθε και μου είπε «Κυρία εμένα η μαμά ποτέ δε με αφήνει να τη βοηθάω γιατί θα της χαλάσω τα γλυκά»…


(Οι φωτογραφίες είναι της Άννας)
…. για συνεχίστε στο blog της Άννας για να δείτε την μαγική συμβουλή όταν τα παιδιά μιλάνε πολύ…. και φυσικά και την συνταγή για τα λαχταριστά κουλουράκια των παιδιών!
Μήπως δεν πειστήκατε τι ακριβώς ακόμη μπορεί να διδαχθούν τα παιδιά μας στο σχολείο;
———————-

Μπορούν επίσης τα παιδιά μας να διδαχθούν να φυτεύουν και να συντηρούν φυτά… και να μάθουν ότι…. «πως αν ο καθενας χωριστά και ολοι μαζί φροντιζε ετσι ενα λουλουδάκι, ένα δεντρακι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…«, όπως παίρνεται μια μικρή ιδέα από τις φωτογραφίες εδώ:
«Το κάθε παιδί αρχικά φυτεψε το δικο του λουλουδι και μετά διαλεξαν απο αυτα της μαμάς»
Δεν έγινε τέλειο;;;

«Οπως καταλαβαίνετε περάσαμε ένα τέλειο διωρο…Το διαλειμμα τα πρόσεχαν…Πέρασαν και απο ολες τις τάξεις να ενημερώσουν τα παιδιά να τα προσέχουν, να μη τα μαδάνε, να μη τα πατάνε και ευχομαι να βοηθησουν τα παιδια του σχολειου…»
———————-

Οι δάσκαλοι των παιδιών μας θέλουν όμως να νιώθουν ότι είναι δίπλα τους οι γονείς των παιδιών. Να ακούσουν τι τους διδάσκουν, πως δουλεύουν στο σχολείο, να τους ρωτήσουν, να συζητήσουν και ακόμη και σήμερα η Άννα ακόμη και αν έχουν περάσει 2 χρόνια συχνά ανατρέχει σε εκείνη την ανάρτηση και ας την στενοχώρησε τόσο εκείνη η ημέρα:

Παίρνεις ένα χαρτάκι απο δασκάλα παιδιού σου την Τετάρτη που σε καλεί στο σχολείο τη Δευτέρα.Το σημειώνει και παιδί σε τετράδιο του.

Σε ενημερώνει απο Τετάρτη η δασκάλα ώστε μέχρι Δευτέρα να έχεις κανονίσει τις δουλειές σου.

Η συνάντηση είναι απόγευμα…Ναι εκτός ωραρίου της δασκάλας που όλο κάθεται, που μόνο διακοπές έχει κτλ κτλ.

Είναι απόγευμα για να μπορείς να έρθεις πιο εύκολα.

Ειναι Δευτέρα απογευμα για να είναι τα μαγαζιά κλειστά

Είναι στις 7 ώστε να εχεις γυρισει και απο χωράφι….

Ειναι 7 και είμαι μόνη σε αίθουσα…
Είναι 7.05 και γίναμε 5…
Είναι 7.15 ξεκινάω και είμαστε 6…
Μεχρι τις 8 παρα 20 έχουν έρθει συνολο 10 γονείς…
Οι μαθητές μου είναι 25….
Ηταν η πρωτη η πιο ουσιαστική συνάντηση!

Ειναι 8 παρά 20 και λέω σε γονείς πως τέλειωσα ό,τι ήθελα να πω και μπορούν να κάνουν ερωτήσεις…

Και ακούω μια μαμά που ήρθε 8 παρά 25 «Μα εγω δεν ακουσα τι είπατε!!!»
Ε όχι δε τα είπα ξανά!!!Αν της είχε τύχει κάτι σοβαρό ας το έλεγε μετά ιδιαιτέρως…

Και οι μπαμπάδες που είναι;Φύτρωσαν τα παιδιά;;;Ενας μπαμπας ήρθε μαζί με τη γυναίκα του… (η συνέχεια εδώ)

… δεν είναι απλά ένα παράπονο… είναι στενοχώρια… και έτσι πολλές φορές στενοχωριόμαστε και μεις ως γονείς όταν πηγαίνουμε σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις ή στο σύλλογο Γονέων και δεν βρίσκουμε όλους τους γονείς επί μονίμου βάσεως . 
Πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν να λειτουργούν ως σύνολο, ως ομάδα, ως κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι ιδιαίτερο μάθημα και ειδικά το δημοτικό για να πάει το παιδί να μάθει να γράφει καλά στα διαγωνίσματα μόνο και να περάσει σε μια σχολή. Η εκπαίδευση είναι πολυδιάστατη και μία της διάσταση είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που δυστυχώς δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε γονείς και ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε πριν γκρινιάξουμε (δικαιολογημένα αρκετές φορές) για το εκπαιδευτικό σύστημα, για δασκάλους και καθηγητές, πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας.
Να κοιτάξουμε να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε γιατί πλέον η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί να δώσουμε τα καλύτερα εφόδια στα παιδιά μας, και αυτά δεν είναι μόνο οι καλοί βαθμοί στο σχολείο!
 
Τέλος πραγματικά αξίζει να διαβάσετε και τις πολύ ρεαλιστικές και έξυπνες συμβουλές που δίνει η Άννα στην mamma El για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές και την μελέτη των παιδιών αυτό το διάστημα αλλά και τις δραστηριότητες που θα πρέπει να έχουν… Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο!

Οι φωτογραφίες και το βίντεο της χρονιάς – στα δικά μας τα μάτια

13/12/2011
By

Δύο φωτογραφίες και ένα βίντεο που θα σας αγγίξουν… Οι φωτογραφίες παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό του National Geographic για τη φωτογραφία της χρονιάς – τα αποτελέσματα του οποίου ανακοινώνονται αύριο – ενώ το βίντεο παρουσιάστηκε σε συνέδριο στην Αμερική και δημοσιεύτηκε στο site του TED πριν από λίγες ημέρες.

 

Μεταξύ δύο κόσμων

Μεταξύ δύο κόσμων: Μία μαμά γεννάει το γιο της. Η φωτογραφία αποτυπώνει τη μεγαλειώδη στιγμή που μία μαμά πρωτογνωρίζει το γιο της. Το μισό μωρό είναι μέσα στη μητέρα του και το μισό έρχεται στον κόσμο, οδηγούμενο από τα ίδια τα χέρια της μητέρας του. Τη φωτογραφία την τράβηξε η φίλη της μαμάς και μαία, που ήταν παρούσα.

Τοποθεσία: Summertown, Tennessee
Φωτογραφία και λεζάντα της Tara Garner [via]

 

Η πεντάμορφη και το τέρας

Η πεντάμορφη και το τέρας: Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε ένα χωριό στο Νότιο Λάος. Οι συνθήκες ζωής αυτών των ανθρώπων μας μεταφέρουν τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω. Είναι φτωχοί και δεν έχουν να δώσουν τίποτα στα παιδιά τους να παίξουν, παρά μόνο ζώα που περιφέρονται ανενόχλητα εδώ κι εκεί. Μερικές φορές κάποιο από αυτά πιάνεται και καταλήγει να κρέμεται πάνω από το παιδί για να το διασκεδάσει.

Τοποθεσία: Νήσος Don Khong, Laos
Φωτογραφία και λεζάντα της Luciana Belsito [via]

 

 

Και για το τέλος, μία απεικόνιση που δείχνει με πρωτόγνωρο τρόπο την πορεία από τη στιγμή της σύλληψης ως τη γέννηση.  Αν θέλετε να μεταβείτε κατευθείαν στο σημείο που ξεκινάει η απεικόνιση και να παρακάμψετε την εισαγωγική ομιλία, μετακινήστε τη μπάρα στο στο δεύτερο λεπτό.

Όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα του διαγωνισμού που θα ανακοινωθούν αύριο, οι παραπάνω φωτογραφίες αλλά και το βίντεο συγκινούν, συναρπάζουν και μαγεύουν. Ας αφήσουμε τα συναισθήματα που νιώθουμε βλέποντάς τα, να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές μας και να μας παρασύρουν…