Αν οι γονείς δίναμε εξετάσεις για δίπλωμα, η απάντηση στην ερώτηση του τίτλου της ανάρτησης της Στέλλας, θα ήταν μέσα στα SOS θέματα! Από την στιγμή που γεννιούνται ανυπομονούμε πότε θα έρθει η ώρα να μάθουμε στα παιδιά μας το μύθο του Αη Βασίλη, να τα φωτογραφίσουμε δίπλα του, να γράψουμε τα γράμματα που θα μας υπαγορεύσουν, να κρεμάσουμε τεράστιες κάλτσες δίπλα στο τζάκι … και πριν καλα καλά χορτάσουμε αυτές τις στιγμές, παιρνάνε τα χρόνια… και πρέπει να πούμε στα παιδιά μας να αλλάξουν… πιστεύω!
photo by pipnstuff
Οκ τη περίμενα αυτή τη στιγμή εδώ και καιρό. Φέτος το είχαμε συζητήσει με τον Κωνσταντίνο (και είχαμε διαφωνήσει) και πολύ πρόσφατα είχαμε τη συζήτηση και στο μπλογκ της Μαμάκας.
Τι γίνεται όταν τα παιδιά μεγαλώσουν αρκετά ώστε να σε ρωτήσουν ευθέως και με σοβαρότητα εάν υπάρχει Αγιος Βασίλης και απαιτήσουν την αλήθεια;
Το θέμα ξεκινάει πολύ πριν από αυτή τη στιγμή. Ξεκινάει από τα πρώτα Χριστούγεννα του παιδιού. Εκεί παίρνεις την απόφαση για το τι θα κάνεις στα επόμενα Χ χρόνια. Θα δημιουργήσεις μια μαγική ατμόσφαιρα για το παιδί σου λέγοντάς του ψέμματα ή θα πάρεις το πιο πεζό δρόμο, δίνοντάς του δώρα χωρίς να υπάρχει ένας παραμυθένιος Άγιος που έρχεται με τάρανδους από το βορρά. Εδώ είχαμε τη διαφωνία με τον Κωνσταντίνο. Εκείνος μεγάλωσε διαφορετικά και πίστευε πως δεν πρέπει να λέμε ψέμματα στα παιδιά, γιατί όταν θα το πάρουν χαμπάρι θα χάσουμε την αξιοπιστία μας. Εγώ πάλι είχα μεγαλώσει σε οικογένεια που ανταλλάσαμε δώρα και για πολλά χρόνια πίστευα στον Άγιο Βασίλη (και στη νεράιδα των δοντιών). Και είχα πολύ ωραίες αναμνήσεις από αυτό.
Έτσι αποφασίσαμε να πούμε το παραμύθι στα παιδιά. Για δέκα χρόνια τώρα (άντε 9 γιατί τον πρώτο ήταν 2 μηνών ο Γιώργος) τα Χριστούγεννα στήναμε ολόκληρη παράσταση. Τα παιδιά στέλνανε γράμμα στον Άγιο Βασίλη με ζωγραφιές και του λέγανε τι δώρο θέλανε. Αφήναμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες το βράδυ, τα παιδιά πέφτανε για ύπνο νωρίς γιατί ο Άγιος δεν ερχόταν αν ήταν ξύπνια, και το πρωί ξύπναγαν και βρίσκανε το δέντρο γεμάτο δώρα και το πιατάκι με τα γλυκά άδειο. Στην αρχή ήταν όλα από τον Άγιο Βασίλη, μετά έγινε ένα από τον άγιο και τα υπόλοιπα από την οικογένεια. Αν τα πιτσιρίκια είχαν ζητήσει κάτι που δεν μπορούσα να βρω (γιατί φυσικά αφού ο άγιος τα φτιάχνει όλα τα παιχνίδια, μπορούσαν να του ζητήσουν ό,τι εξωφρενικό ήθελαν… άντε βρες εσύ ένα ΑΤ-ΑΤ, από αυτά τα τεράστια, στο κουτί που έχει εξαντληθεί), τότε έβρισκαν και σημείωμα από τον άγιο που τους έλεγε μια δικαιολογία.
Γενικώς μέχρι τώρα δεν είχαν αναρωτηθεί σοβαρά. Εγώ πίστευα πως δεν ήθελαν πραγματικά να αναρωτηθούν. Ο Γιώργος ειδικά που ψάχνει να βρει λογική εξήγηση στα πάντα, μου φαινόταν πολύ περίεργο που πίστευε ακόμα. Έτσι την περίμενα τη στιγμή που όλο αυτό θα τελείωνε, απλώς δεν ήξερα πως θα γίνει και πότε.
Έγινε λοιπόν σήμερα.
… το ξέρουμε σας σταματάμε στο καλύτερο, αλλά περάστε μια βόλτα από την ανάρτηση της Στέλλας και διαβάστε πως έγινε η αποκάλυψη της αληθειας και πως το πήρανε τα παιδιά της. Σχολιάζουν πολλοι γονείς στην Στέλλα αλλά και στο ποστ της mammaka.
Διαβάστε και την άποψη μίας ειδικού ψυχοθεραπεύτριας για τον μύθο του Άγιου Βασίλη και το “Πότε είναι η κατάλληλη ηλικία για να πούμε στα παιδιά ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει; ” (via)
Αν ακόμη ζείτε έντονα τον μύθο του Άγιου Βασίλη στο σπίτι σας, προσπαθείστε και σεις να καταγράψετε την δική σας ιστορία όπως έκανε ο philos στην Μικρή Χριστουγεννιάτικη ιστορία και αν δεν έχετε blog…. εδώ είμαστε εμείς!
