First Contact

Ένας μπαμπάκης, γράφει συχνά υπέροχες μικρές ιστορίες και μας ταξιδεύει … ενίοτε η πατρότητα ξυπνάει την φαντασία μας και γινόμαστε για λίγο Πητερ Παν και πάλι… και πετάμε….

photo by philos

Tο ταξίδι του ξεκίνησε από έναν τόπο γεμάτο ήλιο και δροσερές σκιές δέντρων, φωνές και γέλια, τόπια και σκανδαλιές. Πέρασε μέρες κυκλωμένο από τα αδέλφια του, όλα φουσκωτά και γυαλιστερά, όλα πολύχρωμα και με κορδόνι. Έβλεπε τα μικρά ανθρωπάκια να τα κοιτάζουν όλα μαζί, να το σκέφτονται λίγο και να δείχνουν: «Αυτό». «Αυτό». «Α’το». Και μόλις πριν λίγο ο μπαμπάς της Αννούλας πλήρωσε ένα αντίτιμο για να έχει το προνόμιο να πάρει το κορδόνι από το λιπόσαρκο και σκληρό χέρι του πωλητή και να το βάλει στο παχουλό και απαλό χεράκι της Αννούλας του.

Η Αννούλα ισορρόπησε αδέξια, με την πάνα να της χαλάει την αεροδυναμική, και κοίταξε με μάτια έκθαμβα το μπαλόνι της. Είχε το πιο αστραφτερό κόκκινο που υπάρχει και το ήλιο τσίτωνε την επιφάνειά του. Πάνω του είχε ζωγραφισμένο το συμπαθητικό πρόσωπο μιας γάτας. Η Αννούλα χαμογέλασε, έβγαλε μια ασυνάρτητη (για ενήλικες) κραυγούλα ευτυχίας και, σχεδόν αμέσως, άνοιξε το χέρι της. Ο μπαμπάς της Αννούλας προσπάθησε να προλάβει το κορδόνι, αλλά του γλίστρησε μέσα από τα δάχτυλά του.

Το μπαλόνι άρχισε να ταξιδεύει.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του μπαμπάκη

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *