Ανακατατάξεις και σκόρπιες σκέψεις

Η φίλη μας η Μ. έχει ένα blog το οποίο θέλει να μοιράζεται μόνο με τους φίλους της. Σαν πολύ καλή μας φίλη όμως δεν μας αρνήθηκε να δημοσιεύσουμε εδώ ένα της κείμενο ολόκληρο (χωρίς σύνδεσμο όμως), το οποίο όταν τον διαβάσανε οι κοπέλες της παρέας θυμήθηκαν δικές τους όμορφες στιγμές από την εγκυμοσύνη και τις αντίστοιχες σκέψεις που την συνοδεύανε…

Photo by jojo32

Σάββατο πρωί.

Και όπως συνήθως γίνεται κάθε Σάββατο τον τελευταίο καιρό, το σπίτι είναι ανάστατο απο μυρωδιές απορρυπαντικών, η μικρή είναι με τον μπαμπά της βόλτα και γω κάνω διάφορα που δεν μπορώ να κάνω όταν είναι η μικρή εδώ.
Σε λίγο καιρό, δεν θάχω αυτήν την δυνατότητα γιατί δύσκολα θα μένω μόνη στο σπίτι.
Αυτή η σκέψη όμως δεν με τρομοκρατεί, αντίθετα με γεμίζει μια γλυκιά προσμονή.
Η κοιλίτσα όσο πάει και μεγαλώνει και σκέφτηκα οτι είναι ευκαιρία να δω τι ρούχα απο την προηγούμενη εγκυμοσύνη μου μπορούν να φανούν χρήσιμα και σε αυτήν που αισίως έκλεισε τους 4 μήνες και μπήκε στον 5ο.
Σαν πιο έμπειρη πια, ξέρω πάνω κάτω τι να περιμένω σε κάθε στάδιο αν και αυτή η φορά απο την αρχή της φάνηκε σε αρκετά σημεία διαφορετική απο την προηγούμενη.
Το λένε άλλωστε οτι η κάθε φορά είναι διαφορετική…
Μια μεγάλη διαφορά είναι για μένα οτι αυτή τη φορά περιμένω αγοράκι.

Ακόμα δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω πλήρως.
Στο μυαλό μου φέρνω ξανά και ξανά την στιγμή που μου το ανακοινώσανε στο τηλέφωνο μαζί με το φυσιολογικό αποτέλεσμα της αμνιοπαρακέντησης. “Είναι αγοράκι”
Μα είναι αγοράκι? Σίγουρα? μήπως να ξαναπάρω τηλέφωνο να τους ξαναρωτήσω?
Εγώ ξέρω οτι κάνω κοριτσάκια, ορίστε, νάτο το ζωντανό παράδειγμα τρέχει και αναστατώνει τον κόσμο!
Ξέρω δηλαδή να κάνω και αγοράκια?
Και πως είναι να έχεις αγοράκι?
Τι διαφορετικό κάνεις?
Αλλιώς κλαίει? αλλιώς τρώει? αλλιώς το κάνεις μπάνιο?

όλα αυτά φυσικά δεν τολμώ να τα πω στους γύρω μου μη με πάρουν με τις πέτρες!
τα σκέφτομαι μόνη μου και τα γράφω εδώ που έχω απόσταση ασφαλείας απο πέτρες και άλλα πυρομαχικά για να τα δώ αργότερα και να γελάω με τις χαζομάρες που σκεφτόμουνα!

Πάντως σκέφτομαι οτι είναι μεγάλη ευλογία να έχεις την χαρά να δεις πως μεγαλώνουν και τα κορίτσια και τα αγόρια!
Όχι για κανέναν άλλον λόγο απλά για να μην έχεις ποτέ τέτοιες χαζές απορίες!
Ελπίζω η μικρή να χαρεί που θα έχει έναν μικρό αδερφό.
Ξέρω οτι αν ήταν δύο κοριτσάκια, θα είχε μόνιμη συντροφιά στα παιχνίδια της και μια αδερφή εφόρου ζωής να είναι κοντά της όσο καμμιά αλλη φίλη δεν μπορεί να είναι.
Ετσί συνήθως γίνεται δηλαδή, παρόλο που πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις.
Τώρα που θα είναι ένα και ένα, άραγε πόσο κοντά θα είναι σαν αδέλφια?
Θα μαλώνουν? στην αρχή γιατί θα χαλάει ο ένας τα παιχνίδια του άλλου και αργότερα για άλλα ζητήματα?
ή θα είναι ο ένας προστάτης του άλλου και φίλος του?
άραγε τι επίπεδο ζήλιας θα εκδηλώσει η μικρή απέναντι στον ανταγωνιστή του άλλου φύλου στην οικογένεια?
και τέλος, -για σήμερα- τι θα τα κάνω εγώ τόσα κοριτσίστικα ρουχαλάκια που έχω και είναι τα μισά αφόρετα?????

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *