μαμάδες, μπαμπάδες, για μας μιλάνε…

Αλήθεια πόση αγάπη πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μας? Μπορεί η αγάπη να γίνει καταπίεση? Συμμερίζεστε και σεις το ρητό “ότι απο την πολλή αγαπη δεν έπαθε κανείς τίποτα”.  Σε μερικές μόνο γραμμές η Αναστασία θέτει πολλά θεμελιώδη και πολύ ουσιώδη ερωτήματα στα οποία της απαντάει πολύ ορθά κοφτά η φίλη της που αν δεν σας κάνουν να αναθεωρήσετε πολλά ζητήματα, σίγουρα θα σας προβληματίσουν:

photo by chackachacka

Όταν είμαστε σε μια κατάσταση έχουμε μια αντίληψη για αυτήν. Αν θεωρούμε ότι είμαστε αυτό που είμαστε, αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε αλλα και αυτό που φαινόμαστε κι αυτό που βλεπουν και οι αλλοι σε μας, εχει σημασία να ακούμε τι λενε οι αλλοι για μας.
Λοιπόν, μια φίλη μου προχθες, μου έλεγε τα στραβά που κανουμε εμείς οι μαμάδες κι οι μπαμπάδες και το μεγα που μας καταλόγιζε ήταν το πόσο απόλυτα κολλημενοι και υπερπροστατευτικοί είμαστε στα βλασταρια μας, πέραν των…οκτώ, αντε των δωδεκα μηνών του παιδιού μας. Σου φαίνεται λίγο διαστημα; Κι εμενα έτσι μου φαινόταν. Η Τζενη επεμενε. “Είναι επιστημονικό αυτό που σου λέω”, μου έλεγε. “Τόσο είναι βιολογικα απαραίτητη η προσκόληση της μανας και του παιδιού, το απόλυτο μαζί, μετα είναι επιζήμιο.” Μια χαρα καταλαβαινα τι ήθελε να πει. Θυμήθηκα και πώς μεγαλωναν οι ινδιανες τα παιδιά τους, κολλημενα πανω τους μεχρι να περπατήσουν, μετα τα άφηναν κάτω, αλλα είπα να το παω στην αλλη άκρη. “Ελα, ρε και δεν θα αγκαλιάζω το παιδί μου μετα τους δεκα μήνες, δεν θα το φιλάω; Πλακα κάνεις;” “Με μετρο αγαπητή μου φίλη, χωρίς χαζες υπερβολές. Το ζητούμενο είναι μια καλή σχέση, σταθερή και τρυφερή που όμως σου μαθαίνει την αυτονομία και την ύπαρξη ενός μίνιμουμ εξάρτησης (*)“, συνεχισε εκείνη απτόητη. “Τι το καταπιέζετε το παιδί και νομίζετε ότι αυτό είναι αγαπη;” (εδώ την πατησα, γιατί ήμουν έτοιμη να πω ότι απο την πολλή αγαπη δεν έπαθε κανείς τίποτα, αλλα είναι κι εξυπνη η άτιμη και μου αφαιρούσε ενα ενα τα επιχειρήματα. Οκ, δικαιο εχει, το πολύ απο πανω δεν είναι ακριβώς αγαπη, και σίγουρα δεν είναι καθόλου χρήσιμο για το παιδί) “Και στο λεω εγώ”, συνεχίζει, “που μεγαλωσα σε περιβαλλον υπεργονεϊσμού (καλά στους νεολογισμούς δεν την πιανει κανείς, την γαιδούρα). Δεν κανει καλό, άκου με.”
Μην χρησιμοποιείτε το παιδί σας για τις δικές σας αναγκες, μπορεί να ήθελε να πει, αλλα σου λεει, ασε μην το πω κι αυτό και το παρατραβήξω. Όχι ότι θα είχε πρόβλημα, με τους φίλους μου ευτυχώς μιλάμε ανοιχτα για αυτά και δεν μπαίνει θεμα παρεξήγησης, αλλα θα μπαίναμε και σε αλλα χωραφια και δεν ήταν η ώρα.

Για το τελος σου αφήνω αυτά ακριβώς όπως μου τα εγραψε σήμερα.

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Καλημέρα 958fm της Αναστασίας.

Σήμερα μάλιστα διαβάσαμε και ένα twit του timaras που παραπέμπει ευθέως στην παραπάνω ανάρτηση και γράφει:

99% of Greek moms when they call their kids on their cell say: 1) Where are you? 2) Have you eaten anything yet? (hint: I am 29 years old)¨

Τελικά έχετε ποτέ αναρωτηθεί ποτέ αν εσείς οι ίδιοι έχετε μεγαλώσει σε ένα “περιβάλλον υπεργονεϊσμού”; ή μήπως έχετε δημιουργήσει εσείς ένα τέτοιο περιβάλλον;

(*) φραση του ψυχίατρου Ματθαίου Γιωσαφάτ

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *