Ένας μπαμπάς παει διακοπές μόνος με τα 4 (ναι τέσσερα) παιδιά του, με τα οποία δεν βρίσκεται τόσο συχνά μαζί… Διακοπές με το μπαμπά λοιπόν… Ένα ιστολόγιο που στήθηκε άμεσα αυτές τις μέρες από έναν πατέρα για να καταγράφει κάθε βράδυ τις σκηνές της ημέρας, τις στιγμές τις δικές του και των παιδιών του, τις σκέψεις του… Επιλέξαμε αυτή την συγκεκριμένη ανάρτηση κυρίως για την τελευταία της παράγραφο την οποία και παραθέτουμε εδώ… γιατί ημέρες διακοπών το μυαλό μας πλημμυρίζει από σκέψεις… που συχνά καταλήγουν στο να αναρωτιόμαστε αν είμαστε καλοί ή κακοί γονείς!
photo by aspros
Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα με τα παιδιά. Να σας πω πάλι ότι φάγαμε corn flakes για πρωινό; Ίσως είναι καλύτερο να αναζητήσω χορηγό εταρία corn flakes! Μόνο σοβαρές προτάσεις παρακαλώ. Έχουμε και τέσσερα παιδιά να μεγαλώσουμε. Μετά τα γνωστά λοιπόν πρωινά, μαζέματα, ετοιμασίες πήγαμε στην θάλασσα. Έτσι για αλλαγή. Σνομπάραμε τους πωλητές και τα βραχιολάκια τους ξανά και απολαύσαμε ένα πολύ καλό μπανάκι. Ο Λεωνίδας έκανε παρέα με ένα άλλο παιδάκι. Όλοι μαζί κάναμε αγώνες κολύμβησης. Ο καθένας στην κατηγορία του φυσικά. Η Ελισσάβετ είχε πάρει πρόσφατα χρυσό μετάλιο κολύμβησης στην κατασκήνωση που είχε πάει και σήμερα κατάλαβα το γιατί. Είναι εντυπωσιακή η πρόοδός της. Φάγαμε γιαουρτάκια μετά το μπάνιο.
Τα τρία μικρότερα ξεπλύθηκαν με μπουγέλα και δεν ξεκολούσαν. Δύσκολο να το ελέγχεις αυτό παράλληλα με μαγειρέματα. Και μέσα σε όλα συνειδητοποίησα ότι η ηλεκτρική κουζίνα είχε διαρροή ρεύματος. Δυσκολευόμουν πολύ να το χειριστώ. Νομίζω ότι είναι οι τελευταίες της μέρες καθώς ο φούρνος της ήδη δεν λειτουργεί.
Για φαγητό, το μενού είχε μακαρόνια, κοχυλάκια. Δεν μου άρεσαν καθόλου αλλά ευτυχώς άρεσαν στα παιδιά. Τα μεγάλα μου ζήτησαν φακοσαλάτα! Μπράβο επιτυχία. Η Ελισσάβετ εκτιμάει ιδιαίτερα την ψιλοκομμένη ντομάτα. Για τους δυο μικρότερους είχε αγγουράκι και για όλους chicken nuggets. Για μένα είχε τις υπόλοιπες φακές που μας τελείωσαν σήμερα. Ούτε το χειμώνα δεν είχα φάει τόσες.
Η Ελισσάβετ χτύπησε λίγο το χέρι της και ήθελε απολύμανση και τσιροτάκι. Δυστυχώς δεν είχα απολυμαντικό και της έβαλα after shave. Την έτσουξε λίγο και απόρησε πως το βάζω κάθε μέρα αυτό το πράγμα. Αυτόματα μετά το φαγητό το έριξαν στο διάβασμα και μπόρεσα να κάνω τα μαζέματα και έως και να χαλαρώσω. Ελισσάβετ, Λεωνίδας και Ιάκωβος μου έπλυναν το αυτοκίνητο με την σκούπα! Με εντυπωσίασαν. Έκαναν και την ζημιά τους βέβαια καθώς ο Ιάκωβος έσπασε ένα τζάμι στο γκαράζ…
………………………………………………………………………..
… Ήδη σε αυτές τις ημέρες, υπήρξαν στιγμές που ένοιωσα κουρασμένος. Μέρες που δεν έμενε στιγμή για μένα. Κάποια στιγμή που ζήτησα βοήθεια από τα παιδιά μου απάντησαν να .. κάνω κι εγώ κάτι. Ευτυχώς δεν ήταν τυπική τους απάντηση. Στενοχωρήθηκα όμως προς στιγμή. Δεν είναι δυνατόν να μην βλέπουν πόσα κάνω, σκέφθηκα για λίγο. Αυτό που προσπαθώ να πω, είναι ότι θεωρώ λάθος να στηρίζουμε όλη μας την ζωή στην ικανοποίηση που μπορούμε να πάρουμε από τα παιδιά μας. Ναι, τα παιδιά είναι η ιερότερη και σοβαρότερη αποστολή μας. Ναι, αξίζουν τα πάντα. Απλά, δεν μπορούν να πάρουν τα πάντα έτσι, όμως. Και σε αυτά φορτώνουμε υπερβολικές ευθύνες αν τους αφιερώνουμε ολόκληρη την ζωή μας και από τον εαυτό μας στερούμε την ισορροπία όταν τον κρατάμε μακρυά από τις υπόλοιπες δραστηριότητες της ζωής. Δεν ξέρω αν ακούγομαι κακός μπαμπάς ή γονιός αλλά νομίζω ότι η ψυχική γαλήνη δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στα παιδιά, όσο αστείρευτη πηγή χαράς μπορεί να είναι αυτή.
Δεν θα σας πούμε απλά να συνεχίσετε την ανάγνωση της υπόλοιπης ανάρτησης στο blog του aspros. Θα σας προτείνουμε να ξεκινήσετε την ανάγνωση από την Ημέρα 1η και να φτάσετε μέχρι και την τελευταία ημέρα (Ημέρα 14η?)… σαν ένα διήγημα διακοπών… με την διαφορά.. ότι συμβαίνει τώρα!
[...] στα παιδιά ότι οι ιστορίες τους αναδημοσιεύτηκαν στο Μαμά…δες Μπαμπά…δες και χάρηκαν. Περίεργο μου φαίνεται. Έχω προσωπικό [...]