Νησίδα ή παγίδα;

Άδεια η Αθήνα, καλός καιρός (αν ξεπεράσεις κάπως το θέμα του καύσωνα) και δυστυχώς και πάλι ξεγελιόμαστε και ξεκινάμε να πάμε βόλτα τα παιδιά στην άδεια πόλη. Η μαμά στο δρόμο μας θυμίζει με πολύ λεπτομερή και περιγραφικό τρόπο πόσο δύσκολο είναι να κυκλοφορήσει μία μητέρα με το παιδί της στους δρόμους της πόλης… Και αν συνήθως έχουμε μάθει να γκρινιάζουμε για τα πεζοδρόμια, τι θα πρέπει να πούμε για της νησίδες  των λεωφόρων μας…

photo by mama sto dromo

Έχετε δοκιμάσει ποτέ να περάσετε το δρόμο από το φανάρι;

Αν υποθέσουμε ότι το φανάρι λειτουργεί, θ’ ανάψει αφού περάσει μισή ώρα.
Εσύ, ο νομοταγής πολίτης θα περιμένεις όλη αυτή την ώρα, τρώγοντας στη μάπα το καυσαέριο και το θόρυβο, μαζί με το λιοπύρι, το ψοφόκρυο ή τη βροχή, ανάλογα.
Όσο ο πεζός περιμένει, τα αυτοκίνητα θα τρέχουν βρυχώμενα, μην τυχόν και χάσουν το φανάρι. Όσοι το χάσουν, θα γκαζώσουν να περάσουν τελευταίοι, γιατί στο κάτω-κάτω τι έγινε που περιμένουν μερικοί πεζοί; Σάμπως θα τολμήσουν να πεταχτούν μπροστά του;
Ο νομοταγής πολίτης μας περνάει, και δε θ’ αναφέρω με πόση δυσκολία θα καταφέρει να βρει δίοδο για ν’ ανεβεί στο απέναντι πεζοδρόμιο (γι αυτό έχω ήδη μιλήσει σε προηγούμενη ανάρτηση).
Όχι, εδώ θ’ αναφέρω τι γίνεται στους μεγάλους δρόμους, εκείνους όπου οι οδηγοί δεν τρέχουν απλώς, αλλά πάνε σφαίρα.
Εκεί λοιπόν, δεν υπάρχει φανάρι που θα σε βγάλει απέναντι. Όχι, το φανάρι κάνει τσιγγουνιές για τους πεζούς. Πριν προλάβεις να κάνεις δύο βήματα, έχει ήδη κοκκινίσει κι οι εποχούμενοι συμπολίτες μας αρχίζουν να μαρσάρουν σαν οδηγοί της Φόρμουλα-1 που περιμένουν την εκκίνηση. Ο πεζός βρίσκει άρον-άρον καταφύγιο στη νησίδα και περιμένει το φανάρι για το επόμενο ρεύμα.
Μα τι νησίδα όμως είναι αυτή;
Με πλάτος 50-80 εκατοστά, μοιάζει περισσότερο με σκόπελο, που πότε φαίνεται και πότε όχι, μέσα στα ορμητικά νερά της κυκλοφορίας.
Ο πεζός γαντζώνεται πάνω της με τρόμο, με τις λαμαρίνες να περνούν σε απόσταση εκατοστών από δίπλα του, βουίζοντας μανιασμένα.
Κι αν ο ατυχής πεζός έχει παιδιά; Πόσες νησίδες ξέρετε που χωρούν έναν πεζό με παιδιά κι έχουν λίγο περιθώριο, ώστε αν κουνηθεί το παιδί να μη βρεθεί στο δρόμο; Πόσες νησίδες χωρούν καρότσι κανονικά, χωρίς ν’ ακουμπούν οι ρόδες στην άκρη; Πόσες νησίδες χωρούν το καρότσι μόνο στο πλάι; Πόσες άλλες έχουν χώρο να χωρέσει κι ο γονιός, που, αφού ανεβάσει τα παιδιά στη νησίδα, μόλις που προλαβαίνει να βάλει φρένο και να πηδήξει κι αυτός επάνω, με την ψυχή στο στόμα, ενώ οι αυτοκινητιστές του κορνάρουν τσαντισμένοι;
Και κάτι ακόμα: πόσο τρομακτικό είναι για ένα μικρό παιδί, που το ύψος του δεν ξεπερνά την πόρτα ενός αυτοκινήτου, να είναι περικυκλωμένο από όλες αυτές τις λαμαρίνες που τρέχουν γύρω του με τόσο θόρυβο;
… συνεχίστε την ανάγνωση της ανάρτησης στο blog της Μαμάς στο Δρόμο και σκεφτείτε όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα και άκρως σοβαρά για την ασφάλεια την δική μας και των παιδιών μας στους δρόμους των πόλεων.
Οι δημοτικές εκλογές πλησιάζουν και δεν θυμόμαστε ποτέ να είδαμε έναν υποψήφιο δήμαρχο έστω και προεκλογικά μόνο να περπατάει τις γειτονιές της πόλης είτε σε αναπηρικό καροτσάκι είτε οδηγώντας ένα παιδικό καροτσάκι με ένα ακόμη παιδάκι στο χέρι στα πεζοδρόμια και στους δρόμους, πολυσύχναστους και μη.
Να νιώσει από πρώτο χέρι το πόσο προβληματικοί είναι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια της πόλης για έναν πεζό και ειδικά για έναν ανάπηρο ή μια μητέρα με παιδιά.
Η ασφάλεια του να ζεις σε μια πόλη είναι από τις θεμελιώδεις ανάγκες που έχει ένας πολίτης αλλά ακόμη και ένας επισκέπτης, ένας τουρίστας και στις μέρες μας μία τέτοια ανάγκη γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *