Το Κίτρινο Παραμύθι

Η καλοκαιρινή μας διάθεση συνεχίζεται… και θέλει παραμύθια! Ο γνώριμος σας πλέον μπαμπάς Κώστας Στοφόρος εμπνεύστηκε από μία από τις υπέροχες ονειρικές ζωγραφιές της Στεφανίας Βελδεμίρη και ξεκίνησε ένα παραμύθι! Το κίτρινο παραμύθι, ένα παραμύθι μέσα σε ένα άλλο παραμύθι… ένα όνειρο μέσα σε ένα άλλο όνειρο… που έχει μέσα του μια κόκκινη σταγόνα αλλά και μια καλοκαιρινή … συνταγή για κολοκυθοανθούς! Εκτυπώστε το ή πάρτε λάπτοπ στα πόδια, παιδιά στα πόδια και αρχίστε την διήγηση στις δικές σας πριγκίπισσες ή πρίγκιπες!

Η ζωγραφιά είναι της Στεφανίας Βελδεμίρη

Της κίτρινης πριγκίπισσας, της άρεσαν οι πρίγκιπες που φορούσαν μπλουτζίν. Αγαπούσε τα φεγγάρια και απορούσε που όλοι βλέπανε μόνο ένα στον ουρανό. Εκείνη, τα βράδια συνήθιζε να πίνει ένα ποτήρι κατακόκκινο κρασί περπατώντας αργά, στους δρόμους της πολιτείας και να μετράει φεγγάρια, ενώ κάποιοι γύρω της μετρούσαν τα αστέρια. Κι απορούσε. Που δεν τα έβλεπαν. Τι κρίμα… Μια νύχτα, καθώς βάδιζε αργά και κοιτούσε ψηλά, άκουσε μια σιγανή φωνή να ρωτάει: “11 είναι τα φεγγάρια σήμερα κοπελιά ή μήπως δέκα;”. “Δέκα”, του αποκρίθηκε εκείνη “το ένα είναι ο ανεμοδείκτης του πύργου”. Η πριγκίπισσα ένιωσε τα πόδια της να χάνουν τη επαφή με τη γη. Λίγο κρασί χύθηκε στο δρόμο. Πετούσε;

-Δε μου τα λες καλά γιαγιά, της είπε η πριγκίπισσα χωρίς όνομα.
-Γιατί παιδί μου;
-Αποκλείεται να έπινε κατακόκκινο κρασί η κίτρινη πριγκίπισσα. Εσύ δε μου έλεγες πως της άρεσε μόνο ότι είναι κίτρινο;
-Εντάξει, εντάξει… Θα το πω πάλι…
-…έπινε λοιπόν λεμονάδα
-Μα δεν είναι κίτρινη η λεμονάδα!
-Ναι, αλλά είναι κίτρινα τα λεμόνια.
-Καλά…
-…έπινε λοιπόν λεμονάδα, περπατώντας αργά στους δρόμους της πόλης, συνέχισε η γιαγιά και το παραμύθι κυλούσε ομαλά…
Τα ματάκια της πριγκίπισσας χωρίς όνομα άρχισαν να κλείνουν. Τώρα αυτή ήταν που πετούσε πάνω από ένα λιβάδι με κατακίτρινες μαργαρίτες… «Σιγά μην άρεσαν στη κίτρινη πριγκίπισσα και οι κατακόκκινες παπαρούνες», ήταν η τελευταία της σκέψη… «Τρελάθηκε η γιαγιά!»
Αν όμως η πριγκίπισσα χωρίς όνομα κοιμήθηκε, το παραμύθι ήταν αδύνατον να σταματήσει. Κι ας σώπαινε η γιαγιά κοιτάζοντας κάποιο μακρινό σημάδι στον ουρανό κι αργοκουνώντας το κεφάλι…

Η κίτρινη πριγκίπισσα συνέχισε λοιπόν να πετάει. Κι αυτή βεβαίως είχε όνομα. Την έλεγαν Χρυσάνθη. Κι αυτό το όνομα σιγοψιθύριζε πίσω της η φωνή καθώς η ίδια υψωνόταν πάνω από τον Κίτρινο Ποταμό και έβλεπε τις αγαπημένες της όχθες να απομακρύνονται.

… συνεχίστε την ανάγνωση στην ανάρτηση στο Ημερολόγιο ενός πατέρα, οι διηγήσεις και οι ζωγραφιές σίγουρα θα σας ταξιδέψουν σε ένα ταξίδι χρωμάτων και γεύσεων που δεν θα θέλετε να τελειώσει, το τέλος είναι απροσδόκητο και ο επίλογος θα σας εξηγήσει τα σημαντικά!

Και τις επόμενες ημέρες διαβάστε και το κόκκινο παραμύθι (της Στεφανίας) ή απλά κλείστε τα μάτια σας και απλά ταξιδέψτε στο δικό σας καλοκαιρινό παραμύθι!

2 comments for “Το Κίτρινο Παραμύθι

  1. 10/11/2011 at 4:08 μμ

    Κατερίνα στείλε μας σε email στο mamadesmpampades at gmail dot com τα στοιχεία σου, σε περίπτωση που είναι άλλα από αυτά που εμφανίζονται στο σχολιό σου, προκειμένου να ενημερώσουμε το Θεάτρο για να έχει την διπλή πρόσκληση που κέρδισες στο ταμείο του!
    Συγχαρητήρια!

  2. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΥ
    10/11/2011 at 4:03 μμ

    ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ………..ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΝΟΗΜΑΤΑ……:-)

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *