Μαραθώνιος Κωνσταντινούπολης

10/09/2010
By

Αν κάποιοι από εμάς αισθάνονται ότι το μεγάλωμα τριών ή τεσσάρων παιδιών είναι κατόρθωμα, διαβάζοντας το σημερινό κείμενο της Αλεξάνδρας Χριστοδουλοπούλου, μίας μητέρας με τέσσερα παιδιά που στα 40 της χρόνια αποφάσισε να τρέξει Μαραθώνιο για πρώτη φορά στην ζωή της, θα μιλήσουν για μυθικό άθλο! Η ίδια σε αυτό το κείμενο της που έγραψε στα αγγλικά πριν λίγους μήνες και μετέφρασε ειδικά για το ιστολόγιο μας, μοιράζεται την εμπειρία της από τον Μαραθώνιο της Κωνσταντινούπολης, πολλές ιδιαίτερες στιγμές αλλά και τις καταστάσεις που χαρακτηρίζουν τα μεσογειακά κράτη, όπως η Ελλάδα και η Τουρκία…

Photo by Ramazan Sahin

Είμαι η Αλεξάνδρα, Ελληνίδα, 41 ετών. Έχω τέσσερα παιδιά, δύο σκύλους και είμαι τραπεζικός υπάλληλος. O σύζυγός μου είναι ο Markus Stolz, Γερμανός, οινογνώστης, οινολάτρης και οινο-blogger από χόμπυ και επαγγελματικά. Είμαι Ελληνίδα από βαθιά πεποίθηση και γι’αυτό ζω με πάθος. Είμαι παθιασμένη με την οικογένειά μου, τα παιδιά μου, την πατρίδα μου, τον λαό μου, τις αξίες μας, την ελληνική παράδοση και τους ελληνικούς θρύλους.

Άλλο ένα πάθος μου είναι το τρέξιμο.

Στις 18 Οκτωβρίου του 2009 έτρεξα για δεύτερη φορά αγώνα μαραθωνίου δρόμου, στην Κωνσταντινούπολη. Ο πρώτος μου μαραθώνιος ήταν περίπου ένα χρόνο πριν, στην Αθήνα. Εκείνη τη χρονιά έκλεινα τα 40 και αποφάσισα να συμμετάσχω στον αγώνα της Αθήνας ώστε έμπρακτα να αψηφίσω το πέρασμα του χρόνου και της ηλικίας μου. Η στιγμή του τερματισμού αποδείχθηκε όμως τόσο συναρπαστική, που αποφάσισα να ξαναδοκιμάσω το εγχείρημα. Ήταν συγκρίσιμη με τον συγκλονισμό που νιώθεις τη στιγμή της γέννας – αναρωτιέμαι αν μετά από τέσσερις μαραθωνίους επέλθει κορεσμός, γιατί αυτό σίγουρα συνέβη με τις γέννες.

Στη διοργάνωση της Κωνσταντινούπολης μου φάνηκε ιδιαίτερα ελκυστικό το γεγονός ότι εκτείνεται σε δύο ηπείρους. Η πόλη είναι πανέμορφη και η διαδρομή φημίζεται ως αξιόλογη εμπειρία.

Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν από πολλές απόψεις παρόμοιες κουλτούρες και παραδόσεις, υπάρχει κοινή κληρονομιά και ομοϊδεατισμός. Η συμπάθεια και η κατανόηση μεταξύ των δύο λαών είναι έμφυτες διότι είναι κοινωνίες συνυφασμένες με πολυάριθμους τρόπους. Γι ‘αυτό και θα αφηγηθώ την εμπειρία μου στην Τουρκία όχι από την σκοπιά του Έλληνα, αλλά από την σκοπιά μιας μεσογειακής χώρας, όπως είναι και οι δύο χώρες. Δεν θα συγκρίνω την εμπειρία της Κωνσταντινούπολης με αυτή της Αθήνας, καθώς η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα της πρόσφατης διοργάνωσης Ολυμπιακών Αγώνων, οπότε και ο μαραθώνιος αγώνας της πρωτεύουσάς μας ανταποκρίνεται πλέον στα διεθνή αθλητικά πρότυπα, είχε άψογο προγραμματισμό και μελετημένη οργάνωση. Αυτό είναι καταπληκτικό επίτευγμα για τη χώρα μας, αλλά η έλλειψη του χρώματος της ελληνικής ιδιαιτερότητας με έκανε λίγο νοσταλγική. Πραγματικά ταυτίστηκα με ένα ξεχωριστό έθνος στην Κωνσταντινούπολη και συσχετίστηκα απόλυτα!

Σε όλους τους διεθνείς αγώνες μαραθωνίου προηγείται μία έκθεση αθλητικών ειδών, η οποία διαρκεί δύο τρεις μέρες και είναι ανοιχτή στο ευρύτερο κοινό. Σε αυτήν παρουσιάζονται οι τελευταίες εξελίξεις σε εξοπλισμό τρεξίματος, γενικότερης άσκησης και βελτίωσης της φυσικής κατάστασης. Οι συμμετέχοντες δρομείς έχουν την ευκαιρία να βρεθούν μεταξύ τους και να παραλάβουν τους αριθμούς και λοιπά αντικείμενα συμμετοχής τους.

Στην Κωνσταντινούπολη η έκθεση είχε την ατμόσφαιρα ενός παζαριού, ωστόσο, με αθλητικό χαρακτήρα. Πουθενά αλλού δεν θα βρείτε αθλητική ένδυση να προσφέρεται σε καλάθια ούτε φθηνά κοσμήματα και μπακλαβά δίπλα στο περίπτερο της Nike-’Just Do It’! Κάθε έκθεση έχει ένα κιόσκι ζυμαρικών στο οποίο είναι παράδοση ο αθλητής να ανεφοδιάζεται με τους απαραίτητους υδατάνθρακες πριν το μεγάλο γεγονός. Σίγουρα τα ζυμαρικά δεν αποτελούν την νοστιμιά της τουρκικής κουζίνας και θα ήταν προτιμότερο να είχαν περιοριστεί στον μπακλαβά σαν πάροχο της συνιστώμενης δοσολογίας υδατανθράκων.

Την ημέρα του αγώνα ήταν προφανές ότι η ακριβής θέση του σημείου εκκίνησης ήταν άγνωστη σε όλους, συμπεριλαμβανομένων και των διοργανωτών. Λεωφορεία είχαν προγραμματιστεί να μεταφέρουν τους δρομείς στην εκκίνηση από δύο σημεία επιβίβασης στην πόλη στις επτά το πρωί. Μετά από 20 λεπτά διαδρομής, όλα τα λεωφορεία σταμάτησαν. Από ορισμένα κατέβηκαν όλοι οι επιβάτες, από άλλα όχι. Κάποια στιγμή όλα τα λεωφορεία εκκενώθηκαν και ο κόσμος λάβαινε οδηγίες να κατευθυνθεί σε διαφορετικά λεωφορεία. Επικράτησε χάος όπου όλοι προσπαθούσαν να κατανοήσουν σε ποια λεωφορεία να επιβιβαστούν και γιατί. Τελικά, όλα τα λεωφορεία γέμισαν και πάλι. Μετά από 15 λεπτά στο δεύτερο λεωφορείο, κανένα από τα λεωφορεία δεν είχε αρχίσει να μετακινείται. Τότε οι διοργανωτές κατέληξαν στο ότι τελικά είχαμε ήδη φτάσει στο σημείο εκκίνησης, και αποφάσισαν ότι θα ήταν μία καλή στιγμή να αδειάσουν και πάλι όλα τα λεωφορεία. Ζήτησαν λοιπόν την αποβίβαση, και οι αθλητές κατέβηκαν για να περιμένουν στο ύπαιθρο, μέσα σε δυνατή μπόρα, για μία ώρα κι ένα τέταρτο ως την ώρα έναρξης. Όταν πέρναγα τη γραμμή εκκίνησης, έβγαινε νερό απ’όλες τις μεριές του παπουτσιού μου.

Ένας Γερμανός εξέφρασε τον εκνευρισμό του για τη σύγχυση με την ερώτηση: «Αυτό έχει οργανωθεί ήδη 30 φορές. Πόσες φορές ακόμη θα πρέπει να το επαναλάβουν, για να μη γίνονται λάθη?» Οι Γερμανοί θα είχαν μεγάλη δυσκολία να κατανοήσουν ότι η ηρεμία που παρέχει μία σωστή οργάνωση βασισμένη στα μαθήματα του παρελθόντος είναι άκρως υπερτιμημένη. Το να ανακαλύπτεις κάθε φορά έναν νέο κόσμο είναι που δίνει αδρεναλίνη και είναι τρόπος ζωής για εμάς τους μεσογειακούς λαούς.

Ο αγώνας ξεκίνησε με τη διέλευση της γέφυρας που ενώνει την Ασία και την Ευρώπη – η θέα στο Βόσπορο ήταν απολύτως φανταστική. ‘Όλη η διαδρομή πραγματικά αξίζει τον κόπο, η Κωνσταντινούπολη είναι μια καταπληκτική πόλη από κάθε άποψη: όμορφη, πολιτισμική, και συγχρόνως παραδοσιακή.

Όλοι οι συμμετέχοντες παρευρίσκονταν από αγάπη για το άθλημα του τρεξίματος. ‘Ήμαστε μία μεγάλη, συναδελφική παρέα, με πολύ ενθάρρυνση και αλληλεγγύη μεταξύ μας στο δρόμο. Υπήρξαν ακόμα και διασκεδαστικές σκηνές: ένας τύπος με προσπέρασε δυναμικά στο 32 χλμ, και σταμάτησε λίγα μέτρα πιο κάτω για να κουβεντιάσει με θεατές που στέκονταν στο πεζοδρόμιο. Φεύγοντας, είχε ένα αναμμένο τσιγάρο στο χέρι του και το απολάμβανε όσο συνέχιζε το δρόμο του.

Μια ανησυχία για τους δρομείς κατά τη διάρκεια τέτοιων αγώνων είναι πάντα η επαρκής παροχή υγρών και σνακ. Το νερό ήταν πράγματι σε αφθονία. Τα τρόφιμα που προσφέρονται συνήθως εξυπηρετούν το σκοπό υψηλής πρόσληψης ενέργειας για τους αθλητές, όπως Muesli bars, energy gels και μπανάνες. Κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα το φρούτο που μας πρόσφεραν ήταν μήλα. Πώς περίμεναν να μασήσει κανείς ένα τέτοιο πράγμα με κομμένη ανάσα χωρίς να πνιγεί? Αποφάσισα να μην κάνω το πείραμα.

Το προφίλ της διαδρομής ήταν σίγουρα πιο εύκολο από την Αθήνα, αντ’αυτού υπήρχαν άλλες δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεραστούν, ώστε να διατηρηθεί η εγρήγορση των δρομέων και να δοκιμαστεί το πνεύμα τους.

Το θέμα που απασχολεί κάθε γυναίκα όταν συμμετέχει σε οποιαδήποτε εξωτερική δραστηριότητα για αρκετές ώρες είναι η τουαλέτα. Αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε καμία: ούτε μία σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Έτσι οι κυρίες στις οποίες παρουσιάστηκε τέτοια ανάγκη έπρεπε να βρουν δικούς τους τρόπους.

Άλλο ένα θέμα ήταν η κίνηση στη διαδρομή. Οι δρόμοι ήταν φυσικά κλειστοί για τα αυτοκίνητα, αλλά ανοικτοί στο ασθενοφόρα που παρείχαν ιατρική βοήθεια στους αθλητές. Και στην αντίληψή τους, το ότι δεν κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα φαινόταν να σημαίνει ελεύθεροι δρόμοι και τρομαγμένοι δρομείς που πηδούν στην άκρη από τις κόρνες τους. Αναρωτήθηκα αν το ένα ασθενοφόρο που κυνηγούσε σχεδόν αποκλειστικά εμένα ήταν το μόνο σε όλη τη διαδρομή του αγώνα.

Όποιος προσδιόρισε την τοποθεσία του τερματισμού σίγουρα δεν έχει ολοκληρώσει ποτέ ο ίδιος μαραθώνιο. Όταν οι δρομείς βλέπουν επιτέλους την σήμανση των 40 χλμ, αυτόματα τους καταλαμβάνει έξαρση: «τα κατάφερα – είμαι στην τελική ευθεία!» Και γεμίζουν ενέργεια για την τελευταία επιτάχυνση. Στην Κωνσταντινούπολη κοιτούσαν μπροστά τους την ευθεία και αντίκριζαν μια μεγάλη, απότομη ανηφόρα δύο χιλιομέτρων και η ψυχή τους βυθιζόταν στην άβυσσο.

Σε όσους τερματίζουν προσφέρεται από τους διοργανωτές μία σακούλα με διατροφή για αναπλήρωση δυνάμεων και αναμνηστικά είδη. Η δική μας περιείχε σοκολάτα, τις θεμιτές μπανάνες, το μετάλλιο και ένα στεγνό T-shirt καθώς και ένα αδιάβροχο! Τι ωραία που θα ήταν, να το είχαμε αυτό στην εκκίνηση όπου κατά την αναμονή γίναμε μούσκεμα και παγώσαμε ως το κόκκαλο. Τέλος υπήρχε ένα τυπωμένο πιστοποιητικό τερματισμού του αγώνα, όπου στο κατάλληλο κενό ο καθένας μπορούσε να συμπληρώσει ένα όνομα και τον χρόνο ολοκλήρωσης. Αυτό θα πει αποτελεσματικότητα, αντί για τα συνήθη ηλεκτρονικά πιστοποιητικά που διατίθενται μέσω του internet ανά αριθμό συμμετοχής.

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο μετά τον αγώνα ήταν αδύνατη. Όλοι οι δρόμοι είχαν κλείσει λόγω της διοργάνωσης, δεν υπήρχαν ούτε μετρό, ούτε λεωφορεία και ο μόνος τρόπος για να μετακινηθεί κανείς ήταν με ταξί. Τα ταξί της Κωνσταντινούπολης φάνηκαν εξίσου επιλεκτικά με αυτά της πατρίδας μας: σε μία μέρα με δύσκολες κυκλοφοριακές συνθήκες προτιμούν να μείνουν χωρίς μισθώσεις, και πάνω απ’όλα δεν θέλουν να ασχοληθούν με τουρίστες. Ήταν μια απίθανη σύμπτωση ότι συνάντησα στο δρόμο τον μόνο μου γνωστό στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος με φρόντισε με τον τόσο φιλόξενο τουρκικό τρόπο, και με γύρισε στο ξενοδοχείο μου. Σας ευχαριστώ και τους δύο, Oya και Μεχμέτ.

Θα ήθελα να συνοψίσω την όλη εμπειρία ως εξαιρετικά πολύχρωμη, διασκεδαστική, και ζωντανή εμπειρία ενός έθνους και του πνεύματός του. Οι δυτικοί πολιτισμοί αγωνίζονται για την τελειότητα στην οργάνωση. Οι μεσογειακοί λαοί επικαλούνται την κοινωνία τους για να καλύψει ενδεχόμενες ελλείψεις, από την αρχή μέχρι και το τέλος: δεν υπήρχε επαγγελματίας φωτογράφος της διοργάνωσης στη διαδρομή. Ωστόσο, ένα ιδιώτης Τούρκος φωτογράφος αποθανάτισε τις στιγμές τερματισμού. Το διαδίκτυο έχει απίστευτες δυνατότητες επικοινωνίας και κατάφερε να με βρει, ώστε να μου στείλει τη δική μου. Δωρεάν. Έβγαλε τη φωτογραφία, γιατί αυτό είναι το δικό του πάθος. Και βρήκε τον κάτοχό της, επειδή ήθελε να μοιραστεί μαζί του τη χαρά της δουλειάς του. Συγχαίρω εκείνον και την κληρονομιά που εκπροσωπεί. Ευχαριστώ Ραμαζάν.

Και για όσους από εσάς έχετε το ίδιο δυνατό πάθος με μένα για το τρέξιμο και την πρόκληση που αποτελεί ένας αγώνας μαραθωνίου: τερμάτισα σε 3:33:07 με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Ευχαριστώ τον μέντορά μου στο τρέξιμο κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Και ευχαριστώ όλη μου την οικογένεια, η οποία με παρακολούθησε και με ενέπνεε να συνεχίζω σε κάθε χιλιόμετρο, ως τη στιγμή του τερματισμού.

Αλεξάνδρα Χριστοδουλοπούλου

Σε ευχαριστούμε και πάλι Αλεξάνδρα για αυτή την ιδιαίτερη και γεμάτη προσωπικές σκέψεις και δυνατές αναμνήσεις ανάρτηση που μοιράστηκες με τους αναγνώστες μας.

Θέλουμε και ίσως πρέπει να πιστέψουμε ότι υπάρχει και ο χώρος και ο χρόνος στην καθημερινότητά μας για να χωρέσει ένα μικρό ή μεγάλο μας κατόρθωμα, ένας στόχος, μία πρόκληση, κάτι για το οποίο αξίζει να προσπαθήσουμε με πάθος. Και όσο ακόμη προσπαθούμε να το πετύχουμε να θυμόμαστε ότι δεν είμαστε μόνο γονείς αλλά όλα εκείνα τα οποία μικρότεροι ονειρευτήκαμε, οραματιστήκαμε, σχεδιάσαμε, παθιαστήκαμε…

… αν όχι μόνο για εμάς τους ίδιους αλλά και για να βοηθήσουμε τους εαυτούς μας να γεμίσουν ενέργεια, ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση για τον συνεχή μαραθώνιο που δίνουμε με τις οικογένειές μας!

update: Ξεχάσαμε να προσθέσουμε για όσες και όσους μοιράζονται την ίδια αγάπη και πάθος για το τρέξιμο με την Αλεξάνδρα την ανάρτηση από έναν ακόμη πιο πρόσφατο αγώνα της, στο Πήλιο, βράδυ! Με πολλές δυσκολίες αλλά και μία άψογη διοργάνωση! Το κείμενο είναι στα αγγλικά μόνο προς το παρόν.

Tags: , , , , , ,

One Response to Μαραθώνιος Κωνσταντινούπολης

  1. [...] Αλεξάνδρα, μαμά τεσσάρων παιδιών, της οποίας το post Μαραθώνιος Κωνσταντινούπολης είχαμε φιλοξενήσει πριν από μερικούς μήνες το [...]

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *