Archive for Οκτωβρίου, 2010

Οι πρώτες διαπιστώσεις μιας μαμάς μόλις 18 ημερών

29/10/2010
By

Ακόμη μία μαμά, ακόμη μερικές ενδιαφέρουσες σκέψεις σε ένα αγαπημένο θέμα των μαμάδων bloggers. Γιατί όλες οι σκέψεις μιας μητέρας μετά από την γέννα της ειδικά όταν αυτή είναι η πρώτη της έχουν ιδιαίτερη σημασία για να συνειδητοποιήσει κάποιος την ψυχολογία της. Και όσο προχωράει αυτό το blog συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλη σημασία έχουν αυτές οι σκέψεις των μαμάδων όχι μόνο για τους οικείους τους, αλλά και για τις wannabe μαμάδες αλλά και τους μπαμπάδες που πραγματικά νοιάζονται! Εδώ η alepou δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εμπειρία της με τον θηλασμό:

photo by maessive

1. Το μωρό είναι (βιο)παλαιστής

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα τόσο μικρό πλάσμα έχει τέτοια δύναμη. Τελικά το αντιλήφθηκα όταν η μαία το έβαλε στο στήθος μου. Το έσφιξε σαν μέγγενη με τα δυσάρεστα αποτελέσματα που αναφέρω στο προηγούμενο post. Η ένταση και η επιθετικότητά του 18 ημέρες μετά συνεχίζεται αλλά τουλάχιστον τώρα (που έχουν επουλωθεί και οι θηλές μου) έχει κουτσομάθει (όπως κι εγώ) τις σωστές κινήσεις και δεν με πληγώνει πλέον.

2. Πονάει αλλά μ’ αρέσει

Τον ίδιο τον θηλασμό πάντως ομολογώ ότι τον περίμενα αλλιώς. Ισως γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ μια μαμά να παραπονιέται ότι το σκασμένο της την πεθαίνει στον πόνο, ότι κάνει λες και έχει σύνδρομο στέρησης ή κατοχής. Ειδικά τα σχετικά εγχειρίδια είναι εξαιρετικά παραπλανητικά: χαμογελαστές μανάδες θηλάζουν πανευτυχείς το μωρό τους σε στάση μπάλας / αγκαλιάς / ξαπλωτή ή ό,τι άλλο, τις οποίες περιγράφουν σαν το απλούστερο πράγμα στον κόσμο.

Πουθενά δεν λένε ότι πονάει, ότι εξαντλεί, ότι το γάλα θα κατέβει όταν το αποφασίσει αυτό, ότι για να το επιταχύνεις πρέπει να καταπιείς καμιά δεκαριά βότανα, να τρελαθείς στις αντλήσεις, να μαλώσεις με τον σύντροφό σου, να κλάψεις γοερά γιατί απέτυχες ως μάνα με το καλημέρα σας κοκ. Και φυσικά ουδείς σε προετοιμάζει για την διαδικασία από το μαιευτήριο.

Μπορεί η πρώτη θέση να κοστίζει ακριβά (ας όψεται η ασφαλιστική μου) και το “πακέτο” να περιλαμβάνει μέχρι και αισθητικό για τις ραγάδες, την κοιλιά ή τους κώλους της εγκυμοσύνης, όμως για τον θηλασμό τηρείται σιγή ιχθύος. Στη δική μου περίπτωση καταφύγαμε (μετά από επίμονο ψάξιμο του Γιάννη) σε σύμβουλο θηλασμού η οποία με έβαλε σε εντατικό πρόγραμμα και μου εξήγησε τα πώς και τι.

… διαβάστε τις υπόλοιπες σκέψεις της alepou στην ανάρτηση της στο Αlepouinthemarket και ανατρέξετε και στις πιο πρόσφατες αναρτήσεις και σκέψεις της τώρα που είναι μάνα μερικών λίγων μηνών!

To Aφρικανάκι της ζωής μου (Africa Bambata)

24/10/2010
By

Η Maria-maria έχει ένα παιδί με αυτισμό. Αυτό το κείμενο που το βρίσκετε υπό την ταμπελα Κοινωνικός Στιγματισμός το έγραψε μερικά χρόνια πριν για ένα φόρουμ. Το αναδημοσίευσε τον Ιούνιο του 2007 στο ιστολόγιο της (στο οποίο μπορείτε να ενημερωθείτε για πάρα πολλά θέματα σχετικά με τον αυτισμό),  αμέσως μετά την κινητοποίηση των bloggers για την Αμαλία για να μας κάνει όλους να αναρωτηθούμε όχι μόνο για την αυθεντικότητα των συναισθημάτων μας αλλά και για την αξία που ίσως έχει ένα απλό χαμόγελο σε μερικά παιδιά όπως το “Αφρικανάκι” της Μαρίας.

ΑφρικήΧθες το απόγευμα πήρα τα παιδιά και τα πήγα σε μια μεγάλη παιδική χαρά της παραλιακής στο ύψος του Καλαμακίου. Τους αρέσει πολύ εκεί.. παιχνίδια πολλά, φουσκωτά επίσης, ακόμη και ηλεκτρικά αυτοκινητάκια. Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα εδώ κι εκεί και εγώ, μη βρίσκοντας άδειο παγκάκι έκατσα σε κάποιο που κάθονταν δυο νεαρές μαμάδες.

Πολύ ευγενικά, με χαιρέτησαν και με ρώτησαν ποσά παιδάκια έχω.

- Τρία, τους απαντώ εγώ.

- Τρία;;;; ρώτησαν με θαυμασμό αυτές.

- Μπράβο, μου είπαν.

Κάπως ετσι ξεκινησε η κουβεντα , συστηθηκαμε και μπηκα και εγω στη συζητηση που ειχαν νωριτερα. Μιλουσαν για καποιες εξ αποστασεως υιοθεσιες παιδιων ,φτωχων Αφρικανικων χωρων και το ποσο πολυ τους ενθουσιαζε η ιδεα,να προσφερεις,να βοηθας, να νιωθεις οτι υπαρχουν ανθρωποι που δεν ειχαν την τυχη με μας και να μη μενεις αμετοχος.

- Ειναι σαν να απλωνεις το χερι σου σε ενα τυφλο για να τον βοηθησεις να περασει το δρομο, λεει η μια.

- Σαν να πηγαινεις στα παιδικα χωρια sos και να προσφερεις δωρα στα ορφανα, λεει η αλλη.

- Πρεπει να το κανεις και εσυ Μαρια,μου ειπαν, μια σχεδον πολυτεκνη μαμα σαν και σενα επιβαλλεται να ειναι ιδιαιτερα ευαισθητοποιημενη.

Τελικα αρχισα να το σκεφτομαι και να εχω τυψεις.Αρχισα να αναρωτιεμαι μηπως ειμαι υπερβολικη που τρεμω για τη σχολικη χρονια που αρχιζει αυριο. Εγω τρεμω για το ποια δασκαλα-ο θα εχει στη ταξη του ο γιος μου, αν θα του φερεται με αξιοπρεπεια, αν θα τον κοροιδευουν και φετος τα αλλα παιδια, αν τελικα θα εγκριθει η παραλληλη στηριξη, αν υπαρχει περιπτωση να τον ξαναχτυπησουν καποια απο τα μεγαλα παιδια, αν η διαφορετικοτητα του του δημιουργισει κοινωνικο προβλημα στο σχολειο φετος, τη στιγμη που καποια αλλα παιδακια στη μακρινη Αφρικη δεν εχουν το δικαιωμα να εχουν τιποτα παρα μονο μια εξ αποστασεως υιοθεσια. Καταφεραν οι δυο κοπελες να με κανουν να αισθανομαι απαισια για τις υπερβολικες μου απαιτησεις.

Καθως οι δυο μαμαδες συνεχισαν τη κουβεντα τους, πλησιασε στο παγκακι ο γιος μου και μου ζητησε νερο.Την ωρα που εψαχνα στη τσαντα μου για το μπουκαλακι το παιδι κουνουσε τα χερακια του και εκανε πηδηματακια χαμογελωντας.

Με το που ειδαν την αντιδραση αυτη του παιδιου, οι δυο ευαισθητες μαμαδες αλλαξαν ολα τα χρωματα του ουρανιου τοξου.

Μου λενε ξαφνικα:

- Περασε η ωρα, πρεπει να φυγουμε. Καλο βραδυ.

… διαβάστε την απάντηση της Μαρίας στις δύο κυρίες αλλά και τους προβληματισμούς της στην συνέχεια της ανάρτησης στο blog Η ζωή είναι ενίοτε… αυτιστική.

Αξίζει όλοι να ενημερωθούμε για τον αυτισμό αν συνειδητοποιήσουμε ότι οι πρόσφατες στατιστικές λένε οτι 1 σε καθε 91 παιδια που γεννιέται είναι μέσα στο φάσμα του αυτισμού. Και το ποσοστό του αυτισμού αυξάνεται ραγδαία .Αν σκεφτείτε ότι μόλις το 3% των αυτιστικών μπορούν να ζήσουν αυτόνομα , καταλαβαίνετε ίσως οτι ο αυτισμός είναι η μεγαλύτερη επιδημία όλων των εποχών. Αφορά 1 στα 91 παιδιά που γεννιούνται…

Θέλω να γίνω μάμα!(είπε η κοπέλα) … Το Θαύμα!

20/10/2010
By

Αυτή την φορά δεν δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα μόνο από μια ανάρτηση. Στον πρόλογο θα διαβάσετε τις πρώτες γραμμές από την πρώτη ανάρτηση της Tatiana και έπειτα τις τελευταίες γραμμές από την τελευταία της ανάρτηση. Ενδιάμεσα σε μια σειρά 12 ακόμη αναρτήσεων η Tatiana διηγείται με λεπτομέρειες, με έντονες μνήμες μια ιστορία ετών, την ιστορία μιας κοπέλας που θέλει να αποκτήσει το δικό της παιδί, την δική της ιστορία, τα δικά της συναισθήματα και του συντρόφου της σε μια πορεία προς το δικό της Θαύμα!

photo by jaewalk

Τι ωραία! Μετά απο 5 χρόνια σχέσης και 1 χρόνο γάμου να αποφασίζεις να ολοκληρώσεις την οικογένεια σου με τον ερχομό ενός μωρού ,τα κανονίζεις όλα στο μυαλό σου,πότε θα ξεκινήσεις προσπάθειες πότε θα μείνεις έγκυος,πότε θα γεννήσεις, πότε θα χάσεις τα κιλά και πότε θα βάλεις εμπρός για το δεύτερο!!!!

Καί αυτό είναι το σημείο που ο άνθρωπος κάνει σχέδια και ο θεός γελάει !

Στην αρχή είναι ολα χαλαρά ,ξεκινάς ελεύθερα επαφές και λές από μέσα σου “όταν είναι να έρθει ας έρθει”.Περνάει ο πρώτος μήνας χαλαρά ,πάει και ο δεύτερος ,έφυγε και ο τρίτος…..Λες απο μέσα σου δεν μετράω καλύτερα τις μέρες έτσι μωρέ για να μην περνάει άδικά ο καιρός.Ετσι ξεκινάει και το 2ο τρίμηνο προσπαθείων με ημερολόγιο και υπολογισμό περίπου της ωορηξίας,όλα ακόμα κυλούν ομαλά οι προσπάθεις συνεχίζουν χαλαρά…Περνάει ένα εξάμηνο,τυχαίο γεγονός σκέφτεσαι και αποφασίζεις να χρησιμοποιήσεις τα τεστ ωορηξιας ,δεν βαριέσε βρε αδερφε χαλάλι τα 50€ το μήνα είνα για καλό σκοπό.

Περνάει ο καιρός και έχεις χαλάσει ήδη 150€ και αποτέλεσμα μηδέν.Το διαβολάκι που λέγεται άγχος έχει ήδη εγκατασταθεί μέσα σου ,περιμένεις με αγωνία την ημερομηνία περιόδου και εκεί που είχες κύκλο 28 ημερών σε όλη σου τη ζωή ξαφνικά αλλάζει και γίνεται 30,31,32,33…..Αγοράζεις τεστ βγαίνουν αρνητικά λες ότι δεν θα το ξανακάνεις αλλά και στη επομενη 1η μέρα καθυστερησης κάνεις το ίδιο και με το που βγαίνει το τεστ αρνητικό έρχεται η ακατανόμαστη…

Πέρασε ήδη ένας χρόνος αρκετά ψυχοφθόρος προς το τέλος και αποφασίζεις να επισκεφθείς το γυναικολόγο σου.Οι πρώτες εξετάσεις αφορούν εσένα ορμονολογικές και σαλπιγγογραφία. Οι πρώτες εύκολες μόνο λίγο αιματάκι η δεύτερη πονάει λίγο αλλά σκέφτεσαί ότι είναι για καλό.Αποτέλεσματα:Αριστες οι ορμόνες διαβατές οι σάλπιγγες.

Νάτο και το χαμόγελο αισιοδοξίας ,όλα καλά λοιπόν,γιατί γιατρέ δεν μένω έγκυος όμως???


………… 14 αναρτήσεις και 4 χρόνια μετά …….


Κλείνω το τηλέφωνο και ξεσπάω σε κλάματα, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει ,ποιος μου κάνει πλάκα, τι γινεται….Είμαι σιγουρη ότι κάτι δεν πάει καλά ,το 92 είναι χαμηλό ,το ξέρω. Φοβάμαι ,τρέμω είμαι σίγουρη ότι δεν θα προχωρήσει η εγκυμοσυνη. Μα καλά πως έγινε???
Με λυγμούς καλώ τον αντρα μου και του λέω τι συμβαίνει, έρχεται στο σπίτι σαν τρελός και του τονίζω να μην έχει ελπίδες γιατι πάμε για παλίνδρομη. Με ρωτάει αν αυτο μου του το είπε ο γιατρός, όχι του λέω.
Παιρνάω ένα εφιαλτίκό βράδυ που επιτέλους΄ξημέρωσε. Νωρίς το πρωι βρισκόμαστε στο Ιασω και είμαστε ετοιμοι για υπέρηχο. Ο υπερηχογραφιστης που μου κάνει τον υπέρηχο μου εξηγεί ότι είναι πολύ νωρίς για να δει ότιδήποτε όμως υπαρχει η υποψία υποτυπώδεις σάκου.
Ο γίατρός μου δίνει μια σακούλα φάρμακα μου λέει να επαναλάβω την χοριακη την Τρίτη και αν έχει διπλασιαστει πάμε καλά και με στέλνει σπίτι, να χαλαρώσω ,να ξεκουράζομαι και να με δεί σε 10 ημέρες. Είσαι έγκυος μου λέει,χαμηλή,ψηλή, η χοριακή εισαι έγκυος μου ξαναλέει και εγω κοιτάω γυρω μου να δω σε ποια μιλάει.
Ξανα επαναλαμβάνω την χοριακή και είναι ήδη 581.

Είμαι έγκυος,σκέφτομαι.

Γραφόντας αυτο το post συνειδητοποιώ ότι πρώτη φορα χρησιμοποιώ πρώτο πρόσωπο για οτι συνέβη. Μέχρι τώρα χρησιμοποιούσα τρίτο πρόσωπο αφού ένιωθα ότι είχα βγεί απο το σώμα και σαν θεατής περιέγραφα την ιστορία μιας άλλης. Φοβόμουν ,μήπως εξιστορώντας ,τα ξαναζήσω όλα απο την αρχη. Διαβάζοντας όμως τα post της ξανά και ξανά την πόνεσα,την λυπήθηκα και την ξανα αγάπησα αυτη την κοπέλα. Ξόρκισα το παρελθόν και βλέπω μόνο το παρόν και επίτελους ονειρεύομαι με χαρά το μέλλον.

Θαύματα γίνονται,αρκεί να το πιστέψεις, απλα πραγματοποιούνται πάντα μια μέρα αργότερα από όταν τα περιμένεις.

Η ιστορία της κοπέλας τέλειωσε εδώ. Και κρίνουμε απαραίτητο να ολοκληρώσετε το διάβασμα με την σειρά αυτών των 14 αναρτήσεων ως εδώ για να πάρετε μια γερή ιδέα για το πως μπορεί να ένιωθε αυτή η κοπέλα και κάθε άλλη κοπέλα που προσδοκά το δικό της θαύμα!

Οι Μαμά…δες, Μπαμπά…δες στο 16ο Girl Geek Dinner

19/10/2010
By

Το γράψαμε χθες στη σελίδα μας στο Facebook, σήμερα το ανακοινώνουμε επίσημα και εδώ! Τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου, οι Μαμά…δες, Mπαμπά…δες θα είναι ομιλητές στο 16o Girl Geek Dinner.

"Girl Geek Dinners"

via GGD Greece

Τα Girl Geek Dinners είναι εκδηλώσεις/ομιλίες που έχουν στόχο να ενθαρρύνουν τις γυναίκες να εξελίξουν τη σχέση τους με τις νέες τεχνολογίες, τις καινοτομίες, το Internet και να συμβάλουν στη διάδοση νέων, φρέσκων ιδεών και οραμάτων. Μετά τις ομιλίες πάντα ακολουθεί γεύμα (μπουφές), με συνοδεία light ποτών και αναψυκτικών.

Όσες και όσοι θέλετε να μας ακούσετε πως δημιουργήσαμε το Μαμά…δες, μπαμπά…δες, τι καταστάσεις αντιμετωπίσαμε και τι οραματιζόμαστε για το μέλλον… ή απλά να μας γνωρίσετε μαζί με τις άλλες δύο ομιλήτριες και το υπέροχο δυναμικό κοινό του GGD, προγραμματίστε το χρόνο σας και δηλώστε συμμετοχή.

Περισσότερα για το 16ο Girl Geek Dinner και τους υπόλοιπους ομιλητές, στην επίσημη ανακοίνωση στο site του Girl Geek Dinners.

Θα χαρούμε να σας δούμε από κοντά!

Το δικό μας βίντεο!

15/10/2010
By

Πριν λίγο καιρό η Άσπα διαβάζοντας κείμενα στον google reader έπεσε πάνω σε μια ανάρτηση με ένα βίντεο όπου μερικές Καναδέζες μητέρες απαντούσαν σε ένα απλό ερώτημα…
“αν μπορούσαν να πάνε το χρόνο πίσω, την εποχή που δεν ήταν ακόμη μητέρες, τι θα έλεγαν στους εαυτούς τους;”
Με λίγες λέξεις… όχι σε ένα απλό σχόλιο από τα χιλιάδες που αφήνουμε καθημερινά κατά τις διαδικτυακές μας περιπλανήσεις, αλλά σε ένα κομμάτι χαρτί, σε μια φωτογραφία.

Η Άσπα το είδε, της άρεσε, και είπε να το μοιραστεί. Στο blog της. Σε μία ανάρτηση και όχι με ένα απλό link στο twitter ή σε ένα update στο facebook. Και το προσέξανε και το είδανε αρκετοί. Read more »

αλλαγή αθλήματος

08/10/2010
By

Στην πρώτη ανάρτηση που είχαμε δημοσιεύσει εδώ ήταν ένα το κουκουβαγιόπαιδο. Τωρα είναι πλέον δύο και άλλαξε και ο τίτλος του blog. Αλλά και σε αυτή την ανάρτηση η mamma ασχολείται με το πρώτο της, τον Παύλο, και να συνεχίζει να μας διασκεδάζει αλλά και να μας δείχνει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός πεντάχρονου αγοριού! Και πιστέψτε μας… είναι υπέροχος αυτός ο κόσμος και ειδικά όταν οι γονείς με το συνεχές τους ενδιαφέρον και τις ερωτήσεις τους βοηθάνε να αποκαλυφθουν πολλά από όσα κρύβουν μέσα τα παιδιά!

photo by Alain Bachellier

Εδώ και μερικές μέρες έχει αρχίσει κολυμβητήριο. Φέτος επειδή είναι πιό μεγάλα και ξέρουν κολύμπι, τους βάζουν και στην μεγάλη πισίνα που δεν πατώνουν.

Μαμά, είπα και στον μπαμπά δε θέλω να κάνω άλλο κολύμπι.

Αγόρι μου, πρέπει να κάνεις κάποιο άθλημα για να αναπτύσεται σωστά το σώμα σου.

Εμένα δε μου αρέσει το κολύμπι και θέλω να σταματήσω.

Αν σταματήσεις το κολύμπι θα σταματήσεις τα γλυκά, τα παγωτά και όλα αυτά που τώρα μπορείς να τρως χωρίς να παχαίνεις.

Έλα ρε μαμά, είσαι κακιά μαμά.

Αγόρι μου, τι σε έπιασε ξαφνικά και θέλεις να σταματήσεις; εσένα σου άρεσε πολύ το κολύμπι.

.… θα σας αποκαλύψουμε μόνο ότι τώρα ο Τρομερός Υιός θέλει να παίξει μπάλα… τους λόγους θα τους διαβάσετε στην ανάρτηση της mamma και εκεί μπορείτε να ανταλλάξετε απόψεις και για τα τα αθλήματα που θέλουν να ακολουθήσουν τα δικά σας παιδιά!