Archive for Νοεμβρίου, 2010

Πώς να αφήνετε σχόλια στο blog μας

30/11/2010
By

Στα blogs, η αλληλεπίδραση μεταξύ του δημιουργού της ανάρτησης και των αναγνωστών μέσω ανταλλαγής σχολίων έχει ζωτική σημασία.

Στο δικό μας blog, επιθυμία μας είναι τα σχόλια των αναγνωστών να μπαίνουν στη σελίδα του πρωτότυπου post και όχι εδώ. Όμως υπάρχουν ολοένα και περισσότερα posts που γράφονται αποκλειστικά για το Μαμά…δες, Μπαμπά…δες κι επομένως ο σχολιασμός γίνεται εδώ.

Στο σημερινό λοιπόν post, δίνουμε ορισμένες απλές οδηγίες για το πώς μπορείτε να αφήσετε σχόλιο στο blog μας. Οι οδηγίες αυτές ισχύουν φυσικά για οποιοδήποτε άλλο blog με παρόμοιο σύστημα υποβολής σχολίων.


Βασικά βήματα

Πληκτρολογείτε το σχόλιό σας στο κενό πεδίο

Σχόλια στο blog

Πατάτε το κουμπί Ανάρτηση ως…
Ανοίγει νέα καρτέλα

"Πώς να αφήνετε σχόλια"

Εδώ βλέπουμε δύο στήλες. Την αριστερή που γράφει Guest, Disqus, Facebook, Twitter, Yahoo, Open ID και τη δεξιά που αλλάζει ανάλογα με την επιλογή που κάνετε αριστερά.
Ας μιλήσουμε πρώτα για την επιλογή Guest που είναι και η απλούστερη.

- Στο πεδίο Your email συμπληρώνετε το email σας. Το e-mail δεν θα είναι ορατό όταν θα δημοσιευτεί το σχόλιο. Θα είναι όμως ορατό στους διαχειριστές του blog.
- Στο πεδίο Your name, πληκτρολογείτε το όνομά σας ή το όνομα που θέλετε να εμφανίζεται (πχ username/ψευδώνυμο).
- Αν θέλετε πατάτε το Προαιρετικά: Link to your website κι εμφανίζεται και τρίτο πεδίο όπου μπορείτε να συμπληρώσετε το blog σας ή το site σας. Με αυτό τον τρόπο οι αναγνώστες του blog θα μπορούν να οδηγηθούν στο blog σας και να σας γνωρίσουν λίγο καλύτερα.
- Προαιρετικά  εγγράφεστε στα σχόλια μέσω email.
- Πατάτε το κουμπί post comment. Το σχόλιό σας προστέθηκε!


Υπόλοιπες επιλογές

Δε θα αναφερθούμε αναλυτικά στις υπόλοιπες επιλογές της αριστερής στήλης (Disqus, Twitter, Yahoo, Open ID) έχετε όμως τη δυνατότητα να κάνετε λογαριασμό στο Disqus ή να χρησιμοποιήσετε το λογαριασμό σας σε κάποια από τις υπηρεσίες αυτές, ώστε να μην πληκτρολογείτε κάθε φορά τα στοιχεία σας.

Υπάρχουν αρκετά επιπλέον οφέλη εάν χρησιμοποιήσετε αυτές τις επιλογές.  Ενδεικτικά:

  • η φωτογραφία που έχετε στο προφίλ σας σε αυτές τις υπηρεσίες θα εμφανίζεται και εδώ
  • δε θα χρειάζεται να πληκτρολογείτε κάθε φορά τα στοιχεία σας, απλά συνδέεστε στο λογαριασμό σας
  • αν συνδεθείτε μέσω Facebook ή Twitter μπορείτε να κοινοποιήσετε προαιρετικά  το σχόλιό σας ως update Read more »

Όπου κι αν πάς, μην πας κατ’ευθείαν! (…και άλλη μία συμβουλή!)

29/11/2010
By

Η ζωή κρύβεται μέσα σε μικρές χαρές, σε στιγμές μικρές, που δεν έχουν καν προβλεφθεί, που ξεπηδάνε μόνες τους σαν διαφημίσεις στην αγαπημένη μας ταινία. Η Λυδία μοιράζεται αυτές τις μικρές της συμβουλές μαζί μας γεμάτη πεποίθηση ότι θα αλλάξουν προς το καλύτερο και την δική μας ζωή και εμείς εδώ μοιραζόμαστε αποσπάσματα από δύο μικρές της αναρτήσεις!

Τον τελευταίο καιρό έχουμε κάνει πολλές βόλτες! Σαββατοκύριακα, 3ήμερα, 4ήμερα και πάει λέγοντας. Για πολύ μικρά μωράκια συμβουλές δεν έχω, γιατί είμαι τύπος που ξεχνάει εύκολα και γιατί το μόνο που θυμάμαι είναι πως απλά, φόραγα τα μωρά μου παντού και έβγαινα με όλες τις συνθήκες. Τέλος πάντων, η τελευταία μου ανακάλυψη σχετικά με το πώς μπορεί κανείς να περάσει καλά σε μια εκδρομή με τα παιδάκια του (πέρα από τα προφανή, ας πούμε να μην τα κουβαλάει πολλή ώρα νηστικά και ξεθεωμένα) είναι:
οι μικρές στάσεις σε σημεία που φυσιολογικά θα προσπερνούσες με το αυτοκίνητο (πηγαίνοντας στο Κάπου που έχεις στο πρόγραμμα). Π.χ., έχεις κανονίσει να επισκεφθείτε το τάδε αξιοθέατο, που έχει και μουσείο και προβολές για το κοινό και μπορείτε νε πιείτε κι έναν καφέ τελειώνοντας. Στο δρόμο όμως, κάτι σου ‘ρχεται και κάνετε στην άκρη με το αυτοκίνητο. Μπορεί να είναι τα βαμβακοχώραφα, ένα ξωκκλήσι στο διπλανό λοφίσκο, ή να κόψετε λίγα από αυτά τα φοβερά κλαδιά κουμαριάς και να τσεκάρετε αν έχει καθόλου ρίγανη σ’ αυτή την ξεραΐλα…

…η συνέχεια στην ανάρτησή της Λυδίας: Όπου κι αν πάς, μην πας κατ’ευθείαν!

Πεζοδρόμιο

Δυό χέρια, σε τριάντα λεπτά, όπου να ναι!.. Και όσο περισσότεροι, τόσο το γρηγορότερο θα καθαρίσουμε!!

Γιατί απλά, αρκούν τα δυο μας χέρια!

Δείτε την όμορφη ιδέα της οργάνωσης και προβολής αυτής της συνεργατικής προσέγγισης του καθαρισμού, στην σελίδα του “Two Hands Project” .
Διαλέγουμε έναν τόπο που επισκεπτόμαστε και δείχνει “παραμελημένος από την δημοτική υπηρεσία καθαριότητας” (sic), φοράμε τα γαντάκια μας, χρονόμετρο και ξεκινάμε! Αν θέλουμε να γίνουμε και αφορμή για να εμπνευστούν κι άλλοι, πριν πάμε για καθαρισμό, τυπώνουμε το χαρτάκι που θα βρούμε εδώ, φωτογραφιζόμαστε μαζί του και ανεβάζουμε τη φωτογραφία μας στην ίδια σελίδα.

…η συνέχεια στην ανάρτησή της Λυδίας: Ψήφισες; κάτι άλλο που μπορείς να κάνεις με τα δυό σου χέρια!

Και αν κάτι σας θύμισε η τελευταία ανάρτηση σημαίνει ότι είμαστε σε καλό δρόμο μιας και οι δράσεις των atenistas (δείτε το βίντεο της Μαρίας) αρχίζουν και βρίσκουν έδαφος και τις ανακαλύπτουν ολοένα και περισσότερος κόσμος. Ανάμεσά τους και γονείς, οι οποίοι όπως μαθαίνουμε κάνουν πλέον έντονη την παρουσία τους μαζί με τα παιδιά τους στις εκδηλώσεις των atenistas!

Καθε πρωι το ακατονομαστο…………….

26/11/2010
By

Τελειώνει η εργάσιμη εβδομάδα, οπότε κρίναμε ότι είναι η καλύτερη ώρα να σας δείξουμε το καταιγιστικό αλλά πολύ όμορφο και γεμάτο χιούμορ κείμενο της Πουαντερί χωρίς να προσθέσουμε και άλλο άγχος στους δικούς σας καθημερινούς ρυθμούς!

Ξυπνητήρι

Photo by quinn.anya

καθε πρωι το ιδιο βιολί……..
6.30 ακριβως χτυπάει.
Με απόλυτη ακρίβεια να προλάβω:
να πιω εναν καφε εως τις 6.50 να ανοίξει το ματι,
7.00 να ετοιμάσω τα πρωινα και να ξυπνήσω τα παιδια…..(θελω εγω να πιστεύω)
αρχιζουν και οι πάσες και τα ματσάκια…..μαμά ο Κωσταντινος μου πετάει τις κάλτσες,
μαμα η Ειρηνη μου ριχνει κατω την τσαντα μου……
εχει παει η ωρα 7.30 μη φωνάζετε και ντυθείτε γρηγορα θα αργήσετε 1η ανακοίνωση…….
μαμα δεν θελω αυτα τα ρουχα που έβγαλες εχθές……
2η ανακοίνωση, η ωρα ειναι 7.45 θα αργήσετε…….
εφτασε η ωρα 8.00,
εισαστε έτοιμοι; Ναι!
πλυθήκατε;,τα πήρατε ολα;
έβαλες το τοστακι σου στην τσάντα σου;
αντε να πάτε στο καλο και να προσέχετε.

Μια τελευταία χαιρετούρα απο το μπαλκονι και αρχιζουνε τα όργανα.

Παω την Μιλου εξω,
γυρίζουμε της πλένω τα ποδια και τον ποπό,
πλενω τα χερια μου, ανοίγω το δωματιο τους να παρει αερα και βγαζω τα παπλώματα εξω.
Στρώνω τα κρεβατια τους, και σημείωση της μικρης ειναι στο δεύτερο πάτωμα που σημαίνει οτι κανω και την πρωινη μου αναρρίχηση εεεεε! να γυμναστούμε κιολας λιγακι να ξεμουδιασουμε….
πλενω τα πιατα των πρωινών τους, και κανω την προετοιμασία του φαγητου.
Κανω και εναν ριμαδοκαφε να εχω μια γουλια στο πήγαινε-έλα.
Απλώνω πλυντήριο, σιδερώνω αν εχω τα άλλα που μαζεψα,
βαζω ηλεκτρική σκούπα, περναω με το σουιφερ ολα τα έπιπλα,
οσο ακομα δεν εχω χαλιά σφουγγαρίζω κιόλας.
Τωρα παω στο μπάνιο,
δυο αντρες εδω μεσα ξερετε τωρα ε;! καθε μερα με χλωρινη την λεκανη.
Βαζω το φαγητο μας, ο καφες κρύωσε θα κανω άλλον να τον ευχαριστηθώ και θα παρω και το πλεκτο μου να πλεξω λιγο να με ξεκουράσει.
Μην ξεχασω να ψωνίσω,
τελείωσε το γαλα, το χαρτι υγείας (με εφημεριδα θα σκουπιστούν αμα δεν παρω και ξεβάφουν κιόλας ρε παιδι μου),
ε! ας παρω και υλικά να τους φτιαξω και ενα κεκακι μωρε το τρώνε τα παιδια.

…. συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Πουαντερί (περί νήματος και κορδέλας!.!.!.) και διαβάστε τον λόγο γιατί σας τα περιγράφει όλα αυτά!

Άρχισαν τα δύσκολα

22/11/2010
By

Η Εβίτα με το σύζυγό της, είναι γονείς δυο μικρών παιδιών και ζουν κι εργάζονται στο Βέλγιο, σε ένα πλούσιο πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Με αφορμή ένα πρόσφατο περιστατικό που συνέβη στο σχολείο του 4χρονου γιου τους, η Εβίτα έκανε μαζί του μία συζήτηση που αργά ή γρήγορα θα κάνουμε όλοι με τα παιδιά μας: Τη συζήτηση περί διαφορετικότητας, χρώματος επιδερμίδας και φυλετικών διακρίσεων.

διαφορετικότητα

Photo by TheBusyBrain

Στενοχωρέθηκα πολύ προχθές..Πριν από λίγες μέρες συζητούσαμε με τον Ορέστη για το ποιά παιδάκια ήθελε να καλέσει στα γενέθλια του. Αν και σε αυτή την ηλικία οι φιλίες μόνο σταθερές δεν είναι και αλλάζουν κάθε εβδομάδα, προσπαθούσα να τον βοηθήσω λέγοντας του διάφορα ονόματα και τσεκάροντας αντιδράσεις:

Eγώ: Την Sydney θα την καλέσουμε;
Ορ: Οχι, δεν θέλω
Eγώ: Γιατί αγάπη μου, μαλώσατε;
Ορ: Οχι
Eγώ: Γιατί τοτέ;
Ορ: Γιατι είναι μαύρο παιδάκι και τα μαύρα παιδάκια δεν είναι καλά
Eγώ: Τι;;; (με μάτια γουρλωμένα) Ποιός σου είπε τέτοιο πράγμα? Oλα τα παιδάκια είναι ίδια και όλα είναι καλά!
Ορ: Ο Manou μου το είπε μαμά

Είχα να το λέω για το πόσο πολυεθνική είναι η τάξη του μικρού μας. Ημουν σίγουρη πως με τέτοια ερεθίσματα ήμασταν σε καλό δρόμο για να μάθει από πρώτο χέρι την ανοχή απέναντι σε κάθετι διαφορετικό. Το συγκεκριμένο κοριτσάκι το γνωρίζει εδώ και 2 χρόνια σχεδον και καμάρωνα το οτι κανένα παιδάκι δεν έμοιαζε να βλέπει το χρώμα της. Να όμως που χρειάζονται λίγα λεπτά και 2 λέξεις για να βάλουν σε μια παιδική ψυχούλα το σποράκι το κακό.

Διαβάστε τη συνέχεια για το πώς χειρίστηκε η Εβίτα το θέμα στο blog της Here, there..everywhere! Το ζήτημα αφορά όλους μας, ας είμαστε λοιπόν προετοιμασμένοι και ας το χειριστούμε με την ανάλογη ευαισθησία…

Ο Καβουράκης και το ταξίδι του

17/11/2010
By

O Moloch διαγνώστηκε με μία σπάνια μορφή καρκίνου στα 28 του. Σήμερα δημοσίευσε στο blog του μία ιστορία, ένα παραμύθι για να δώσει δύναμη στους γονείς και στα παιδιά που μπορει να έχουν διαγνωσθεί με καρκίνο. Μια ιστορία ελπίδας! Το μόνο που ζητάει είναι να αναδημοσιευτεί το κείμενο του όσο μπορεί περισσότερο (αναφέροντας πάντα με σύνδεσμο τον δημιουργό του) και ρωτάει αν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να εικονογραφήσει αυτή την ιστορία ή ακόμη και να την εκδώσει προκειμένου να μοιραστεί στα παιδιά και στους γονείς τους που έχουν ξεκινήσει τον δικό τους αγώνα ενάντια στην ασθένεια του καρκίνου.

photo by cephalopodcast

Ο Καβουράκης και το ταξίδι του

Μια μικρή ιστορία για τα παιδιά που με τη φαντασία τους μπορούν να νικήσουν τα πάντα.

Ο Άκης είναι ένα παιδί σαν όλα τα άλλα. Πάει στη γ’ τάξη του Δημοτικού σε μια όμορφη γειτονιά της Αθήνας, από εκείνες που τα παιδιά μαζεύονται μετά τα μαθήματά τους και παίζουν μπάλα και κρυφτό. Είναι αρκετά καλός μαθητής, χωρίς να διαβάζει πολύ και αυτό τον κάνει διπλά χαρούμενο όταν του λέει μπράβο η δασκάλα. Κι ο Δήμος είναι καλός μαθητής, ίσως καλύτερος από τον Άκη, αλλά δε βγαίνει ποτέ να παίξει τα απογεύματα γιατί η μαμά του τον βάζει να διαβάζει πολύ και μετά τον εξετάζει.
Μια μέρα του φθινοπώρου, ο Άκης γύριζε σπίτι από το σχολείο φορτωμένος με τα μπράβο του και χαρούμενος σκεφτόταν ότι η μητέρα του θα του είχε φτιάξει κεφτεδάκια με πατάτες που του αρέσουν. Ύστερα, θα πήγαινε μια βόλτα με τον παππού και ίσως του έπαιρνε και μια σοκολάτα να μοιραστούν στην παιδική χαρά. Ο παππούς βέβαια θα έπαιρνε ένα μικρό κομματάκι γιατί λέει ότι είναι ήδη γεμάτος ζάχαρη. Τον Άκη δε θα τον πείραζε να είναι γεμάτος ζάχαρη σκέφτηκε καθώς έφτανε σπίτι.
Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια μέχρι την πόρτα του σπιτιού ένιωσε ένα μικρό, πολύ μικρό πόνο στο πόδι του. Όπως τότε που ο Μιχάλης, εκείνο το παιδί που κάνει τη δασκάλα να τραβάει τα μαλλιά της και είναι πολύ αστεία όταν το κάνει, είχε τσιμπήσει το μπράτσο του για να του πάρει το καινούριο του μολύβι. Τι να έγινε εκείνο το μολύβι, αναρωτήθηκε και ξέχασε τον πόνο.
Οι μέρες περνούσαν άλλες όμορφες σαν εκείνη τη μέρα που πήγε με το μπαμπά και τη μαμά να δουν τα δελφίνια κι άλλες άσχημες όπως τότε που η γειτόνισσα με τις γάτες δεν του έδωσε τη μπάλα που έπεσε στον κήπο της. Αυτό που δεν άλλαζε όμως ήταν εκείνος ο περίεργος πόνος στο πόδι του, λίγο πιο πάνω από το γόνατο. Ο Άκης νόμιζε ότι το είχε χτυπήσει κάποια στιγμή παίζοντας μπάλα. Βλέπετε όσοι δεν ήξεραν ποδόσφαιρο στη γειτονιά του, φαίνεται προσπαθούσαν να κλωτσήσουν τα πόδια των άλλων αντί για τη μπάλα. Δεν το κατάλαβε ποτέ του ο Άκης το γιατί. Το πιο περίεργο δε, ήταν ότι τις περισσότερες φορές ο πόνος ήταν πιο δυνατός το βράδυ, όταν έπεφτε να κοιμηθεί.
Ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, καληνύχτισε τους γονείς του και πήγε στο κρεβάτι του. Διάβασε μερικές σελίδες από το βιβλίο με το νεαρό μάγο που αφού μεγάλωσε έπιασε δουλειά στο τσίρκο και έσβησε το φως να κοιμηθεί. Έβλεπε πολλά και περίεργα όνειρα αλλά αυτό που θα έβλεπε απόψε δεν χώραγε στη φαντασία του! Καθώς ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του δίπλα στο μαξιλάρι του ήρθε και στάθηκε ένα μικρό γυαλιστερό καβουράκι. Ο Άκης, αν και είχε δει πολλά καβουράκια στη ζωή του στην παραλία κάτω από το σπίτι στο νησί, δυσκολεύτηκε να καταλάβει τι είναι. Βλέπετε κάτι το σκοτάδι, κάτι το κοστούμι με τη γραβάτα. Ε; Για στάσου! Από πότε τα καβουράκια φοράνε ρούχα; Και τι δουλειά είχε στο μαξιλάρι του Άκη; Read more »

Περπατώντας στην πόλη της Άννας – τα Ιωάννινα

15/11/2010
By

Και αν προς το παρόν τους περισσότερους μαμάδες και μπαμπάδες που εξερευνούν το διαδίκτυο τους απασχολεί το κλάμα του μωρού τους τη νύχτα, ένας πυρετός που δεν πέφτει , το νέο σχολείο και άλλα πολλά, θα φτάσει και εκείνη η στιγμή που τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα ξεκινήσουν σπουδές, θα φύγουν από το πατρικό σπίτι. H Βίκυ Κουμάντου καταγράφει τις σκέψεις της, πηγαίνοντας μια εκδρομή για λίγες ημέρες στην πόλη που σπουδάζει η κόρη της, η Άννα. Το κείμενό της αναδεικνύει την ίδια τρυφερότητα, αγάπη, αγωνία με αυτή μιας νέας μαμάς στο νεογέννητο της. Οι ρόλοι ενός γονιού με τα χρόνια αλλάζουν … όχι όμως και η αγάπη και η στοργή της μαμάς και του μπαμπά.

photo by Vicky Koumantou

Αυτό το ταξίδι στα Ιωάννινα σηματοδότησε μια μεγάλη αλλαγή στο τρόπο που βλέπω τη ζωή μου. Μέχρι πρόσφατα, ο κόσμος των παιδιών μου ήταν άμεσα εξαρτώμενος από το δικό μου κόσμο. Οδηγούσα το αυτοκίνητο και εκείνα ήταν μέσα. Κλείδωνα την πόρτα του σπιτιού και το πιο φυσικό ήταν να είναι στα κρεββάτια τους για ύπνο.

Όταν η Άννα έφυγε από το σπίτι για να σπουδάσει στα Ιωάννινα, τον περσινό Οκτώβριο, δεν πρόλαβα να καταλάβω την αλλαγή. Η αγωνία για το αν αυτή ήταν μια σωστή απόφαση, αν θα μπορέσουμε να την στηρίξουμε οικονομικά, μαζί με την απογοήτευση  του άδειου δωματίου, την πίεση της δικής μου δουλειάς και την πίεση της προετοιμασίας για τις πανελλήνιες του Άγγελου, δεν με άφησαν να δεχτώ ήρεμα τη νέα κατάσταση.

Πήγα ελάχιστα στη νέα της πόλη πέρσι, όσο χρειαζόταν να κάνω μια δουλειά και να φύγω. Όταν την άφησα στο νέο της σπίτι κι εγώ επέστρεψα μόνη μου στην Αθήνα, έδωσα όλες τις ευχές μου στην πόλη που κράταγε μέσα στα γράμματά της, το πολύτιμό μου. Να ζήσει όμορφη ζωή εκεί. Να είναι ασφαλής. Να είναι ζεστά. Να είναι χαρούμενη.

Όταν τελείωσε το Camp, δεν με χωρούσε το σπίτι μου. Ήθελα απόσταση από τη ζωή μου, για να δω που έχω φτάσει. Πήρα τηλέφωνο την Άννα και τη ρώτησα αν μπορώ να μείνω μαζί της λίγες μέρες. Πήρα το ΚΤΕΛ, δυό ρούχα κι έφυγα. Κι έτσι ξαφνικά, ο κόσμος της Άννας πήρε μορφή στα μάτια μου. Εγώ ήμουν η καλεσμένη και η Άννα η οικοδέσποινα. Με φρόντισε πολύ γλυκά, ανταποδίδοντας με πολύ χιούμορ όσα της έκανα εγώ, σαν παιδάκι στην αγκαλιά μου. Εκείνη πήγαινε όλη μέρα στη σχολή της κι εγώ πήρα τα σοκάκια, να γνωρίσω την πόλη της Άννας μου.

Έτσι ξαφνικά, τα Ιωάννινα πήραν μορφή και θέση στην καρδιά μου. Γνώρισα τα μέρη που ψωνίζει, που πίνει καφέ, που τρώει, τη στάση της, τον περιπτερά. Κατάλαβα πόσο απαιτητικό είναι το πρόγραμμα σπουδών της και πόσο σταθερό είναι το δρομολόγιο των εξωσχολικών διαδρομών της. Έψαξα να βρω τι κρύβεται παρακάτω, τι πράγματα μπορούσα να επισκευάσω, τι επιθυμίες μπορούσα να ικανοποιήσω.

Ο καιρός ήταν τέλειος για βόλτα τις πρώτες μέρες – ήλιος, φθινοπωρινή ψύχρα, πεσμένα φύλλα, ακύμαντη λίμνη. Είχα το netbook μαζί μου και όλα τα καφέ, σε μια πόλη φοιτητών, είχαν φυσικά free wifi (ελεύθερη πρόσβαση στο ίντερνετ). Είχα αφήσει πολλές δουλειές πίσω κι είχα πολλές εκρεμμότητες να κλείσω με τον εαυτό μου. Πέρασα πολλές ώρες, γράφοντας, στα καφέ της λίμνης, είτε έξω με λιακάδα είτε μέσα με βροχή. Περπάτησα όλο το παραλίμνιο, όλο το κάστρο, είδα όλα τα ηλιοβασιλέματα κι είχα τη χαρά να δω -στην προσπάθεια να βρεθώ σε ένα φούρνο για φωτογράφιση στις 7πμ – ένα υπέροχο, βροχερό ξημέρωμα, δίπλα στην 8η Μεραρχία Πεζικού και να ακούσω -στην απόλυτη ησυχία της πόλης- το σάλπισμα, στην έπαρση της σημαίας.

Με την Άννα πήγαμε στο νησάκι. Μου έδειχνε όλα τα στενά σοκάκια και ήξερε ποιό πάει που. Μ’έβγαλε από το δρόμο που ακολουθούν οι πολλοί και με πήγε στα μονοπάτια της. Σ’ένα τόσο δα νησάκι καταφέραμε να κινηθούμε σχεδόν μόνες μας. Χαζέψαμε τα παπάκια που έκαναν τρελλά μακροβούτια στα νερά και χανόντουσαν στις καλαμιές. Βρήκαμε αρωματική λουϊζα σε ένα κήπο και από πάνω της ένα ολόκληρο δέντρο με ακτινίδια (δείτε τη φωτογραφία στο τέλος). Με πήγε στο σπίτι, που θα ήθελε να είχε δικό της και ανάψαμε κεράκι στο ξωκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα (τα γενέθλιά της είναι την ημέρα της γιορτής του)…

… μη σταματάτε στιγμή… συνεχίστε την όμορφη περιγραφή της βόλτας της Βίκυς με την κόρη της, και στο τέλος θα σας ανταμείψει όχι μόνο με υπέροχα συναισθήματα αλλά και με τις καλύτερες και πιο γευστικές διευθύνσεις από Ιωάννινα και με δεκάδες όμορφες (και ορισμένες άκρως …γευστικές) φωτογραφίες!