Περπατώντας στην πόλη της Άννας – τα Ιωάννινα

Και αν προς το παρόν τους περισσότερους μαμάδες και μπαμπάδες που εξερευνούν το διαδίκτυο τους απασχολεί το κλάμα του μωρού τους τη νύχτα, ένας πυρετός που δεν πέφτει , το νέο σχολείο και άλλα πολλά, θα φτάσει και εκείνη η στιγμή που τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα ξεκινήσουν σπουδές, θα φύγουν από το πατρικό σπίτι. H Βίκυ Κουμάντου καταγράφει τις σκέψεις της, πηγαίνοντας μια εκδρομή για λίγες ημέρες στην πόλη που σπουδάζει η κόρη της, η Άννα. Το κείμενό της αναδεικνύει την ίδια τρυφερότητα, αγάπη, αγωνία με αυτή μιας νέας μαμάς στο νεογέννητο της. Οι ρόλοι ενός γονιού με τα χρόνια αλλάζουν … όχι όμως και η αγάπη και η στοργή της μαμάς και του μπαμπά.

photo by Vicky Koumantou

Αυτό το ταξίδι στα Ιωάννινα σηματοδότησε μια μεγάλη αλλαγή στο τρόπο που βλέπω τη ζωή μου. Μέχρι πρόσφατα, ο κόσμος των παιδιών μου ήταν άμεσα εξαρτώμενος από το δικό μου κόσμο. Οδηγούσα το αυτοκίνητο και εκείνα ήταν μέσα. Κλείδωνα την πόρτα του σπιτιού και το πιο φυσικό ήταν να είναι στα κρεββάτια τους για ύπνο.

Όταν η Άννα έφυγε από το σπίτι για να σπουδάσει στα Ιωάννινα, τον περσινό Οκτώβριο, δεν πρόλαβα να καταλάβω την αλλαγή. Η αγωνία για το αν αυτή ήταν μια σωστή απόφαση, αν θα μπορέσουμε να την στηρίξουμε οικονομικά, μαζί με την απογοήτευση  του άδειου δωματίου, την πίεση της δικής μου δουλειάς και την πίεση της προετοιμασίας για τις πανελλήνιες του Άγγελου, δεν με άφησαν να δεχτώ ήρεμα τη νέα κατάσταση.

Πήγα ελάχιστα στη νέα της πόλη πέρσι, όσο χρειαζόταν να κάνω μια δουλειά και να φύγω. Όταν την άφησα στο νέο της σπίτι κι εγώ επέστρεψα μόνη μου στην Αθήνα, έδωσα όλες τις ευχές μου στην πόλη που κράταγε μέσα στα γράμματά της, το πολύτιμό μου. Να ζήσει όμορφη ζωή εκεί. Να είναι ασφαλής. Να είναι ζεστά. Να είναι χαρούμενη.

Όταν τελείωσε το Camp, δεν με χωρούσε το σπίτι μου. Ήθελα απόσταση από τη ζωή μου, για να δω που έχω φτάσει. Πήρα τηλέφωνο την Άννα και τη ρώτησα αν μπορώ να μείνω μαζί της λίγες μέρες. Πήρα το ΚΤΕΛ, δυό ρούχα κι έφυγα. Κι έτσι ξαφνικά, ο κόσμος της Άννας πήρε μορφή στα μάτια μου. Εγώ ήμουν η καλεσμένη και η Άννα η οικοδέσποινα. Με φρόντισε πολύ γλυκά, ανταποδίδοντας με πολύ χιούμορ όσα της έκανα εγώ, σαν παιδάκι στην αγκαλιά μου. Εκείνη πήγαινε όλη μέρα στη σχολή της κι εγώ πήρα τα σοκάκια, να γνωρίσω την πόλη της Άννας μου.

Έτσι ξαφνικά, τα Ιωάννινα πήραν μορφή και θέση στην καρδιά μου. Γνώρισα τα μέρη που ψωνίζει, που πίνει καφέ, που τρώει, τη στάση της, τον περιπτερά. Κατάλαβα πόσο απαιτητικό είναι το πρόγραμμα σπουδών της και πόσο σταθερό είναι το δρομολόγιο των εξωσχολικών διαδρομών της. Έψαξα να βρω τι κρύβεται παρακάτω, τι πράγματα μπορούσα να επισκευάσω, τι επιθυμίες μπορούσα να ικανοποιήσω.

Ο καιρός ήταν τέλειος για βόλτα τις πρώτες μέρες – ήλιος, φθινοπωρινή ψύχρα, πεσμένα φύλλα, ακύμαντη λίμνη. Είχα το netbook μαζί μου και όλα τα καφέ, σε μια πόλη φοιτητών, είχαν φυσικά free wifi (ελεύθερη πρόσβαση στο ίντερνετ). Είχα αφήσει πολλές δουλειές πίσω κι είχα πολλές εκρεμμότητες να κλείσω με τον εαυτό μου. Πέρασα πολλές ώρες, γράφοντας, στα καφέ της λίμνης, είτε έξω με λιακάδα είτε μέσα με βροχή. Περπάτησα όλο το παραλίμνιο, όλο το κάστρο, είδα όλα τα ηλιοβασιλέματα κι είχα τη χαρά να δω -στην προσπάθεια να βρεθώ σε ένα φούρνο για φωτογράφιση στις 7πμ – ένα υπέροχο, βροχερό ξημέρωμα, δίπλα στην 8η Μεραρχία Πεζικού και να ακούσω -στην απόλυτη ησυχία της πόλης- το σάλπισμα, στην έπαρση της σημαίας.

Με την Άννα πήγαμε στο νησάκι. Μου έδειχνε όλα τα στενά σοκάκια και ήξερε ποιό πάει που. Μ’έβγαλε από το δρόμο που ακολουθούν οι πολλοί και με πήγε στα μονοπάτια της. Σ’ένα τόσο δα νησάκι καταφέραμε να κινηθούμε σχεδόν μόνες μας. Χαζέψαμε τα παπάκια που έκαναν τρελλά μακροβούτια στα νερά και χανόντουσαν στις καλαμιές. Βρήκαμε αρωματική λουϊζα σε ένα κήπο και από πάνω της ένα ολόκληρο δέντρο με ακτινίδια (δείτε τη φωτογραφία στο τέλος). Με πήγε στο σπίτι, που θα ήθελε να είχε δικό της και ανάψαμε κεράκι στο ξωκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα (τα γενέθλιά της είναι την ημέρα της γιορτής του)…

… μη σταματάτε στιγμή… συνεχίστε την όμορφη περιγραφή της βόλτας της Βίκυς με την κόρη της, και στο τέλος θα σας ανταμείψει όχι μόνο με υπέροχα συναισθήματα αλλά και με τις καλύτερες και πιο γευστικές διευθύνσεις από Ιωάννινα και με δεκάδες όμορφες (και ορισμένες άκρως …γευστικές) φωτογραφίες!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *