Πρώτες εικόνες

Μια γνώριμη μαμά, η Yolina μόλις γύρισε από το μαιευτήριο. Είναι ωραίες πάντα αυτές οι πρώτες εικόνες, οι πρώτες εντυπώσεις και ας είναι λίγο πολύ οι κλασσικές… ή μήπως όχι; Σίγουρα το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο με τρυφερότητα… αλλά και αυθόρμητο χιούμορ!

photo by antonyvance

Γυρίσαμε από το μαιευτήριο με ένα αυτοκίνητο γεμάτο μπαλόνια, λουλούδια, δώρα, κάρτες, λουλούδια… Καλά, για να είμαι ειλικρινής, έχουμε μικρό αυτοκίνητο, μην φανταστείτε ότι κοντράραμε και την Αναστασία Ζυγούλη-Ρουβά στα μπουκέτα.
Α! Και ένα μωρό.
Ένα καινούργιο μωρό.
Ένα μικροσκοπικό μωρό, από αυτά που το δέρμα τους είναι σαν τσιγαρόχαρτο, οι πατούσες τους γεμάτες ζάρες και τα μάτια τους συνέχεια βουρκωμένα, όπως τα νεογέννητα γατάκια.
Στο σπίτι μας περίμενε ο Βάλτερ, μας έκανε μία υπέροχη, τρυφερή υποδοχή, δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς έλαμψαν τα μάτια του όταν χώθηκε στην αγκαλιά μου μετά από τέσσερις μέρες.
Και μετά, φυσικά, με γείωσε.
– Μαμά, γιατί είναι ακόμα μεγάλη η κοιλιά σου? Θα κάνεις και αγοράκι?
…..

Εδώ κάνουμε cut και εμείς και πάμε λίγο παρακάτω… Και επειδή έχει πολύ ενδιαφέρον η αυθόρμητη… απάντηση της μαμάς, θα σας συστήναμε να συνεχίσετε απο εδώ την ανάγνωση στο blog της Yolina... αν πάλι επιμένετε δείτε τι μας εντυπωσίασε περισσότερο:

Ο γιος μου είναι στο πάρκο και η κόρη μου κοιμάται στον καναπέ, τυλιγμένη στα ροζ.
Μου αρέσουν τα ροζ στα πολύ μωρά, όπως μου άρεσαν και τα σιελ. Μετά τους τα κόβω. Γινόμαστε πιο εναλλακτικοί.
Είμαι μπροστά από το laptop, ρουφώντας στιγμές ησυχίας και απομόνωσης, ανοικτά παράθυρα στο facebook, twitter, gmail, blogger και το ηλεκτρονικό θήλαστρο κολλημένο στο στήθος. Το τσεκάρω κάθε 10 δευτερόλεπτα, έχω γίνει εμμονική γιατί τα έχω καταφέρει τόσο καλά, τόσο καλύτερα από την πρώτη φορά, επειδή το πίστεψα, δεν αγχώθηκα, δεν έκλαψα και ενημερώθηκα περισσότερο.
‘Οποιος κράζει τα social media, λέει μαλακίες.
Εγώ αισθάνομαι κοντά σε όσους θέλω, διαβάζω ωραία πράγματα και παίρνω ωραία μηνύματα.
Αισθάνομαι … connected. Ανεβάζω την φωτογραφία της κόρης μου στο προφίλ μου και λαμβάνω τόσες ευχές που με γεμίζουν με απίστευτη χαρά…
Τόσο απίστευτη που ξεχνάω ότι είμαι χοντρή με άβαφο μαλλί.
Cut.

Αυτές οι σκέψεις της Yolina είναι που θέλαμε να κρατήσουμε περισσότερο. Το πως η κοινωνική διαδικτυακή δικτύωση, τα social media είναι πλέον μες την ζωή μας και γεμίζουν ένα κενό που είχαμε τα προηγούμενα χρόνια… να επικοινωνήσουμε ανοιχτά με τον κόσμο!

Συνεχίστε την ανάγνωση στην ανάρτηση του (Not) just moms. Και μην ξεχάσετε να της ευχηθείτε κάτι καλό για την μικρή, να την καλοπιάσετε… μην και σταματήσει να γράφει τώρα που ο ελεύθερος χρόνος της γίνεται όλο και πιο σπάνιος (με κάθε έννοια!) χρόνος!

And… cut και για εμάς!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *