Archive for Ιανουαρίου, 2011

Κάνοντας οικογένεια…

31/01/2011
By

Και όταν φτάσει η ώρα προγραμματισμένα ή και απρογραμμάτιστα συνειδητοποιείς ότι πουθενά δεν υπάρχουν οδηγίες για το πως να κάνεις οικογένεια. Τι επιλογές έχουμε, υπάρχουν μοντέλα; Και αν ναι ποιο να ακολουθήσουμε, ποιο θα μας ταιριάζει καλύτερα; Ένας πατέρας, ο snowball στο Ψαροκόκαλο του,  ξεδιπλώνει τις δικές του σκέψεις σε αυτό το θέμα λίγες ημέρες πριν γεννηθεί το παιδί του:

photo by Makena G

Το πιο εύκολο πράγμα στη ζωή του ανθρώπου, όταν πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις για την ζωή του, είναι να κάνει αυτό που έχει μάθει από μικρός, αυτό που είναι συνηθισμένος να κάνει ή να ζει… Όταν αποφασίζεις να κάνεις δική σου οικογένεια έχεις δύο επιλογές, είτε να φτιάξεις μια οικογένεια καθ’ εικόνα και ομοίωση της οικογένειας που μεγάλωσες, αυτής που έφτιαξε ο πατέρας και η μητέρα σου, είτε να προσπαθήσεις να φτιάξεις κάτι από την αρχή, εντελώς δικό σου…

Η πρώτη επιλογή είναι εύκολη, ζεις με manual, ακολουθείς τα βήματα που κάνανε κάποιοι άλλοι πριν από εσένα και πορεύεσαι, με όλες τις σωστές και λάθος επιλογές που κάνανε κάποιοι άλλοι πριν από εσένα, για σένα… Η δεύτερη επιλογή είναι πολύ δυσκολότερη… Πρέπει να μπορείς να δεις όσο πιο αποστασιοποιημένα μπορείς, το μοντέλο οικογένειας που έζησες σαν παιδί και να το κρίνεις ψύχραιμα, να δεις τα λάθη και τα σωστά και να τα αξιολογήσεις, πώς και γιατί έγιναν και πού οδήγησαν… Μετά να πάρεις τα θετικά στοιχεία αυτού του μοντέλου, να απομονώσεις τα αρνητικά και να τα απομακρύνεις, και να το εμπλουτίσεις με τη δική σου γνώση, το δικό σου όραμα για τη ζωή και να το πας παρακάτω…

Αυτές οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από κοινού με τον/την σύντροφο που έχεις αποφασίσει να φτιάξεις αυτή την οικογένεια… Ένα οικογενειακό μοντέλο, φτιαγμένο στο μυαλό μόνο του ενός εκ των δύο είναι καταδικασμένο στην αποτυχία ή στην καλύτερη περίπτωση στην δυσλειτουργία… Το να προσπαθείς να φτιάξεις μια οικογένεια από την αρχή αντί να ακολουθήσεις την πεπατημένη δεν είναι εύκολη, έχει πολλά εμπόδια και πρώτα απ’ όλα τον ίδιο τον εαυτό σου και την συνήθεια… Είναι φοβερά δύσκολο να αντισταθείς στη συνήθεια, σε αυτό που ξέρεις, είναι μάχη με τον εαυτό σου…

… αποσπάσαμε ήδη μεγάλο μέρος της ανάρτησης. Συνεχίστε την ανάγνωση και αφήστε τυχόν σχόλια στην ανάρτηση του Ψαροκόκαλου και μην ξεχάσετε να επισκεφθείτε και να διαβάσετε ένα ακόμη εξαιρετικό του ποστ που έγραψε πρόσφατα… Κάθε πρωί.

Παιδικός σταθμός… στο σπίτι σας!

27/01/2011
By

Η popelix είναι μία μητέρα που δουλεύει από το σπίτι. Για να το πούμε με απλά λόγια… Στο 10ωρο που θα έλειπε από το σπίτι για μια συμβατική δουλειά, εκείνη κάνει ότι θα έκανε σε μια εργασία έξω από το σπίτι και ταυτόχρονα μαγειρεύει, ταΐζει… απασχολεί τα παιδιά της! Δύσκολα, όχι ακατόρθωτα όμως. Και στο blog της μοιράζεται πολλές συμβουλές και στιγμές από την καθημερινότητα μιας σύγχρονης Work At Home Mom!

paints

Photo by another sergio

Στην προσπάθειά μου να ψυχαγωγήσω τα παιδάκια μου στο σπίτι, ως μαμά WAHM προμηθεύομαι διάφορα εκπαιδευτικά βιβλιαράκια καθώς και υλικά χειροτεχνίας από μεγάλα αλλά και συνοικιακά παιχνιδάδικα. Η μεγαλύτερη ίσως πρόκληση από όλες είναι το διαφορετικό της ηλικίας των παιδιών, Αννούλα 4+ και Μανόλης 2,5+. Όταν το παιδάκι περάσει τα τρία χρόνια, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς αλλά με την παρουσία στο χώρο ενός μικρότερου παιδιού, πολλά εκπαιδευτικά παιχνίδια και σύνεργα για κατασκευές αποτελούν το κόκκινο πανί για τα μικρότερα αδερφάκια. Θα ακολουθήσουν μερικές παρατηρήσεις από την σύντομη εμπειρία μου ως μαμάς-νηπιαγωγού:

  • Αποθηκεύετε πάντα τα υλικά χειροτεχνίας σε ασφαλές μέρος μετά το τέλος μιας δραστηριότητας. Αποτελούν πιθανό κίνδυνο για τα μικρότερα αδέρφια και ακόμα και τα παιδιά που τα χειρίζονται άνετα με την καθοδήγησή σας, μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν με ανορθόδοξο τρόπο!
  • Φροντίστε να έχετε πάντα κάτι κατάλληλο για να απασχολήσετε τυχόν μικρότερα αδέρφια. Κάποιες δραστηριότητες μπορεί να χρειαστεί να περιοριστούν όταν το μικρότερο αδερφάκι κοιμάται (στην δική μας περίπτωση, οι νερομπογιές!)…

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της popelix PopArt σημαίνει popi’s art και όχι μόνο … για τις υπόλοιπες συμβουλές της και μην διστάσετε να αφήσετε στα σχόλια και τις δικές σας συμβουλές από την εμπειρία σας με μικρά στο σπίτι!

Βιβλία για πέταμα; Ποτέ!

24/01/2011
By

Η WowMom αυτοσυστήνεται λέγοντας ότι η συνταγή δημιουργίας αυτού του blog είναι πολύ απλή! Και ένα οποιοδήποτε ποστ από το blog της αποδεικνύει ότι τελικά μερικές κατασκευές για να ομορφύνουν τα παιδικά δωμάτια μπορεί να είναι πραγματικά “γρήγορες και με φθηνά υλικά”. Η συγκεκριμένη ιδέα μας θύμισε και μια δική μας κατασκευή και επειδή και μεις χρησιμοποιήσαμε ένα αντίστοιχο παιδικό βιβλίο, τα παιδιά μας ένιωσαν ακόμη πιο … δική τους την κατασκευή που στολίζει το δωμάτιο τους!


Κορνίζα

photo by WowMom

Ποτέ στην πρίζα!

Ποτέ κοντά στον φούρνο!

Ποτέ σκουπίδια στον δρόμο!

Ποτέ δεν βάζουμε το χέρι στην μύτη (τουλάχιστον όχι μπροστά σε άλλους).

Ανάμεσα στην μια μεγάλη λίστα των “ποτέ” έρχομαι να προσθέσω ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΤΑΜΕ ΒΙΒΛΙΟ! Ακόμα και αν είναι για πέταμα.  Το αγαπημένο μου παλιό παραμύθι “Ο Μικρός Πρίγκιπας” είχε αρχίσει να διαλύεται όταν αποφάσισα να το κορνιζάρω. Έκοψα προσεκτικά τις εικόνες και τις τοποθέτησα με την σειρά που βρίσκονται και στο βιβλίο μέσα σε εκείνες τις κορνίζες με τις πολλές θέσεις.

Για να γίνει ακόμα πιο ζωντανό…

… συνεχίστε την σύντομη ανάγνωση στο blog της WowMom και σκεφθείτε για λίγο την δική σας ιδέα… και ξεκινήστε την άμεσα!

Να με κοιτάς από ψηλά…

21/01/2011
By

Μετά από την γιαγιά που είχαμε πριν δυο αναρτήσεις, τώρα ήρθε η σειρά του παππού της μαμάς Κουκουβάγιας, και η αναφορά για ακόμη μια φορά της βρεγμένης σανίδας… Μήπως τελικά ένα από τα μυστικά του να γίνουμε καλοί ή έστω καλοπροαίρετοι γονείς είναι να έχουμε έντονες νοσταλγικές αναμνήσεις από την παιδική ηλικία με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας;

photo by chefranden

Πάντα, του Αγίου Νικολάου ήταν μια πολύ σημαντική μέρα για μένα. Γιόρταζε ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα στον κόσμο, ο παππούς μου. Περίμενα πως και πως να ξημερώσει, να τον πάρω τηλέφωνο να ακούσω τη χαρά στη φωνή του, να τον πειράξω και να τον ακούσω να γελάει με το τόσο γνώριμο και αγαπητό τρόπο…”Νικολάκη μου, χρόνια σου πολλά….”, “αααα, ρε Χρυσουλάκι (έτσι με έλεγε), εσείς να’ χετε χρόνια πολλά και καλά, εμείς τώρα πια γεράσαμε…”…Και πήγαινε η κουβέντα πιο κάτω, “έλα μωρέ, συ βάζεις τα παλικάρια κάτω, παλικαράκι είσαι…” και δως του να γελάει ο Νικολάκης μου…. Πολύ αδυναμία του είχα του παππού μου, πιο πολύ από όλους, αλλά κι αυτός έλεγε στα άλλα εγγόνια του “μη με παρεξηγείται, όλα τα εγγόνια μου τα αγαπώ, αλλά το Χρυσουλάκι το αγαπάω λίγο πιο πολύ…”. Σταράτος όπως πάντα, αυτό που ήταν να πει το έλεγε…και ξεροκέφαλος! Αν του καρφωνόταν κάτι στο κεφάλι του, δεν άλλαζε γνώμη εύκολα. Μόνο εμένα άκουγε, με μένα μαλάκωνε. Αν ήθελαν να τον πείσουν για κάτι με βάζανε μεσάζοντα. “Για σένα το κάνω, έλεγε, επειδή μου το ζητάς εσύ, τους άλλους, εεεε, άμα τους πιάσω θα πάρω μια βρεγμένη σανίδα και θα τους πω εγώ…”

Δε μπορώ να μη χαμογελάω όταν τον σκέφτομαι, να μη νιώθω παρηγοριά όταν τον θυμάμαι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και να μου πιάνει απαλά το χέρι. Αυτός που ήταν σκληρός με τα παιδιά του, γιατί έμαθε μόνο να δουλεύει σκληρά στα χωράφια του, μια ζωή βιοπαλαιστής, με τα εγγόνια του μαλάκωσε και έγινε μωρό.

… συνεχίστε την ανάγνωση της ανάρτησης στο blog της Μαμάς Κουκουβάγιας και επειδή δεν σας κουράσαμε πολύ σήμερα με το διάβασμα, διαβάστε και τις υπόλοιπες αναρτήσεις της από το φρέσκο και καλαίσθητο blog της!

17-4-2006

19/01/2011
By

Η μέρα που φέρνουμε τα παιδιά μας στον κόσμο είναι μεγάλη μέρα. Τα πάντα στη ζωή μας αλλάζουν! Για την Μαρίνα Π. η μεγάλη αυτή ημέρα ήταν η 17-4-2006.  Πέντε χρόνια μετά, κάνει τον απολογισμό της και μοιράζεται τις σκέψεις της μαζί μας…

kid with attitudeEπιτέλους γέννησα, μετά από 9 μήνες αναμονής και αγωνίας, έφερα στον κόσμο τον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου………………ε και τι τώρα γιατρέ, θα το πάρω αυτό στο σπίτι???????
Ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν ήρθε ή στιγμή να γυρίσω στο σπίτι μου, κρατώντας τον μονάκριβο θησαυρό μου.
Ξαφνικά μένω μόνη μου με ένα καινούριο πραγματάκι που δεν έχει οδηγίες χρήσης.
Και τώρα ρωτάω εσένα: τι το κάνεις αυτό παρακαλώ???????

Μετά από 5 χρόνια καταλήγω ότι υπάρχει μια νεράιδα, που με το μαγικό ραβδάκι της πάει κάθε βράδυ στον ύπνο της κάθε μανούλας, την ακουμπάει μαγικά και της χαρίζει γνώσεις και ειδικότητες. Την μεταμορφώνει σε ένα πολυτάλαντο πλάσμα.

Από εκεί λοιπόν που είσαι μια γαϊδούρα που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να δουλεύει, να ψωνίζει και να γλεντάει, έγινες καθαρίστρια, μαγείρισσα, ξεματιάστρα, διατροφολόγος, διακοσμήτρια παιδικών δωματίων, μονταριστης επίπλων, ζωγράφος, φωτογράφος, παραμυθάς, τραγουδίστρια, αφηγήτρια, γιατρός, στυλίστρια, οδηγός formula 1 (πόσες φορές έχεις κάνει την διαδρομή γραφείο-σπίτι σε χρόνους που ούτε ο Σουμάχερ δεν πιάνει;), οδηγός σχολικού, εργοθεραπεύτρια, λογοθεραπεύτρια (όχι μπουα μωρό μου νε-ρρρρρρρρρο), διαιτητής σε αγώνα μποξ όταν υπάρχουν αδερφάκια, κομμώτρια (μια φορά το έκανες και όταν είδες το αποτέλεσμα ορκίστηκες στον Θεό ότι ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά), αρχιτέκτων και μηχανικός κάστρων, αυτοκινητόδρομων και γεφυρών, μοδίστρα για ρουχαλάκια κούκλας αν είστε κοριτσομανούλες, σκηνοθέτης και σεναριογράφος κουκλοθέατρου και όσο περνάνε τα χρόνια μεταμορφώνεσαι σε ντετέκτιβ, σύμβουλο σπουδών, σωματοφύλακα και πολλά ακόμα.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο post της Μαρίνας Π. για να διαβάσετε τη συνέχεια της ιστορίας. Όταν πέντε χρόνια μετά, κουρασμένη, καθισμένη στον καναπέ, παρακολουθεί το γιο της να την πλησιάζει και να της λέει… (κλικ!)

Θα πάρω βρεμένη σανίδα…

13/01/2011
By

Ο τίτλος μας δελέασε και σπεύσαμε να διαβάσουμε σε ποιον απευθύνεται η “απειλή” του Καρπουζοκέφαλου! Και βρήκαμε τον μπαμπά να μιλάει στα παιδιά του για την προγιαγιά τους… την δική του γιαγιά δηλαδή…. που φαίνεται να την λατρεύει ακόμη παρά τις παραξενιές της και τον ηγεμονικό της χαρακτήρα!

"Ο κακός εγγονός" του Γ. Ιακωβίδη


Και πάνω που λες ότι συνήλθες από το σοκ των τελευταίων ημερών του 2010, τσουουουπ! Να σου το “δώρο” και μάλιστα την ημέρα της γιορτής σου.

Αλλά, μικρά μου, ας τα πάρουμε από την αρχή, ή τουλάχιστον από κει και για όσα και ότι γνωρίζω εγώ για την προγιαγιά σας.
Το αφηγηματικά ορθό μάλλον θα ήταν να ξεκινήσω λέγοντάς σας, παιδιά μου, ότι ήρθε ως έμβρυο μαζί με τους γονείς της στην μητέρα Ελλάδα από την θάλασσα του Μαρμαρά και γεννήθηκε στο λιμάνι που τους “ξεφόρτωσαν” το 1922, μετά την Καταστροφή (μέχρι να διαβάσετε αυτά μου τα γράμματα, σίγουρα θα σας έχω μιλήσει πολλές φορές για το θέμα αυτό…). Η ταυτότητά της λέει ότι είναι γεννηθείσα στην Αθήνα, φυσικά δεν λέει Λαύριο. Ούτε αναφέρει σε ποια μέρη πήγαν μετά το Λαύριο και που κατέληξαν…
Αυτό όμως που ξέρω εγώ είναι ότι είναι η γιαγιάκα μου, όπως σου λέω Σοφουλίτσα μου, όταν της “στραβομουτσουνιάζεις”.
Αυτή με κράτησε και με πρόσεχε όταν η δική σας γιαγιάκα -σαράντα ημερών λεχώνα τότε- έπρεπε να φύγει στα Δολιανά Ιωαννίνων για τον πρώτο διορισμό της, αφού πρώτα (προφανώς) πλάνταξε στο κλάμα.
Με αυτήν και τον προπάππου σας έμεινα στην Θεσσαλονίκη και έκανα το πρώτο μου ταξίδι με αεροπλάνο για να δω την μαμά μου μετά από μήνες. Στο ταξίδι αυτό μου έχει εκμυστηρευτεί ότι έτρεμε μη συμβεί τίποτα, γιατί είχε κι εμένα αγκαλιά…
Αυτή με κρατούσε όταν η γιαγιά σας δούλευε. Και για να περνάει εποικοδομητικά η ώρα, μου υπαγόρευε κείμενα για να μάθω ορθογραφία!! Με τις ώρες στο μπαλκόνι, σαν σήμερα το θυμάμαι. Αυτή διάβαζε, εγώ έγραφα. Την τύφλα μου εγώ από ορθογραφία, αλλά αυτή τουλάχιστον προσπάθησε.
Ήταν αυστηρή γιαγιά, το θυμάμαι. Θυμάμαι ότι με την θεία και (κυρίως) με τον θείο σας χαιρόμασταν όταν θα μας “πρόσεχε” η άλλη μας γιαγιά, η Δέσποινα: εκείνη ήταν πιο μαλακός άνθρωπος, την “βολεύαμε”.
Αυτή όμως μου έλεγε όταν έκανα αταξίες “Θα πάρω βρεμμένη σανίδα…”! (Μη φανταστείτε παιδιά μου, σπάααααανια, πολύ σπάααανια έκανα αταξίες!!!).
Δεν θυμάμαι να είχε πάρει ποτέ, αν και μάλλον τις είχα φάει μία ή δύο φορές (ναι, τότε “τις τρώγαμε” κιόλας πουλάκια μου!!!), αλλά όχι με “βρεμένη” σανίδα….
… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του Καρπουζοκέφαλου πατέρα … και δεν αντέχουμε να μην σας προτείνουμε να διαβάσετε τουλάχιστον ένα ακόμη κειμενό του: το Φουφουνητό … γιατί οι μπαμπάδες φαίνεται να λερώνουν τις πάνες τους πιο συχνά από τις μαμάδες!