Θα πάρω βρεμένη σανίδα…

Ο τίτλος μας δελέασε και σπεύσαμε να διαβάσουμε σε ποιον απευθύνεται η “απειλή” του Καρπουζοκέφαλου! Και βρήκαμε τον μπαμπά να μιλάει στα παιδιά του για την προγιαγιά τους… την δική του γιαγιά δηλαδή…. που φαίνεται να την λατρεύει ακόμη παρά τις παραξενιές της και τον ηγεμονικό της χαρακτήρα!

"Ο κακός εγγονός" του Γ. Ιακωβίδη


Και πάνω που λες ότι συνήλθες από το σοκ των τελευταίων ημερών του 2010, τσουουουπ! Να σου το “δώρο” και μάλιστα την ημέρα της γιορτής σου.

Αλλά, μικρά μου, ας τα πάρουμε από την αρχή, ή τουλάχιστον από κει και για όσα και ότι γνωρίζω εγώ για την προγιαγιά σας.
Το αφηγηματικά ορθό μάλλον θα ήταν να ξεκινήσω λέγοντάς σας, παιδιά μου, ότι ήρθε ως έμβρυο μαζί με τους γονείς της στην μητέρα Ελλάδα από την θάλασσα του Μαρμαρά και γεννήθηκε στο λιμάνι που τους “ξεφόρτωσαν” το 1922, μετά την Καταστροφή (μέχρι να διαβάσετε αυτά μου τα γράμματα, σίγουρα θα σας έχω μιλήσει πολλές φορές για το θέμα αυτό…). Η ταυτότητά της λέει ότι είναι γεννηθείσα στην Αθήνα, φυσικά δεν λέει Λαύριο. Ούτε αναφέρει σε ποια μέρη πήγαν μετά το Λαύριο και που κατέληξαν…
Αυτό όμως που ξέρω εγώ είναι ότι είναι η γιαγιάκα μου, όπως σου λέω Σοφουλίτσα μου, όταν της “στραβομουτσουνιάζεις”.
Αυτή με κράτησε και με πρόσεχε όταν η δική σας γιαγιάκα -σαράντα ημερών λεχώνα τότε- έπρεπε να φύγει στα Δολιανά Ιωαννίνων για τον πρώτο διορισμό της, αφού πρώτα (προφανώς) πλάνταξε στο κλάμα.
Με αυτήν και τον προπάππου σας έμεινα στην Θεσσαλονίκη και έκανα το πρώτο μου ταξίδι με αεροπλάνο για να δω την μαμά μου μετά από μήνες. Στο ταξίδι αυτό μου έχει εκμυστηρευτεί ότι έτρεμε μη συμβεί τίποτα, γιατί είχε κι εμένα αγκαλιά…
Αυτή με κρατούσε όταν η γιαγιά σας δούλευε. Και για να περνάει εποικοδομητικά η ώρα, μου υπαγόρευε κείμενα για να μάθω ορθογραφία!! Με τις ώρες στο μπαλκόνι, σαν σήμερα το θυμάμαι. Αυτή διάβαζε, εγώ έγραφα. Την τύφλα μου εγώ από ορθογραφία, αλλά αυτή τουλάχιστον προσπάθησε.
Ήταν αυστηρή γιαγιά, το θυμάμαι. Θυμάμαι ότι με την θεία και (κυρίως) με τον θείο σας χαιρόμασταν όταν θα μας “πρόσεχε” η άλλη μας γιαγιά, η Δέσποινα: εκείνη ήταν πιο μαλακός άνθρωπος, την “βολεύαμε”.
Αυτή όμως μου έλεγε όταν έκανα αταξίες “Θα πάρω βρεμμένη σανίδα…”! (Μη φανταστείτε παιδιά μου, σπάααααανια, πολύ σπάααανια έκανα αταξίες!!!).
Δεν θυμάμαι να είχε πάρει ποτέ, αν και μάλλον τις είχα φάει μία ή δύο φορές (ναι, τότε “τις τρώγαμε” κιόλας πουλάκια μου!!!), αλλά όχι με “βρεμένη” σανίδα….
… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του Καρπουζοκέφαλου πατέρα … και δεν αντέχουμε να μην σας προτείνουμε να διαβάσετε τουλάχιστον ένα ακόμη κειμενό του: το Φουφουνητό … γιατί οι μπαμπάδες φαίνεται να λερώνουν τις πάνες τους πιο συχνά από τις μαμάδες!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *