Η γέννηση της κόρης μου

Σε αυτό το blog πιστεύουμε ότι ίσως ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ώθησαν μαμάδες να ανοίξουν ένα δικό τους blog παραμένει η καταγραφή των συναισθημάτων της γέννας τους. Και αν αυτό είναι τόσο σημαντικό για την ίδια μαμά blogger άλλο τόσο σημαντικό είναι για εκείνες τις γυναίκες που πλέον μέσω του διαδικτύου αναζητούν την γνώση μέσα από την εμπειρία πολλών άλλων γυναικών που έγιναν μαμάδες εύκολα ή δύσκολα. Η Δώρα δεν θα μπορούσε να μην αφιερώσει στο blog της ένα τέτοιο όμορφο και αυθεντικό κείμενο από την δική της εμπειρία:

Photo by Sean Molin

Η δική μου εμπειρία τοκετού ξεκίνησε το πρωί της Δευτέρας 21/12/09… Ήμουν ήδη στην 41η εβδομάδα και είχα το καθιερωμένο ραντεβού με το γιατρό μου. Μου έκανε ψηλάφιση τραχήλου, μου είπε πως ήταν ακόμα ψηλά αλλά με τη δική του ψηλάφιση μπορεί να είχαμε κάποιο αποτέλεσμα ακόμα και το ίδιο απόγευμα,κάτι που δεν πολυπίστεψα, μιας και ήμουν ήδη πολύ κουρασμένη από την παράταση της εγκυμοσύνης… Γυρνώντας σπίτι μου κατά τις 12, άρχισαν κάτι ψιλά πονάκια, τη μια ανά 5′ και διαρκούσαν μια ώρα, την άλλη συνεχόμενος πόνος κι αυτός μια ώρα…Το απόγευμα λέω στον άντρα μου να πάμε στο νοσοκομείο να με δουν και το πολύ πολύ αν δεν είναι η ώρα να γεννήσω, να πάμε καμιά βόλτα μετά. Έκανα το μπάνιο μου, καλλωπίστηκα και ξεκινήσαμε για το μαιευτήριο στις 19:30,χωρίς να έχω πάρει μαζί μου ούτε τη βαλίτσα,ούτε τις εξετάσεις μου,ούτε τίποτα… Ήμουν σίγουρη ότι θα επιστρέφαμε άπραγοι… Με βάζουν στον τοκογράφο,είχα διαστολή 2 εκατοστά και συσπάσεις ανά 5′ αλλά επειδή ήμουν πρωτότοκος και ήταν σχετικά απαλές, δεν τις πολυκαταλάβαινα… Μου λένε “είσαι έτοιμη να γεννήσεις??”,τι άλλο να κάνω??? Έρχεται μια μαία, αρχίζει να με ετοιμάζει, 2 γυναικολόγοι μου παίρνουν ιστορικό και πηγαίνω στην αίθουσα τοκετού στις 21:00. Ο άντρας μου πετάχτηκε μέχρι το σπίτι και έφερε όλα τα απαραίτητα και έτσι δεν μπόρεσα να τον δω πριν μπω στην αίθουσα. Το καλό ήταν ότι ήμουν η μόνη που γεννούσα εκείνο το βράδυ και όλο το προσωπικό ασχολιόταν μαζί μου, η μαία που είχε βάρδια μου έκανε λίγη παρέα και χαζογελούσαμε και γενικά ήμουν πολύ χαλαρή, με τους πόνους μου σε πολύ ανεκτό σημείο. Μέχρι τις 23:00 η διαστολή είχε πάει στο 3 και οι πόνοι είχαν αυξηθεί ελάχιστα και πιστεύαμε ότι θα πήγαινε πολύ μακριά η βαλίτσα… Μέσα σε 30′ όμως,η διαστολή πήγε στο 7, μου έσπασαν τα νερά, έκανα εμετό γιατί είχα φάει αργά το απόγευμα και με έπιασε τρομερό τρέμουλο,τόσο που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου.

Οι πόνοι μου δυνάμωσαν πάρα πολύ και άρχισα πια να μην μπορώ να τους ανεχτώ,ψιλοφώναζα και βογκούσα και τρανταζόταν όλο το σώμα μου. Την ώρα εκείνη φτάνει ο γιατρός μου και ο άντρας μου του έβαλε τις φωνές. Τελικά μπήκε και ο άντρας μου μέσα. Προσπαθούσε να μου φτιάξει τη διάθεση, μου γελούσε αλλά χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, μιας και ήμουν σε άσχημη κατάσταση… Μου κάνουν την επισκληρίδιο και χαλαρώνω και περιμένουμε να γίνει τέλεια η διαστολή για να αρχίσουμε τις εξωθήσεις. Ξαφνικά όμως οι παλμοί της μπέμπας μου άρχισαν να πέφτουν, μου βάζουν οξύμετρο και διαπιστώνουν ότι μειώνεται και το οξυγόνο στον εγκέφαλό της… Ο γιατρός μου μού λέει “Κορίτσι μου θα πάμε για καισαρική”. Μέσα σε 5′ με είχαν ετοιμάσει, δεν έχω ιδέα πόσα άτομα έτρεχαν γύρω μου εκείνη την ώρα… Δεν προλαβαίναμε να περιμένουμε να δράσει η δόση της επισκληριδίου για την καισαρική και έτσι μου έκαναν ολική αναισθησία. Τη στιγμή που εισέπνεα τη νάρκωση,προσευχήθηκα “Θεέ μου,κράτησέ με ζωντανή για να δω την κόρη μου”…και κοιμήθηκα… Στις 02:28 22/12 γεννήθηκε το παιδί μου. Αυτό που θυμάμαι ξυπνώντας είναι ότι η φωνή μου ήταν πολύ βραχνιασμένη, κρύωνα και έκανα τρομερή προσπάθεια να ανοίξω τα μάτια μου,να τους δείξω ότι είμαι καλά για να μου φέρουν το μωρό μου. Την κόρη μου μού την έφερε στην αγκαλιά η μαμά μου (επειδή είναι παιδίατρος ήταν μέσα στο χειρουργείο, όχι όμως την ώρα που με άνοιγαν…), μετά μια μαία μου την έβαλε στο στήθος…

… διαβάστε την συνέχεια της ανάρτησης και των συναισθημάτων της Δώρας Αβραμιώτη στο ομώνυμο blog της .

Και ανακαλύψτε και άλλες εμπειρίες από τις εγκυμοσύνες και τις γέννες πολλών ακόμη μαμάδων στις σχετικές μας ετικέτες, είτε στα περισσότερα από τα blogs των μαμάδων που φιλοξενούμε!

2 comments for “Η γέννηση της κόρης μου

  1. Artemis
    28/02/2011 at 10:11 μμ

    Εγώ είμαι αδερφούλα…. Την αδερφή μου την απέκτησα στα 11,5 μου χρόνια και είναι ότι πιο σημαντικό στη ζωή μου. Έγραψα πριν λίγο καιρό κάτι που εκφράζει ακριβώς ότι νιώθω γι’αυτήν (και συνοδεύεται από ένα βίντεο που απαγγέλουμε και οι δύο ένα ποιήμα του Χρήστου Μπουλώτη, που νιώθουμε πως μιλά για μας…. http://galaziakithara.blogspot.com/2010/08/blog-post.html

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *