Archive for Μαρτίου, 2011

Princess under construction

28/03/2011
By

Σε μερικά blogs δεν θα διαβάσετε πράγματα που δεν ξέρετε ή δεν θα βρείτε συμβουλές για ειδικές περιπτώσεις. Το Μπιμπερολόγιο της Camelia W. είναι από εκείνα τα ιστολόγια τα οποία θα σας τραβήξουν αμέσως το ενδιαφέρον γιατί αντικατοπτρίζουν τον αυθορμητισμό, την ειλικρίνεια, την ζωντάνια και την θετική ενέργεια της μαμάς που το γράφει! Μικρά καθημερινά αποσπάσματα από την εγκυμοσύνη και πλέον από την ζωή με το μωρό! Διαβάστε δύο αποσπάσματα από αγαπημένες μας αναρτήσεις:

 

photo by seanmcgrath

Γκρρ…

Μέχρι πριν λίγες μέρες όλα ήταν καλά για την τελική έξοδο του fetusακίου στον κόσμο, την παρουσίασή της στην καλή κοινωνία, τον χαιρετισμό του ήλιου κτλ. όπως θες πεστο.

Κι ενώ μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα εμένα με είχε πιάσει ένας πανικός (ότι θα βγει νωρίτερα, ότι δε θέλω να γεννήσω, ότι καλά είμαι κι έτσι, ας κάτσουμε έτσι για πάντα, γιατί, μια χαρά είναι…) τώρα με έχει πιάσει μια βαρεμάρα, ένα “άντε να τελειώνουμε”, και θέλω επιτέλους να βγει, να δούμε πως είναι (τρελή περιέργεια), να γνωριστούμε, και άλλα τέτοια.
Τώρα λοιπόν που εγώ βιάζομαι, μας λέει ο γιατρός ότι δεν το’χει σκοπό να βγει σύντομα. Ε όχι!

Ενώ είναι ανάποδα εδώ και δυο μήνες (!) (μα καλά, δεν τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι; εκτός και γίνει πρωταθλήτρια συγχρονισμένης κολύμβησης…χμμμ not bad), παρ’ όλα αυτά, θέση δεν έχει πάρει. Δεν έχει σφηνωθεί στο σωστό σημείο, είναι αρκετά ψηλά και δεν φαίνεται να συμμερίζεται την ανησυχία των… έξω (εμείς είμαστε αυτοί).

Συν τοις άλλοις: Disaster στα του σπιτιού:…

… σε αυτό το σημείο συνεχίζετε την ανάγνωση στο Μπιμπερολόγιο και την ανάρτηση ποστ με τίτλο Γκρρ… και συνεχίζουμε με δεύτερη ανάρτηση:

Οικοδομική δραστηριότητα

Γενικά μια ζωή γυμναζόμουν. Μπαλέτο και μπάσκετ κυρίως (ναι ξέρω, άσχετο το ένα με το άλλο) και τελευταία λάτιν. Μέχρι 2 μηνών περίπου χόρευα κανονικά γιατί δεν είχα ενημερωθεί περί της ύπαρξης του fetus! Από τότε όμως δεν έχω ξαναγυμναστεί. Επειδή όμως ευτυχώς δεν έχω πάρει κιλά (8-9 μέχρι στιγμής κι έχουμε ένα μήνα to go) αλλά και για να αποφύγω το σύνδρομο “είμαι έγκυος και σέρνω τα πόδια μου τύπου γριά θυρωρός με παντόφλες έτσι για να σπάω τα νεύρα στους υπόλοιπους” υπάρχουν κάποιοι κίνδυνοι. Εξηγούμαι.

Επειδή ακολουθώ σχεδόν κανονικά το καθημερινό μου πρόγραμμα (εκτός από τη δουλειά, εφόσον πλέον έχω άδεια), οδηγώ, βγαίνω κανονικά έξω, πληρώνω λογαριασμούς, οργανώνω τα του παιδικού δωματίου (καλά αυτό είναι άλλο ποστ από μόνο του), πάω και για καφέ, διαβάζω για κάτι σεμινάρια κτλ. πρέπει να σκεφτομαι επι τούτου ότι οι δραστηριότητες μπορεί να είναι επικίνδυνες. Πρέπει δηλαδή να το έχω στο νου μου να μη σηκώνω βάρος, να μην κουνιέμαι υπερβολικά όταν ακούω ωραία τραγούδια στο ραδιόφωνο, να μην ανεβαίνω χοροπηδηχτά τις σκάλες και τέτοια.
Αυτό δηλαδή γινόταν μέχρι τώρα. Που η κοιλιά μου καλά καλά δε φαινόταν και όλοι μου έλεγαν τι ωραία που δε μου φάινεται καθόλου και που δεν έχω πάρει κιλά και ψήλωνα εγώ δέκα πόντους κάθε φορά!

Ώσπου τις τελευταίες μέρες, όσο πλησιάζουμε προς την τελική ευθεία, προφανώς όσο και να μην έχω πάρει,…ε, έχω πάρει…

… συνεχίστε την ανάρτηση στο Μπιμπερολόγιο και είστε πολύ κοντά για να ανακαλύψετε τον τίτλο της ανάρτησης μας!

Ημερολόγιο Κατασκήνωσης

22/03/2011
By

Θα μπορούσε ο Αλέξανδρος Χαλκίδης να μας γράψει για τις μοναδικές και αξέχαστες εμπειρίες του από την κατασκήνωση με τα παιδιά του μέσα από μία μακροσκελή ανάρτηση και μια σειρά από φωτογραφίες. Αντ’ αυτού επέλεξε πολλά μικρά καθημερινά ποστ, με τα οποία νομίζουμε ότι πέτυχε με τον καλύτερο τρόπο τον σκοπό του και να μας πείσει και εμάς να σκεφτούμε σοβαρά μία καλοκαιρινή κατασκήνωση με τα παιδιά μας!

Δυο φίλοι, 7 και 10 ετών αντίστοιχα, πάνε για πρώτη φορά κατασκήνωση. Καταγράφουμε τις σκέψεις τους όπως προκύπτουν και τα σχόλιά τους κατά την διάρκεια της κάθε μέρας ή στο τέλος της. Ομολογώ ότι προσωπική εμπειρία με κατασκηνώσεις δεν είχα,… αλλά όταν προέκυψε η ευκαιρία για κατασκήνωση στο Δασικό Χωριό κάτι μέσα μου φώναξε ότι τώρα ήρθε η ώρα να ξαναεξετάσω τον θεσμό των παιδικών κατασκηνώσεων με τα δικά μου παιδιά.

Ειδικά με μικρά παιδιά 4-7 χρονών, εξαρτάται πολύ από το παιδί αν είναι ή όχι έτοιμο να το “παρατήσεις” στην κατασκήνωση. Πιθανώς τραυματική εμπειρία για όλους με μεγάλη αβεβαιότητα. Νομίζω ότι η προσέγγιση δούλεψε, διαβάστε τα μικρά καθημερινά επεισόδια να πάρετε μια ιδέα. Χωρίς κλάμα και πίεση από μόνο του το παιδί είπε “μπαμπά σήμερα θέλω να κοιμηθώ με τα άλλα παιδιά”…

Επιλογή από posts
Ποδηλατάδα με βυσσινάδα (8/7/2010)

Photo by Alexander Chalkidis

Σήμερα πήραμε ο καθένας από ένα ποδήλατο ολοκαίνουργιο, βάλαμε κράνη και φφυυυυύγαμε! Είχε λίγο ανήφορο στην αρχή όταν πρωτοφύγαμε από το δασικό χωριό, αλλά μετά είναι στρωτή διαδρομή. (Πατήστε εδώνα την δείτε σε χάρτη αν θέλετε να την κάνετε και εσείς.)
Σταματήσαμε σε ένα όμορφο ρέμα για κολατσιό και το ανεβήκαμε και λίγο. Μετά αποφασίσαμε να γυρίσουμε γιατί μερικοί είχαν κουραστεί λίγο. Ο δρόμος πάει κι άλλο, ίσως άλλη μέρα να τον εξερευνήσουμε πιο πολύ.
Η σούπερ έκπληξη ήταν στην επιστροφή. Εκεί που πήγαινα, ο μπροστινός μου έκανε ένα τεράστιο παντιλίκι με φρενάρισμα. ”Κεράσια!” Τελικά ήταν βύσσινα, αλλά τα πιο νόστιμα βύσσινα που έχω φάει ποτέ μου.
Ο ανήφορος της αρχής τώρα ήταν κατήφορος και επιστρέψαμε με τέρμα γκάζια!

Σκαρφάλωμα στα βράχια (11/7/2010)

Photo by Alexander Chalkidis

Αφού μου αρέσει το σκαρφάλωμα στα μικρά βραχάκια στο ποτάμι, μου αρέσει ακόμα καλύτερα στα μεγάλα βράχια!
Ο Χρήστος είναι πολύ προσεκτικός όταν μας ετοιμάζει. Τα ελέγχει όλα τρεις φορές και μας βάζει να τα ελέγχουμε και εμείς!

Κάναμε ένα κομμάτι είκοσι μέτρα περίπου και μετά όσοι ήθελαν έκαναν και ένα πιο μεγάλο κομμάτι. Από μακριά δεν μπορούσα να καταλάβω που ήταν πιο δύσκολο και κόλλησα κάπου.
Δεν ήταν και τόσο άσχημα γιατί μου αρέσει πολύ μετά να κατεβαααααιιιιιιίνω!

 

Γιατί αν η κατασκήνωση ούτως ή άλλως είναι ένα υπέροχο δώρο για τα μικρά παιδιά, η καταγραφή των στιγμών αυτών σε ένα ημερολόγιο,  blog, γεμάτο δεκάδες φωτογραφίες, από τους γονείς τους, κάνει αυτό το δώρο ανεκτίμητο!

Ιδέες για απασχόληση στο εστιατόριο

18/03/2011
By

Και μόνο ο τίτλος του blog Ταξιδεύοντας με παιδιά που επιμελείται η Διόνα, δεν μπορεί παρά να κάνει τους γονείς να κολλήσουν και να θέλουν να εξερευνήσουν όλες τις χρήσιμες πληροφορίες, τις συμβουλές και τις αναρτήσεις της ίδιας και άλλων γονιών bloggers από τα ταξίδια και τις βόλτες τους. Ανακαλύψετε  τα δικά τους μικρά αλλά πολύτιμα tips για να αποφύγετε αναποδιές και… γκρίνιες!

Photo by sean dreilinger

Η έξοδος για φαγητό με ένα παιδί μπορεί να μην είναι πάντα τόσο απλή όσο ακούγεται. Κατά τη γνώμη μου τα δύο βασικά ζητήματα που θα σας απασχολήσουν, εσάς και το ίδιο το παιδί, είναι το είδος του φαγητού (άρα και η επιλογή του εστιατορίου) και η απασχόλησή του μιας και τα παιδιά συνηθίζουν σταδιακά και με την ηλικία να κάθονται και να εστιάζουν σε μία μόνο ασχολία και να περιμένουν χωρίς να πλήττουν.

Όσον αφορά το δεύτερο, μερικές ιδέες που έχουμε δοκιμάσει είναι οι εξής:

Ένα μικρό παιχνίδι που θα του κρατήσει την προσοχή. Όταν ο γιος μας ήταν μικρός, ήταν κάτι που κρεμιόταν στο καρότσι του. Επίσης ήταν η ηλικία που ακόμα κοιμόταν στο καρότσι του και μπορεί να περνούσαμε όλη την ώρα στο εστιατόριο χωρίς καν να διαμαρτυρηθεί.

Τώρα (4 πλέον) διαλέγει ένα μικρό παιχνίδι (π.χ. ένα ανθρωπάκι) ή μια κασετίνα με ένα μικρό μπλοκ και λίγα μολύβια ή λίγα αυτοκόλλητα. Νομίζω ότι είναι αυτό που τον ευχαριστεί περισσότερο.

Παίρνει μαζί του ένα βιβλίο, συνήθως κάποιο που το ξέρει καλά και μπορεί και τοδιαβάζει μόνος του. Με το βιβλίο υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο να ζητήσει από κάποιον να του το διαβάσει κανονικά χωρίς να αρκεστεί στη μία φορά! …

 

… Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog της Διόνας και προσθέστε τις δικές σας ιδέες και συμβουλές ή δανείστε της κάποια δική σας ανάρτηση όπως έκανε η Στέλλα ή η…έτερη Στέλλα ή η Άσπα. Υπάρχουν νέοι γονείς, που θέλουν να είναι προετοιμασμένοι ή είναι ακόμη απελπισμένοι από το τελευταίο τους ταξίδι ή έξοδο με τα παιδιά τους και η δική σας εμπειρία ή γνώση μπορεί να χαρίσει λύσεις και χαρούμενες εξόδους σε γονείς και παιδιά!

Ενός έτους!

15/03/2011
By

Διαβάζοντας την ανάρτηση αυτή της σκιουρομανούλας, δεν μπορείς να μη νιώσεις τα αυθόρμητα συναισθήματα που την κατέκλυσαν στα πρώτα γενέθλια του γιου της. Χωρίς φίλτρα και προσπάθεια ωραιοποίησης. Καταθέσεις ψυχής και μυαλού. That’s what real blogging is!

Το μωράκι μου έγινε ενός έτους κι εγώ δεν συγκινήθηκα. Πολύ. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, τον έβαλα βαθιά μέσα μου αυτόν τον χρόνο, δε χρειαζόταν να το εξωτερικεύσω. Αυτές τις τελευταίες μέρες η ανάγκη για να διαλαλήσω σε όλον τον κόσμο πως είμαι μαμά αυτού του εξαίσιου παιδιού καταλαγιάζει. Θέλω μόνο να περνώ ώρες μαζί του.

Με ξαφνιάζει η ατελείωτη ενέργεια του για παιχνίδι, για κρυφτό, για αγκαλίτσες, για χαδάκια, για μπουσουλογήματα. Όσες φορές και να φωνάξω «Που ‘ν΄ το το παιδί», δεν είναι αρκετές για την ακόρεστη δίψα του να παίξουμε «Ταααα». Μου μαθαίνει πράγματα. Μου μαθαίνει τα όρια της ξεκούρασης. Αυτό που δεν μας έμαθαν οι μαμάδες μας. Όταν μπαίνω στο σπίτι προτεραιότητα έχουν οι αγκαλίτσες, μετά τα παιχνίδια. Αν κοιμηθεί, τότε κάνω δουλειές, ή όταν είναι μέρος του παιχνιδιού. Αυτό για ένα τελειομανές νευρόσπαστο σαν εμένα είναι αδιανόητο. Μπαίνοντας από τη δουλειά πάντα τριγύριζα σαν το σίφουνα κι όταν τα είχα σαρώσει όλα στο διάβα μου, μόνο τότε καθόμουν. Τώρα πρώτα κάθομαι. Απίστευτο.

Τρελαίνομαι όταν δοκιμάζει τα φαγητά μου. Το άχαρο στάδιο της χορτοκρεατόσουπας έληξε κι άρχισαν τα όμορφα. Κάποιος τρελαίνεται για σπανάκι, αλλά τα κολοκυθάκια δεν είναι το καλύτερο του. Τρώει τις «βίδες» ολόκληρες αλλά θέλει τις χυλοπίτες κομμένες, του αρέσουν οι μελιτζάνες μέσα στο κοκκινιστό και τα ψητά ψάρια. Την ψαρόσουπα την τρώει με δυσκολία, το ίδιο και το κοτόπουλο στο φούρνο. Κι αυτά όλα τα ανακάλυψα μέσα σε 15 μέρες που τρώμε κανονικά.

Νόμιζα πως θα λιώσω την πρώτη φορά που είπε μαμά. Μα αυτός άρχισε να λέει μαμά και μπαμπά σχεδόν ανεπαίσθητα, μέχρι που όταν πειστήκαμε πια πως τα εννοεί είχαν χάσει κάτι από την κοσμοιστορικότητα τους. Λέει 3-4 λέξεις, μαμά, μπαμπά και που (παππού) και γεια και ήλια (ζήλια) αλλά καταλαβαίνει. Τόσο που ώρες ώρες ντρέπομαι πια να μιλάω μπροστά του. Τρελαίνομαι να του λέω σ’ αγαπώ, γιατί χαμογελάει με το πιο βαθύ του χαμόγελο.

Κι ακόμα δεν έχει περπατήσει. Έχουμε δρόμους…

…. συνεχίστε την ανάγνωση της ανάρτησης της μαμάς του σκίουρου εδώ… διαβάστε τα σχόλια και καταθέστε εκεί αυθόρμητα τις δικές σας ευχές, τη δική σας σκέψη.  Kαι αν δε σας φτάνει ο χώρος, ποτέ δεν είναι αργά να ανοίξετε ένα δικό σας blog όσοι δεν γράφετε ήδη στο δικό σας!

Το παιδί που φύτευε

11/03/2011
By

Η Ισαβέλλα Ζαμπετάκη γράφει σπιτικά, χειροποίητα και ολόφρεσκα παραμύθια. Τα μαμαμύθια. Οι εμπνεύσεις της προέρχονται είτε από μια δεντροφύτευση είτε… “χαζεύοντας τα αυτοκόλλητα στον τοίχο” ενός παιδικού δωματίου. Και ευτυχώς φροντίζει και τα καταγράφει μετά όχι μόνο στον υπολογιστή της αλλά και σε όμορφα pdf αρχεία με εικόνες για να μπορούμε να τα διαβάζουμε και offline.

To παρακάτω παραμύθι το αφιερώνει “… σε όλα τα παιδιά που με τη δύναμη της τσουγκράνας τους, συμμετέχουν στις αστικές δενδροφυτεύσεις.”

Photo by Martjusha

Ήταν κάποτε ένα παιδί όπως όλα.
Μια μέρα όμως, πλησίασε στο παράθυρο του δωματίου του και ένοιωσε το αεράκι να του ψιθυρίζει κάτι στο αυτί.
Αμέσως, το παιδί σηκώθηκε και πήρε το δρόμο για το βουνό.
Όταν έφτασε εκεί, άνοιξε τα μάτια του διάπλατα για να δει το δάσος. Δεν είδε όμως ούτε ένα δέντρο.
Το παιδί έκανε απόλυτη ησυχία, μήπως και ακούσει κάποιο πουλί. Δεν άκουσε όμως παρά τα μαύρα κουκουνάρια να τρίζουν πάνω στα νεκρά κλαδιά.
Το παιδί κατέβασε το κεφάλι και γύρισε στο σπίτι του.

Την επόμενη μέρα, έβαλε στην τσέπη την τσουγκράνα του. Πήρε στην αγκαλιά του ένα βλαστάρι δένδρου και πήγε πάλι στο δάσος.

Έσκαψε το χώμα με την τσουγκράνα του και απομάκρυνε μία-μία τις πέτρες. Με τα μικρά του χέρια, σκάλισε απαλά μια φωλιά.
Του φώναξαν ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Αλλά το παιδί δεν τους άκουσε. Είχε την προσοχή του αλλού.

Γονάτισε και ακούμπησε το βλαστάρι κάτω προσεκτικά. Το σκέπασε με μια κουβέρτα από χώμα, έδιωξε τα ζιζάνια από το κρεβάτι του και στόλισε την αυλή του με πέτρες.

Έσκυψε και του ψιθύρισε δυο λόγια που τα άκουσε μόνο εκείνο.
Ύστερα, ήρθε η βροχή και το παιδί έπρεπε να φύγει.

Την άνοιξη, το παιδί ξαναγύρισε και απομάκρυνε τα αγριόχορτα από το δέντρο.
Το καλοκαίρι, το παιδί ήρθε πάλι. Δρόσισε το δέντρο με νερό και το παρακάλεσε να κάνει υπομονή με τον ήλιο.

Τον επόμενο χειμώνα, το δέντρο είχε τόσο μεγαλώσει που το παιδί δυσκολεύτηκε να το γνωρίσει. Όταν όμως ο αέρας κούνησε τα κλαδιά του δέντρου, το παιδί αισθάνθηκε την αναπνοή του.
Το παιδί και το δέντρο ψήλωναν χρόνο με το χρόνο…

… και διαβάστε την μικρή συνέχεια που απέμεινε αυτού του σύντομου παραμυθιού στα Μαμαμύθια, και αν σας άρεσε και θέλετε να το ξαναδιαβάσετε πολλές ακόμη φορές εκτός υπολογιστή, η Ισαβέλλα Ζαμπετάκη σας δίνει αυτή την δυνατότητα να κατεβάσετε το κείμενο μαζί με τις ζωγραφιές που το συνοδεύουν και να το εκτυπώσετε απο εδώ !

Πώς ο Γιάννης ο γιος του ψαρά έγινε πλούσιος και βασιλιάς

09/03/2011
By

Ψάχναμε μια καλή ευκαιρία να σας παρουσιάσουμε τα παραμύθια που βρήκαμε στο διαδίκτυο και η σημερινή μέρα με χιόνια έξω από τα περισσότερα παράθυρα είναι η πιο ταιριαστή ευκαιρία!

Το κορίτσι με τα παραμύθια γράφει τα παραμύθια που της έλεγε “…η γιαγιά Ευανθία (το Βανθάκι, όπως την έλεγαν όλοι). Θρακιώτισσα βέρα η γιαγιά και με ζωή σαν παραμύθι η ίδια, ήξερε να λέει παραμύθια. Παραμύθια που δεν ήταν γραμμένα πουθενά. Παραμύθια που είχε ακούσει από την δική της γιαγιά κι εκείνη από την δική της και που αν προσπαθήσουμε ν’ακολουθήσουμε την κλωστή πίσω στον χρόνο θα χαθούμε. Παραμύθια που έλεγαν στον μύλο όταν πήγαιναν για άλεσμα. Παραμύθια που έλεγαν το βράδυ γύρω από το μαγκάλι. Παραμύθια χειμωνιάτικα και παραμύθια καλοκαιρινά. Παραμύθια που λέγαν στο μπόρλιασμα των καπνών. Παραμύθια αστεία και παραμύθια σοβαρά. Παραμύθια με παραμύθια μέσα τους. Παραμύθια όχι μόνο για παιδιά αλλά και για μεγάλους. Με νεράιδες και ξωθιές… με περίεργους καλογέρους… με κυνηγούς, αράπηδες, κοκόρια που καταπίνουν ποταμούς και γεννάν λίρες… με χαμένους θησαυρούς, καραβοκύρηδες, άσπρα και μαύρα πρόβατα που πετάν μέσα σ’ένα άπατο πηγάδι… με 40 βαρέλια κρασί και 40 βόδια κρέας και κρε και κρα και τσικαίμια…”

photo by hundrednorth

Κόκκινη κλωστή δεμένη,

στην ανέμη τυλιγμένη,

δώσ’ της κλώτσο να γυρίσει,

παραμύθι ν’ αρχινήσει….

Μια φορά κι ένα καιρό, τα πολύ παλιά τα χρόνια, σε μια μεγάλη πολιτεία κοντά στην θάλασσα, ζούσε ένα ψαράς . Φτωχός ήταν και όλο του το βιος ήταν η καλύβα που ζούσε με τη γυναίκα του και τον μικρό του γιο και η βαρκούλα του. Κάθε πρωί -πολύ πρωί, πριν ακόμα χαράξει η μέρα- έμπαινε στη βάρκα του και ανοιγόταν στο πέλαγο με την ελπίδα να πιάσει μια καλή ψαριά και φέρει το φαΐ της μέρας στο τραπέζι. Μα με καλό καιρό μα με κακό, ο ψαράς πάλευε να τα βγάλει πέρα και άλλες φορές τα κατάφερνε και άλλες όχι. Αγαπούσε όμως πολύ τη γυναίκα του και τον γιό του και προσπαθούσε να κάνει ό,τι μπορούσε και ένα κομμάτι ψωμί, μα ξερό μα φρέσκο, πάντα υπήρχε στο τραπέζι τους.

Ήρθε και μια χρονιά που ο χειμώνας ήταν βαρύς και η θάλασσα ανταριασμένη και ήταν πολλές μέρες που δεν μπορούσε να βγει στο πέλαγο. Και σα να μην έφτανε αυτό ήταν καιρός τώρα που ο γιός του -ας τον πούμε Γιάννη- του ζητούσε να τον πάρει μαζί του στο ψάρεμα. Όμως ο ψαράς δεν τον έπαιρνε και το παιδί όλο τον επέμενε: “Πάρε με, καλέ πατέρα, κι εμένα μαζί σου στη βάρκα!” Αλλά τίποτα. Σα να μην άκουγε ο ψαράς. Πού να πάρει το παιδί μαζί του στη θάλασσα και στην αλμύρα… Φοβόταν μην αρρωστήσει. Και τότε ποιος της άκουγε την ψαρού του!

Μια μέρα, μετά από πολύ καιρό που είχε φουρτούνες και δεν μπορούσε να πάει για ψάρεμα, ξυπνάει ο ψαράς και βλέπει τον καιρό και ήταν χαρά Θεού στη μέση του χειμώνα. “Θα πάω στο ψάρεμα” σκέφτεται. Εκεί που ετοιμαζόταν, αρχίζει πάλι τα παρακάλια ο γιος του: “Πάρε με κι εμένα μαζί σου! Σε παρακαλώ!” Είδε κι απόειδε ότι δεν παίρνει ούτε από καλό ούτε από άγριο ο γιος του, λέει στη γυναίκα του: “Γυναίκα, ντύσε καλά το παιδί, γιατί θα έρθει μαζί μου στο ψάρεμα σήμερα. Ντύνει η γυναίκα τον Γιάννη με μάλλινα και με ζεστά, του δίνει και μια πετσέτα με λίγο ψωμί και λίγο τυρί, τον σταυρώνει και στον στέλνει στο καλό μαζί με τον άντρα της.

Αφού βγήκαν στο πέλαγο και ρίξαν τα δίχτυα στον ψαρότοπο, ο ψαράς κι ο γιος του, ψάρευαν καθετή να περάσει η ώρα μέχρι να τα μαζέψουν και μήπως και βγάλουν τίποτα παραπάνω. Περνούσε η ώρα και ξαφνικά κάτι τσιμπάει στην πετονιά του Γιάννη.Κάνει μια έτσι, αρχίζει να την τραβάει έξω, τί να δει: ένα ολόχρυσο ψάρι. “Πατέρα! Κοίτα τί έπιασα!” φωνάζει με τη μία. Κοιτάζει ο ψαράς, τρίβει τα μάτια του. Σπαρταρούσε μπροστά τους ένα ολόχρυσο ψάρι. Γυρνάει, λέει στο γιο του “Γιάννη, κάναμε την τύχη μας! Αυτό το ψάρι θα το πουλήσουμε στο παλάτι, στον βασιλιά! Θα μας ανταμοίψει γερά για τέτοιο χρυσό πεσκέσι που θα του πάμε!” Και μια και δυο, γεμίζει έναν κουβά θαλασσινό νερό και ρίχνει μέσα το χρυσό ψάρι για να μείνει φρέσκο και ζωντανό. Πιάνει τα κουπιά, λέει και του Γιάννη να κάνει το ίδιο και βάζουν πλώρη για το μεγάλο λιμάνι. Φτάνουν, λέει ο ψαράς στον Γιάννη: “Κάτσε εσύ εδώ και πρόσεχε μη μας κλέψει κανείς το χρυσό ψάρι κι εγώ τρέχω στο παλάτι.” και πηδάει έξω από τη βάρκα. Έμεινε ο Γιάννης να φυλάει το ψάρι. Περνούσε η ώρα, έβλεπε ο Γιάννης το ψάρι το χρυσό να κολυμπάει στον κουβά και σκεφτόταν “Κρίμα δεν είναι τόσο όμορφο ψάρι να το φάει ο βασιλιάς…;” και χωρίς να το πολυσκεφτεί πιάνει μια και ρίχνει το ψάρι πίσω στη θάλασσα μαζί με τον κουβά. Τώρα; Άρχισαν να τον ζώνουν σα φίδια οι κακές σκέψεις: “και σαν γυρίσει ο πατέρας και δεν βρει το ψάρι; θα με δείρει… κι αν ο βασιλιάς δεν πάρει το ψάρι, θα πει πως ο πατέρας τον κορόιδεψε και θα τον τιμωρήσει… κι αν…” Και μέσα στην απελπισία του, πηδάει έξω από τη βάρκα και το βάζει στα πόδια. Τρέχει, τρέχει, μέχρι που δεν τον βαστούσαν τα πόδια του άλλο. Σταματάει να πάρει μια ανάσα να δει τί θα κάνει. Κοιτάει γύρω του, είχε βγει από την πολιτεία και ήταν στο δάσος τώρα. Ψηλά δέντρα παντού γύρω και σε λίγο θα έπαιρνε να βραδιάζει. “Τί εδώ, τί αλλού…” σκέφτηκε και συνέχισε να περπατάει όλο και πιο βαθιά μέσα στο δάσος.

Νύχτωσε για τα καλά πια και ο Γιάννης ακόμα περπατούσε. Κουρασμένος, πεινασμένος, ακόμα πήγαινε ΄μέσα στο κρύο και στη νύχτα χωρίς να ξέρει που. Εκεί που πήγαινε, βλέπει ένα φως από μακρυά. Αποφασίζει να πάει πιο κοντά να δει. Μια φωτιά. Όπως πλησιάζει,μια φωνή: “Επ! Ποιός είναι εκεί; Φανερώσου!” Φανερώνεται. “Εγώ είμαι, ο Γιάννης, ο γιος του ψαρά.” “Έλα” του λέει η φωνή. Πάει ο Γιάννης, τί να δει: ένα αγόρι στα χρόνια του, καθόταν σταυροπόδι κοντά στη φωτιά. “Κάτσε” του λέει “Εγώ είμαι ο Κώστας, ο ψυχογιός του τσομπάνη.” “Και τί ζητάς εδώ τέτοια ώρα χωρίς κοπάδι;” ρωτάει ο Γιάννης “Αυτό κι αυτό, εκεί που άρμεγα σήμερα έριξα κάτω όλες τις καρδάρες με το γάλα και φοβήθηκα πως θα με δείρει ο τσομπάνης όταν γυρίσει από την πόλη και το έσκασα. Εσύ πώς βρέθηκες εδώ πάνω;” ρώτησε με τη σειρά. “Εγώ έπιασα ένα χρυσό ψάρι το πρωί και ο πατέρας μου θα το πουλούσε στον βασιλιά, αλλά εγώ το λυπήθηκα κα το έριξα πίσω στη θάλασσα και μετά φοβήθηκα πως θα με τιμωρούσε ο πατέρας μου ή χειρότερα, πως ο βασιλιάς θα τιμωρούσε τον πατέρα μου και το έσκασα κι εγώ.” “Αφού φευγάτοι απ’ τα σπίτια μας είμαστε και οι δυο” λέει το τσομπανόπουλο -ας τον πούμε Κώστα- “τί λες να γίνουμε αδέρφια και να πάμε να βρούμε την τύχη μας μακρυά από δω;” “Να γίνουμε!” λέει ο Γιάννης.

Και τα δυο παιδιά δώσαν τα χέρια και γίνανε αδέρφια.

συνεχίζεται…

…. το παραμύθι έχει συνεχίζεται σε τρεις ακόμη αναρτήσεις,

Πώς ο Γιάννης ο γιος του ψαρά έγινε πλούσιος και βασιλιάς – 2

Πώς ο Γιάννης ο γιος του ψαρά έγινε πλούσιος και βασιλιάς – 3

Πώς ο Γιάννης ο γιος του ψαρά έγινε πλούσιος και βασιλιάς – 4

και οι οποίες πραγματικά θα σας εντυπωσιάσουν και θα δώσουν πολλά μαθήματα στα παιδιά! Όπως άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός των παραμυθιών πέρα από το να διασκεδάσουν!

Και να το παρακολουθείτε το κορίτσι με τα παραμύθια γιατί έχει γράψει ήδη και άλλα παραμύθια της γιαγιάς της, αλλά να παρακολουθείτε και εμάς, γιατί στις επόμενες ημέρες θα σας αποκαλύψουμε μια ακόμη παραμυθού του διαδικτύου!