Ημερολόγιο Κατασκήνωσης

Θα μπορούσε ο Αλέξανδρος Χαλκίδης να μας γράψει για τις μοναδικές και αξέχαστες εμπειρίες του από την κατασκήνωση με τα παιδιά του μέσα από μία μακροσκελή ανάρτηση και μια σειρά από φωτογραφίες. Αντ’ αυτού επέλεξε πολλά μικρά καθημερινά ποστ, με τα οποία νομίζουμε ότι πέτυχε με τον καλύτερο τρόπο τον σκοπό του και να μας πείσει και εμάς να σκεφτούμε σοβαρά μία καλοκαιρινή κατασκήνωση με τα παιδιά μας!

Δυο φίλοι, 7 και 10 ετών αντίστοιχα, πάνε για πρώτη φορά κατασκήνωση. Καταγράφουμε τις σκέψεις τους όπως προκύπτουν και τα σχόλιά τους κατά την διάρκεια της κάθε μέρας ή στο τέλος της. Ομολογώ ότι προσωπική εμπειρία με κατασκηνώσεις δεν είχα,… αλλά όταν προέκυψε η ευκαιρία για κατασκήνωση στο Δασικό Χωριό κάτι μέσα μου φώναξε ότι τώρα ήρθε η ώρα να ξαναεξετάσω τον θεσμό των παιδικών κατασκηνώσεων με τα δικά μου παιδιά.

Ειδικά με μικρά παιδιά 4-7 χρονών, εξαρτάται πολύ από το παιδί αν είναι ή όχι έτοιμο να το “παρατήσεις” στην κατασκήνωση. Πιθανώς τραυματική εμπειρία για όλους με μεγάλη αβεβαιότητα. Νομίζω ότι η προσέγγιση δούλεψε, διαβάστε τα μικρά καθημερινά επεισόδια να πάρετε μια ιδέα. Χωρίς κλάμα και πίεση από μόνο του το παιδί είπε “μπαμπά σήμερα θέλω να κοιμηθώ με τα άλλα παιδιά”…

Επιλογή από posts
Ποδηλατάδα με βυσσινάδα (8/7/2010)

Photo by Alexander Chalkidis

Σήμερα πήραμε ο καθένας από ένα ποδήλατο ολοκαίνουργιο, βάλαμε κράνη και φφυυυυύγαμε! Είχε λίγο ανήφορο στην αρχή όταν πρωτοφύγαμε από το δασικό χωριό, αλλά μετά είναι στρωτή διαδρομή. (Πατήστε εδώνα την δείτε σε χάρτη αν θέλετε να την κάνετε και εσείς.)
Σταματήσαμε σε ένα όμορφο ρέμα για κολατσιό και το ανεβήκαμε και λίγο. Μετά αποφασίσαμε να γυρίσουμε γιατί μερικοί είχαν κουραστεί λίγο. Ο δρόμος πάει κι άλλο, ίσως άλλη μέρα να τον εξερευνήσουμε πιο πολύ.
Η σούπερ έκπληξη ήταν στην επιστροφή. Εκεί που πήγαινα, ο μπροστινός μου έκανε ένα τεράστιο παντιλίκι με φρενάρισμα. ”Κεράσια!” Τελικά ήταν βύσσινα, αλλά τα πιο νόστιμα βύσσινα που έχω φάει ποτέ μου.
Ο ανήφορος της αρχής τώρα ήταν κατήφορος και επιστρέψαμε με τέρμα γκάζια!

Σκαρφάλωμα στα βράχια (11/7/2010)

Photo by Alexander Chalkidis

Αφού μου αρέσει το σκαρφάλωμα στα μικρά βραχάκια στο ποτάμι, μου αρέσει ακόμα καλύτερα στα μεγάλα βράχια!
Ο Χρήστος είναι πολύ προσεκτικός όταν μας ετοιμάζει. Τα ελέγχει όλα τρεις φορές και μας βάζει να τα ελέγχουμε και εμείς!

Κάναμε ένα κομμάτι είκοσι μέτρα περίπου και μετά όσοι ήθελαν έκαναν και ένα πιο μεγάλο κομμάτι. Από μακριά δεν μπορούσα να καταλάβω που ήταν πιο δύσκολο και κόλλησα κάπου.
Δεν ήταν και τόσο άσχημα γιατί μου αρέσει πολύ μετά να κατεβαααααιιιιιιίνω!

 

Γιατί αν η κατασκήνωση ούτως ή άλλως είναι ένα υπέροχο δώρο για τα μικρά παιδιά, η καταγραφή των στιγμών αυτών σε ένα ημερολόγιο,  blog, γεμάτο δεκάδες φωτογραφίες, από τους γονείς τους, κάνει αυτό το δώρο ανεκτίμητο!

3 comments for “Ημερολόγιο Κατασκήνωσης

  1. 23/03/2011 at 9:17 πμ

    Ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Πράγματι το διασκεδάσαμε όλοι πολύ. Σήμερα ο μικρός είπε “α, όχι, εσύ να με σκουπίσεις γιατί ο αδελφός μου τα έμαθε αυτά στην κατασκήνωση!!”…

    • 23/03/2011 at 10:25 πμ

      Εμείς ευχαριστούμε που μοιράστηκες αυτές τις όμορφες στιγμές με όλους εμάς!
      Και φέτος αναμένουμε τη συνέχεια!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *