Archive for Μαΐου, 2011

Όχι ,όχι ,όχι δεν είμαι ρατσίστρια!!! Να !! Μιλάω με ενα μαυρακι!!!

30/05/2011
By

Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι πολυπολιτισμικές και… πολύχρωμες. Εμείς κατά πόσο προετοιμάζουμε τα παιδιά μας για το σύγχρονο περιβάλλον; Να αποδεχθεί πραγματικά το διαφορετικό ως μέρος της καθημερινότητας και όχι σαν κάτι σπάνιο και περίεργο; Μήπως δεν έχουμε προετοιμαστεί πρώτα εμείς οι ίδιοι; Η Μαρίνα Π. ξεκαθαρίζει δυναμικά στην ανάρτησή της, πως η αγωνία μας να μην δείξουμε ρατσιστές ή έστω απλά να βεβαιώσουμε για την αποδοχή μας ενός παιδιού που φαντάζει διαφορετικό στον δικό μας μικρόκοσμο, μπορεί και να δημιουργεί προβλήματα, αντί να βοηθάει!

photo by Vermin Inc

Πήγαμε λοιπόν ,καθίσαμε στην καφετέρια που είναι δίπλα ακριβώς από τις κούνιες ,στήσαμε τα πράγματα μας ,το μωρό μας και κοίταζα το Δημήτρη που έπαιζε. Μέτα από λίγο η παιδική χαρά γέμισε με μαμάδες, γιαγιάδες και παιδάκια.
Ανάμεσα τους και η μια γιαγιά γύρω στα 60 (50 δήλωσε στην συνέχεια) κρατώντας ένα μαύρο μωράκι. Η γιαγιά λευκή.
Το τι έγινε με αυτό το παιδάκι δεν περιγράφεται.
Μόλις το είδαν όλες οι μαμάδες έτρεξαν να το χαϊδέψουν, να πουν  ”τι όμορφο μωράκι” , και όντως ήταν πολύ όμορφο αλλά πιο πριν δεν είχε ορμήσει καμία στο παιδί της άλλης και να αρχίζει τα κοπλιμέντα και τα ζουλήγματα. Άρχισαν και οι ερωτήσεις οι δήθεν κοινωνικού ενδιαφέροντος :” Είναι της κόρης ή του γιου” για να μάθουμε ποιος είναι  ο νέγρος, ο γαμπρός ή η νύφη. Μάθαμε ότι είναι της κόρης λοιπόν.  ”Στον μπαμπά μοιάζει?” Να διαπιστώσουμε και αν είναι με υιοθεσία. Τέλος πάντων κανονική ανάκριση και χιλιάδες ζουλήγματα στο μωρό.

Και η απορία μου είναι η εξής:

Σε ένα μωράκι που είναι διαφορετικό ως προς το χρώμα ή σε κάτι άλλο πχ μια αναπηρία, γιατί όλες τρέχετε να αποδείξετε ότι δεν είστε ρατσίστριες? Και χρησιμοποιώ 2ο πληθυντικό γιατί είναι από τα λίγα πράγματα που σιχαίνομαι και δεν κάνω πότε.

Αν αυτό το μωράκι ήταν ένα λευκό μωράκι που κρατούσε μια λευκή γιαγιά θα κάνατε τα ίδια? Θα τρέχατε όλες να πιάσετε συζήτηση με μια άγνωστη και να ζουλάτε ξένο μωρό? Όχι βέβαια ή μάλλον σπάνια.

Αλλά αυτή η ανάκριση σε προσωπικά θέματα για να βγει ένα συμπέρασμα, και μετά οι ματιές και τα μισόλογα με φίλες τι είναι? Γιατί δεν αφήνουμε αυτό το παιδάκι να περάσει απαρατήρητο όπως περνάει και το δικό μου και το δικό σου? Αυτό δέν είναι μια μορφή ρατσισμού?

Τρέχω να αποδείξω πόσο ανοιχτόμυαλη είμαι και δεν έχω κανένα ταμπου με άτομα διαφορετικά από εμένα και τα παιδιάμου, για ποιον λόγο?…

 

… η Μαρίνα Π. συνεχίζει το ίδιο δυναμικά και προσθέτει και άλλους διαλόγους στην ανάρτησή που μπορείτε στην συνέχεια να διαβάσετε στο blog της!

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα…

25/05/2011
By

Η Ζέφη Ραφτοπούλου, δασκάλα στο επάγγελμα και μαμά της μικρής Ανδριάνας, δημιούργησε το blog Παίζουμε μαζί παρακινούμενη από την αγάπη της για τα παιδιά και το παιχνίδι. To blog της μας ταξιδεύει στη μαγική χώρα του παιχνιδιού αλλά στην ανάρτηση που σας παρουσιάζουμε σήμερα, η Ζέφη μιλάει για την περίοδο που ήταν έγκυος στην κόρη της — το καλοκαίρι των καταστροφικών πυρκαγιών — και τις σκέψεις της για τον κόσμο στον οποίο θα έφερνε το παιδί της.

Photo by greekadman

Όταν ήμουν έγκυος στην Ανδριάνα ήταν καλοκαίρι του 2007, η Αθήνα και η Ελλάδα μας βάλλονταν από τις πιο καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων 30 χρόνων…και είχε προηγηθεί και η πυρκαγιά στην Πάρνηθα.

Περπατούσα σε μία πόλη και έκανα όνειρα πολλά, όνειρα παιχνιδιού και χαράς και αγάπης όπως κάθε μέλλουσα μαμά κάνει, όταν νιώθει στην κοιλιά της να σκιρτάει η ζωή…

Και η πόλη ήταν καυτή σαν καμίνι…Και έπεφταν στάχτες από τον ουρανό, μια βροχή αλλιώτικη…Έκλαιγε, τότε, ο ουρανός για το μαγικό δάσος και την πόλη που την κάναμε αυλή των θαυμάτων.

Έβαλα ένα πανί στο στόμα μου για να μπορέσω να αναπνεύσω. Και ένιωθα μέσα από την κοιλιά μου τους χτύπους της καρδιάς της…όλο ζωή και παιχνίδι…Δεν άντεχα άλλο, δεν μπορούσα να αναπνεύσω…Και, σήμερα, πολλές φορές έτσι νιώθω…να ασφυκτιώ με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου…

Και τότε ο μπαμπάς μου, ο Αντρέας, μου είπε «Μέσα από την στάχτη γεννιέται η ζωή» και η μαμά μου, η Λία, μου έσφιξε το χέρι. Κάνε κουράγιο.

Η συνέχεια της ανάρτησης στο blog Παίζουμε μαζί.

Για την αδερφή μου

18/05/2011
By

Η Ειρήνη στο ιστολόγιό της Το Μικρό μου Blog, μας ταξιδεύει μαζί της στην περιπέτεια της μητρότητας. Στο post που σας παρουσιάζουμε σήμερα, μιλάει για την αδελφή της και τη στενή τους σχέση και εύχεται μια μέρα και οι δικές της κόρες να είναι τόσο δεμένες όσο είναι εκείνη μαζί της. “Εύχομαι να είναι πάντα κοντά η μια στην άλλη για όλη τους τη ζωή, να αγαπιούνται και να μοιράζονται τις χαρές και τις λύπες τους.”

Photo by Pink Sherbet Photography

Εχτές έγραψα για τη μικρή μου κόρη, την Αλεξάνδρα μου!
Σήμερα ξημερώνει μια ιδιαίτερη μέρα – τα γενέθλια της δικής μου μικρής αδερφής, της Πόπης. Όταν γεννήθηκε η αδερφή μου ήμουν 3μιση χρονών. Ήμουν πολύ μικρή κι όμως υπάρχουν ακόμα εικόνες από τότε αποτυπωμένες στο μυαλό μου σαν να ήταν χτες.

Θυμάμαι λίγο πριν γεννήσει η μαμά μου ήμασταν στο κρεβάτι της ξαπλωμένες και εγώ χάιδευα την κοιλιά της και περίμενα με ανυπομονησία να κάνει την εμφάνισή του το μωρό μας. Ο γιατρός είχε πει στη μαμά μου πως μάλλον ήταν κορίτσι αλλά δεν ήταν και σίγουρος. Τελικά στις 4 Μαΐου – μια μόλις μέρα πριν τη γιορτή μου – μετά από έναν δύσκολο τοκετό γεννήθηκε το Ποπάκι. Ένα στρουμπουλό, τεράστιο μωρό 4 κιλά. Ήταν πανέμορφη και τη φωνάζαμε “φουστούκο”!
Σήμερα, όταν κοιτάω την Αλεξάνδρα θυμάμαι την αδερφή μου μωρό. Μοιάζουν πολύ. Τα ίδια μεγάλα εκφραστικά μάτια, τα ίδια στρουμπουλά μαγουλάκια.

Όταν η μαμά έφερε την αδερφή μου στο σπίτι είχα βγει στο διάδρομο της πολυκατοικίας – σαν να είναι σήμερα το θυμάμαι- και φώναζα “ήρθε η αδερφούλα μου, ήρθε η αδερφούλα μου!”. Σημασία δεν έδωσα στη μαμά μου που είχα να τη δω τόσες μέρες. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν η παρουσία της Πόπης και ο ενθουσιασμός μου που πλέον δεν θα ήμουν μόνη μου.

Οι γονείς μου έχουν μια φωτογραφία που είμαστε μαζί μέσα στο πάρκο. Η Πόπη μωράκι πανέμορφο κι εγώ σαν τη Νεφέλη με το σγουρό μου μαλλί να της μιλάω και να παίζουμε. Πρόσφατα έβγαλα τα δικά μου παιδιά φωτογραφία σε μια ίδια στιγμή. Κάθε φορά που την κοιτάζω σαστίζω και χαμογελάω.

Νομίζω ότι αυτά είναι τα βιώματα που με έκαναν να θέλω ένα 2ο παιδί.

Διαβάστε τη συνέχεια του κειμένου στο blog της Ειρήνης!

Party time!

16/05/2011
By

Ήρθε ο καιρός των πάρτυ και πλέον όποτε ακούμε για κάποιο παιδικό πάρτυ το μυαλό μας πάει συνειρμικά σε ένα οικογενειακό blog, που έχει μια… ειδικότητα στο συγκεκριμένο θέμα μιας και πάνω από 15 αναρτήσεις της Στέλλας και του Κωνσταντίνου τα τελευταία πέντε χρόνια … περιγράφουν τις προετοιμασίες αλλά και τις καλύτερες στιγμές από τα πάρτυ που κάνουν κυρίως για τον Γιώργο και την Ιωάννα, μοιραζοντας με τους αναγνώστες τους δεκάδες ιδέες για παιχνίδια, στολισμούς και …. τούρτες! (Διαβάστε εδώ… και εδώ… αλλά και εδώ…)
Εμείς επιλέξαμε να σας βάλουμε αρχικά στο κλίμα με το πάρτυ των Lego:

 

Μετά από μερικές πολύ κουραστικές μέρες, ήρθε η μέρα του πάρτυ!

Για φαγητό είχαμε τυράκια – κεφαλάκια από λέγκο (οι τυροτρέλες είναι ό,τι πρέπει για τη δουλειά αυτή)

σαντουιτσάκια λέγκο (εξαιρετικά εύκολα να γίνουν και πολύ μεγάλη επιτυχία! )

και χυμούς και πίτσες και σουβλάκια.

Για δώρο στα παιδιά είχα φτιάξει κουτάκια που μοιάζαν με ανθρωπάκια λέγκο και είχα βάλει μέσα ένα φακελάκι με μια τυχαία φιγούρα λέγκο, ένα μπαλόνι και μια καραμέλα (βρήκα το πατρόν στο ίντερνετ).

Και όλα αυτά τα στήσαμε στο τραπέζι της κουζίνας, με την τούρτα στη μέση και πιάτα, πιρούνια, τραπεζομάντηλα και λοιπά στα βασικά χρώματα των λέγκο.

Η τούρτα βέβαια ήταν με θέμα τα λέγκο Ήταν σχετικά απλή να γίνει, όμως τα μικρά λεγκάκια ήταν πολύ χρονοβόρα. Φυσικά το βλέμμα του Γιώργου αλλά και όλων των παιδιών όταν την είδαν, ήταν το μόνο που χρειαζόμουν και η απόλυτη δικαίωση

Τα παιχνίδια σε ένα πάρτυ λέγκο μπορεί να είναι πολλά και εύκολα να τα διοργανώσεις. Στην ουσία χρειάζεσαι μόνο λέγκο και φαντασία Είχαμε σκεφτεί πολλά, αλλά στο τέλος τα πιτσιρίκια αποφάσισαν πως διασκέδαζαν πολύ απλώς παίζοντας με τα λέγκο, κι έτσι κάναμε μόνο 3 παιχνίδια οργανωμένα:

1. Ποιός θα φτιάξει τον ψηλότερο πύργο (που δε θα πέσει) μέσα σε 10 λεπτά

2. Ποιός θα μαζέψει τους περισσότερους πόντους πετώντας τα λεγκο στην κατασκευή που είχαμε κάνει

3. Πινιάτα….

… αν και σας αποκαλύψαμε λίγα, πλέον εσείς μπορείτε να πάτε στις αναρτήσεις του apeiro.gr (σας θυμίζει κάτι?) και να βρείτε υπέροχες ιδέες για πάρτυ με θέμα ένα λουλούδι,  την Ντόρα, τους Thundercats, τον Scooby Doo, το Star Wars ή το Harry Potter, Πειρατές και Πριγκίπισσες και σαν ένα μικρό ευχαριστώ στην Στέλλα που ετοιμάζει όλες αυτές τις υπέροχες τούρτες από ζαχαρόπαστα και αυτά τα υπέροχα μπισκοτάκια με σχήματα πειρατών, πείτε της και συ ένα μικροοοο ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σήμερα που έχει τα γενέθλιά της!

Και επειδή δοκιμάσαμε σε δικό μας πάρτυ με τεράστια επιτυχία της συνταγές των γλυκών της Στέλλας aka Sitronella πίσω από τις Συνταγές της Παρέας είπαμε να σας διευκολύνουμε δίνοντας σας τα σχετικά links μέσα απο εκατοντάδες (χωρίς υπερβολή) ακόμη συνταγές για γλυκά και σνακ για πάρτυ:

Πορτοκαλόπιτα (η πιο ευχάριστη έκπληξη)
http://www.sintagespareas.gr/sintages/portokalopita.html

Μπράουνις (σερβίρετε τα μαζί με παγωτό Καϊμάκι ή Βανίλια κατά προτίμηση)
http://www.sintagespareas.gr/sintages/ta-teleia-brownies.html


Μπισκότα πειρατές
http://www.sintagespareas.gr/sintages/mpiskota-peirates.html
(είναι οδηγίες βήμα βήμα. Εκεί θα βρείτε συνδέσμους για τα μπισκότα
και τη ζαχαρόπαστα)

Τούρτα
http://www.sintagespareas.gr/sintages/tourta-noutela.html
(εκεί έχει σύνδεσμο και για το παντεσπάνι)

1000 & 1 συμβουλές για το παιδί μου

13/05/2011
By

New blog in town! Ο Spy, ο αγαπημένος blogger του Innerscapes που έγραψε το Κρυφτό μόλις ξεκίνησε ένα ολοκαίνουργιο blog! Ο τίτλος του 1000 & 1 συμβουλές για το παιδί μου και ο υπότιτλος “ας ξεκαθαρίσουμε από τώρα μερικά πράγματα, πριν γεράσω και γίνω ξενέρωτος”.

Photo by Pearlzenith

Επιλέξαμε και σας παρουσιάζουμε 4 από αυτές.

 

#009. Να λες στον Αη-Βασίλη τι θέλεις για τα Χριστούγεννα. Δεν είναι μάντης!

#011. Στα γεννέθλιά σου να βρίσκεις πάντα χρόνο για τη μητέρα σου. Είναι ΚΑΙ δική της υπέροχη μέρα.

#001. Μην το απορρίπτεις πριν το δοκιμάσεις.

… το αγαπημένο των μπαμπάδων:

#006. Ποτέ να μην λες στον πατέρα σου ότι του ξέφυγε κάτι. ΔΕΝ του ξέφυγε.

 

Τέσσερις όμως δε φτάνουν! Επισκεφτείτε το blog 1000 & 1 συμβουλές και διαβάστε τις όλες! Και είμαστε σίγουροι ότι θα αρχίσετε να το παρακολουθείτε κι εσείς καθημερινά, όπως θα κάνουμε κι εμείς!

Ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο blog και να τα χιλιάσει σύντομα!

Τύποι μαμάδων

10/05/2011
By

Η Mαμά ετών 37 ξεκίνησε το blog της ως ένα ημερολόγιο καταγραφής συμβάντων, θέλοντας παράλληλα να προάγει τις ιδέες του θηλασμού, του φυσικού και φυσιολογικού τοκετού και της δωρεάς των βλαστοκυττάρων σε Δημόσιες Τράπεζες. Ο γιος της ο Δημήτρης στον οποίο αναφέρεται στο blog είναι σήμερα τεσσάρων ετών και έχει πλέον κι έναν αδελφό, τον Νικόλα που είναι 7 μηνών.

Το post που επιλέξαμε για σήμερα και αφορά τους τους τύπους μαμάδων, είναι χιουμοριστικό αλλά περιέχει παράλληλα και γερές δόσεις αλήθειας!

 

Photo by ~PhotograTree~

Μαμά «γερμανικής κοπής»

Είναι η μαμά που όταν έκλαψε το μωράκι της στον πρώτο μήνα της ζωής του το κοίταξε αυστηρά και του είπε «Τί τρέχει; Γιατί κλαίμε;». Αφού συμβουλεύτηκε τον παιδίατρο για το ενδεχόμενο κήλης, άφησε το μοναχογιό της να πλαντάξει επι ώρες αρνούμενη να τον πάρει αγκαλιά για ντάντεμα. Τον άφησε να κλάψει μέχρι που κοιμήθηκε. Είναι η μαμά που δεν θήλασε (για λόγους υγείας, όχι γιατί δεν ήθελε) αλλά του έδωσε μητρικό γάλα που έβγαζε με το θήλαστρο. Η μαμά-γερμανός το πρωί όταν ξυπνάει το μωρό (που κοιμάται μονορούφι όλη νύχτα) δεν τρέχει αμέσως να τον ταϊσει για να πάρει το μωρό το μύνημα πως δε θα ικανοποιούνται όλες του οι επιθυμίες αμέσως στην ζωή. Πίεσε το μωρό της να πάρει πιπίλα και δεν το μετάνοιωσε ποτέ. «Την πιπίλα την κόβεις, το δάχτυλο ποτέ» είναι το μότο της. Εχει άποψη για την ανατροφή των παιδιών και δεν την αλλάζει εύκολα.

Μαμά-αγάπη-πάνω-απ’όλα

Συνήθως είναι η μαμά που θηλάζει. Είναι τρυφερή και έχει διαβάσει αρκετά παιδική ψυχολογία. Αγκαλιάζει τρυφερά και πολύ συχνά το μωράκι της για να καλύψει τις συναισθηματικές του ανάγκες να το κάνει να αιστανθεί ασφάλεια. Δεν πιέζει ποτέ το παιδί για τίποτα γιατί θεωρεί πως «το παιδί ξέρει καλύτερα». Τρέχει αμέσως με το που θα πει κιχ να το πάρει αγκαλιά και γενικά ικανοποιεί κάθε του ανάγκη. Το μωρό της ανταποδίδει με λατρεία και σαφή προτίμηση. αν δεν του αρέσει το αχλάδι θα του δώσει μπανάνα, κι αν δεν του αρέσει η φρουτόκρεμα θα του δώσει γάλα. Πάντως δεν θα το αφήσει νηστικό μέχρι να πεινάσει για να φάει φρούτα! Μερικές εκπρόσωποι του είδους καταφέρνουν να καμαρώσουν το μωράκι τους που μαθαίνει να κοιμάται απλά μόνο του μ’ενα απαλό νανούρισμα στην κούνια (όπως περιγράφουν τα βιβλία). Συνήθως όμως ξυπνάνε σαν νευρόσπαστα κάθε ώρα το βράδυ μέχρι που το παιδί αρχίζει το σχολείο, και ξεχνούν τι θα πει κοινωνικότητα (έξοδος με φίλους, ταξίδια κλπ κλπ)

Συνεχίστε την ανάγνωση στο Μαμά ετών 37 όπου θα ανακαλύψετε κι άλλους δύο μοναδικούς τύπους μαμάδων: τη “Μαμά όπου φυσάει ο άνεμος” και τη “Μαμά-υστερία”. Η συνέχεια εδώ!!!