Η Εβίτα μετά από καιρό ξαναεπιστρέφει στο blog μας με μία νέα ανάρτηση που … «πιάνει την αποδόμηση … από τα μαλλιά» περιγράφοντας με ειλικρίνεια και αμεσότητα όλα τα συναισθήματα εκείνα που νιώθει μία μητέρα σήμερα, αποδομώντας τους μύθους και τα στερεότυπα και προσπαθώντας να κατανοήσει και να λειτουργήσει καλύτερα στον ρόλο της ως μητέρα.
Έπειτα από παρακολούθηση και ολοκλήρωση (ναι τα κατάφερα!) του κύκλου συναντήσεων για νέες μαμάδες και εγκύους του http://www.womenspace.gr/, μπορώ να πω πως αυτές οι ομάδες, που πας και λες τα σώψυχά σου και που τα μοιράζεσαι με άλλους, κάνουν καλό!
Ήταν μία δύσκολη πορεία, με αρχικό βήμα την απόφαση να ξεκινήσω, αφού γενικώς δεν είχα ιδέα τι μπορεί να σημαίνει να είσαι σε μία ομάδα. Κάπου στο μυαλό μου το είχα συνδέσει με το »είμαι η εβίτα και είμαι καλά» και μου φαινόταν γραφικό ίσως.., αστείο…, επικίνδυνο…, αχρείαστο πάντως σίγουρα….
Θέλεις από ένστικτο; θέλεις από κανα-δυο φίλες που έβλεπαν τις αλλαγές επάνω μου και με παρότρυναν, θέλεις από περιέργεια, θέλεις από ανάγκη, πήγα… Επιφυλακτική στην αρχή, αυτοκαμαρώθηκα κάπου στη μέση που συνέχιζα να πηγαίνω ακόμη….θύμωσα κάπου προς το τέλος και είπα δεν πρόκειται να ξαναπάω αλλά ξαναπήγα…τέλωσπάντων για να μην μακρυγορώ… ήταν μία πορεία που διήνυσα και στο τέλος βγήκα λιγότερο… κουρασμένη από ότι όταν είχα ξεκινήσει.
Φαντάζομαι το έχετε παρατηρήσει, αλλά όταν είσαι μαμά η κούραση είναι διαρκής. Και πως να μην είναι με τα τόσα και τόσα που έχουμε στο μυαλό μας, με τα τόσα και τόσα που κάνουμε και που προγραμματίζουμε να κάνουμε… αλλά και με τα τόσα και τόσα που δεν κάνουμε…. Τρελλές κρεπάλες στα νιάτα μας και η κούραση δεν υπήρχε ποτέ… γιατί μεγαλώσαμε;;; Αναρωτηθήκατε πραγματικά γιατί τόση κούραση τώρα;
Αναμετρηθήκατε ποτέ (τώρα που είστε μαμάδες) με τους φόβους και τις φοβίες σας, τις ενοχές σας, τα θέλω σας και τα πρέπει σας και άλλα πολλά ξεχωριστά για την καθεμιά μας; Εγώ δεν το είχα κάνει. Ξέρω ακούγεται επιπόλαιο, αλλά ναι δεν το είχα κάνει. Τι να πω…μήπως προλάβαινα κιόλας;
Κάπου λοιπόν μέσα στην ομάδα μου ανακάλυψα κάποια από αυτά τα συναισθήματα που ομολογώ αν όχι αγνοούσα, τουλάχιστον τα ξεπερνούσα. Και όπως είπα και πιο πριν η πορεία – για μένα που μάλλον δεν είμαι και τόσο ανοιχτή- ήταν δύσκολη.
Σήμερα το βράδυ, που ήταν η τελευταία συνάντηση με την ομάδα μου… παρά τη μελαγχολία του αποχωρισμού από τα κορίτσια που κάτι ζήσαμε μαζί… βγαίνοντας από το γραφείο της Μαριάννας, και όπως περπατούσα σε αυτήν την όμορφη γειτονιά δίπλα στην Ακρόπολη…. και ένα ωραίο αεράκι φυσούσε … και ανέπνεα με ολόκληρες εισπνοές και εκπνοές… σκέφτηκα… «είμαι η Εβίτα… και είμαι καλά!!!» και γέλασα! ακόμη γελάω!
Αυτή η … χαρά και το ότι νιώθω ξεκούραστη στις 3.30 το πρωϊ, ενώ ξέρω πως πρέπει να ξυπνήσω στις 7.30, με ώθησαν να γράψω αυτό το σημείωμα και να σας παροτρύνω τελικά να έρθετε το Σάββατο 7 Μαϊου στο Deconstructimg Mommy event / Αποδομώντας τη μαμά (http://deconstructingmummy.blogspot.com/) και να γνωρίσετε και άλλες μανούλες που παρά τη χαρά, την ευτυχία, το πλημμυρισμα ευτυχίας που μας χαρίζει η μητρότητα, νιώθουν κουρασμένες.
Πλημμυρισμένη από χαρά λοιπόν, σταματώ το σημείωμα εδώ, γιατί με βλέπω να είμαι κομμάτια από κούραση όταν το ξυπνητήρι χτυπήσει στις 7.30 και πρέπει να σηκωθώ, να ντυθώ, να ετοιμαστώ, να ετοιμασω δύο παιδιά για τον παιδικό και χαμογελαστοί να ξεκινήσουμε τη μέρα μας!
Με πολλή αγάπη,
Εβίτα
Οι αποδομημένες (deconstructed) μαμάδες-bloggers αυξάνονται καθημερινά όπως μας δείχνουν οι αναρτήσεις τους που αυξάνονται καθημερινά, και ελπίζουμε μετά την εκδήλωση Deconstructing Mummy αυτού του Σαββάτου στην Βαρυμπόμπη Αττικής να γίνουν ακόμη περισσότερες στην επόμενη γιορτή της μητέρας και να μπορούν και αυτές να δηλώσουν:
H Εβίτα… Ροκάρει!
[...] Αποδομήθηκα;;; Λίγο… μάλλον… από την Εβίτα [...]