Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα…

Η Ζέφη Ραφτοπούλου, δασκάλα στο επάγγελμα και μαμά της μικρής Ανδριάνας, δημιούργησε το blog Παίζουμε μαζί παρακινούμενη από την αγάπη της για τα παιδιά και το παιχνίδι. To blog της μας ταξιδεύει στη μαγική χώρα του παιχνιδιού αλλά στην ανάρτηση που σας παρουσιάζουμε σήμερα, η Ζέφη μιλάει για την περίοδο που ήταν έγκυος στην κόρη της — το καλοκαίρι των καταστροφικών πυρκαγιών — και τις σκέψεις της για τον κόσμο στον οποίο θα έφερνε το παιδί της.

Photo by greekadman

Όταν ήμουν έγκυος στην Ανδριάνα ήταν καλοκαίρι του 2007, η Αθήνα και η Ελλάδα μας βάλλονταν από τις πιο καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων 30 χρόνων…και είχε προηγηθεί και η πυρκαγιά στην Πάρνηθα.

Περπατούσα σε μία πόλη και έκανα όνειρα πολλά, όνειρα παιχνιδιού και χαράς και αγάπης όπως κάθε μέλλουσα μαμά κάνει, όταν νιώθει στην κοιλιά της να σκιρτάει η ζωή…

Και η πόλη ήταν καυτή σαν καμίνι…Και έπεφταν στάχτες από τον ουρανό, μια βροχή αλλιώτικη…Έκλαιγε, τότε, ο ουρανός για το μαγικό δάσος και την πόλη που την κάναμε αυλή των θαυμάτων.

Έβαλα ένα πανί στο στόμα μου για να μπορέσω να αναπνεύσω. Και ένιωθα μέσα από την κοιλιά μου τους χτύπους της καρδιάς της…όλο ζωή και παιχνίδι…Δεν άντεχα άλλο, δεν μπορούσα να αναπνεύσω…Και, σήμερα, πολλές φορές έτσι νιώθω…να ασφυκτιώ με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου…

Και τότε ο μπαμπάς μου, ο Αντρέας, μου είπε «Μέσα από την στάχτη γεννιέται η ζωή» και η μαμά μου, η Λία, μου έσφιξε το χέρι. Κάνε κουράγιο.

Η συνέχεια της ανάρτησης στο blog Παίζουμε μαζί.

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *