Όχι ,όχι ,όχι δεν είμαι ρατσίστρια!!! Να !! Μιλάω με ενα μαυρακι!!!

Οι σύγχρονες κοινωνίες είναι πολυπολιτισμικές και… πολύχρωμες. Εμείς κατά πόσο προετοιμάζουμε τα παιδιά μας για το σύγχρονο περιβάλλον; Να αποδεχθεί πραγματικά το διαφορετικό ως μέρος της καθημερινότητας και όχι σαν κάτι σπάνιο και περίεργο; Μήπως δεν έχουμε προετοιμαστεί πρώτα εμείς οι ίδιοι; Η Μαρίνα Π. ξεκαθαρίζει δυναμικά στην ανάρτησή της, πως η αγωνία μας να μην δείξουμε ρατσιστές ή έστω απλά να βεβαιώσουμε για την αποδοχή μας ενός παιδιού που φαντάζει διαφορετικό στον δικό μας μικρόκοσμο, μπορεί και να δημιουργεί προβλήματα, αντί να βοηθάει!

photo by Vermin Inc

Πήγαμε λοιπόν ,καθίσαμε στην καφετέρια που είναι δίπλα ακριβώς από τις κούνιες ,στήσαμε τα πράγματα μας ,το μωρό μας και κοίταζα το Δημήτρη που έπαιζε. Μέτα από λίγο η παιδική χαρά γέμισε με μαμάδες, γιαγιάδες και παιδάκια.
Ανάμεσα τους και η μια γιαγιά γύρω στα 60 (50 δήλωσε στην συνέχεια) κρατώντας ένα μαύρο μωράκι. Η γιαγιά λευκή.
Το τι έγινε με αυτό το παιδάκι δεν περιγράφεται.
Μόλις το είδαν όλες οι μαμάδες έτρεξαν να το χαϊδέψουν, να πουν  ”τι όμορφο μωράκι” , και όντως ήταν πολύ όμορφο αλλά πιο πριν δεν είχε ορμήσει καμία στο παιδί της άλλης και να αρχίζει τα κοπλιμέντα και τα ζουλήγματα. Άρχισαν και οι ερωτήσεις οι δήθεν κοινωνικού ενδιαφέροντος :” Είναι της κόρης ή του γιου” για να μάθουμε ποιος είναι  ο νέγρος, ο γαμπρός ή η νύφη. Μάθαμε ότι είναι της κόρης λοιπόν.  ”Στον μπαμπά μοιάζει?” Να διαπιστώσουμε και αν είναι με υιοθεσία. Τέλος πάντων κανονική ανάκριση και χιλιάδες ζουλήγματα στο μωρό.

Και η απορία μου είναι η εξής:

Σε ένα μωράκι που είναι διαφορετικό ως προς το χρώμα ή σε κάτι άλλο πχ μια αναπηρία, γιατί όλες τρέχετε να αποδείξετε ότι δεν είστε ρατσίστριες? Και χρησιμοποιώ 2ο πληθυντικό γιατί είναι από τα λίγα πράγματα που σιχαίνομαι και δεν κάνω πότε.

Αν αυτό το μωράκι ήταν ένα λευκό μωράκι που κρατούσε μια λευκή γιαγιά θα κάνατε τα ίδια? Θα τρέχατε όλες να πιάσετε συζήτηση με μια άγνωστη και να ζουλάτε ξένο μωρό? Όχι βέβαια ή μάλλον σπάνια.

Αλλά αυτή η ανάκριση σε προσωπικά θέματα για να βγει ένα συμπέρασμα, και μετά οι ματιές και τα μισόλογα με φίλες τι είναι? Γιατί δεν αφήνουμε αυτό το παιδάκι να περάσει απαρατήρητο όπως περνάει και το δικό μου και το δικό σου? Αυτό δέν είναι μια μορφή ρατσισμού?

Τρέχω να αποδείξω πόσο ανοιχτόμυαλη είμαι και δεν έχω κανένα ταμπου με άτομα διαφορετικά από εμένα και τα παιδιάμου, για ποιον λόγο?…

 

… η Μαρίνα Π. συνεχίζει το ίδιο δυναμικά και προσθέτει και άλλους διαλόγους στην ανάρτησή που μπορείτε στην συνέχεια να διαβάσετε στο blog της!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *