Archive for Ιουνίου, 2011

Σκέψεις για ένα δεύτερο παιδί

27/06/2011
By

Όλοι λατρέψαμε το πρώτο μας παιδί, σκεφτήκαμε ότι δεν θα ξαναγαπήσουμε το ίδιο ξανα άλλο πλάσμα, έτσι και η σκιουρομανούλα. Και σήμερα στην πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που βιώνουμε πως σκέφτεται μία μητέρα την πιθανότητα για ακόμη ένα παιδί; Μήπως η αγάπη επεκτείνει τα όρια των δυνατοτήτων μας;

Photo by Pyno Moscato

Η κοινή φράση «Ένα παιδί ίσον κανένα» τριγυρίζει στο μυαλό μου, και δε με αφήνει. Οι γύρω μου, ελάχιστοι, που αποκτούν δεύτερο παιδί μιλούν για μια κατάσταση απάλευτη ειδικά αν πρόκειται για εργαζόμενες μητέρες. Από την άλλη τώρα είναι η ώρα αν θέλω πρώτον τα παιδιά μου να έχουν μια λογική διαφορά ηλικίας και να έχουν μια κάποια σχέση μεταξύ τους και εγώ κάποιο στιγμή στα επόμενα πέντε χρόνια να βγω βράδυ από το σπίτι. Ο καθένας μεγαλώνει τα παιδιά του όπως θέλει και μπορεί. Εγώ ακόμα δεν τον έχω αφήσει χωρίς έναν από τους δυο μας τα βράδια, και υπολογίζω πως τόσο θα μου πάρει και για το δεύτερο παιδί να το σκεφτώ. Δεν αντιλέγω πως τόσα και τόσα παιδιά μεγάλωσαν καλά και με άλλους τρόπους. Αυτός είναι ο δικός μας.
Νιώθω πιεσμένη με το ένα παιδί ως έχει.

Δεν έχω ώρα που να είναι δική μου, δουλεύω πολλές ώρες και νιώθω τύψεις, κάποιες φορές εκνευρίζομαι με τον άντρα μου για πράγματα που αν δεν υπήρχε το παιδί δεν θα έδινα καν σημασία. Υποθέτω πως αυτά θα μεγιστοποιηθούν με ένα δεύτερο παιδί που θα έχει κι αυτό ανάγκες επιτακτικές όπως κι ο σκιου, που θα κάνει το συνεχές, κουραστικό πρόγραμμα ενός νηπίου ακόμα πιο κλειστό και δύσκολο.
Από την άλλη άρχισα να ζηλεύω κοιλίτσες. Στην αρχή το έκανα από καθαρά ωφελιμιστικούς λόγους, δεν μου έδιναν πια καμία σημασία, σα να μην υπήρχα, ενώ όταν ήμουν έγκυος ήμουν το κέντρο του κόσμου. Τώρα ξέρω πως αυτό δεν θα ξανασυμβεί. Και έγκυος να είμαι, πάλι το κέντρο του κόσμου θα είναι ο σκιουράκος.

Αλλά έχω την σωματική λαχτάρα για ένα ακόμα πλάσμα που θα φωλιάσει στα σωθικά μου από μια ιερή στιγμή έρωτα και θα μεγαλώσει εκεί, σπιθαμή σπιθαμή μέχρι να γίνει ανθρωπάκι. Με συναρπάζει η ιδέα, η διαδικασία, το κορμί μου. Βιολογικό ρολόι το λένε και χτυπάει…

… διαβάστε τη συνέχεια και τα τελικά συμπεράσματα της σκιουρομανούλας στην ανάρτησή της… και μια φράση που σε συνδυασμό με  μια χθεσινή εκπομπή των Πρωταγωνιστών στην τηλεόραση, μας έβαλε σε σοβαρές σκέψεις!

Γονιός

23/06/2011
By

Προχθές που είμασταν στην ΕΤ3 η δημοσιογράφος μας εξέφρασε την απορία της ότι οι μπαμπάδες δεν συνηθίζουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, πόσο μάλλον να τα καταγράφουν!

Και όμως οι μπαμπάδες που βρίσκονται στα blogs αν και μπορεί να μην γράφουν καθημερινά τα συναισθήματά τους και να προτιμούν να γεμίζουν το blog τους με πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά σχόλια…  όταν αποφασίζουν να γράψουν μια ανάρτηση γεμάτη παιδιά, σκέψεις για την οικογένεια και τον ρόλο του πατέρα, το κάνουν τόσο αυθόρμητα, τόσο απλά, τόσο αληθινά και με ενθουσιασμό.

Απολαύστε τον Ioannis Skordopoutsoglou από την Θεσσαλονίκη στην ανάρτησή του για … τον ξανθό Θεό Θώρ και τον μικρό Πάμπλο:

Πριν προχωρήσετε στην ανάγνωση του κειμένου τονίζω ότι:
Είμαι αθεράπευτα και υπερβολικά ανορθόγραφος. Αν έχετε μανία με την ορθογραφία καλό θα ήταν για να μη πάθετε κανά εγκεφαλικό να την κάνετε από αυτή τη σελίδα.

Είμαι μάλλον ο πλέον αναρμόδιος. Αλλά είπα να γράψω 5 πράγματα για την εμπειρία μου μέχρι τώρα σα γονιός. Ξέρω γω…Μπορεί να φανούν χρήσιμα. Πιο πολύ πάντως το κάνω για να καθαρίσει λίγο το κεφάλι μου να ξέρετε.
Για όσους δε γνωρίζουν έχω δυο υπέροχους ντελικανήδες στο σπίτι. Το ξανθό Θεό Θώρ και τον μικρό Πάμπλο (από τον Γκαρσία). Ο πρώτος ονομάστηκε έτσι λόγω πλούσιας ξανθιάς κόμης η οποία συνδυάζεται με ένα σφυρί που έχουμε και το κοπανάμε όπου βρούμε. Να σας δείξω:
Αυτός είναι ο Θωρ.

 

Η μικρή παρένθεση (από τον Γκαρσία) είναι επεξηγηματική και σημαίνει ότι ο μικρός Πάπλο είναι Πάμπλο λόγω του εν λόγω κυρίου και όχι λόγω κάποιας ιντελεκτιουελ καταστάσεως (Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Ο άλλος Πάμπλο που συμπαθούμε είναι ο Κοντρέρας αλλά εμείς επιμένουμε στον Γκαρσία.

Αντίστοιχα έχουμε τον Θωρ (παρατηρήστε την κόμη, επίσης στη φώτο το καταπληκτικό ειναι ότι έχω καταφέρει να την τραβήξω σε κίνηση με το κινητό και έχω και το πόδι ενός τύπου):

 

Η μικρή παρένθεση (από τον Γκαρσία) είναι επεξηγηματική και σημαίνει ότι ο μικρός Πάπλο είναι Πάμπλο λόγω του εν λόγω κυρίου και όχι λόγω κάποιας ιντελεκτιουελ καταστάσεως (Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Ο άλλος Πάμπλο που συμπαθούμε είναι ο Κοντρέρας αλλά εμείς επιμένουμε στον Γκαρσία.

Αντίστοιχα έχουμε τον Θωρ (παρατηρήστε την κόμη, επίσης στη φώτο το καταπληκτικό ειναι ότι έχω καταφέρει να την τραβήξω σε κίνηση με το κινητό και έχω και το πόδι ενός τύπου):

 

Όπως αντιλαμβάνεστε από τις ονομασίες που έχω δώσει στα παιδιά μου είμαι λίγο, ότι να ναι μπαμπάς. Αλλά όσο ότι να ναι και να είσαι κάποιες καταστάσεις νομίζω μένουν ίδιες.

Πάμε να τις δούμε.
Όταν γεννήθηκε ο Θωρ ήμουν ενθουσιασμένος αλλά πιστεύω ήμουν ακόμα παιδί. Δεν ήξερα. Όταν ήρθε στο σπίτι ενθουσιάστηκα. Μετά από τρεις ημέρες όμως ένοιωθα ότι κάποιος φιλοξενούμενος είναι στο σπίτι και δε φεύγει. Γιατί δε μπορούσα να ακολουθήσω ότι έκανα κάθε μέρα. Η καθημερινότητα σου αλλάζει τόσο πολύ μέσα σε λίγα λεπτά που είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβεις τι γίνεται. Δύσκολη κατάσταση γιατί δεν ήξερα τι να κάνω. Καλώς ή κακώς στο παρελθόν όταν είχα μια δύσκολη κατάσταση σε κάποιον απευθηνόμουν. Στους γονείς, στα αδέρφια, σε κάποιο φίλο. Κάτι τέλος πάντων. Τώρα δε μπορείς να αντιληφθείς τι γίνεται. Κανείς επίσης δεν είναι σε θέση να σου δώσει κάτι παραπάνω από κάποιες συμβουλές. Ότι επίσης ωριμάζεις πολύ απότομα είναι μεγάλη αλήθεια. Βρέθηκα ξαφνικά να προσέχω μάλλον υπερβολικά τον εαυτό μου. Για παράδειγμα στο δρόμο με το αμάξι, όχι πως ποτέ πήγαινα σαν τον παλαβό αλλά, από την γέννηση του Θωρ και μετά ήμουν ακόμα πιο προσεκτικός. Η αίσθηση ευθύνης απέναντι σε κάποιον άλλον σε κάνει έτσι. Σκέφτεσαι αμά πάθω κάτι τι θα γίνουν αυτοί; Έτσι θα τους αφήσω;
Και φτάνουμε εδώ. Στο αίσθημα ευθύνης.
Πέφτει βαρύ. Δεν είναι κάτι που έχεις συνηθίσει. Ειδικά αν μόλις έχεις κλείσει τα 29. Θα μου πεις ρε φίλος είσαι 29 και δεν είσαι ακόμα ώριμος;Όχι δεν είσαι. Τουλάχιστο δεν είσαι για να κάνεις ένα παιδί. Αλλά αυτό έρχεται! Δε σε περιμένει, δε το επέλεξες αλλά…έρχεται. Στην αρχή λοιπόν νομίζεις ότι η όλη κατάσταση είναι κάτι σαν όλα αυτά που περνάς μέχρι τότε. Θέλω να πω σε όλους έχουν τύχει καταστάσεις που τις βρίσκουν δύσκολες. Κάνουν λίγο υπομονή, το παλεύουν, περνάει και εντάξει. Πάμε για την επόμενη. Έλα ντε που δεν είναι έτσι. Ο μικρός δεν ήρθε για να περάσει. Ήρθε για να μείνει.
Με όλα αυτά που λέω δεν εννοώ ότι το παιδί δεν το ήθελα-προς ΘΕΟΥ! Λέω ότι μου ήταν δύσκολο να καταλάβω τι πρέπει να κάνω και επίσης δεν είχα αντιληφθέι ποιό είναι το αίσθημα ευθύνης απέναντι του. Στις εκκλήσεις μου για βοήθεια είχα απαντήσεις όλων των ειδών:
“Θα πρέπει τώρα να αναλάβεις τις ευθύνες σου” (Ποιές είναι ρε παιδιά; Να τις αναλάβω αλλά τι να κάνω; Ποιό είναι το σωστό;)…

… οι υπόλοιπες απαντήσεις, μαζί με πολλές ακόμη σκέψεις και προβληματισμούς και φωτογραφίες στην ανάρτηση του Ioannis Skordopoutsoglou.

ο επόμενος πατέρας;

 

Χρόνια πολλά Μπαμπά…δες!

18/06/2011
By

Τρίτη Κυριακή του Ιουνίου σήμερα και είναι η γιορτή του Πατέρα!

Θέλοντας να τιμήσουμε τους μπαμπάδες που γιορτάζουν, ετοιμάσαμε ένα post-αφιέρωμα με νέα ή παλαιότερα αγαπημένα κείμενα για τους μπαμπάδες, τις σκέψεις τους, το ρόλο τους, τα συναισθήματά τους…

Photo by Gilzee

Και ξεκινάμε με το Ενας μπαμπάς γράφει ποίημα για την κόρη του από την Newagemama:

«Μετά την επιτυχία του ποιήματος που έγραψε για τη μητέρα του, ο ποιητής που κρύβεται μέσα στον αγαπημένο μου πήρε θάρρος κι άρχισε να εμφανίζει κι άλλες, “κρυμμένες” μέχρι σήμερα, δημιουργίες. Αυτή εδώ γράφτηκε λίγους μήνες μετά τη γέννηση της μεγάλης μας γοργονίτσας και αντανακλά όλα εκείνα τα έντονα συναισθήματα που φέρνει η γέννηση του πρώτου παιδιού (και μάλιστα κοριτσιού) στη ζωή ενός μπαμπά της νέας εποχής.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Κι άλλος ένας μπαμπάς που γράφει για την κόρη του: Η ιστορία του μπαμπά Σταύρου!!! από το blog Οι ιστορίες της μαμάς μου & του μπαμπά μου:

«Όταν γεννήθηκε η Ειρήνη έζησα την πιο συγκλονιστική εμπειρία και την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου. Η Ειρήνη μου ξυπνάει πολλά συναισθήματα. Δίπλα της ξαναγίνομαι παιδί.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Οι σκέψεις του philos, με διαφορά ενός χρόνου κάθε φορά, από το blog του Σκέφτομαι άρα υπάρχω:

2007: H γιορτή της μητέρας τέλειωσε….

«Τι θέλει ένας πατέρας ως δώρο στις μέρες μας? Ένα δωράκι? Ένα τραπέζι με την οικογένειά του? Μία ανθοδέσμη? ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Θέλουμε πιο απλά πράγματα…» Η συνέχεια εδώ

2008: Ένας περήφανος πατέρας!

«Απλά μου άρεσε η φωτογραφία και την έβαλα γιατί τις τελευταίες ημέρες πραγματικά δεν τον χορταίνω έτσι ήρεμος, υγιής, γελαστός, υπάκουος, ορεξάτος, ομιλητικότατος (και ας λέει ακόμα “καμαγιά” αντί για “μακρυά”) και παιχνιδιάρης (τι μανία και αυτή με τους αστυνόμους και τους κλέφτες!) που είναι.» Η συνέχεια εδώ

2009: Changes

«Πριν λίγα χρόνια με έπαιρναν φίλοι τηλέφωνο να πάω στο τάδε σουπερμάρκετ που είχε προσφορά το Τζώννυ ή 20 κουτάκια μπύρας με 5 ευρώ… και πήγαινα…
… χθες με πηρε ο πατέρας μου να μου πει ότι στο νέο σουπερμάρκετ έχουν προσφορά τις πάνες… και φυσικά και πήγα και πάλι…» Η συνέχεια εδώ

——————————–

Αν μεγάλωνα πάλι το παιδί μου από Vassilis Online:

«Η Diane μέσα σε μερικές αράδες έχει καταφέρει να αποτυπώσει όλες εκείνες τις σκέψεις που κάνουμε εμείς οι γονείς για τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, πως τους συμπεριφερόμαστε, για τις ημέρες και το χρόνο που χάνουμε όταν δεν παίζουμε μαζί τους….»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Χρόνια Πολλά στη μάνα που παλεύει μόνη… από mpompires.com:

«Για να πω κι άλλη αλήθεια, δεν είμαι πολύ φανατική αυτού του είδους των γιορτών. Βρίσκω να ‘χουν λίγη ουσία και πολύ εμπορικότητα. Δηλαδή, τί θα πει γιορτή του πατέρα ή των ερωτεύμένων ή η μέρα της αρκούδας…;; Εγώ κάθε μέρα χαίρομαι και γιορτάζω που εχω τον πατέρα μου. Αλλά, αν αποτελεί αφορμή να γίνονται όμορφα πράγματα, τότε δέχομαι την ύπαρξη μιας τέτοιας μέρας. Ένας φίλος, λόγω της ημέρας λοιπόν, μου έστειλε το παρακάτω κείμενο.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Κυριακή – Γιορτή του ΠΑΤΕΡΑ! από Το blog μιας Μαμάς:

«Εδώ και χρόνια οι μπαμπάδες άλλαξαν! Η πατρική εικόνα θέλει τους μπαμπάδες με ένα παιδί αγκαλιά, με ένα μωρό κοιμισμένο στον ώμο τους! Τα μεγάλα τους χέρια δεν τα φοβούνται πια τα παιδιά, γιατί πια δεν χτυπάνε, αλλά χαιδεύουν και παίζουν με τα παιδιά τους!»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Για να μην ξεχνάμε κάποιους μπαμπάδες που δεν θα είναι αύριο μαζί με τα παιδιά τους να γιορτάσουν: Ένας πατέρας μαχαιρώνεται στο κέντρο της Αθήνας από Spicy Life:

«Μου πήρε πολύ ώρα για να μπορέσω να αρχίσω να γράφω λίγα από αυτά που περνούν από το μυαλό μου, από τη στιγμή που διάβασα την είδηση για τη εν ψυχρώ δολοφονία ενός πατέρα! Και περνούν διάφορα που μπλέκονται μεταξύ τους. Πλέον όμως είμαι εξοργισμένη και αρχίζω να γράφω χωρίς να κοιτάω τύπους, ευγένειες, ευπρεπισμούς και δήθεν, γι’ αυτό όσοι παρεξηγήστε εύκολα, καλύτερα μη συνεχίσετε παρακάτω.»

Η συνέχεια εδώ

——————————–

Και τέλος διαβάστε τα αγαπημένα post των μπαμπάδων bloggers που έχουμε ήδη δημοσιεύσει στο Μαμά…δες, Μπαμπά…δες κάνοντας κλικ στην ετικέτα mpampades. Οι σκέψεις των μπαμπάδων και ο τρόπος γραφής τους θα σας συγκινήσουν.

Read more »

Κυριακή.

14/06/2011
By

Διαβάζοντας τις τελευταίες αναρτήσεις του Τελευταίος διαπιστώνει κανείς πόσο πολύ μπορεί να επηρεαστεί η ψυχολογία ενός πατέρα από τις δυσάρεστες οικονομικές εξελίξεις στην χώρα μας. Οι δύσκολες στιγμές στην ζωή μας όμως θέλουν να βρίσκουμε μικρές ευτυχισμένες στιγμές που να μας δίνουν αισιοδοξία και δύναμη. Με τέτοιες όμορφες οικογενειακές στιγμές γέμισε μια Κυριακή του ο Tελευταίος:

photo by Τελευταίος

Πρωί πρωί σήμερα δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Αντί αυτού, πήρα τα δυο μου αγόρια και χουζουρέψαμε αρκετή ώρα. Το τι γέλια και τι παιχνίδια μου κάνανε είναι απερίγραπτο.

Μετά κατέβηκα στον κήπο του πατέρα μου απέναντι κι έκανα μια μικρή επιδρομή. Μάζεψα αμπελόφυλλα, η κυρά Γεωργία σήμερα ήθελε να φτιάξει σαρμαδάκια. Είχε σηκωθεί από νωρίς και ζύμωσε ψωμί.

Ζεστό ζεστό όπως ήταν δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Μια φέτα αχνιστή, με λάδι και ρίγανη, συνοδεία με τυρί κι ένα κρεμμύδι.

Αλλά επειδή ακολούθησε κι άλλη φέτα, βγάλε και το μερίδιο για τους δικούς μου, ένεκα δε και της πρωινής επιδρομής (έχουμε και λίγο φιλότιμο!), πάει το ένα το καρβέλι!

Μετά βγήκαν και τα σαρμαδάκια. Γέμισαν οι αισθήσεις μου χρώματα, μυρωδιές κι αρώματα….

 

… συνεχίστε την ανάγνωση στο blog του Τελευταίος και πείτε του μια καλησπέρα… και αυτός μπορεί να σας ανταμείψει αναρτώντας ένα από τα πολύ όμορφα διηγήματα που γράφει, όπως η ομορφιά!

Τα πρέπει και τα θέλω

10/06/2011
By

Πρώτη γνωριμία με το blog Titikaki Tsomp-Tsomp σήμερα, που δημιούργησε η titi lala ως ένα προσωπικό ημερολόγιο, για να καταγράψει όσα αξίζει να θυμάται.  Ας δούμε τι έχει να πει για τα πρέπει και τα θέλω, και πώς χειρίστηκε το θέμα αυτό όταν η κόρη της αποφάσισε να ανοίξει το συρτάρι και να πετάξει όλα τα φρεσκοπλυμένα και καλοσιδερωμένα ρούχα στο πάτωμα!

Photo by Ross Belmont

Πρέπει να θέλω? Ή μήπως θέλω και πρέπει?Από μικρή κάθε φόρα που κάποιος μου έλεγε τι πρέπει να κάνω, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα του κεφαλιού μου..Στην περίοδο της εφηβικής επανάστασης,αποφάσισα να μην ξαναακολουθήσω τα πρέπει και να πράττω μόνο “θέλω”. Είχα γράψει παντού την φράση του Οδυσσέα Ελύτη “πιάσε το πρέπει από το γιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι” και κάθε που λιγοψυχούσα την διάβαζα και έπαιρνα κουράγιο..

Μεγαλώνοντας οι δυνάμεις μου λιγόστευαν, κατέβαζα τα μούτρα μου και έκανα αυτό που έπρεπε..Όσο περνούσαν τα χρόνια τα πρέπει έσταζαν σιγά σιγά στην ψυχή μου και την μόλυναν ανεπανόρθωτα,διαπίστωσα ότι αυτό που πολεμούσα ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Ήμουν ένα μεγαλοπρεπέστατο πρέπει από την κορφή ως τα νύχια!!Ήμουν ένα πρέπει που πιο πρέπει δεν γίνεται..Και τα θέλω που διαλαλούσα τόσα χρόνια τι ήταν?μασκαρεμένα πρέπει.Ήταν μασκαρεμένα πρέπει.

Βρε λες να συμβιβαστώ?αφού πρέπει, δεν πρέπει?

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog Τitikaki Τsomp-Τsomp!

Το πρώτο μπάνιο, φέτος

08/06/2011
By

H athinovio πάει τα παιδιά της πρώτη φορά για μπάνιο φέτος. Ευκαιρία για εκείνη όχι μόνο για διάβασμα, μιας και είναι σχετικά μεγάλα τα παιδιά της, αλλά και για ανάρτηση αργότερα από το σπίτι, παρόλη την κούραση, μιας και οι μέρες τώρα τον Ιούνιο … είναι μεγάλες:

photo by RobW

Περπατήσαμε ως στην Κυανή Ακτή, όχι στη γαλλία αλλά στην Πρέβεζα, περιοχή που πήρε το όνομά της από κάποιο νυχτερινό κέντρο.

  • Αυτή η περιοχή είναι μία παραλία, πέντε λεπτά από την πόλη, γεμάτη ευκάλυπτους και πολύ ψιλή άμμο, που προτιμάται κυρίως από μαμάδες και γιαγιάδες, ελάχιστα δε από τους νέους όταν αυτοί δεν διαθέτουν τα μέσα να μεταβούν στις πιο κουλ παραλίες του μονολιθιού, του βράχου, της λούτσας, της καστροσυκιάς, κτλ, που είναι στην ουσία η ίδια τεράστια παραλία με τα διάφορα χωριουδάκια κάθε μερικά χιλιόμετρα.
  • Μόλις φτάσαμε, τα παιδιά σκασμένα από το περπάτημα, έτρεξαν κατευθείαν για βουτιά κι εγώ με το βιβλιαράκι μου (το κοιμητήριο της πράγας) έμεινα κάτω από ένα ευκάλυπτο. Χωρίς καύσωνα δε βουτάω.
  • Ήταν τέσσερις ή ώρα και το φως ήταν ότι πρέπει για διάβασμα.
  • Τα παιδιά γλέντησαν, με τα νεροπίστολά τους, με τις κατασκευές από άμμο, με πλατσουρίσματα και νεροπόλεμους, ή ρίχνοντας πέτρες “βόμβες” όσο πιο μακριά στη θάλασσα μπορούσαν.
  • Μετά από μία ώρα, ήρθαν πεινασμένα σε εμένα. Έβγαλα τα φρούτα από την τσάντα και δεν άφησαν τίποτα. Πορτοκάλια, μούσμουλα (νέσπουλα τα λέμε εδώ) κεράσια και κορόμηλα. Έπαιξαν λίγο στην άμμο και μετά πάλι βουρ στη θάλασσα.
  • Κατά τις έξι, είχε γείρει ο ήλιος και ο ίσκιος των ευκάλυπτων έπεφτε πάνω στο νερό. Πάμε να φύγουμε, όχι, λίγο ακόμα, καλά, δέκα λεπτά, όχι είκοσι, εντάξει.
  • Μία ώρα αργότερα, κρυώνουν να βγούν από το νερό.
  • Τους εξηγώ ότι αυτό το λέμε υποθερμία και πείθονται να βγούν, τρεμάμενα αλλά τρισευτυχισμένα. Αλλάζουμε, φοράμε στεγνά ρούχα και πάμε στην παιδική χαρά μέχρι να έρθει ο μπαμπάς με το αυτοκίνητο να μας πάρει.
  • Στο γωνιακό περίπτερο, αγοράζουμε από ένα παγωτό χωνάκι. Μύτες, πρόσωπα, στόματα έγιναν σοκολατί, αλλά ευτυχώς έχω νερό και μωρομάντηλα.
  • Ανανεωμένα από τη ζάχαρη και τις πρωτεΐνες, εφορμούν στην παιδική χαρά με νέα φόρα….
  •  

    … διαβάστε την συνέχεια στην ανάρτηση της athinovio και να ευχηθούμε σε όλες και όλους πολλά και καλά μπάνια, φέτος το καλοκαίρι!