Γονιός

Προχθές που είμασταν στην ΕΤ3 η δημοσιογράφος μας εξέφρασε την απορία της ότι οι μπαμπάδες δεν συνηθίζουν να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, πόσο μάλλον να τα καταγράφουν!

Και όμως οι μπαμπάδες που βρίσκονται στα blogs αν και μπορεί να μην γράφουν καθημερινά τα συναισθήματά τους και να προτιμούν να γεμίζουν το blog τους με πολιτικά, αθλητικά, κοινωνικά σχόλια…  όταν αποφασίζουν να γράψουν μια ανάρτηση γεμάτη παιδιά, σκέψεις για την οικογένεια και τον ρόλο του πατέρα, το κάνουν τόσο αυθόρμητα, τόσο απλά, τόσο αληθινά και με ενθουσιασμό.

Απολαύστε τον Ioannis Skordopoutsoglou από την Θεσσαλονίκη στην ανάρτησή του για … τον ξανθό Θεό Θώρ και τον μικρό Πάμπλο:

Πριν προχωρήσετε στην ανάγνωση του κειμένου τονίζω ότι:
Είμαι αθεράπευτα και υπερβολικά ανορθόγραφος. Αν έχετε μανία με την ορθογραφία καλό θα ήταν για να μη πάθετε κανά εγκεφαλικό να την κάνετε από αυτή τη σελίδα.

Είμαι μάλλον ο πλέον αναρμόδιος. Αλλά είπα να γράψω 5 πράγματα για την εμπειρία μου μέχρι τώρα σα γονιός. Ξέρω γω…Μπορεί να φανούν χρήσιμα. Πιο πολύ πάντως το κάνω για να καθαρίσει λίγο το κεφάλι μου να ξέρετε.
Για όσους δε γνωρίζουν έχω δυο υπέροχους ντελικανήδες στο σπίτι. Το ξανθό Θεό Θώρ και τον μικρό Πάμπλο (από τον Γκαρσία). Ο πρώτος ονομάστηκε έτσι λόγω πλούσιας ξανθιάς κόμης η οποία συνδυάζεται με ένα σφυρί που έχουμε και το κοπανάμε όπου βρούμε. Να σας δείξω:
Αυτός είναι ο Θωρ.

 

Η μικρή παρένθεση (από τον Γκαρσία) είναι επεξηγηματική και σημαίνει ότι ο μικρός Πάπλο είναι Πάμπλο λόγω του εν λόγω κυρίου και όχι λόγω κάποιας ιντελεκτιουελ καταστάσεως (Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Ο άλλος Πάμπλο που συμπαθούμε είναι ο Κοντρέρας αλλά εμείς επιμένουμε στον Γκαρσία.

Αντίστοιχα έχουμε τον Θωρ (παρατηρήστε την κόμη, επίσης στη φώτο το καταπληκτικό ειναι ότι έχω καταφέρει να την τραβήξω σε κίνηση με το κινητό και έχω και το πόδι ενός τύπου):

 

Η μικρή παρένθεση (από τον Γκαρσία) είναι επεξηγηματική και σημαίνει ότι ο μικρός Πάπλο είναι Πάμπλο λόγω του εν λόγω κυρίου και όχι λόγω κάποιας ιντελεκτιουελ καταστάσεως (Νερούδα, Πικάσο κ.α.). Ο άλλος Πάμπλο που συμπαθούμε είναι ο Κοντρέρας αλλά εμείς επιμένουμε στον Γκαρσία.

Αντίστοιχα έχουμε τον Θωρ (παρατηρήστε την κόμη, επίσης στη φώτο το καταπληκτικό ειναι ότι έχω καταφέρει να την τραβήξω σε κίνηση με το κινητό και έχω και το πόδι ενός τύπου):

 

Όπως αντιλαμβάνεστε από τις ονομασίες που έχω δώσει στα παιδιά μου είμαι λίγο, ότι να ναι μπαμπάς. Αλλά όσο ότι να ναι και να είσαι κάποιες καταστάσεις νομίζω μένουν ίδιες.

Πάμε να τις δούμε.
Όταν γεννήθηκε ο Θωρ ήμουν ενθουσιασμένος αλλά πιστεύω ήμουν ακόμα παιδί. Δεν ήξερα. Όταν ήρθε στο σπίτι ενθουσιάστηκα. Μετά από τρεις ημέρες όμως ένοιωθα ότι κάποιος φιλοξενούμενος είναι στο σπίτι και δε φεύγει. Γιατί δε μπορούσα να ακολουθήσω ότι έκανα κάθε μέρα. Η καθημερινότητα σου αλλάζει τόσο πολύ μέσα σε λίγα λεπτά που είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβεις τι γίνεται. Δύσκολη κατάσταση γιατί δεν ήξερα τι να κάνω. Καλώς ή κακώς στο παρελθόν όταν είχα μια δύσκολη κατάσταση σε κάποιον απευθηνόμουν. Στους γονείς, στα αδέρφια, σε κάποιο φίλο. Κάτι τέλος πάντων. Τώρα δε μπορείς να αντιληφθείς τι γίνεται. Κανείς επίσης δεν είναι σε θέση να σου δώσει κάτι παραπάνω από κάποιες συμβουλές. Ότι επίσης ωριμάζεις πολύ απότομα είναι μεγάλη αλήθεια. Βρέθηκα ξαφνικά να προσέχω μάλλον υπερβολικά τον εαυτό μου. Για παράδειγμα στο δρόμο με το αμάξι, όχι πως ποτέ πήγαινα σαν τον παλαβό αλλά, από την γέννηση του Θωρ και μετά ήμουν ακόμα πιο προσεκτικός. Η αίσθηση ευθύνης απέναντι σε κάποιον άλλον σε κάνει έτσι. Σκέφτεσαι αμά πάθω κάτι τι θα γίνουν αυτοί; Έτσι θα τους αφήσω;
Και φτάνουμε εδώ. Στο αίσθημα ευθύνης.
Πέφτει βαρύ. Δεν είναι κάτι που έχεις συνηθίσει. Ειδικά αν μόλις έχεις κλείσει τα 29. Θα μου πεις ρε φίλος είσαι 29 και δεν είσαι ακόμα ώριμος;Όχι δεν είσαι. Τουλάχιστο δεν είσαι για να κάνεις ένα παιδί. Αλλά αυτό έρχεται! Δε σε περιμένει, δε το επέλεξες αλλά…έρχεται. Στην αρχή λοιπόν νομίζεις ότι η όλη κατάσταση είναι κάτι σαν όλα αυτά που περνάς μέχρι τότε. Θέλω να πω σε όλους έχουν τύχει καταστάσεις που τις βρίσκουν δύσκολες. Κάνουν λίγο υπομονή, το παλεύουν, περνάει και εντάξει. Πάμε για την επόμενη. Έλα ντε που δεν είναι έτσι. Ο μικρός δεν ήρθε για να περάσει. Ήρθε για να μείνει.
Με όλα αυτά που λέω δεν εννοώ ότι το παιδί δεν το ήθελα-προς ΘΕΟΥ! Λέω ότι μου ήταν δύσκολο να καταλάβω τι πρέπει να κάνω και επίσης δεν είχα αντιληφθέι ποιό είναι το αίσθημα ευθύνης απέναντι του. Στις εκκλήσεις μου για βοήθεια είχα απαντήσεις όλων των ειδών:
“Θα πρέπει τώρα να αναλάβεις τις ευθύνες σου” (Ποιές είναι ρε παιδιά; Να τις αναλάβω αλλά τι να κάνω; Ποιό είναι το σωστό;)…

… οι υπόλοιπες απαντήσεις, μαζί με πολλές ακόμη σκέψεις και προβληματισμούς και φωτογραφίες στην ανάρτηση του Ioannis Skordopoutsoglou.

ο επόμενος πατέρας;

 

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *