Διαβάζοντας την ανάρτηση της gaitanaki σκέφτεσαι αμέσως το πόσο εξαρτιόμαστε από τις παιδικές μας αναμνήσεις. Πόσο μας επηρρεάζουν στην μετέπειτα ζωή μας αλλά στο τέλος … ποτέ μην λές ποτέ! Προσαρμοζόμαστε και μπορούμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε τις ζωές μας και να χαιρόμαστε ακόμη περισσότερο με τις αλλαγές αυτές!
photo by gaitanaki
Μεγάλωσα σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Με την Γαλλική Ακαδημία στα πόδια μου και το Αττικόν για local cinema. Και πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς εμάς τα παιδιά του κέντρου πρέπει κανονικά ο δήμος Αθηναίων να μας δώσει μια επιδότηση να κάνουμε ένα group therapy γιατί έχουμε διάφορα θέματα. Καταρχάς, πιστεύουμε ότι αν δεν ακούμε σειρήνα να σφυρίζει, λεωφορείο να φρενάρει, και μηχανάκι να μουγκρίζει μέρα νύχτα, τότε δεν ασθανόμαστε ασφαλείς! Νοικιάσαμε ένα σπίτι κάποτε με τον καλό μου και ενώ ήταν στο κέντρο του Λονδίνου αγρίευα τα χαράματα με τα κελαηδίσματα των πουλιών. Φοβάμαι την εξοχή. Ναι, δεν εννοώ ότι δεν μου αρέσει να πηγαίνω με παρέα, αλλά μη με αφήσεις μόνη στα λιβάδια που δεν πιάνει το κινητό μου να περπατήσω. Με πιάνει κλειστοφοβία! Παράλογο; Κάπου αλλού έχεις μεγαλώσει εσύ, κι ας είναι και προάστεια Αθηνών. Μεγάλη διαφορά. Διότι στα προάστεια υπήρχε και μια παιδική χαρά να παίξεις τα μεσημέρια. Εμάς ο Λόφος του Στρέφη ήταν απαγορευτικός λόγω ναρκωμανών τότε (δεν γνωρίζω για τώρα) και έτσι ο περιφεριακός του Λυκαβηττού ήταν η όασι μας. Έχεις πάει ποτέ; Πάντως πράσινο δεν τον λες τον λόφο!
Εμείς τα μεσημέρα φουσκώναμε τη πλαστική πισινούλα, βάζαμε μαγιό και βουτούσαμε με τον αδερφό μου. Χαζεύαμε το απέναντι διαμέρισμα όπου έμενε μια γιαγιά που έβλεπε Τόλμη και Γοητεία. Είχε την τηλεόρασή της στραμένη προς το μπαλκόνι μας και όταν βλέπαμε να ξεκινά πεταγόμασταν μη χάσουμε την αρχή. Τι άλλο κάνει ένα παιδί που μεγαλώνει στο κέντρο της Αθήνας; Διαβάζει, παίζει μπάσκετ με αλουμινόχαρτο για μπάλα, βλέπει τηλεόραση, παίρνει τηλέφωνα για να επικοινωνήσει (πρό ίντερνετ εποχή). Και όλα αυτά μου φαινόντουσαν φυσιολογικά. Με νοσταλγία, ακόμα και τώρα, το ομολογώ, θυμάμαι την ζέστη στην άσφαλτο τα μεσημέρια όταν μας άφηνε το σχολικό. Μπορώ να σου περιγράψω το φως και τη θερμοπληξία της καυτής ασφάλτου σαν σε ποίημα.
Είδε κι έπαθε το άλλο μου μισό! Και ακόμα, δηλαδή, μη νομίζετε. Πάντα εκτιμούσα τη φύση, αλλά σε καρτ ποστάλ. Τα λουλούδια τα θέλω φρέσκα, αλλά καλοτυλιγμένα στη σελατίνα του ανθοπωλείου και οι 5 γαρδένιες της μαμάς μου ήταν ζούγκλα για μένα! Με τα χρόνια έχω συνειδητοποιήσει αυτή την ανωμαλία μου. Το ήξερα πάντα πως κάποια μέρα θα πρέπει να τα ξεπεράσω όλ’αυτά τα πάρα φύση, αλλά κάπως σαν να το προσδιόριζα εκεί προς τα συντάξιμα χρόνια. Η ζωή είχε άλλα σχέδια όμως. Το καινούριο μας σπιτάκι στο Λονδίνο έχει κήπο. Όχι κοινόχρηστο όπως το προηγούμενο (έτσι είχα ξεφύγει τότε)…δική μας, ολόδική μας. Τρελλές χαρές έκανε ο άντρας μου. Την ημέρα που το είδαμε μου περιέγραφε πόση χαρά θα κάνει ο μικρός. Και εγώ έτριζα τα δόντια και το μόνο που σκεφτόμουν είναι σκουλήκια, σαλιγγάρια και άλλα γλιώδη. Όλο το χειμώνα την έβγαλα καθαρή. Είχε κρύο μέναμε μέσα. Κάθε βράδυ, από το παράθυρο της κουζίνας έριχνα μια ματιά στον κήπο με άγριο και φοβισμένο μάτι. Σαν να παραμονεύει το κακό….η μέρα της αναμέτρησης θα έρθει….και τότε θα καταλάβουν όλα τα στοιχειά του κήπου πόσο εύκολη λεία είμαι.
Ήρθε ο Γενάρης και ο μικρός παρακαλούσε να βγεί έξω. Τον έντυνα και τον αμολούσα στην αρχή μόνο του. Βγήκα κι εγώ μιά δυό φορές. Τον έβλεπα να χαίρεται και μαλάκωνε η καρδιά μου. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, το πάλεψα μέσα μου πολύ. Και μετά σε ένα ταξίδι της μητέρας μου εκεί το Μάρτιο αποφασίσαμε να ασχοληθούμε! Εδώ να σημειώσω πως οι εμπειρίες της μητέρας μου περιορίζονταν σε αυτές τις 5 γαρδένιες στο μπαλκόνι. Άγνοια! Το πρώτο που αγοράσαμε ήταν γάντια! Μετά εργαλεία και δώστου εργαλεία και χώμα και βολβούς λουλουδιών εντελώς στην τύχη όμως. Και σποράκια για λαχανικά και μυρωδικά. Λίγο, λίγο συνήθισα το χώμα (με γάντια πάντα), μου άρεσε η διαδικασία να ποτίζουμε κάθε πρωί με τον μικρό. Εγώ να του γεμίζω το μικρό ποτιστήρι και εκείνος να το ρίχνει με ευλάβια… πάνω του….
… η συνέχεια και οι ευχάριστες εκπλήξεις από τον κήπο της gaitanaki, μαζί με δεκάδες όμορφες φωτογραφίες στην αναρτησή της στο blog της!
