Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι…

Την Amelie την γνωρίσαμε λίγο καιρό πριν. Στο blog της συνήθως γράφει για σχέσεις, για ανθρώπους, για καταστάσεις με μια γλώσσα ωμή, ρεαλιστική. Δεν χαρίζεται. Δεν ωραιοποιεί. Μια γλώσσα σκληρή και σίγουρα πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούν οι περισσότερες μαμάδες στα blog, στις σελίδες και στα forum που συχνάζουν.

Η Amelie είναι και μητέρα. Μία Μητέρα που αναθρέφει τρία παιδιά μόνη της και στην σημερινή της ανάρτηση βάζει κάτω τα νούμερα όπως κάνουν ήδη χιλιάδες ελληνικές οικογένειες και τα νούμερα απλά.. δεν βγαίνουν!

 

photo by jjjohn

Θέλω να λαϊκίσω. Τόσο που να σιχαθώ η ίδια τον εαυτό μου. Να γεμίσω μέχρι τα ρουθούνια από τον λαϊκισμό μου και να μην μπορώ να δω πέρα από το ένα εκατοστό. Πάμε λοιπόν! Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι

Έχω μονογονεϊκή οικογένεια με τρία παιδιά. Ετών 16, 15 και 10. Α’ Λυκείου, Γ’ Γυμνασίου και Δ’ Δημοτικού. Ο δότης σπέρματος (πες πατέρας για να μην λέμε πολλά και μακρυγορούμε), δεν έχει πληρώσει ποτέ διατροφή για τα τέκνα του. Ζούμε σε σχετικά καλή περιοχή (πες Νέα Σμύρνη, Αθήνα, Αττική για να συνεννοηθούμε). Δεν είχα την τύχη να κληρονομήσω σπίτι, χρήματα ή οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο από τους γονείς μου και από τον γάμο μου έφυγα παίρνοντας τα βιβλία, τα παιδιά μου και μετά από πολλές προσπάθειες τα ρούχα μου (πες μπράβο για να προχωράει η συζήτηση).

Το 2003 αγόρασα ένα παλιό σπίτι εκατό τετραγωνικών (χωρίς μπαλκόνι, εσωτερικό και στον πρώτο όροφο, μη νομίζεις ότι με έπιασαν τα γνωστά ελληναράδικα για σπίτι με τζάκι, τζακούζι και τζιτζίκια χειμώνα καλοκαίρι, πράσινες ταράτσες και μπλε πούτσες) με στεγαστικό δάνειο και πληρώνω (πες πλήρωνα γιατί πού λεφτά για την δόση πλέον) 500,00 ευρώ ανά μήνα γιατί κάτι σκαμπάζω από οικονομικά κι έκανα κάτι συμφέρουσες κωλοτούμπες στην επαναδιαπραγμάτευση των επιτοκίων (πες euribor για να δίνεις και καμιά ιδέα, αν και πλέον άχρηστη είναι). Έξι χιλιάρικα το χρόνο για το σπίτι που θα είναι δικό μου σε είκοσι χρόνια συν κάτι ασφάλιστρα που πληρώνω με το ζόρι κάτι σούπα  και κάτι μούπες έξι χιλιάρικα και πεντακόσια ευρώ. Ωραία! Στέγη έχουμε, πάμε παρακάτω.

Η πολυκατοικία είναι παλιά οπότε η θέρμανση δεν είναι αυτόνομη. Πληρώνω κατά μέσο όρο σαράντα ευρώ κοινόχρηστα, ογδόντα ευρώ τον μήνα για ηλεκτρικό ρεύμα (πολύ παραπάνω πληρώνω αλλά είπα να μην το παραχέσω), καμιά οχτάρα ευρώ για νερό (πολύ με ρίχνω, πολύ με ρίχνω), εξήντα ευρώ για τηλεπικοινωνίες, νόβα είχα αλλά την έκοψα, τέλος πάντων πάμε στην σούμα: Δύο χιλιάδες διακόσια πενήντα έξι ευρώ τον χρόνο για να λειτουργεί το σπίτι και να μην τρέχω για νερό στα συντριβάνια της πλατείας. Σύνολο για την στέγαση: Οχτώ χιλιάδες επτακόσια πενήντα έξι ευρώ για ένα σπίτι σκοτεινό με θέα στις απέναντι πολυκατοικίες. Δεν έχω παράπονο. Πίνω κάτι καφεδάκια με τα κλεφτρόνια που πηδάνε στο μπαλκόνι από καιρού εις καιρόν και μου περνάει το μαράζι. Όλα κι όλα. Θα μου πεις, εσύ το διάλεξες. Εγώ το διάλεξα ναι. Για να μπορώ να το πληρώνω. Πάμε παρακάτω.

Τα παιδιά μου πάνε φροντιστήριο. Για ξένες γλώσσες. Μην φανταστείς κάτι φαντεζί. Δεν είχαν ποτέ δασκάλα, δεν πήγαν ποτέ σε ιδιωτικό σχολείο, δεν κάνουν μαθηματικά, αρχαία, θέατρο, κινησιολογία, καράτε, μπαλέτο, ανθοδετική, ζωγραφική με το μικρό δάχτυλο του αριστερού τους ποδιού. Κάνουν αγγλικά και γαλλικά. Τα δύο μεγάλα. Τετρακόσια ογδόντα ευρώ το μήνα ο λογαριασμός. Είναι και τζιμάνια τα πουλάκια μου, είναι σε μεγάλη τάξη.

Το μικρό είναι ατίθασο. Έκρυβε τις φωτοτυπίες με τις ασκήσεις των μαθηματικών στο ψυγείο και στο καλάθι με τα άπλυτα. Μου έκανε και το πλυντήριο σκατά. Τέλος πάντων. Την στέλνω σε ένα στέκι μελέτης. Μέχρι σήμερα δηλαδή. Δεν βλέπω να αντέχω για πολύ. Τριακόσια ευρώ το μήνα. Διακόσια το στέκι, εκατό τα ιδιαίτερα αγγλικών. Το κωλόπαιδο. Να μη θέλει να στρώσει τον κώλο του. Τέλος πάντων. Πληρώνω για τα δίδακτρα ξένων γλωσσών και το στέκι μελέτης της μικρής επτακόσια ογδόντα ευρώ ανά μήνα, ήτοι επτά χιλιάδες είκοσι ευρώ τον χρόνο.

Πού είμαστε; …

 

… χαθήκατε ή όχι ακόμη από τους λογαριασμούς. Έχει συνέχεια στην ανάρτηση της Amelie.

Kαι αν τώρα που διαβάζετε ετούτη την ανάρτηση είναι βράδυ, συνεχίστε με ένα παραμύθι για μεγάλους …  αν δεν έχετε ήδη ξεκινήσει το ταξίδι στο blog της Amelie!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *