Archive for Νοεμβρίου, 2011

Το Αμερικάνικο Όνειρο…

29/11/2011
By

Όταν είμαστε θεατές της ζωής των άλλων από απόσταση, είτε πρόκειται για δημόσια πρόσωπα, είτε για φίλους, είτε για τους αγαπημένους μας bloggers, πολλές φορές βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Η Κατερίνα και ο Πανταζής, που μέσα από το blog τους μοιράζονται απλόχερα στιγμές της καθημερινής τους ζωής, και πολλές φορές έχουν ακούσει ότι η ζωή τους θυμίζει “το αμερικάνικο όνειρο” μας βοηθούν να δούμε τα πράγματα μέσα από την πραγματική τους διάσταση.

 

Τα πουλάκια του Χειμώνα... via KaPa

Μας έχουν πει, πως πολλές φορές οι αναρτήσεις μας μοιάζουν με ταινία Αμερικάνικη. Χαριτωμένα παιδάκια, χαρούμενοι άνθρωποι, ωραίες εικόνες, κήποι, λουλούδια…Ανθρώπινη θαλπωρή και ηρεμία όπου όλοι σκέφτονται όλους και όλοι αγαπούν όλους και τα γνωστά…Σαν να ζούμε στην ευτυχισμένη Αμερικάνικη countryside όπου οι άνθρωποι ψήνουν κερασόπιτες, “κάνουν” αγκαλιές ο ένας στον άλλο, δεν ξεχνούν ποτέ να πουν “σ’ αγαπώ” και τα παιδιά κυλιούνται με τα σκυλιά τους στα γρασίδια…

Λοιπόν ήρθε η ώρα της κατάρρευσης του Αμερικάνικου ονείρου….Δεν είναι τυχαία η μέρα που επιλέχθηκε καθότι ταιριάζει απόλυτα και με την πραγματικότητα της χώρας μας τις τελευταίες ημέρες….Κατάρρευση!!

Στην καθημερινότητα μας τίποτε δεν είναι απλό ή εύκολο. Δεν ζούμε την Αμερικάνικη εκδοχή αλλά την Ελληνική. Δεν ξέρω να κάνω καλές κερασόπιτες και τα σκυλιά μας είναι παλιοχαρακτήρες και δεν παίζουν με τα παιδιά…χα!
Υπάρχουν δε κάποιες ημέρες σαν αυτές τις τελευταίες δηλαδή που λες να φύγουν και να μην ξανάρθουν…
Μέρες που εκτός από την καθημερινή τρέλα, δουλειά, δουλειά, δουλειά, άνθρωποι με ανάγκες και προβλήματα που πρέπει άμεσα να βρουν λύση, και μετά επιστροφή και ένα σπίτι γεμάτο ανάγκες και εκεί άλλοι άνθρωποι των οποίων οι ανάγκες πρέπει να καλυφθούν. Ο χρόνος ελάχιστος και οι λέξεις μεταξύ μας λιγοστές και ανούσιες.

Αυτό μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν η ζόρικη πραγματικότητα μας…Τώρα προστέθηκε σε αυτό και κάτι άλλο. Ο φόβος, η ανασφάλεια, ο θυμός, η απογοήτευση και το πιο δύσκολο ίσως, η αρπαγή των ονείρων…της ελπίδας μας. Τα σχέδια του αύριο, ο οικογενειακός προγραμματισμός μας που κατέρρευσε κι αυτός μαζί με τη χώρα…
Οπότε όχι, το Αμερικάνικο όνειρο δεν υπάρχει εδώ.

Αντίθετα, υπάρχουν ημέρες που είμαστε σαν παλαβοί για να προλάβουμε ανοιχτή την πόρτα του σχολείου και μετά να οδηγήσουμε ως το κέντρο κάποιες φορές μέσα σε αγχωτικό μποτιλιάρισμα και να βρεθεί και παρκινγκ …Τρέλα

Όταν γυρίζω σπίτι για να προλάβω ανασκουμπώνομαι και λέω στον εαυτό μου ” μισούς χρόνους” …κάποιοι συνάδελφοι θα γελούν γιατί αυτή είναι μια έκφραση της δουλειάς…Σημαίνει κάνω όλα όσα έχω στην ευθύνη μου στο μισό χρόνο από ότι συνήθως…Το καταφέρνει κανείς αυτό μόνο με ένα τρόπο…τρέχοντας! Ω ναι!! Τρέχω.
Έχω ένα καθαρό πλάνο στο μυαλό μου και τρέχω, ανεβοκατεβαίνω σκάλες, βάζω πλυντήρια, μαγειρεύω τρέχοντας. Κανένα δευτερόλεπτο δεν πάει χαμένο.

Όχι μόνο εγώ δηλαδή, μοιράζουμε τις δουλειές και τρέχουμε και οι δύο….
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξοικονομήσουμε λίγο χρόνο ηρεμίας με τα παιδιά στο τέλος κάθε ημέρας και για εμάς μόλις οι μικροί άνθρωποι πάνε για ύπνο. Για να μπορέσουμε να ασχοληθούμε με όλα αυτά που αγαπάμε, τα λουλούδια, τα σκυλιά, τις κατασκευές, το διάβασμα…
Στις αναρτήσεις φαίνεται σαν όλη την ημέρα να κάνουμε το κέφι μας…Αστείο, τρέχουμε όλη την ημέρα για να προλάβουμε στο τέλος αυτής να κάνουμε κάτι από το κέφι μας…τις τελευταίες ημέρες δε, χάθηκε και το κέφι!

Τις στιγμές αυτές που όλοι τρέχουμε για τις υποχρεώσεις μας, δεν είναι κανείς χαρούμενος ή χαριτωμένος.
Τα παιδιά έχουν τις ανάγκες τους, τα σχολεία, το διάβασμα, τις δραστηριότητες, το σπίτι έχει τις ανάγκες του, ακόμη και τα σκυλιά έχουν τις ανάγκες τους κι αν δεν τα βγάλεις βόλτα παρεκτρέπονται κι αρχίζουν τις καταστροφές…
Οι εντάσεις ανεβαίνουν, τα νεύρα χτυπούν κόκκινο και νιώθεις θυμωμένος, κουρασμένος, μόνος, αδικημένος….όλα αυτά τα ωραία…

Ζούμε στο ωραίο μας σπίτι με το ωραίο περιτύλιγμα και το φθινοπωρινό Decor…χα και κάποια στιγμή το μόνο που έχει σημασία είναι αυτό….αυτό που φαίνεται! Όμως όταν κλείνει η πόρτα στις πολύ δικές μας προσωπικές στιγμές τα πράγματα διαφέρουν. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτής της βραδιάς με τα κυδώνια.

Ο Πανταζής μου έφερε από την κυδωνιά μας όλα αυτά τα υπέροχα κυδώνια, για να κάνω ότι τραβάει η όρεξη μου. Ήταν 9 κιλά!!
Μεγάλα και μοσχομυριστά. Αποφάσισα να κάνω από όλα και γλυκό κυδώνι που μας αρέσει πολύ και κυδωνόπαστο που αρέσει στον παππού Άγγελο και λίγη μαρμελάδα για το πρωινό…Μια χαρά!! Όμως όταν άρχισα να τα καθαρίζω, ήρθε η απογοήτευση….Σάπια. Σκουλικιασμένα!!

Όλη η ωραία εικόνα κατέρρευσε σε μια στιγμή…

…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog KaPa. Me without you… tea without a biscuit! για να διαβάσετε και το τέλος της ιστορίας με τα κυδώνια – που φυσικά συσχετίζεται απόλυτα με το θέμα του post. Θα έχει άραγε “happy end”?  

Εμείς πάντως κάθε φορά που διαβάζουμε τις αναρτήσεις των KaPa παίρνουμε γερές δόσεις θετικής ενέργειας, πέρα από δεκάδες μικρά tips για να κάνουμε την ζωή μας ομορφότερη ως αντίσταση στις καθημερινές δύσκολες στιγμές!

Η αλήθεια για τον Αη-Βασίλη

24/11/2011
By

Όταν διαβάσαμε αυτό το συγκινητικό γράμμα που έγραψε μία μαμά στην κόρη της δίνοντάς της απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει Αη-Βασίλης, ξέραμε ότι έπρεπε να το μεταφράσουμε και να το βάλουμε και εδώ. Γιατί η μέρα που και τα δικά μας παιδιά θα μας ρωτήσουν αν υπάρχει Άη-Βασίλης πλησιάζει… 

Πριν από λίγους μήνες, η Νεράιδα των δοντιών πιάστηκε στα πράσα. Άφησε ένα σημείωμα για την Alice στον υπολογιστή της, η Lucy το είδε και έκανε το συσχετισμό. Η Νεράιδα των δοντιών μετάνιωσε για την ανάγκη της να γράφει σημειώματα με περίπλοκες γραμματοσειρές και προσπάθησε να βρει τρόπο να τα καλύψει, αλλά η Lucy δεν ξεγελάστηκε.

Προς τιμή της, κράτησε το μυστικό από τη μικρή της αδελφή η οποία δεν είχε χάσει ακόμα δόντι και δικαιούταν να ξυπνήσει κι εκείνη με λεφτά κάτω από το μαξιλάρι της.

Αλλά η Νεράιδα των δοντιών ήξερε ότι δε θα έπαιρνε καιρό μέχρι να ξεσκεπαστεί και ο Αη-Βασίλης. Δεν ήξερε πότε ή πώς, αλλά ήξερε ότι οι μέρες μαγείας στο σπίτι, κάποιου συγκεκριμένου είδους μαγείας τουλάχιστον, έφταναν στο τέλος τους.

Και η Νεράιδα των δοντιών – εννοώ τον εαυτό μου – ήταν πολύ στεναχωρημένη για το αναπόφευκτο το οποίο τελικά συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα.

Η Lucy κι εγώ ανταλλάσσουμε σημειώματα από τότε που ξεκίνησε η σχολική χρονιά. Μιλάμε για ένα σωρό πράγματα – σπορ, βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε, περιπέτειες που θέλουμε να ζήσουμε, ακόμα και ιστορίες από τότε που πήγαινα εγώ στην Τρίτη τάξη. Ως επί το πλείστον όμως τα θέματα ήταν ανάλαφρα. Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΩ, είπε, χρησιμοποιώντας κεφαλαία για έμφαση. ΕΙΣΑΙ Ο ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ; ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Τι κάνεις όταν το παιδί σου, σου ζητάει την αλήθεια; Τη λες φυσικά, κάνοντας ό,τι μπορείς για να βρεις ένα τρόπο για να κρατήσεις τουλάχιστον ανέγγιχτο κάποιο ποσοστό μαγείας.

Να τι έγραψα:

Αγαπητή Lucy,

Ευχαριστώ για το γράμμα σου. Έκανες μία πολύ καλή ερώτηση: «Είσαι ο Αη-Βασίλης;»

Ήξερα ότι ήθελες να μάθεις την απάντηση σε αυτή την ερώτηση εδώ και καιρό, και έπρεπε να σκεφτώ προσεκτικά τι θα πω.

Η απάντηση είναι όχι. Δεν είμαι ο Αη-Βασίλης. Κανείς δεν είναι ο Άη-Βασίλης.

Είμαι εκείνη που γεμίζει τις κάλτσες σου με δώρα όμως. Επίσης εγώ επιλέγω και τυλίγω τα δώρα που μπαίνουν κάτω από το δέντρο, όπως έκανε και η μαμά μου για μένα, και όπως έκανε και η δική της η μαμά. (Και ναι, ο μπαμπάς βοηθάει επίσης.)

Φαντάζομαι ότι κάποια μέρα θα κάνεις το ίδιο για τα δικά σου τα παιδιά και το ξέρω ότι θα σου αρέσει να τα βλέπεις να τρέχουν κάτω στις σκάλες το πρωινό των Χριστουγέννων. Θα σου αρέσει να τα βλέπεις να κάθονται κάτω από το δέντρο και τα προσωπάκια τους να φωτίζονται από τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια.

Αυτό όμως δε θα σε κάνει Άη-Βασίλη.

Ο Άη-Βασίλης είναι μεγαλύτερος από οποιονδήποτε και η δουλειά του υπάρχει πολύ περισσότερο από όσο ζούμε εμείς. Αυτό που κάνει είναι απλό, αλλά έχει μεγάλη δύναμη. Διδάσκει παιδιά να πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν.

Είναι μεγάλη δουλειά και πολύ σημαντική. Στη ζωή σου χρειάζεσαι την ικανότητα να πιστεύεις: Να πιστεύεις στον εαυτό σου, στους φίλους σου, στα ταλέντα σου και στην οικογένειά σου. Επίσης θα χρειαστεί να πιστέψεις σε πράγματα που δεν μπορείς να μετρήσεις ή να κρατήσεις στα χέρια σου. Να, μιλάω για την αγάπη, τη μεγάλη δύναμη που θα φωτίσει τη ζωή σου από μέσα προς τα έξω, ακόμα και κατά τη διάρκεια των σκοτεινότερων, ψυχρότερων στιγμών.

Ο Αη-Βασίλης είναι δάσκαλος και είμαι μαθήτριά του και τώρα κι εσύ ξέρεις το μυστικό του πώς τα καταφέρνει να κατέβει από όλες αυτές τις καμινάδες την παραμονή των Χριστουγέννων: έχει βοήθεια από όλους τους ανθρώπους που έχει γεμίσει την καρδιά τους με χαρά.

Με γεμάτες καρδιές, άνθρωποι σαν τον μπαμπά κι εμένα βοηθάμε όλοι τον Αη-Βασίλη για να κάνει μία δουλειά που αλλιώς θα ήταν αδύνατη.

Έτσι λοιπόν, όχι δεν είμαι ο Αη-Βασίλης. Ο Αη-Βασίλης είναι αγάπη και μαγεία και ελπίδα και ευτυχία. Είμαι στην ομάδα του, και τώρα είσαι κι εσύ.

Σε αγαπώ και πάντα θα σε αγαπώ,

Μαμά

 

[via]

Η Δήμητρα συναντά τον μικρό Πρίγκηπα…

22/11/2011
By

Η αγάπη για το διάβασμα ξεκινάει από μικρή ηλικία. Και η Αρχοντία, που διαβάζει στην κόρη της από τότε που ήταν μωρό, τη βλέπει πλέον να συμμετέχει, να διασκεδάζει, να απολαμβάνει την κάθε κάθε σελίδα του κάθε βιβλίου. Και όταν πρόκειται για το αγαπημένο της βιβλίο, που είναι ο Μικρός Πρίγκηπας, ζει πραγματικά την κάθε στιγμή!

Photo by zetson

Η Δήμητρα συναντά τον μικρό Πρίγκηπα…ή πιο σωστά: Η Δήμητρα συναντάει τον Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.

Η ανάγνωση για την Δήμητρα δεν είναι ποτέ μονόδρομος. Πρόκειται για μια διαδραστική διαδικασία κατά την οποία εγώ διαβάζω και η ακροάτρια επεμβαίνει ρωτώντας, σχολιάζοντας, προσθέτοντας δικές της λεπτομέρειες και εξηγήσεις στο κείμενο ή συμμετέχοντας στους διαλόγους. Το να διαβάζω στην μικρή μου σοφή κόρη, δεν είναι καθόλου μια βαρετή υποχρέωση. Με την προσήλωση που δείχνει και με τις παρεμβάσεις της, μου δείχνει μιαν άλλη οπτική, έναν άλλο τρόπο σκέψης, και μου αποδεικνύει πως και οι μεγάλοι μπορούν να μάθουν πολλά από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα ένα μικρό παιδί.
Η Δήμητρα θεωρεί δεδομένο πως η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι αμφίδρομη, σαν συζήτηση ανάμεσα σε μας και στον συγγραφέα. Ακούει αυτό που της λέει ο συνομιλητής, και αυτομάτως, σκέφτεται, αναλύει, αντιδράει, απαντάει, ρωτάει, συμπληρώνει, διαφωνεί, συμφωνεί, απορεί, συμπεραίνει και προχωράει στην επόμενη παράγραφο ( – Έλα μαμά… διάβαζε!). Συχνά δε, επανέρχεται αργότερα σε προηγούμενη ενότητα για να συμπληρώσει κάτι ακόμα που σκέφτηκε, και ξεκινάει νέος κύκλος συνομιλιών.
Πιστεύω πως αν και δεν έχει κλείσει ακόμη τα 6, αποτελεί δείγμα του ιδανικού κοινού για έναν συγγραφέα, μια και η ειλικρινής της συμμετοχή αποδεικνύει το ενδιαφέρον της και την επίδραση που έχουν πάνω της τα μηνύματα που λαμβάνει. Αντιθέτως, η διερευνητική της ιδιοσυγκρασία θα την καθιστούσε, αν ήταν ενήλικας, το πλέον ακατάλληλο δείγμα κοινού, για οποιονδήποτε πολιτικό της εποχής μας, οι λόγοι των οποίων προϋποθέτουν να καταπίνεις ότι σου σερβίρουν αμάσητο.

Διαβάζαμε λοιπόν τον αγαπημένο μας Μικρό Πρίγκηπα και είμαστε στον πρώτο πλανήτη, όπου κατοικούσε ένας βασιλιάς:

Περί εξουσίας:
…Ωστόσο ο μικρός πρίγκηπας δεν καταλάβαινε. Ο πλανήτης ήταν μικροσκοπικός. Σε τι βασίλευε ο βασιλιάς;
- Μήπως στον νεαυτό του; αναρωτήθηκε η Δήμητρα.
- Μεγαλειότατε…, είπε ο μικρός πρίγκηπας, ζητώ συγνώμη που σας ρωτάω…
- Σε διατάζω να με ρωτήσεις, βιάστηκε να πει ο βασιλιάς.
- Μεγαλειότατε…, σε τι βασιλεύετε;
- Σε όλα, απάντησε με μεγάλη απλότητα ο βασιλιάς.
- Σε όλα; απόρησε ο μικρός πρίγκηπας.

Ο βασιλιάς με ένα διακριτικό νεύμα έδειξε τον πλανήτη του, τους άλλους πλανήτες και τα αστέρια.
- Πφφφ… ναι καλά, γέλασε η Δήμητρα.
- Σε όλα αυτά; είπε ο πικρός πρίγκηπας.
- Σε όλα αυτά…, απάντησε ο βασιλιάς.
- Και τα αστέρια σας υπακούν;
- Ασφαλώς, είπε ο βασιλιάς. Υπακούν αμέσως. Δεν ανέχομαι την απειθαρχία.
- …ναι…καλά! επανέλαβε η Δήμητρα, που εξακολουθούσε να μην τον πιστεύει.
Τόση μεγάλη εξουσία θάμπωσε τον μικρό πρίγκηπα. [...]…και πήρε το θάρρος να ζητήσει μια χάρη από τον βασιλιά.
- Θα ήθελα να δω ένα ηλιοβασίλεμα… Κάντε μου τη χάρη… Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει…
- Ε, μα και συ ζητάς κάτι πράγματα… παράλογα! τον αποπήρε η Δήμητρα.

[...]
- Ακριβώς. Πρέπει να απαιτείς από τον καθένα, αυτό που ο καθένας μπορεί να δώσει, συνέχισε ο βασιλιάς. Η εξουσία βασίζεται πρίν από όλα στη λογική. Αν διατάξεις το λαό σου να πέσει στη θάλασσα, θα επαναστατήσει.
- Ε, βέβαια! Χαζοί είναι να πάνε να πνιγούνε; συμφώνησε η Δήμητρα.
- Μπορώ να απαιτώ να με υπακούνε, γιατί οι διαταγές μου είναι λογικές…
- Σωστά! ξανασυμφώνησε η Δήμητρα.
- Και το ηλιοβασίλεμά μου λοιπόν; του θύμισε ο μικρός πρίγκηπας, που, όταν έκανε μια ερώτηση δεν την ξεχνούσε ποτέ.
- εεεε… αφού σου λένε να ζητάς πράγματα που μπορούν να πραγματοποιηθούν! αγανάκτησε η Δήμητρα.
- Το ηλιοβασίλεμά σου θα τό’χεις. Θα το απαιτήσω. Ωστόσο θα περιμένω, σύμφωνα με τη σοφία της διακυβέρνησής μου, να είναι ευνοϊκές οι συνθήκες.
- Πώς-πώς;; εξεπλάγην η Δήμητρα.
- Πότε θα γίνει αυτό; ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.
- Μα… δεν γίνεται, επέμεινε η Δήμητρα.
- Χμ, χμ απάντησε ο βασιλιάς. Θα γίνει… γύρω… απόψε το βράδυ γύρω στις οκτώ παρά είκοσι. Και θα δείς πόσο με υπακούνε.
- Πφφφ… ξέσπασε η Δήμητρα μην αντέχοντας άλλο. Ψέματα! …δεν βασιλεύει επειδή το λες εσύ… βασιλεύει κάθε βράδυ από μόνος του! Και ανατέλλει κάθε πρωί… γιατί έτσι είναι η φύση!

Συνεχίστε την ανάγνωση και δείτε περισσότερες συναρπαστικές αντιδράσεις της Δήμητρας στο blog Μαμ – ά!!

Τ’ αγόρια μας

18/11/2011
By

Η Λίτσα, που έχει δημιουργήσει το blog Home is where your story begins, είναι ανθρωπολόγος, σύζυγος και μαμά δύο αγοριών 3,5 ετών και 7,5 μηνών. Λατρεύει τα γλυκά, τις κατασκεύες και τη ζεστασιά του σπιτιού! Στο σημερινό της post καταγράφει σκέψεις που έχουμε όλοι εμείς οι γονείς καθημερινά: Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος και πόσο θα ήθελε να μπορούσε να τον σταματήσει για ν’ απολαύσει με την ησυχία της τις στιγμές. Αν και αυτό δε γίνεται φυσικά, το καταφέρνει κατά κάποιον τρόπο μέσα από το blog της: καταγράφοντας τη ζωή με τα αγόρια της, αποτυπώνει για πάντα αυτές τις στιγμές και τις μοιράζεται μαζί μας…

Τ’ αγόρια μας μεγαλώνουν!

Τους βλέπω καθημερινά και είναι φορές που δεν το συνειδητοποιώ, αλλά εστιάζοντας στις λεπτομέρειες είναι ολοφάνερο.
Δεν κατάλαβα πότε το τριανταφυλλένιο έγινε 7 μηνών και ο Φαίδωνας 3,5 χρονών.
Ο οποίος μιλάει πλέον πεντακάθαρα, τραγουδάει δυνατά και μας βάζει και στη θέση μας!!

Μου λέγανε για τη συγκίνηση που νιώθεις όταν ακούς το παιδί σου να λέει για πρώτη φορά το ποίημά του και έμοιαζε υπερβολικό. Κι όταν ανέβηκε εκεί πάνω, πήρε το μικρόφωνο και φώναξε δυνατά “Και όταν μεγαλώσω και πάω στο στρατό, τέτοιο ένα τουφέκι, θα έχω αληθινό”, χωρίς να κομπιάσει ούτε μια στιγμή… ναι, τότε κατάλαβα. Το πρώτο του ποίημα αποτυπώθηκε στη μνήμη μου για πάντα!

Τις προάλλες, επίσης για πρώτη φορά, ζωγράφισε κάτι άλλο, πέρα από γραμμές και τελείες, κάτι που έμοιαζε με αεροπλάνο! Χαρούμενος φώναζε και διασκέδαζε με το κατόρθωμά του! Δεν ξέρω αν άργησε ή αν το κατάφερε στην ώρα του, ξέρω μόνο ότι είναι η πρώτη του ουσιαστική ζωγραφιά και βρήκε τη θέση της στο ψυγείο.

Το δε μικρό μας, εδώ και έναν μήνα, έχει φέρει βόλτα όλο το σπίτι μπουσουλώντας. Εδώ και τέσσερις μέρες μάλιστα άρχισε να σηκώνεται κιόλας.
Προχθές ήμουν στην κουζίνα και γύρισα την πλάτη μου για λιγότερο από λεπτό, μόλις ξαναγύρισα αντίκρισα αυτό: (φωτογραφία)

Πότε πρόλαβε, σκέφτηκα, κι έφτασε ως εκεί;

Η συνέχεια του post στο blog Home is where your story begins 

Σου αρέσει η Αφρική;

16/11/2011
By

Η Φραγκίσκα λείπει από την Ελλάδα 10 χρόνια και αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα σε μία μη κυβερνητική οργάνωση. Στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη του κόσμου μοιράζεται εμπειρίες από τη ζωή της στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί σε δύο μεγάλα ειδησεογραφικά site. Έχει έναν γιο 2,5 ετών τον οποίον παίρνει μαζί της παντού, ο οποίος όχι απλά δεν γκρινιάζει και δεν αρρωσταίνει ακολουθώντας τη μαμά του στα ταξίδια της, αλλά έχει γίνει ένα ανεξάρτητο παιδί, γεμάτο περιέργεια και πρόθυμο να δει και να δοκιμάσει τα πάντα. Στο σημερινό της post η Φραγκίσκα περιγράφει συνταρακτικές εικόνες από τη ζωή στην Αφρική και τελικά απαντάει στο ερώτημα του τίτλου: “Σου αρέσει η Αφρική;” 

 

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να κάνω κάποιες επισκέψεις αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Καμπάλα, σε κάποιες κλινικές και σχολεία. Η κίνηση όπως πάντα χαοτική, οι καταρρακτώδεις βροχές των τελευταίων ημερών είχαν καταστρέψει τον δρόμο σε αρκετά σημεία και είχαν δημιουργήσει τεράστια χαντάκια λάσπης. Αναγκαστήκαμε να κόψουμε δρόμο μέσα από τις πιο άθλιες παραγκουπόλεις της πρωτεύουσας και το αυτοκίνητο μετά βίας ξεκολλούσε από τα λύματα των αποχετεύσεων που δημιουργούσαν θολά ρυάκια στη μέση του δρόμου. Ο οδηγός ακροβατούσε ανάμεσα σε παιδιά και λιμνούλες λάσπης και οι υπόλοιποι επιβάτες ιδρώναμε από τη ζέστη με κλειστά παράθυρα για να αποφύγουμε τα βρώμικα νερά και τις μυρωδιές που τα συνόδευαν. Ήμασταν ένα ευχάριστο θέαμα για τον κόσμο που μας κοιτούσε περίεργα και περίμενε να δει αν το αυτοκίνητο των muzungu θα κολλήσει τελικά στη βρωμερή λάσπη ή θα καταφέρει να προχωρήσει.

Τελικά ξεκολήσαμε και βγήκαμε στον επαρχιακό δρόμο με κατεύθυνση τις κεντρικές επαρχίες. Διασχίσαμε τεράστιες πράσινες εκτάσεις από μπανανιές με πυκνά φύλλα ανάμεσα στα οποία κρύβονταν ταπεινές χωμάτινες καλύβες με ψάθινες στέγες. Περάσαμε μικρές αγορές όπου γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους πουλούσαν περίεργα jackfruits, κατακίτρινα μάνγκο, τεράστια σκούρα αβοκάντο ή έψηναν καλαμπόκια περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές.

Είδαμε αρκετές τέτοιες αγορές ώσπου να φτάσουμε σε μια πόλη. Σταματήσαμε θέλοντας να αγοράσουμε νερά και κάποια τρόφιμα και μπισκότα για τα περίπου 250 παιδιά του πρώτου σχολείου. Ως η μοναδική λευκή σε αυτήν την πόλη στη μέση του πουθενά, ήμουν σίγουρα ένα αξιοπερίεργο θέαμα, κυρίως για τα παιδιά που με χαιρετούσαν και έτρεχαν να κρυφτούν με δυνατά γέλια. Θα ήταν ίσως μια ενδιαφέρουσα “εξωτική” εμπειρία όλο αυτό, όμως η απόλυτη φτώχεια της πόλης δεν αφήνει περιθώρια για “ρομαντισμούς”. Ο δρόμος ήταν απλά μια μάζα λάσπης πάνω στην οποία μικρά παιδιά ξυπόλυτα και με σκισμένα ρούχα κάθονταν ή κυνηγούσαν το ένα το άλλο, μότο ταξί κινούνταν με κίνδυνο να βρεθούν σε κάποιο από τα χαντάκια και τα αυτοκίνητα προσπαθούσαν να διασχίσουν τη λάσπη. Από κάποια τσίγκινα παραπήγματα μια γυναίκα με εμφανή διανοητική καθυστέρηση βγήκε σέρνοντας το ένα της πόδι στην λάσπη. Πίσω της ένα στρουμπουλό μωρό, όχι πάνω από 2 χρονών, την τραβούσε από το φουστάνι κλαίγοντας. Το μωρό έκλαιγε και ζητούσε κάτι επίμονα και μόνο όταν η γυναίκα έκατσε σε μια πέτρα και το θήλασε, ηρέμησε και κούρνιασε ευτυχισμένο στην αγκαλιά της. Παραδίπλα γυναίκες μετέφεραν νερό σε βρώμικες πλαστικές κανίστρες, παιδιά έτρεχαν στις λάσπες, άντρες κάθονταν άπραγοι μπροστά απο σωρούς με λαμαρίνες. Αγοράσαμε τα τρόφιμα και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Καθώς απομακρυνόμαστε η πόλη έμοιαζε να χάνεται στην λάσπη και οι πράσινες μπανανιές αντικαθιστούσαν τις τσίγκινες καλύβες. Βγήκαμε από τον επαρχιακό δρόμο και μπήκαμε στις τοπικές οδούς. Η έννοια της λέξης “δρόμος” αποκτούσε πλέον άλλη σημασία. Ήταν απλά ένα τεράστιο χαντάκι απο πέτρες λασπόνερα και υπολείμματα βλάστησης που διέκοπτε το τοπίο με τις μπανανιές, τις μικρές βρόχινες λιμνούλες, τα κοπάδια με τις αγελάδες και τις πλίθινες καλύβες. Ενίοτε παιδιά σε χαιρετούσαν και άντρες με αξίνες σε κοιτούσαν με περιέργεια καθώς έσκαβαν τα χωράφια τους.
Η Αφρική λοιπόν με όλα της τα πρόσωπα…

 

…η συνέχεια και η αφοπλιστική απάντηση της Φραγκίσκας για το αν της αρέσει η Αφρική η όχι, στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη. 

Αν και είμαστε σίγουροι ότι σε όποιον αρέσει το ποστ της Φραγκίσκας δεν θα σταματήσει σε μία μόνο ανάρτηση… Θα διαβάσει για τον Φράνσις και την Ελένη, τον Πάτρικ, αμέτρητες ιστορίες, σαν ενοχλητικά πετραδάκια στους αναπαυτικούς καναπέδες μας, σαν δυσάρεστες σφήνες στα διασκεδαστικά προγράμματα της τηλεόρασης…

Σαν επίλογο θέλουμε να βάλουμε το παρακάτω απόσπασμα από τους έξι μήνες:

 

“Σκέφτομαι πως αν ήθελα να χωρέσω όλα όσα μου έχει μάθει η Αφρική σε μια μόνο λέξη, τότε αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά μόνο μία: ταπεινότητα.

Ταπεινότητα μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο συχνά εξευτελίζεται και ξοδεύεται άσκοπα. Γιατί η υποκρισία και το θράσσος σήμερα περισσεύουν και η απελπισία γίνεται οργή που τυφλώνει και κρύβει την ουσία.

Στις δύσκολες λοιπόν αυτές στιγμές ας καταλάβουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Ας βγούμε λίγο απο τον μικρόκοσμο της ύπαρξης μας και ας συνειδητοποιήσουμε πως μια κοινή μοίρα μας ενώνει.

Και ας αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο, πλέον δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές….”

Μην σταματάτε να διαβάζετε τα κείμενα της Φραγκίσκας… ακόμη και όταν δεν θα σας το θυμίζουμε εμείς… να θυμάστε εσείς …

Με τα γαλλικά του, το πιάνο του και τα iphone apps του!

15/11/2011
By

Ένας 12χρονος από την Αμερική παραδίνει μαθήματα επιτυχίας μέσα από μία ομιλία του στο σε ένα Tedx event στο Manhattan των ΗΠΑ.
Σε αυτή την ηλικία έχει ήδη κατορθώσει και εχει δημιουργήσει 5 εφαρμογές iphone με πιο επιτυχημένη αυτή που … χτυπάς τον Justin Bieber να έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία μεταξύ των συμμαθητών του (φαντάζεσετε τι αντίστοιχη επιτυχία θα είχε για τα αγοράκια στην Ελλάδα μια παρόμοια εφαρμογή για την Patty!)

Θα μπορούσε η είδηση αν προβαλλόταν από τα κανάλια να έδινε έμφαση στην ιδιοφυία του μαθητή, στο ταλέντο του και σε όλα τα παρόμοια κλισέ με τα οποία μας τρέφουν.

Αλλά ο ίδιος ο μαθητής δεν μιλάει για το ταλέντο του, ούτε τονίζει κάποια ιδιαίτερη αρετή του. Στον ίδιο χρόνο που άλλα παιδιά στην ηλικία του κάνουν εξωσχολικά μαθήματα, όπως βιολί ή ποδόσφαιρο, αυτός έπεισε τους γονείς του να του κάνουν μαθήματα προγραμματισμού.
Ο προγραμματισμός υπολογιστών ή εφαρμογών δεν θέλει κάποια ιδιαίτερη ευφυία ή ταλέντο. Θέλει μελέτη, εξάσκηση και σίγουρα ένας δάσκαλος θα φέρει πιο σύντομα και καλύτερα αποτελέσματα! Όπως ακριβώς γίνεται και με ένα μουσικό όργανο, με ένα άθλημα στο οποίο θέλουμε το παιδί να φέρει καλύτερα αποτελέσματα, με μία ξένη γλώσσα.

Και αν τελικά τον προηγούμενο αιώνα αποτελούσαν απαραίτητα εφόδια τα γαλλικά, το πιάνο ή ένα άθλημα, μήπως σήμερα πρέπει να προστεθούν και πιο σύγχρονες επιλογές, όπως ο προγραμματισμός υπολογιστών ή κινητών, η σωστή χρήση των μέσων κοινωνικής διαδικτύωσης, ή ακόμη και μαθήματα επιχειρηματικότητας με σεβασμό πάντα στο περιβάλλον και στον άνθρωπο; Read more »