Σου αρέσει η Αφρική;

Η Φραγκίσκα λείπει από την Ελλάδα 10 χρόνια και αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα σε μία μη κυβερνητική οργάνωση. Στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη του κόσμου μοιράζεται εμπειρίες από τη ζωή της στο εξωτερικό, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί σε δύο μεγάλα ειδησεογραφικά site. Έχει έναν γιο 2,5 ετών τον οποίον παίρνει μαζί της παντού, ο οποίος όχι απλά δεν γκρινιάζει και δεν αρρωσταίνει ακολουθώντας τη μαμά του στα ταξίδια της, αλλά έχει γίνει ένα ανεξάρτητο παιδί, γεμάτο περιέργεια και πρόθυμο να δει και να δοκιμάσει τα πάντα. Στο σημερινό της post η Φραγκίσκα περιγράφει συνταρακτικές εικόνες από τη ζωή στην Αφρική και τελικά απαντάει στο ερώτημα του τίτλου: “Σου αρέσει η Αφρική;” 

 

Πριν λίγες μέρες χρειάστηκε να κάνω κάποιες επισκέψεις αρκετά χιλιόμετρα έξω από την Καμπάλα, σε κάποιες κλινικές και σχολεία. Η κίνηση όπως πάντα χαοτική, οι καταρρακτώδεις βροχές των τελευταίων ημερών είχαν καταστρέψει τον δρόμο σε αρκετά σημεία και είχαν δημιουργήσει τεράστια χαντάκια λάσπης. Αναγκαστήκαμε να κόψουμε δρόμο μέσα από τις πιο άθλιες παραγκουπόλεις της πρωτεύουσας και το αυτοκίνητο μετά βίας ξεκολλούσε από τα λύματα των αποχετεύσεων που δημιουργούσαν θολά ρυάκια στη μέση του δρόμου. Ο οδηγός ακροβατούσε ανάμεσα σε παιδιά και λιμνούλες λάσπης και οι υπόλοιποι επιβάτες ιδρώναμε από τη ζέστη με κλειστά παράθυρα για να αποφύγουμε τα βρώμικα νερά και τις μυρωδιές που τα συνόδευαν. Ήμασταν ένα ευχάριστο θέαμα για τον κόσμο που μας κοιτούσε περίεργα και περίμενε να δει αν το αυτοκίνητο των muzungu θα κολλήσει τελικά στη βρωμερή λάσπη ή θα καταφέρει να προχωρήσει.

Τελικά ξεκολήσαμε και βγήκαμε στον επαρχιακό δρόμο με κατεύθυνση τις κεντρικές επαρχίες. Διασχίσαμε τεράστιες πράσινες εκτάσεις από μπανανιές με πυκνά φύλλα ανάμεσα στα οποία κρύβονταν ταπεινές χωμάτινες καλύβες με ψάθινες στέγες. Περάσαμε μικρές αγορές όπου γυναίκες μαζί με τα παιδιά τους πουλούσαν περίεργα jackfruits, κατακίτρινα μάνγκο, τεράστια σκούρα αβοκάντο ή έψηναν καλαμπόκια περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές.

Είδαμε αρκετές τέτοιες αγορές ώσπου να φτάσουμε σε μια πόλη. Σταματήσαμε θέλοντας να αγοράσουμε νερά και κάποια τρόφιμα και μπισκότα για τα περίπου 250 παιδιά του πρώτου σχολείου. Ως η μοναδική λευκή σε αυτήν την πόλη στη μέση του πουθενά, ήμουν σίγουρα ένα αξιοπερίεργο θέαμα, κυρίως για τα παιδιά που με χαιρετούσαν και έτρεχαν να κρυφτούν με δυνατά γέλια. Θα ήταν ίσως μια ενδιαφέρουσα “εξωτική” εμπειρία όλο αυτό, όμως η απόλυτη φτώχεια της πόλης δεν αφήνει περιθώρια για “ρομαντισμούς”. Ο δρόμος ήταν απλά μια μάζα λάσπης πάνω στην οποία μικρά παιδιά ξυπόλυτα και με σκισμένα ρούχα κάθονταν ή κυνηγούσαν το ένα το άλλο, μότο ταξί κινούνταν με κίνδυνο να βρεθούν σε κάποιο από τα χαντάκια και τα αυτοκίνητα προσπαθούσαν να διασχίσουν τη λάσπη. Από κάποια τσίγκινα παραπήγματα μια γυναίκα με εμφανή διανοητική καθυστέρηση βγήκε σέρνοντας το ένα της πόδι στην λάσπη. Πίσω της ένα στρουμπουλό μωρό, όχι πάνω από 2 χρονών, την τραβούσε από το φουστάνι κλαίγοντας. Το μωρό έκλαιγε και ζητούσε κάτι επίμονα και μόνο όταν η γυναίκα έκατσε σε μια πέτρα και το θήλασε, ηρέμησε και κούρνιασε ευτυχισμένο στην αγκαλιά της. Παραδίπλα γυναίκες μετέφεραν νερό σε βρώμικες πλαστικές κανίστρες, παιδιά έτρεχαν στις λάσπες, άντρες κάθονταν άπραγοι μπροστά απο σωρούς με λαμαρίνες. Αγοράσαμε τα τρόφιμα και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.

Καθώς απομακρυνόμαστε η πόλη έμοιαζε να χάνεται στην λάσπη και οι πράσινες μπανανιές αντικαθιστούσαν τις τσίγκινες καλύβες. Βγήκαμε από τον επαρχιακό δρόμο και μπήκαμε στις τοπικές οδούς. Η έννοια της λέξης “δρόμος” αποκτούσε πλέον άλλη σημασία. Ήταν απλά ένα τεράστιο χαντάκι απο πέτρες λασπόνερα και υπολείμματα βλάστησης που διέκοπτε το τοπίο με τις μπανανιές, τις μικρές βρόχινες λιμνούλες, τα κοπάδια με τις αγελάδες και τις πλίθινες καλύβες. Ενίοτε παιδιά σε χαιρετούσαν και άντρες με αξίνες σε κοιτούσαν με περιέργεια καθώς έσκαβαν τα χωράφια τους.
Η Αφρική λοιπόν με όλα της τα πρόσωπα…

 

…η συνέχεια και η αφοπλιστική απάντηση της Φραγκίσκας για το αν της αρέσει η Αφρική η όχι, στο blog της Ταξιδεύοντας: η άλλη όψη

Αν και είμαστε σίγουροι ότι σε όποιον αρέσει το ποστ της Φραγκίσκας δεν θα σταματήσει σε μία μόνο ανάρτηση… Θα διαβάσει για τον Φράνσις και την Ελένη, τον Πάτρικ, αμέτρητες ιστορίες, σαν ενοχλητικά πετραδάκια στους αναπαυτικούς καναπέδες μας, σαν δυσάρεστες σφήνες στα διασκεδαστικά προγράμματα της τηλεόρασης…

Σαν επίλογο θέλουμε να βάλουμε το παρακάτω απόσπασμα από τους έξι μήνες:

 

“Σκέφτομαι πως αν ήθελα να χωρέσω όλα όσα μου έχει μάθει η Αφρική σε μια μόνο λέξη, τότε αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη παρά μόνο μία: ταπεινότητα.

Ταπεινότητα μπροστά στο μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης που τόσο συχνά εξευτελίζεται και ξοδεύεται άσκοπα. Γιατί η υποκρισία και το θράσσος σήμερα περισσεύουν και η απελπισία γίνεται οργή που τυφλώνει και κρύβει την ουσία.

Στις δύσκολες λοιπόν αυτές στιγμές ας καταλάβουμε πως δεν είμαστε μόνοι. Ας βγούμε λίγο απο τον μικρόκοσμο της ύπαρξης μας και ας συνειδητοποιήσουμε πως μια κοινή μοίρα μας ενώνει.

Και ας αγωνιστούμε για έναν καλύτερο κόσμο, πλέον δεν υπάρχει χρόνος για αναβολές….”

Μην σταματάτε να διαβάζετε τα κείμενα της Φραγκίσκας… ακόμη και όταν δεν θα σας το θυμίζουμε εμείς… να θυμάστε εσείς …

3 comments for “Σου αρέσει η Αφρική;

  1. 16/11/2011 at 1:59 μμ

    Ευχαριστω πολυ για τα καλα σας λογια και την παρουσιαση…Ειλικρινα…

    • 16/11/2011 at 2:07 μμ

      Η χαρά που σε φιλοξενούμε είναι όλη δική μας!
      Ευχαριστούμε που μας αφήνεις να δούμε τον κόσμο μέσα από τη δική σου ματιά…

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *