Το Αμερικάνικο Όνειρο…

Όταν είμαστε θεατές της ζωής των άλλων από απόσταση, είτε πρόκειται για δημόσια πρόσωπα, είτε για φίλους, είτε για τους αγαπημένους μας bloggers, πολλές φορές βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα. Η Κατερίνα και ο Πανταζής, που μέσα από το blog τους μοιράζονται απλόχερα στιγμές της καθημερινής τους ζωής, και πολλές φορές έχουν ακούσει ότι η ζωή τους θυμίζει “το αμερικάνικο όνειρο” μας βοηθούν να δούμε τα πράγματα μέσα από την πραγματική τους διάσταση.

 

Τα πουλάκια του Χειμώνα... via KaPa

Μας έχουν πει, πως πολλές φορές οι αναρτήσεις μας μοιάζουν με ταινία Αμερικάνικη. Χαριτωμένα παιδάκια, χαρούμενοι άνθρωποι, ωραίες εικόνες, κήποι, λουλούδια…Ανθρώπινη θαλπωρή και ηρεμία όπου όλοι σκέφτονται όλους και όλοι αγαπούν όλους και τα γνωστά…Σαν να ζούμε στην ευτυχισμένη Αμερικάνικη countryside όπου οι άνθρωποι ψήνουν κερασόπιτες, “κάνουν” αγκαλιές ο ένας στον άλλο, δεν ξεχνούν ποτέ να πουν “σ’ αγαπώ” και τα παιδιά κυλιούνται με τα σκυλιά τους στα γρασίδια…

Λοιπόν ήρθε η ώρα της κατάρρευσης του Αμερικάνικου ονείρου….Δεν είναι τυχαία η μέρα που επιλέχθηκε καθότι ταιριάζει απόλυτα και με την πραγματικότητα της χώρας μας τις τελευταίες ημέρες….Κατάρρευση!!

Στην καθημερινότητα μας τίποτε δεν είναι απλό ή εύκολο. Δεν ζούμε την Αμερικάνικη εκδοχή αλλά την Ελληνική. Δεν ξέρω να κάνω καλές κερασόπιτες και τα σκυλιά μας είναι παλιοχαρακτήρες και δεν παίζουν με τα παιδιά…χα!
Υπάρχουν δε κάποιες ημέρες σαν αυτές τις τελευταίες δηλαδή που λες να φύγουν και να μην ξανάρθουν…
Μέρες που εκτός από την καθημερινή τρέλα, δουλειά, δουλειά, δουλειά, άνθρωποι με ανάγκες και προβλήματα που πρέπει άμεσα να βρουν λύση, και μετά επιστροφή και ένα σπίτι γεμάτο ανάγκες και εκεί άλλοι άνθρωποι των οποίων οι ανάγκες πρέπει να καλυφθούν. Ο χρόνος ελάχιστος και οι λέξεις μεταξύ μας λιγοστές και ανούσιες.

Αυτό μέχρι πριν ένα χρόνο ήταν η ζόρικη πραγματικότητα μας…Τώρα προστέθηκε σε αυτό και κάτι άλλο. Ο φόβος, η ανασφάλεια, ο θυμός, η απογοήτευση και το πιο δύσκολο ίσως, η αρπαγή των ονείρων…της ελπίδας μας. Τα σχέδια του αύριο, ο οικογενειακός προγραμματισμός μας που κατέρρευσε κι αυτός μαζί με τη χώρα…
Οπότε όχι, το Αμερικάνικο όνειρο δεν υπάρχει εδώ.

Αντίθετα, υπάρχουν ημέρες που είμαστε σαν παλαβοί για να προλάβουμε ανοιχτή την πόρτα του σχολείου και μετά να οδηγήσουμε ως το κέντρο κάποιες φορές μέσα σε αγχωτικό μποτιλιάρισμα και να βρεθεί και παρκινγκ …Τρέλα

Όταν γυρίζω σπίτι για να προλάβω ανασκουμπώνομαι και λέω στον εαυτό μου ” μισούς χρόνους” …κάποιοι συνάδελφοι θα γελούν γιατί αυτή είναι μια έκφραση της δουλειάς…Σημαίνει κάνω όλα όσα έχω στην ευθύνη μου στο μισό χρόνο από ότι συνήθως…Το καταφέρνει κανείς αυτό μόνο με ένα τρόπο…τρέχοντας! Ω ναι!! Τρέχω.
Έχω ένα καθαρό πλάνο στο μυαλό μου και τρέχω, ανεβοκατεβαίνω σκάλες, βάζω πλυντήρια, μαγειρεύω τρέχοντας. Κανένα δευτερόλεπτο δεν πάει χαμένο.

Όχι μόνο εγώ δηλαδή, μοιράζουμε τις δουλειές και τρέχουμε και οι δύο….
Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εξοικονομήσουμε λίγο χρόνο ηρεμίας με τα παιδιά στο τέλος κάθε ημέρας και για εμάς μόλις οι μικροί άνθρωποι πάνε για ύπνο. Για να μπορέσουμε να ασχοληθούμε με όλα αυτά που αγαπάμε, τα λουλούδια, τα σκυλιά, τις κατασκευές, το διάβασμα…
Στις αναρτήσεις φαίνεται σαν όλη την ημέρα να κάνουμε το κέφι μας…Αστείο, τρέχουμε όλη την ημέρα για να προλάβουμε στο τέλος αυτής να κάνουμε κάτι από το κέφι μας…τις τελευταίες ημέρες δε, χάθηκε και το κέφι!

Τις στιγμές αυτές που όλοι τρέχουμε για τις υποχρεώσεις μας, δεν είναι κανείς χαρούμενος ή χαριτωμένος.
Τα παιδιά έχουν τις ανάγκες τους, τα σχολεία, το διάβασμα, τις δραστηριότητες, το σπίτι έχει τις ανάγκες του, ακόμη και τα σκυλιά έχουν τις ανάγκες τους κι αν δεν τα βγάλεις βόλτα παρεκτρέπονται κι αρχίζουν τις καταστροφές…
Οι εντάσεις ανεβαίνουν, τα νεύρα χτυπούν κόκκινο και νιώθεις θυμωμένος, κουρασμένος, μόνος, αδικημένος….όλα αυτά τα ωραία…

Ζούμε στο ωραίο μας σπίτι με το ωραίο περιτύλιγμα και το φθινοπωρινό Decor…χα και κάποια στιγμή το μόνο που έχει σημασία είναι αυτό….αυτό που φαίνεται! Όμως όταν κλείνει η πόρτα στις πολύ δικές μας προσωπικές στιγμές τα πράγματα διαφέρουν. Ένα καλό παράδειγμα είναι αυτής της βραδιάς με τα κυδώνια.

Ο Πανταζής μου έφερε από την κυδωνιά μας όλα αυτά τα υπέροχα κυδώνια, για να κάνω ότι τραβάει η όρεξη μου. Ήταν 9 κιλά!!
Μεγάλα και μοσχομυριστά. Αποφάσισα να κάνω από όλα και γλυκό κυδώνι που μας αρέσει πολύ και κυδωνόπαστο που αρέσει στον παππού Άγγελο και λίγη μαρμελάδα για το πρωινό…Μια χαρά!! Όμως όταν άρχισα να τα καθαρίζω, ήρθε η απογοήτευση….Σάπια. Σκουλικιασμένα!!

Όλη η ωραία εικόνα κατέρρευσε σε μια στιγμή…

…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog KaPa. Me without you… tea without a biscuit! για να διαβάσετε και το τέλος της ιστορίας με τα κυδώνια – που φυσικά συσχετίζεται απόλυτα με το θέμα του post. Θα έχει άραγε “happy end”?  

Εμείς πάντως κάθε φορά που διαβάζουμε τις αναρτήσεις των KaPa παίρνουμε γερές δόσεις θετικής ενέργειας, πέρα από δεκάδες μικρά tips για να κάνουμε την ζωή μας ομορφότερη ως αντίσταση στις καθημερινές δύσκολες στιγμές!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *