Archive for Δεκεμβρίου, 2011

Δωμάτιο για πέντε

22/12/2011
By

Η Φραγκίσκα που ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα κι έγραψε το Σου αρέσει η Αφρική που φιλοξενήσαμε πρόσφατα, δημοσίευσε τη Δευτέρα στη σελίδα μας στο Facebook την παρακάτω φωτογραφία:

 

Δωμάτιο για πέντε παιδιά στην Ουγκάντα

 

Και έγραψε: “Με αφορμή το θέμα σας που κοιμούνται τα παιδιά προσθέτω μια φωτογραφία που τράβηξα στο χωριό Beweda στην Ουγκάντα..Στο δωμάτιο αυτο κοιμούνται 3 παιδιά στο κρεββάτι της φωτογραφίας και άλλα 2 στο πατωμα. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας όπου δέκα παιδιά μεγαλώνουν με τους παππούδες τους διότι οι γονείς τους εχουν πεθάνει.”

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ αυτή την ανάρτηση και να σκεφτούμε τι έχουμε κάνει λάθος ως ανθρωπότητα και ακόμη βλέπουμε τέτοιες εικόνες δίπλα ακριβώς στα απίστευτα επιτευγματά μας όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες που μας άφησε η χρονιά που πέρασε …

Η ζωή στην Αφρική, σε χώρες όπως η Ουγκάντα δυστυχώς δεν βελτιώνεται. Σταματάνε κατά καιρούς οι πόλεμοι και τα μαζικά εγκλήματα αλλά κάποιοι άνθρωποι παρόλα τα ανεξίτηλα πλήγματα που έχουν δεχθεί δεν σταματάνε να ελπίζουν, να οραματίζονται και να πραγματοποιούν τα όνειρά τους… Την ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου μας διηγείται η Φραγκίσκα, την ιστορία του Ben:

“Καλημέρα, με λένε Μπεν” έτσι ξαφνικά, με μια απλή φράση και ένα πλατύ χαμόγελο, μπήκε στη ζωή μας ο Benjamin. Ήταν στις αρχές όταν είχα πρωτοέρθει στην Ουγκάντα και ψάχναμε έναν οδηγό που να γνωρίζει καλά τους δρόμους της πόλης αλλά κυρίως τους ανθρώπους της. Ένα δειλό χτύπημα στην πόρτα, και ένας ψηλός νεαρός με φωτεινό βλέμμα και παιδικό χαμόγελο μπήκε στο γραφείο. Αγαπήσαμε τον Μπεν απο την πρώτη στιγμή..ακούραστος, χωρίς ποτέ να παραπονιέται και να δυσανασχετεί, μας γνώρισε την πραγματική Ουγκάντα και τους ανθρώπους της. Αυτούς που τα κανάλια και οι εφημερίδες δεν θα σας δείξουν ποτέ και που καμία ανθρωπιστική οργάνωση δεν θα χρησιμοποιήσει ως succes story τα Χριστούγεννα…

Η ιστορία του Μπεν είναι η ιστορία της Ουγκάντα και παράλληλα είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που κέρδισε όλες τις πιθανότητες και ενώ τα πάντα ήταν εναντίον του βγήκε νικητής.
Ο Μπεν γεννήθηκε λίγο πριν την πτώση του Idi Amin Dada, του παράλογου δικτάτορα που καθώς βυθιζόταν στην τρέλα, παρέσερνε μαζί του έναν ολόκληρο λαό. Ήταν η εποχή που οι μεθυσμένοι στρατιώτες του Amin έκαναν επιδρομές στα χωριά, πυροβολούσαν και σκότωναν όποιον συναντούσαν, ακρωτηρίαζαν και βίαζαν γυναίκες και παιδιά και έσφαζαν τα ζώα στα μεγάλα εθνικά πάρκα για να πουλήσουν χαυλιόδοντες και δέρματα στην Δύση. Η οικογένεια του Μπεν ζούσε στη Βόρεια Ουγκάντα και ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός. Για ένα μικρό παιδί, οι πρώτες εικόνες του κόσμου του δεν ήταν παρά πτώματα, μεθυσμένοι στρατιώτες που έμπαιναν στις καλύβες και έσερναν έξω τις γυναίκες και τα παιδιά, που πυροβολούσαν ηλικιωμένους και έκαιγαν τις σοδειές. Πρώτα ήταν οι στρατιώτες του Αμιν, μετά οι Τανζανοί, έπειτα ο εθνικός στρατός των Ομπότε και Οκέλλο και τέλος οι αντάρτες του NRM…Και όταν όλοι πίστεψαν πως ο εφιάλτης τελείωσε ένας μυστηριώδης στρατός που ακούει στο όνομα Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου εμφανίζεται και ένας νέος κύκλος αίματος και τρόμου ξεκινάει στο Βορρά…
Ο Μπεν δεν θυμάται καθαρά τον πατέρα του. Ένα απόγευμα δεν γύρισε σπίτι και όλοι κατάλαβαν πως δεν θα τον ξαναβλεπαν ποτέ. Αντάρτες, στρατιώτες, κανείς δεν έμαθε τι έγινε. Ο Μπεν όμως κατάλαβε πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο. Σύντομα φόρτωσαν τα λιγοστά τους ρούχα και δύο κατσαρόλες σε ένα παλιό λεωφορείο και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα του στο πατρικό χωριό.  Ήταν η εποχή που ο Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου έσπερνε τον τρόμο στην Βόρεια Ουγκάντα. Καθημερινά οι αντάρτες του Κόνυ έστηναν ενέδρα στα χωριά..σκότωναν, ακρωτηρίαζαν, βιοπραγούσαν και κυρίως άρπαζαν τα παιδιά..Τα αγόρια θα γίνονταν ανήλικοι στρατιώτες..Η μύηση τους ξεκινούσε τη στιγμή της αρπαγής: πρώτα θα ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου τους γονείς τους και μετά θα γίνονταν στρατιώτες και ας ήταν συχνά πιο μικρά και απο τα όπλα που έπρεπε να κουβαλήσουν..Τα κορίτσια θα γίνονταν ”νύφες”. Στα στρατόπεδα των ανταρτών τις περίμενε ένας σωρός απο πουκάμισα..Θα διάλεγαν ένα στην τύχη και ο κάτοχος του θα ήταν και ο νέος τους “σύζυγος”..Τι σημασία είχε αν ήταν μόλις 11 χρονών και ο “σύζυγος” πάνω απο 30 ή 40..η άρνηση ισοδυναμούσε με θάνατο..
Ο Μπεν κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της μητέρας του γιατί κανείς δεν ήξερε αν το επόμενο πρωί θα ξυπνούσε για να πάει σχολείο ή αν θα γινόταν ο επόμενος στρατιώτης των ανταρτών.
Όποτε μας μιλούσε για τη μητέρα του το πρόσωπο του έλαμπε.  Θυμάται πως τον προστάτευε, πως φρόντιζε πάντα να του δίνει τη μεγαλύτερη μερίδα απο το ουγκάλι, να βρίσκει πάντα εκείνες τις κόκκινες καραμέλες που τόσο του άρεσαν..Θυμάται τη γαλάζια στολή και τα καινούρια παπούτσια που με κάποιο μαγικό τρόπο που μόνο εκείνη ήξερε, είχε καταφέρει να του αγοράσει ..Και πόσο περήφανη ήταν εκείνο το πρωί όταν τον έντυσε και γεμάτη χαρά του τα έδειξε…Αυτή η μέρα ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής του..Με τα ολοκαίνουρια μαύρα παπουτσάκια στα πόδια έφυγε τρέχοντας για το σχολείο..Θα τα έδειχνε στα άλλα παιδιά και όλοι θα τον ζήλευαν, θα ήθελαν να τα δοκιμάσουν, αλλά εκείνος δεν θα τα έδινε σε κανέναν, γιατί ήταν μόνο δικά του.  Ανυπομονούσε τόσο να πάει που έφυγε χωρίς να την  χαιρετήσει, χωρίς να της πει πόσο ευτυχισμένο τον  είχε κάνει. Δεν κοίταξε καν πίσω καθώς έτρεχε και δεν την είδε που στεκόταν στην πόρτα, μέσα στο φωτεινό κίτρινο φόρεμα της και το πολύχρωμο μαντήλι της. Λίγες ώρες αργότερα, οι αντάρτες του Κόνυ επιτέθηκαν στο χωριό..Ίσως αν ήξερε πως θα την έβλεπε για τελευταία φορά, να είχε γυρίσει λίγο να την κοιτάξει…

…

το σημαντικότερο κομμάτι της ανάρτησης σας το αφήνουμε να το ανακαλύψετε στην ανάρτηση της Φραγκίσκας. Στην ιστορία του Ben κρύβεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ελπίδας, του πάθους για την ζωή, για τις μικρές χαρές της.
Είναι Χριστούγεννα, γιορτάζουμε την γέννηση ενός Ανθρώπου που μιλούσε για αγάπη, όταν γύρω του επικρατούσε το μίσος, που την στιγμή που ήταν σταυρωμένος είχε ελπίδα και πίστη στον άνθρωπο…
Και όμως ο πλανήτης μας ακόμη φιλοξενεί τέτοιους ανθρώπους που αν και ζήσανε τη καταδίωξη, το θάνατο και το μίσος δεν άδειασαν από αποθέματα αγάπης και μας γεμίζουν πίστη και ελπίδα.
Η Φραγκίσκα ανακάλυψε τον Ben από την Ουγκάντα…εμείς ανακαλύψαμε την Φραγκίσκα που εργάζεται/προσφέρει και ζει μαζί με το παιδί της σε χώρες σαν την Ουγκάντα τις περισσότερες μέρες του χρόνου…
Ας την διατηρήσουμε αυτή την πίστη και την ελπίδα και την ανάγκη για προσφορά κάθε μέρα του νέου χρόνου που έρχεται. Ας κάνουμε τα Χριστούγεννα ένα ξεκίνημα και όχι μόνο μια κλισέ γιορτή, ένα φεστιβάλ με μαζικές εκδηλώσεις φιλανθρωπίας ως ένα είδος κάθαρσης για τον κόσμο γεμάτο αντιθέσεις που ζούμε και που μπορεί να δημιουργήσαν άλλοι αλλά διατηρούμε και μεις!

Δάσκαλοι που αγαπάνε και τους αγαπάμε!

16/12/2011
By

Πριν λίγες ημέρες με αφορμή ένα άρθρο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με μεγάλη επιτυχία αλλά… ανώνυμα ξανα-γνωρίσαμε την Άννα! Η Άννα μια δασκάλα από την Κρήτη διατηρεί το ιστολόγιό της για τέταρτη χρονιά και γράφει με πολύ σταθερό ρυθμό ιστορίες από το σχολείο, σκέψεις της, επιτεύγματα των παιδιών και άλλα πολλά. 

Δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρά μερικές από τις δεκάδες της αναρτήσεις (αν όχι τις δύο παραπάνω που έχουν ήδη χιλιάδες likes από ανθρώπους που αγνοούν ποια είναι αυτή η δασκάλα) για να καταλάβετε πόσο αγαπάει η “κυρία Άννα” τα παιδιά της και πως παίρνει πίσω αυτή την αγάπη. Της ζητήσαμε να μας επιλέξει μία ανάρτηση γιατί πραγματικά ήταν πολύ δύσκολο το έργο της επιλογής ανάμεσα από τόσες ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και μας επέλεξε τρεις ακόμη χαρακτηριστικές του blog της και τις οποίες και παρουσιάζουμε ευθύς αμέσως:

…Πριν μερικές μέρες στο μάθημα της Γλώσσας ασχοληθήκαμε με την ελιά. Διαβάσαμε ποιήματα, είδαμε πίνακες ζωγραφικής, διαβάσαμε συνταγές, μύθους ,ιστορίες που είχαν σχέση με την Ελιά. Το βιβλίο μας είχε και κάποιες ασκήσεις για την προστακτική έγκλιση μέσα στα μαθήματα αυτά. Παράλληλα στα μαθηματικά κάναμε κλάσματα και δεκαδικούς. Στη Μελέτη μιλούσαμε για το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα οπότε και εκεί τα παιδιά έφεραν υλικό και μιλήσαμε για την Ελιά.

Τι καλύτερο λοιπόν για την εμπέδωση της προστακτικής, της υποτακτικής και των κλασμάτων από το να κάνουμε πράξη τα Κουλουράκια Λαδιού που διαβάσαμε στη Γλώσσα;;;
Είπα στα παιδιά πως αν είναι ήσυχα όλη την εβδομάδα θα τα φτιάξουμε στην τάξη.
Αρχισαν να χοροπηδάνε και να θυμούνται τι ωραία είχαμε περάσει πέρυσι με τα Τρουφομπαλάκια.
Φέρανε λοιπόν σιγά σιγά όλα τα υλικά και ξεκινήσαμε.
1ο στάδιο. Καθαρισμός θρανίων. Τα σαπουνίσαμε, τα σκουπίσαμε, τα περάσαμε με αντισηπτικό, τα ξαναπεράσαμε ξανά με ένα πανάκι και ήρθαν και άστραψαν
2ο στάδιο . Καθαρισμός χεριών. Αντισηπτικό. Σήκωμα μανικιού μέχρι αγκώνα. Τους έβαλα υγρό κρεμοσάπουνο και πήγαμε μαζί στις βρύσες. Τα πλύναμε καλά καλά, μέσα έξω, πάνω κάτω… και είμαστε έτοιμοι.
 Τα υλικά μας…Τα μικρά μου έφεραν σύντομα όλα όσα ζήτησα…Μπορούσα να τα φέρω και εγώ αλλά ήθελα να μάθουν να συνεργάζονται , να μοιράζονται, να είναι υπεύθυνα και να συμμετέχουν όλοι εξίσου για ένα κοινό στόχο.
3ο στάδιο . Χωρισμός σε ομάδες…Άλλος στίβει πορτοκάλια και λεμόνια, άλλος διαβάζει τη συνταγή, άλλος ετοιμάζει τα ποτήρια τη ζάχαρη , άλλος τη ρίχνει μέσα.

Για να μη γίνει χαμός γιατί ολοι θέλουν να ρίξουν μέσα στη λεκάνη κάτι , βάζαμε ένα ποτήρι- ένα παιδί, ένα κουταλάκι-ένα παιδί.
4ο Ζύμωσαν όλοι…Ο Λ Ο Ι. Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;;;;Δε νομίζω!!!
5ο στάδιο και πιο χαλαρό. Τους μοιρασα τη ζύμη και άρχισαν να πλάθουν.
Είχαμε φέρει και καλούπια για κουλούρια για να γίνουν τα κουλουράκια μας ομοιόμορφα. Είχαμε σκεφτεί πως άμα ο ένας κάνει τα κουλούρια χοντρά και μεγάλα και ο άλλος λεπτά το ένα θα καεί και το άλλο θα μείνει άψητο. Άρα έτσι θα ήμασταν πιο σίγουροι για τα κουλουράκια μας.
Χάρηκα τόσο πολύ που τα έβλεπα να φτιάχνουν τα κουλουράκια τους.
Ήταν τόσο χαρούμενα και ενθουσιασμένα. Ένα παιδάκι μου, ήρθε και μου είπε «Κυρία εμένα η μαμά ποτέ δε με αφήνει να τη βοηθάω γιατί θα της χαλάσω τα γλυκά»…


(Οι φωτογραφίες είναι της Άννας)
…. για συνεχίστε στο blog της Άννας για να δείτε την μαγική συμβουλή όταν τα παιδιά μιλάνε πολύ…. και φυσικά και την συνταγή για τα λαχταριστά κουλουράκια των παιδιών!
Μήπως δεν πειστήκατε τι ακριβώς ακόμη μπορεί να διδαχθούν τα παιδιά μας στο σχολείο;
———————-

Μπορούν επίσης τα παιδιά μας να διδαχθούν να φυτεύουν και να συντηρούν φυτά… και να μάθουν ότι…. “πως αν ο καθενας χωριστά και ολοι μαζί φροντιζε ετσι ενα λουλουδάκι, ένα δεντρακι, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος…“, όπως παίρνεται μια μικρή ιδέα από τις φωτογραφίες εδώ:
“Το κάθε παιδί αρχικά φυτεψε το δικο του λουλουδι και μετά διαλεξαν απο αυτα της μαμάς”
Δεν έγινε τέλειο;;;

“Οπως καταλαβαίνετε περάσαμε ένα τέλειο διωρο…Το διαλειμμα τα πρόσεχαν…Πέρασαν και απο ολες τις τάξεις να ενημερώσουν τα παιδιά να τα προσέχουν, να μη τα μαδάνε, να μη τα πατάνε και ευχομαι να βοηθησουν τα παιδια του σχολειου…”
———————-

Οι δάσκαλοι των παιδιών μας θέλουν όμως να νιώθουν ότι είναι δίπλα τους οι γονείς των παιδιών. Να ακούσουν τι τους διδάσκουν, πως δουλεύουν στο σχολείο, να τους ρωτήσουν, να συζητήσουν και ακόμη και σήμερα η Άννα ακόμη και αν έχουν περάσει 2 χρόνια συχνά ανατρέχει σε εκείνη την ανάρτηση και ας την στενοχώρησε τόσο εκείνη η ημέρα:

Παίρνεις ένα χαρτάκι απο δασκάλα παιδιού σου την Τετάρτη που σε καλεί στο σχολείο τη Δευτέρα.Το σημειώνει και παιδί σε τετράδιο του.

Σε ενημερώνει απο Τετάρτη η δασκάλα ώστε μέχρι Δευτέρα να έχεις κανονίσει τις δουλειές σου.

Η συνάντηση είναι απόγευμα…Ναι εκτός ωραρίου της δασκάλας που όλο κάθεται, που μόνο διακοπές έχει κτλ κτλ.

Είναι απόγευμα για να μπορείς να έρθεις πιο εύκολα.

Ειναι Δευτέρα απογευμα για να είναι τα μαγαζιά κλειστά

Είναι στις 7 ώστε να εχεις γυρισει και απο χωράφι….

Ειναι 7 και είμαι μόνη σε αίθουσα…
Είναι 7.05 και γίναμε 5…
Είναι 7.15 ξεκινάω και είμαστε 6…
Μεχρι τις 8 παρα 20 έχουν έρθει συνολο 10 γονείς…
Οι μαθητές μου είναι 25….
Ηταν η πρωτη η πιο ουσιαστική συνάντηση!

Ειναι 8 παρά 20 και λέω σε γονείς πως τέλειωσα ό,τι ήθελα να πω και μπορούν να κάνουν ερωτήσεις…

Και ακούω μια μαμά που ήρθε 8 παρά 25 “Μα εγω δεν ακουσα τι είπατε!!!”
Ε όχι δε τα είπα ξανά!!!Αν της είχε τύχει κάτι σοβαρό ας το έλεγε μετά ιδιαιτέρως…

Και οι μπαμπάδες που είναι;Φύτρωσαν τα παιδιά;;;Ενας μπαμπας ήρθε μαζί με τη γυναίκα του… (η συνέχεια εδώ)

… δεν είναι απλά ένα παράπονο… είναι στενοχώρια… και έτσι πολλές φορές στενοχωριόμαστε και μεις ως γονείς όταν πηγαίνουμε σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις ή στο σύλλογο Γονέων και δεν βρίσκουμε όλους τους γονείς επί μονίμου βάσεως . 
Πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο για να μάθουν να λειτουργούν ως σύνολο, ως ομάδα, ως κοινωνία. Το σχολείο δεν είναι ιδιαίτερο μάθημα και ειδικά το δημοτικό για να πάει το παιδί να μάθει να γράφει καλά στα διαγωνίσματα μόνο και να περάσει σε μια σχολή. Η εκπαίδευση είναι πολυδιάστατη και μία της διάσταση είμαστε εμείς οι ίδιοι οι γονείς, που δυστυχώς δεν εκπαιδευτήκαμε για να γίνουμε γονείς και ίσως θα πρέπει να κοιτάξουμε πριν γκρινιάξουμε (δικαιολογημένα αρκετές φορές) για το εκπαιδευτικό σύστημα, για δασκάλους και καθηγητές, πρώτα τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να γίνουμε καλύτεροι γονείς για τα παιδιά μας.
Να κοιτάξουμε να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε γιατί πλέον η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί να δώσουμε τα καλύτερα εφόδια στα παιδιά μας, και αυτά δεν είναι μόνο οι καλοί βαθμοί στο σχολείο!
 
Τέλος πραγματικά αξίζει να διαβάσετε και τις πολύ ρεαλιστικές και έξυπνες συμβουλές που δίνει η Άννα στην mamma El για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές και την μελέτη των παιδιών αυτό το διάστημα αλλά και τις δραστηριότητες που θα πρέπει να έχουν… Δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο!

Οι φωτογραφίες και το βίντεο της χρονιάς – στα δικά μας τα μάτια

13/12/2011
By

Δύο φωτογραφίες και ένα βίντεο που θα σας αγγίξουν… Οι φωτογραφίες παίρνουν μέρος στο διαγωνισμό του National Geographic για τη φωτογραφία της χρονιάς – τα αποτελέσματα του οποίου ανακοινώνονται αύριο – ενώ το βίντεο παρουσιάστηκε σε συνέδριο στην Αμερική και δημοσιεύτηκε στο site του TED πριν από λίγες ημέρες.

 

Μεταξύ δύο κόσμων

Μεταξύ δύο κόσμων: Μία μαμά γεννάει το γιο της. Η φωτογραφία αποτυπώνει τη μεγαλειώδη στιγμή που μία μαμά πρωτογνωρίζει το γιο της. Το μισό μωρό είναι μέσα στη μητέρα του και το μισό έρχεται στον κόσμο, οδηγούμενο από τα ίδια τα χέρια της μητέρας του. Τη φωτογραφία την τράβηξε η φίλη της μαμάς και μαία, που ήταν παρούσα.

Τοποθεσία: Summertown, Tennessee
Φωτογραφία και λεζάντα της Tara Garner [via]

 

Η πεντάμορφη και το τέρας

Η πεντάμορφη και το τέρας: Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε ένα χωριό στο Νότιο Λάος. Οι συνθήκες ζωής αυτών των ανθρώπων μας μεταφέρουν τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω. Είναι φτωχοί και δεν έχουν να δώσουν τίποτα στα παιδιά τους να παίξουν, παρά μόνο ζώα που περιφέρονται ανενόχλητα εδώ κι εκεί. Μερικές φορές κάποιο από αυτά πιάνεται και καταλήγει να κρέμεται πάνω από το παιδί για να το διασκεδάσει.

Τοποθεσία: Νήσος Don Khong, Laos
Φωτογραφία και λεζάντα της Luciana Belsito [via]

 

 

Και για το τέλος, μία απεικόνιση που δείχνει με πρωτόγνωρο τρόπο την πορεία από τη στιγμή της σύλληψης ως τη γέννηση.  Αν θέλετε να μεταβείτε κατευθείαν στο σημείο που ξεκινάει η απεικόνιση και να παρακάμψετε την εισαγωγική ομιλία, μετακινήστε τη μπάρα στο στο δεύτερο λεπτό.

Όποια κι αν είναι τα αποτελέσματα του διαγωνισμού που θα ανακοινωθούν αύριο, οι παραπάνω φωτογραφίες αλλά και το βίντεο συγκινούν, συναρπάζουν και μαγεύουν. Ας αφήσουμε τα συναισθήματα που νιώθουμε βλέποντάς τα, να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές μας και να μας παρασύρουν…

Ταξίδι στην Λαπωνία στο χωριό του Άι Βασίλη!

12/12/2011
By

Ένα ταξίδι που αποτελεί όνειρο για πολλούς είναι η επίσκεψη στο χωριό του Άι Βασίλη! Στο blog Ανθομέλι των νέων αλλά πολύ δυναμικών bloggers kathy και callie διαβάζουμε λεπτομερείς προσωπικές εντυπώσεις από την επίσκεψή τους πριν από μερικά χρόνια και ταξιδεύουμε κι εμείς μαζί τους!

 

Το χωριό του Άι Βασίλη

Όπως έχετε ίσως καταλάβει, τα Χριστούγεννα είναι οικογενειακή μας υπόθεση. Τα αγαπάμε τόσο πολύ που για να φανταστείτε ενώ παντρευτήκαμε με τον άντρα μου Απρίλιο, αποφασίσαμε να πάμε ταξίδι του μέλιτος τον Δεκέμβριο! Τι μπάνια και τις αντηλιακά, ποιες Μαλδίβες και ποιες Σεϋχέλλες; Τα Χριστούγεννα θέλουν χιόνι και κρύο. (Αυτά βέβαια τα λέω τώρα γιατί τότε δεν σας κρύβω ότι είχα μπει στον πειρασμό για λίγο χειμωνιάτικο μαύρισμα).
Η έρευνα φυσικά για το ταξίδι είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίς. Έψαχνα σαν τρελή στο ίντερνετ ρομαντικούς προορισμούς και πολυτελή ξενοδοχεία και ρωτούσαμε όλους τους παντρεμένους φίλους μας που είχαν πάει αυτοί για το ταξίδι του μέλιτος.

Βόλτα με snowmobil πάνω σε παγωμένη λίμνη

Το όνειρό μου ήταν η Γαλλική Πολυνησία, προορισμός που όμως έμεινε μόνο στα όνειρά μου γιατί οι τιμές που ζητούσαν ήταν εξωφρενικές (και όχι άδικα αφού λόγω απόστασης αλλάζεις τουλάχιστον δύο αεροπλάνα). Δεύτερη επιλογή η Βραζιλία και συγκεκριμένα το Ρίο ντε Τζανέιρο. Μμμμ, εκεί για να πω την αλήθεια το όνειρο ήρθε πολύ κοντά μας, σχεδόν το αγγίξαμε αλλά…. τελικά μας ξέφυγε. Ο λόγος  ήταν κυρίως λόγω βλακείας! Όλοι οι γνωστοί και οι φίλοι μας μας φόβισαν αρκετά λέγοντάς μας ότι η εγκληματικότητα είναι στα ύψη και ότι επιτίθενται ιδιαίτερα στους τουρίστες. Αν και τώρα μου φαίνεται ιδιαίτερα χαζός ο λόγος που απορρίψαμε αυτή την ιδέα, τότε μου φαινόταν απόλυτα λογικός.

Αρχές Νοέμβρη και δεν έχουμε ακόμα καταλήξει πουθενά. Αποφάσισα, λοιπόν, να πάω στο ταξιδιωτικό πρακτορείο που συνεργαζόμαστε και να πάρω μερικές ιδέες μπας και ξεμπλοκάρω.

Τα γράμματα των παιδιών ανά χώρα!

Και τότε έγινε το κλικ! Σε έναν οδηγό είδα το ταξίδι στη Λαπωνία και στο χωριό του Άγιου Βασίλη. Μα πως δεν το είχαμε σκεφτεί νωρίτερα; Ήταν ο τέλειος προορισμός! Ή μήπως όχι;

Το ταξίδι αυτό είχε τα πάντα: δραστηριότητες στο χιόνι, καλό φαγητό, τέλεια τοπία, υπέροχο ζεστό κρασί και πολύ χιόνι (αν και η χρονιά που πήγαμε εμείς, 2006, ήταν από τις πιο ζεστές). Είχε όμως και τα αρνητικά του: νύχτωνε πολύ νωρίς (ξημέρωνε γύρω στις δέκα το πρωί και νύχτωνε γύρω στις 3 το μεσημέρι), η βραδινή διασκέδαση ήταν για κλάματα, τα μαγαζιά ήταν ακριβά (αντίο ψωνάκια) και τα χριστουγεννιάτικα στολίδια (που με τόση αγωνία περίμενα να αγοράσω) ήταν παλιομοδίτικα.

Για όσους, λοιπόν, σκέφτονται να κάνουν αυτό το ταξίδι σας παραθέτω μία λίστα με τα υπέρ και τα κατά του (σύμφωνα πάντα με τη δική μου οπτική γωνία) και αποφασίζεται μόνοι σας.

Υπέρ:

  • Η βόλτα με τα snowmobile πάω σε παγωμένη λίμνη! Παρόλο που εγώ είχα φανταστεί βουνά και δάση, τελικά δεν αλλάζω αυτή την εμπειρία με τίποτα. (Για τα παιδιά υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένες θέσεις για ασφάλεια).
  • Ο ζωολογικός κήπος Ranua, με αποκορύφωμα το υπέροχο θέαμα των πολικών αρκούδων. Το κρύο ήταν… παναγιά μου βόηθα… αλλά τα ζώα ιδιαίτερα και υπέροχα
  • Το φαγητό ήταν υπέροχο! Ο τάρανδος νοστιμότατος και ο πουρές τους θεϊκός! Όταν δε τα τρως μέσα σε ινδιάνικη σκηνή με αναμμένη τη φωτιά, σου φαίνονται ακόμα πιο νόστιμα.
  • Η συνάντηση με το Άγιο Βασίλη σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι ακόμα παιδί (βέβαια το φθηνότερο πακέτο φωτογραφιών είχε 40 ευρώ. Ευτυχώς φροντίζουν να βγει τέλεια).
  •  Τo ταχυδρομείο του Άγιου Βασίλη όπου μαζεύονται τα γράμματα των παιδιών από όλο τον κόσμο. Μαγικό. Μπορείς να στείλεις πραγματικά γράμμα όπου θέλεις με αυθεντικά γραμματόσημα του Άγιου Βασίλη και ό, τι κάρτα τραβάει η ψυχή σου! Απλά μαγικό.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Ανθομέλι και δείτε αναλυτικότερα: τη λίστα με τα κατά, εντυπώσεις και σχόλια, αλλά και πολύ-πολύ περισσότερες φωτογραφίες!

Teen there, done that

07/12/2011
By

Χθες βράδυ έδωσα στην μητέρα μου το βιβλίο του βραβευμένου με Nobel Ζοζέ Σαραμάγκου “Το τελευταίο τετράδιο” και όταν την επόμενη ημέρα την ρώτησα για τις εντυπώσεις της η αντίδρασή της ήταν μα… αυτό δεν είναι βιβλίο… αυτό είναι blog.

Για να διαβάζετε αυτήν εδώ τη σελίδα, σίγουρα είστε πιο εξοικιωμένοι με τα blogs και δεν θα έχετε την αντίδραση της μητέρας μου. Ειδικά αν είστε συχνοί αναγνώστες της σελίδας μας θα έχετε ήδη συστηθεί με την Στέλλα Κάσδαγλη, και το Κοιλίτσα.com,  μέσα από το οποίο ζήσαμε βήμα-βήμα την εγκυμοσύνη της και ενημερωνόμαστε για τα πρώτα βήματα της φασολίτσας της.

Περιττό να πούμε ότι η χαρά μας είναι ιδιαίτερα μεγάλη λοιπόν που το Κοιλίτσα.com κυκλοφορεί πλέον σε βιβλίο! Στο πρόσφατο της post με τίτλο Teen there, done that η Στέλλα γράφει τις σκέψεις της γύρω από την εγκυμοσύνη και τον πρώτο χρόνο της μητρότητας και μας δίνει μια γεύση για τον ειλικρινή τρόπο γραφής της, τον οποίο θα συναντήσουμε και στο βιβλίο της! 

Διαβάζω την Κοιλίτσα ξανά. Σε βιβλίο. 195 σελίδες σενάριο. Σενάριο που το έχω ζήσει, 9 μήνες χαρά και δάκρυα και αμφιβολίες και αγάπη και πόνος και φόβος και μαγεία. Και πιάνω τον εαυτό μου να θυμάται και να μη θυμάται, να γελάει και να κλαίει με πράγματα που έχει ήδη γελάσει/κλάψει τουλάχιστον μία φορά, να κουνάει το κεφάλι με κατανόηση ή με συγκατάβαση ή με «καλά, μα πού ζούσες» απορία.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο η εγκυμοσύνη και ο πρώτος χρόνος της μητρότητας μοιάζουν με την εφηβεία. Πολλές φορές νιώθεις μόνη σου και δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τους γύρω. Πολλές φορές νιώθεις θυμωμένη, απογοητευμένη, παραιτημένη, ενθουσιασμένη, ερωτευμένη, χωρίς, τις περισσότερες, να ξέρεις γιατί. Κυρίως, όλα τα ψυχολογικά αδούλευτα κομμάτια σου, οι κόμποι, οι πληγές, τα σκοτεινά ντουλάπια, ειδικά αυτά που έχουν να κάνουν με τους δικούς σου γονείς, ξεχύνονται και τρέχουν αναμαλλιασμένα κατά πάνω σου, τη στιγμή που έχεις περισσότερο από ποτέ ανάγκη μια στοιχειώδη ηρεμία και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσεις τη χιονοστιβάδα των άγνωστων απαιτήσεων που κατεβαίνει από την πλαγιά (παρασύροντας μαζί το παιδί σου).

Είναι αδύνατο να τα αντιμετωπίσεις όλα, δεν έχεις αρκετά στοιχεία στα χέρια σου, ούτε αρκετή υπομονή. Βασικά, δεν έχεις κοιμηθεί αρκετά για να το κάνεις. Όμως σου χαρίζουν μια μοναδική ευκαιρία να ξεμπλέξεις μερικά ακόμα λάθος δεσίματα και να πας λίγο πιο μπροστά. Το ότι θα περάσεις τελικά στην απέναντι πλευρά, είναι δεδομένο. Το ότι θα χτυπηθείς ανελέητα, επίσης. Τουλάχιστον στην πορεία θα έχεις ακούσει μια δισκοθήκη καλή μουσική.

Περπατάω στο δρόμο και σκέφτομαι πόσο έχουμε αλλάξει –εγώ, εσύ, όλη μας η ζωή. Τα πράγματα που νόμιζα ότι θα μου λείψουν αλλά ούτε που τα παρατήρησα τελικά και τα άλλα, που δεν είχα ιδέα ότι θα με τσούξουν τόσο πολύ. Δεν είμαι αντικειμενικός παρατηρητής για να σου πω πώς ακριβώς έχω απομακρυνθεί από τον προηγούμενο εαυτό μου και προς ποια κατεύθυνση. Είμαι πιο υπομονετική; Σίγουρα. Πιο τρυφερή; Πιο ψύχραιμη; Πιο δυνατή; Πιο υστερική, νευρική, κυνική, αγχωμένη; Εσύ θα μου πεις.

ΥΓ. Από την αναλογία εγκυμοσύνη/εφηβεία εξηγούνται πολλά: ξέρεις, αυτό που όλοι κάποια στιγμή σου περιγράφουν την εφηβεία ως τα καλύτερά σου χρόνια και την εγκυμοσύνη ως την ωραιότερη περίοδο της ζωής σου. Δυνάμει, τρέλες.

ΥΓ2. Τουλάχιστον στην εφηβεία υπάρχουν κάποιοι που δεν έχουν πειστεί απόλυτα ότι πετάς στον έβδομο ουρανό (οι μαύροι τοίχοι του δωματίου σου τους έχουν βάλει ψύλλους στ’ αφτιά) και κάνουν μέχρι και μαθήματα για το πώς είναι καλύτερα να σου συμπεριφερθούν. Στην εγκυμοσύνη πιστεύουν ότι η δυσκολία λύνεται με μερικά κεράσια το Μάρτιο.

ΥΓ3. Το Κοιλίτσα.com θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία στο τέλος Οκτωβρίου, από τις εκδόσεις Πατάκη. Stay tuned.

Το Κοιλίτσα.com βρίσκεται ήδη στα βιβλιοπωλεία! Μπορείτε να το παραγγείλετε online από το e-shop των Εκδόσεων Πατάκη!

Λέτε αυτή η τόσο όμορφη προσπάθειά της Στέλλας να αποτελέσει πρότυπο και για άλλες μητέρες ή γυναίκες που δεν έχουν ανακαλύψει την ζωντάνια, την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και την ζεστασιά των blogs, για να δημιουργήσουν και αυτές τα δικά τους ιδιαίτερα blogs;

Εμείς πάντως ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο εκδοτικό επιχείρημα της Στέλλας και γιατί όχι να έχει αντίστοιχη πορεία με τον Ζοζέ Σαραμάγκου… με ένα nobel τα επόμενα χρόνια!

Δέκα τρόποι για να αντιμετωπίσετε την κρίση

05/12/2011
By

Η Μαριάμ, μητέρα δύο παιδιών, γράφει στο blog της Personalmother με χιουμοριστική διάθεση και μεγάλες δόσεις ρεαλισμού. Στο post που σας παρουσιάζουμε σήμερα ασχολείται με το νούμερο ένα πρόβλημα της εποχής μας: Την κρίση και πώς να την αντιμετωπίσουμε. Τρόποι υπάρχουν! Δέκα στον αριθμό (+ένας bonus!) 

Photo by HikingArtist.com

Επειδή βαθιά πιστεύω πως κάθε πρόβλημα έχει και τη λύση του κι επειδή κάτι τέτοιες μέρες όποιος ζει σε αυτή τη χώρα νιώθει πως δεν θα αποφύγει τα χάπια σκέφτηκα  ότι πρέπει να βρω κάποιες λύσεις που θα βοηθήσουν κάθε ενδιαφερόμενο στην επιβίωση -για τη διαβίωση έχει αναλάβει άλλος.

Λοιπόν, πρώτον και κύριον  κοιμήστε το μωρό. Όποιος έχει μωρό στο σπίτι καταλαβαίνει τί λέω, όποιος δεν έχει να κάνει το σταυρό του και να χαρεί την ησυχία του.

Δεύτερον αντιμετωπίστε την κατάσταση με χιούμορ. Μόνο να σκεφτεί κανείς τις μεγάλες δηλώσεις μεγάλων ανδρών που έχουν γίνει τα τελευταία 24ωρα αρκεί. Πίσω από την γελοιότητα είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πράγματα που μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη ευθυμία.

Τρίτον κάντε μία ιστορική αναδρομή. Πολλές φορές στο παρελθόν θα βρείτε χρεωκοπίες, δημοψηφίσματα, διαφωνίες, αν και τέτοια διαπόμπευση δεν τη συναντάει κανείς συχνά στο παρελθόν.

Τέταρτον σκεφτείτε τα χειρότερα. Πάντα θα υπάρχει κάτι που μας προκαλεί φόβο και δέος. Κάτι που σε καμία περίπτωση δεν θα θέλαμε να μας συμβεί. Πώς να το κάνουμε! Υπάρχουν και χειρότερα.

Πέμπτον εστιάστε στις απορίες των παιδιών σας. Συνήθως αναρωτιούνται ενδιαφέροντα πράγματα που  αποσπούν την προσοχή.

Έκτον εστιάστε στο εθνικό φρόνημα των παιδιών. Τί καλά που ακόμα τα πεντάχρονα πιστεύουν ότι ζουν στην πιο όμορφη, στην πιο θαρραλέα, στην πιο καλή χώρα του κόσμου!

Έβδομον φτιάξτε έναν καφέ. Έχει ευεργετικές επιδράσεις στην ψυχολογία του ατόμου -ειδικά μιας άυπνης μαμάς.

Διαβάστε τους υπόλοιπους 3 τρόπους (συν έναν τελευταίο μπόνους με τον οποίον σίγουρα θα ενθουσιαστείτε) στο blog Personalmother!