“Έχε το νου σου στο παιδί”

Για μια βδομάδα που έδωσε το αμόνι στα παιδιά και τους νέους που φτιάξαν το δικό τους σφυρί, που λιώσανε το δικό τους ατσάλι… για να φτιάξουν και άλλα σφυριά, να δαμάσουνε κι άλλο ατσάλι…

Για μια βδομάδα που έδωσε χώρο στις λέξεις της Αγγελικής,  του Κώστα, και ένα σωρό άλλων, να φτάσουνε στα αυτιά των μικρών, για να φτιάξουν τις δικές τους προτάσεις…

Για μια βδομάδα, που δίνει την ευκαιρία σε μια μικρή πόλη, να αφήσει λίγο την μικρότητα και την μιζέρια και να βρει χώρο να δημιουργήσει…

Για μια βδομάδα, που φέρνει κοντά, άξιους και δημιουργικούς ανθρώπους, από όλον τον κόσμο… Που γεμίζει με ιδέες, λέξεις και εικόνες, τον κόσμο…

Για μια βδομάδα, που κάνει τους μεγάλους να δώσουν λόγο στους μικρούς, και τους μικρούς, να διδάξουν τους μεγάλους….

Για μια βδομάδα πολιτισμού, τέχνης, δημιουργίας, που κάνει τις μικρότητες να φαίνονται ακόμα πιο μικρές και τις εξαφανίζει στον δικό τους βάλτο, χτίζοντας γέφυρες πάνω του….”

Ξεκινήσαμε λίγο ανάποδα παραθέτοντας στον πρόλογο της δικής μας ανάρτησης, τον επίλογο της ανάρτησης που δανειστήκαμε από την Sophia για όλα όσα έζησε  στο περσινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, και στην Camera Zizanio προκειμένου να περιγράψουμε αυτό το μοναδικό διπλό ευρωπαϊκό φεστιβάλ αποκλειστικά για παιδιά και νέους ανθρώπους που λαμβάνει χώρα για 14η χρονιά φέτος σε Ολυμπία και Πύργο αντίστοιχα από  2 – 10 Δεκεμβρίου!

Διαβάστε το πρόγραμμα του Camera Zizanio 2011 που είναι γεμάτο καλλιτεχνικές δημιουργίες από σχολεία από κάθε μέρος της Ελλάδας αλλά και από πολλά πολλά σχολεία της Ευρώπης, και ας επανέλθουμε στο κείμενο της Σοφίας… από την αρχή:

 

Για 13η χρονιά, η ρόδα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, συνέχισε να γυρίζει, βγάζοντάς το από την παιδική ηλικία στην εφηβεία του, και με το Camera Zizanio, να χοροπηδάει γύρω του, γεμίζοντας με εικόνες και όνειρα παιδιών τις οθόνες μας…

Παιδιά, που τολμούν… που κάνουν το άλμα ψηλά, πάνω από τα προβλήματα, την γκρίνια, την μιζέρια των γύρω τους… Που την βγάζουν στην οθόνη μας και μας λένε “αυτός είναι ο κόσμος σας, και δεν θέλουμε να γίνει και ο δικός μας… Αξίζουμε κάτι καλύτερο και το διεκδικούμε… Κοίτα!”

 

Παιδιά αμάθητα, που διψούν να μάθουν… Παιδιά, που κουβαλάνε μέσα τους την απαξίωση απέναντι στον πολιτισμό, των γονιών και της κοινωνίας τους.. που περάσανε τις πρώτες δύο μέρες μουρμουρίζοντας και χασκογελώντας στις προβολές, για να φτάσουν την τρίτη να μαλώνουν τους άλλους ώστε να μην ενοχλούνε, και να ρίξουν το πρώτο τους δάκρυ, στον πόνο του άλλου, να εκφράσουν την πρώτη τους σοβαρή άποψη, να εκτιμήσουνε, να απολαύσουνε, να μάθουνε να καταλαβαίνουν…

Παιδιά που κλείσαν το κινητό τους και βγάλαν τα ακουστικά από τα αυτιά τους…  Που στάθηκαν κατάματα απέναντι στην οθόνη, για να βρουν τον εαυτό τους πάνω της… Παιδιά, που για πρώτη φορά, μάθανε να βλέπουνε πραγματικά γύρω τους, με τα δικά τους μάτια….

Παιδιά, που η φωνή τους έγινε σιωπή για να ακούσουν την φωνή του διπλανού τους, και να φτιάξουν πια, τα δικά τους λόγια…

 Παιδιά που είδαν ότι οι προβολείς και τα φώτα, δεν είναι μόνο τα reality shows… Που για πρώτη κάποια, και για πολλοστή κάποια άλλα, είδαν ότι πολιτισμός και δημιουργία δεν είναι απλές λέξεις στο λεξικό, και τσιτάτα στις ειδήσεις…
Παιδιά, που στο μαύρο θέατρο της ζωής, είδαν ότι το τέρας, μπορείς να το βρεις και να το νικήσεις… Τον μπαμπούλα, μπορείς να τον κάνεις ανίσχυρο στα όνειρά σου…
Παιδιά, που την ώρα που αντιστέκονται οι μεγάλοι γύρω τους, κάνουν τα λόγια και τις εικόνες τους πέτρες απέναντι στα ψαλίδια των άλλων και το χαρτί τους διακήρυξη… Που μαθαίνουν τις πρώτες λέξεις απέναντι στο άβουλο χαρμάνι των σιωπηλών ανθρώπων γύρω τους… Που κάνουν την αγανάκτηση, δημιουργία…
Που στη μιζέρια και την έλλειψη παιδείας των άλλων, κατορθώνουν να σταθούν με κριτική στάση και σκέψη… Παιδιά, που ελπίζουμε να κάνουν ένα βήμα από την γκρίνια, την αμάθεια, την τάση των γύρω τους να τραβούν πίσω αυτό που βλέπουν ότι πάει μπροστά, από την ζήλεια και την ανικανότητά τους, και ό,τι δεν τους αρέσει να το φτιάχνουν με τον δικό τους τρόπο… Παιδιά, που στη στάση και την απραξία, κάνουν ένα βήμα. Παιδιά, που στο χέρι τους κρατούν ένα μολύβι, μια κάμερα.  Παιδιά, που στο παράθυρο στον κόσμο, τραβάνε πίσω την κουρτίνα, και το ανοίγουνε….
Παιδιά που ανακαλύπτουν τους συνομηλίκους τους από άλλες χώρες, που φτιάχνουν δεσμούς και φιλίες δημιουργώντας, πέρα από τον στενό τους μικρόκοσμο…..

... Παιδιά, που στροβιλίζουνται.. Που γίνονται η ρόδα που γυριζει...

Που φτιάχνουν τα δικά τους σφυριά και δαμάζουνε την φλόγα στο ατσάλι…. Για αυτό,…
“Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα”

Διαβάστε ολόκληρη την γεμάτη δυνατά συναισθήματα και δεκάδες φωτογραφίες ανάρτηση της Σοφίας στο προσωπικό της blog και είμαστε σίγουροι ότι και φέτος θα γίνει ένα πετυχημένο και δυναμικό φεστιβάλ παρόλες τις οικονομικές δυσκολίες που διαβάσαμε ότι υπάρχουν και πραγματικά ευχόμαστε στα επόμενα χρόνια να μας δοθεί η ευκαιρία και σε εμάς να το παρακολουθήσουμε έστω ως απλοί θεατές αλλά γιατί όχι …ακόμη και ως γονείς νέων δημιουργών!

Η Σοφία είναι εκπαιδευτικός συνεργάτης, στην γραμματεία της Κριτικής Επιτροπής των Παιδιών και έχει και τον συντονισμό του Zizanio News, του blog της εφημερίδας του φεστιβάλ

H Camera Zizanio έχει και group στο facebook, όπου θα βρείτε ακόμη περισσότερες πληροφορίες αλλά και μπορείτε να λύσετε απορίες σας!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *