Δωμάτιο για πέντε

Η Φραγκίσκα που ζει και εργάζεται στην Ουγκάντα κι έγραψε το Σου αρέσει η Αφρική που φιλοξενήσαμε πρόσφατα, δημοσίευσε τη Δευτέρα στη σελίδα μας στο Facebook την παρακάτω φωτογραφία:

 

Δωμάτιο για πέντε παιδιά στην Ουγκάντα

 

Και έγραψε: “Με αφορμή το θέμα σας που κοιμούνται τα παιδιά προσθέτω μια φωτογραφία που τράβηξα στο χωριό Beweda στην Ουγκάντα..Στο δωμάτιο αυτο κοιμούνται 3 παιδιά στο κρεββάτι της φωτογραφίας και άλλα 2 στο πατωμα. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας όπου δέκα παιδιά μεγαλώνουν με τους παππούδες τους διότι οι γονείς τους εχουν πεθάνει.”

Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ αυτή την ανάρτηση και να σκεφτούμε τι έχουμε κάνει λάθος ως ανθρωπότητα και ακόμη βλέπουμε τέτοιες εικόνες δίπλα ακριβώς στα απίστευτα επιτευγματά μας όταν κοιτάμε τις φωτογραφίες που μας άφησε η χρονιά που πέρασε …

Η ζωή στην Αφρική, σε χώρες όπως η Ουγκάντα δυστυχώς δεν βελτιώνεται. Σταματάνε κατά καιρούς οι πόλεμοι και τα μαζικά εγκλήματα αλλά κάποιοι άνθρωποι παρόλα τα ανεξίτηλα πλήγματα που έχουν δεχθεί δεν σταματάνε να ελπίζουν, να οραματίζονται και να πραγματοποιούν τα όνειρά τους… Την ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου μας διηγείται η Φραγκίσκα, την ιστορία του Ben:

Καλημέρα, με λένε Μπεν” έτσι ξαφνικά, με μια απλή φράση και ένα πλατύ χαμόγελο, μπήκε στη ζωή μας ο Benjamin. Ήταν στις αρχές όταν είχα πρωτοέρθει στην Ουγκάντα και ψάχναμε έναν οδηγό που να γνωρίζει καλά τους δρόμους της πόλης αλλά κυρίως τους ανθρώπους της. Ένα δειλό χτύπημα στην πόρτα, και ένας ψηλός νεαρός με φωτεινό βλέμμα και παιδικό χαμόγελο μπήκε στο γραφείο. Αγαπήσαμε τον Μπεν απο την πρώτη στιγμή..ακούραστος, χωρίς ποτέ να παραπονιέται και να δυσανασχετεί, μας γνώρισε την πραγματική Ουγκάντα και τους ανθρώπους της. Αυτούς που τα κανάλια και οι εφημερίδες δεν θα σας δείξουν ποτέ και που καμία ανθρωπιστική οργάνωση δεν θα χρησιμοποιήσει ως succes story τα Χριστούγεννα…

Η ιστορία του Μπεν είναι η ιστορία της Ουγκάντα και παράλληλα είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που κέρδισε όλες τις πιθανότητες και ενώ τα πάντα ήταν εναντίον του βγήκε νικητής.
Ο Μπεν γεννήθηκε λίγο πριν την πτώση του Idi Amin Dada, του παράλογου δικτάτορα που καθώς βυθιζόταν στην τρέλα, παρέσερνε μαζί του έναν ολόκληρο λαό. Ήταν η εποχή που οι μεθυσμένοι στρατιώτες του Amin έκαναν επιδρομές στα χωριά, πυροβολούσαν και σκότωναν όποιον συναντούσαν, ακρωτηρίαζαν και βίαζαν γυναίκες και παιδιά και έσφαζαν τα ζώα στα μεγάλα εθνικά πάρκα για να πουλήσουν χαυλιόδοντες και δέρματα στην Δύση. Η οικογένεια του Μπεν ζούσε στη Βόρεια Ουγκάντα και ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός. Για ένα μικρό παιδί, οι πρώτες εικόνες του κόσμου του δεν ήταν παρά πτώματα, μεθυσμένοι στρατιώτες που έμπαιναν στις καλύβες και έσερναν έξω τις γυναίκες και τα παιδιά, που πυροβολούσαν ηλικιωμένους και έκαιγαν τις σοδειές. Πρώτα ήταν οι στρατιώτες του Αμιν, μετά οι Τανζανοί, έπειτα ο εθνικός στρατός των Ομπότε και Οκέλλο και τέλος οι αντάρτες του NRM…Και όταν όλοι πίστεψαν πως ο εφιάλτης τελείωσε ένας μυστηριώδης στρατός που ακούει στο όνομα Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου εμφανίζεται και ένας νέος κύκλος αίματος και τρόμου ξεκινάει στο Βορρά…
Ο Μπεν δεν θυμάται καθαρά τον πατέρα του. Ένα απόγευμα δεν γύρισε σπίτι και όλοι κατάλαβαν πως δεν θα τον ξαναβλεπαν ποτέ. Αντάρτες, στρατιώτες, κανείς δεν έμαθε τι έγινε. Ο Μπεν όμως κατάλαβε πως τίποτα πια δεν θα ήταν το ίδιο. Σύντομα φόρτωσαν τα λιγοστά τους ρούχα και δύο κατσαρόλες σε ένα παλιό λεωφορείο και εγκαταστάθηκαν με τη μητέρα του στο πατρικό χωριό.  Ήταν η εποχή που ο Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου έσπερνε τον τρόμο στην Βόρεια Ουγκάντα. Καθημερινά οι αντάρτες του Κόνυ έστηναν ενέδρα στα χωριά..σκότωναν, ακρωτηρίαζαν, βιοπραγούσαν και κυρίως άρπαζαν τα παιδιά..Τα αγόρια θα γίνονταν ανήλικοι στρατιώτες..Η μύηση τους ξεκινούσε τη στιγμή της αρπαγής: πρώτα θα ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου τους γονείς τους και μετά θα γίνονταν στρατιώτες και ας ήταν συχνά πιο μικρά και απο τα όπλα που έπρεπε να κουβαλήσουν..Τα κορίτσια θα γίνονταν “νύφες”. Στα στρατόπεδα των ανταρτών τις περίμενε ένας σωρός απο πουκάμισα..Θα διάλεγαν ένα στην τύχη και ο κάτοχος του θα ήταν και ο νέος τους “σύζυγος”..Τι σημασία είχε αν ήταν μόλις 11 χρονών και ο “σύζυγος” πάνω απο 30 ή 40..η άρνηση ισοδυναμούσε με θάνατο..
Ο Μπεν κοιμόταν κάθε βράδυ στην αγκαλιά της μητέρας του γιατί κανείς δεν ήξερε αν το επόμενο πρωί θα ξυπνούσε για να πάει σχολείο ή αν θα γινόταν ο επόμενος στρατιώτης των ανταρτών.
Όποτε μας μιλούσε για τη μητέρα του το πρόσωπο του έλαμπε.  Θυμάται πως τον προστάτευε, πως φρόντιζε πάντα να του δίνει τη μεγαλύτερη μερίδα απο το ουγκάλι, να βρίσκει πάντα εκείνες τις κόκκινες καραμέλες που τόσο του άρεσαν..Θυμάται τη γαλάζια στολή και τα καινούρια παπούτσια που με κάποιο μαγικό τρόπο που μόνο εκείνη ήξερε, είχε καταφέρει να του αγοράσει ..Και πόσο περήφανη ήταν εκείνο το πρωί όταν τον έντυσε και γεμάτη χαρά του τα έδειξε…Αυτή η μέρα ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής του..Με τα ολοκαίνουρια μαύρα παπουτσάκια στα πόδια έφυγε τρέχοντας για το σχολείο..Θα τα έδειχνε στα άλλα παιδιά και όλοι θα τον ζήλευαν, θα ήθελαν να τα δοκιμάσουν, αλλά εκείνος δεν θα τα έδινε σε κανέναν, γιατί ήταν μόνο δικά του.  Ανυπομονούσε τόσο να πάει που έφυγε χωρίς να την  χαιρετήσει, χωρίς να της πει πόσο ευτυχισμένο τον  είχε κάνει. Δεν κοίταξε καν πίσω καθώς έτρεχε και δεν την είδε που στεκόταν στην πόρτα, μέσα στο φωτεινό κίτρινο φόρεμα της και το πολύχρωμο μαντήλι της. Λίγες ώρες αργότερα, οι αντάρτες του Κόνυ επιτέθηκαν στο χωριό..Ίσως αν ήξερε πως θα την έβλεπε για τελευταία φορά, να είχε γυρίσει λίγο να την κοιτάξει…

το σημαντικότερο κομμάτι της ανάρτησης σας το αφήνουμε να το ανακαλύψετε στην ανάρτηση της Φραγκίσκας. Στην ιστορία του Ben κρύβεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ελπίδας, του πάθους για την ζωή, για τις μικρές χαρές της.
Είναι Χριστούγεννα, γιορτάζουμε την γέννηση ενός Ανθρώπου που μιλούσε για αγάπη, όταν γύρω του επικρατούσε το μίσος, που την στιγμή που ήταν σταυρωμένος είχε ελπίδα και πίστη στον άνθρωπο…
Και όμως ο πλανήτης μας ακόμη φιλοξενεί τέτοιους ανθρώπους που αν και ζήσανε τη καταδίωξη, το θάνατο και το μίσος δεν άδειασαν από αποθέματα αγάπης και μας γεμίζουν πίστη και ελπίδα.
Η Φραγκίσκα ανακάλυψε τον Ben από την Ουγκάντα…εμείς ανακαλύψαμε την Φραγκίσκα που εργάζεται/προσφέρει και ζει μαζί με το παιδί της σε χώρες σαν την Ουγκάντα τις περισσότερες μέρες του χρόνου…
Ας την διατηρήσουμε αυτή την πίστη και την ελπίδα και την ανάγκη για προσφορά κάθε μέρα του νέου χρόνου που έρχεται. Ας κάνουμε τα Χριστούγεννα ένα ξεκίνημα και όχι μόνο μια κλισέ γιορτή, ένα φεστιβάλ με μαζικές εκδηλώσεις φιλανθρωπίας ως ένα είδος κάθαρσης για τον κόσμο γεμάτο αντιθέσεις που ζούμε και που μπορεί να δημιουργήσαν άλλοι αλλά διατηρούμε και μεις!

1 comment for “Δωμάτιο για πέντε

  1. 22/12/2011 at 6:25 μμ

    Ευχαριστω πολυ για τα καλα λογια. Να πω λιγα πραγματα για τον Μπεν. Σημερα οχι μονο εχει τελιωσει στο σχολειο αλλα τελιωσε και το Πανεπιστημιο και μαλιστα με μεγαλη περηφανεια μας ανακοινωσε πως συνεχιζει και ενα μεταπτυχιακο. Του δανεισαμε χρηματα απο το γραφειο ολοι για τα διδακτρα και μας τα επεστρεψε μεχρι τελευταιο δολαριο. Οταν τον ρωτησα τι ονειρευεται μου ειπε πως θελει να μεινει στην χωρα του και να εργαστει για ενα καλυτερο μελλον για τα παιδια της πατριδας του. Ειναι ενας πολυ ομορφος ανθρωπος τοσο εξωτερικα οσο και εσωτερικα. Ειναι η ελπιδα μου για το μελλον διοτι ακομα και στις πιο απελπιδες καταστασεις και εκει που ολα μοιαζουν χαμενα, γνωριζεις εναν ανθρωπο σαν τον Μπεν και η ζωη σου δειχνει το ομορφο προσωπο της.

    Παρακολουθωντας την επικαιροτητα στην Ελλαδα παρατηρησα πως κυριαρχει μια (επιτρεψτε μου την εκφραση) “υστερια” φιλανθρωπιας. Σαν να ανακαλυψαμε ξαφνικα μεσα απο το διαδικτυο τους φτωχους και αποφασισαμε να τους σωσουμε ολους μαζι. Φοβαμαι πως ενα τετοιο κυμα, οπως φουσκωσε θα ξεφουσκωσει. Και μετα θα λεμε, εμεις καναμε το χρεος μας και θα συνεχισουμε. Αλλα οι φτωχοι υπηρχαν χτες και θα υπαρχουν και αυριο. Μολις προσφατα η Ελλαδα καταδικασθηκε για μια ακομη φορα απο το Ευρωπαικο Δικαστηριο Ανθρωπινων δικαιωματων για το πως μεταχειριζεται τους αιτουντες ασυλου. Καταδικαστηκε για απανθρωπες συνθηκες κρατησης και στερηση βασικων δικαιωματων. Ομως αυτο περασε στα ψιλα και ολοι επικεντρωθηκαμε στα γαλατα που πολυδιαφημισμενες οργανωσεις μαζευουν με γενικολογιες για τους φτωχους και δακρυβρεχτες ιστοριες, χωρις ομως ποτε να λενε ξεκαθαρα που τα διανεμουν και πως.
    Ζουμε δυσκολες εποχες και επικινδυνες. Θα ηθελα να δω την αλληλεγγυη τροπο ζωης και οχι μονο φιλανθρωπια και μεγαλα λογια. Ειναι δυσκολο διοτι εχουμε γαλουχηθει διαφορετικα, ομως πιστευω πως οσοι αγαπαμε τον Ανθρωπο, θα βρουμε και τον τροπο.

    ΥΓ Να προσθεσω απλα πως αν θελετε, μπορειτε να δειτε και ολο το σπιτι της οικογενειας, απο οπου τραβηχτηκε η φωτογραφια εδω:
    http://franmeg.blogspot.com/2011/12/blog-post_05.html

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *