Την Όλγα Χατζηχρίστου την γνωρίσαμε μέσα από την σελίδα μας στο facebook, όπου τον τελευταίο χρόνο σχολιάζει συχνά πυκνά τα κείμενα ή τις φωτογραφίες εκείνες που της κεντρίζουν το ενδιαφέρον με έναν δικό της μοναδικο εξ-αιρετικό τρόπο! Δεν είναι λίγες οι φορές που τα σχόλιά της θα μπορούσαν άνετα να σταθούν και ως αυτόνομες αναρτήσεις σε blog και επειδή δεν έχει η ίδια blog, όταν της κάναμε ανοιχτή πρόσκληση μέσα από το facebook για να μας γράψει όποτε θέλει η ίδια μία ανάρτηση, δεν πέρασε πολύς καιρός και προχθές παραλάβαμε στα εισερχόμενα το παρακάτω κείμενο που της είχε γεννηθεί ως ιδέα από ένα σχόλιο.
Μην σταθείτε στον αιρετικό και προκλητικό για αρκετούς τίτλο. Διαβάστε όλο το κείμενο, κάντε τις συγκρίσεις με όσα βιώνουμε καθημερινά γύρω μας και σκεφθείτε ότι για να ασχολείται κάποιος τόσο πολύ με τους συνανθρώπους του, είναι γιατί κατά βάθος μάλλον πιστεύει ότι μπορεί και να αλλάξουν…να αλλάξουμε!
illustration by Dimitra Tzanos
Είμαι έξαλλη. Για την ακρίβεια νιώθω πολύ θυμωμένη, οργισμένη και απογοητευμένη. Και το χειρότερο από όλα … εγκλωβισμένη. Εγκλωβισμένη και υποχρεωμένη να ζω στην Ελλάδα που “πρέπει” να αγαπώ και όταν λέω το αντίθετο με κοιτάζουν όλοι σαν να είμαι ο μεγαλύτερος προδότης. Εγκλωβισμένη και αναγκασμένη να ζω “παρέα” με όλους εκείνους τους Έλληνες τους άξεστους, τους απολίτιστους, τους εγωιστές και αδιάφορους για οτιδήποτε πέρα από την καλοπέραση και την ευκολία τους. Με ότι σημαίνει αυτό σε κάθε περίπτωση.
Δεν μιλάω για εσάς, όχι! Μιλάω για όλους τους “άλλους” … κι ας είναι αυτό ακριβώς το πρόβλημά μας ως λαός, δεν καταλαβαίνουμε οτι οι “άλλοι” είμαστε “εμείς”!!! Δεν το καταλαβαίνουμε και δεν μάθαμε να μας νοιάζει. Μόνο είμαστε “περήφανοι” που είμαστε Έλληνες! Εγώ λυπάμαι αλλά δεν είμαι! Αντιθέτως ντρέπομαι. Ντρέπομαι πολύ και λυπάμαι ακόμη περισσότερο. Δεν είμαι περήφανη για τον Παρθενώνα, ούτε για τις χρυσές αμμουδιές και τον υπέροχο ήλιο … Τον Παρθενώνα δεν τον φτιάξαμε εμείς, τον βρήκαμε, το ίδιο και τις αμμουδιές και μάλιστα φροντίζουμε αδιάκοπα για τη βρωμιά τους και φυσικά ο ήλιος δεν είναι δικό μας επίτευγμα.
Νιώθω σαν να περπατώ με το καλό, μακρύ μου φόρεμα ανάμεσα σε σκουπίδια … αλλάζω δρόμο και πάλι σε σκουπίδια πέφτω … το μαζεύω από εδώ, από εκεί και όλο λερώνεται και δεν μπορώ τελικά να περπατήσω όπως θα ήθελα. Τα βήματά μου είναι ακροβατικά, συνεχώς προσέχω να μη λερωθώ …
Αγαπώ το μέρος που ζω, ναι. Είναι οι άνθρωποί μου, οι συνήθειές μου, η καθημερινότητά μου. Αλλά μέχρι εκεί. Δυσφορία νιώθω ανάμεσα στους “περήφανους” Έλληνες … με αυτό το “απίθανο” μεσογειακό ταμπεραμέντο … μα πράγματι, τους κάνει να “ξεχωρίζουν” όπου κι αν βρεθούν. Τι “περηφάνεια”! Τι μέγα “κατόρθωμα”. Το “εγώ” και η αδιαφορία για το “εσύ” είναι τόσο μεγάλη, τόση έντονη, τόσο έκδηλη που μόνο “περηφάνεια” μπορείς να νιώσεις …
Πόσο θλιβερό, πόση προσποίηση.
Νιώθω δυσφορία και δυσκολία στο να μάθω να συμβιώνω με εκείνους που γελάνε τρανταχτά στις ταβέρνες τόσο που δεν ακούς το διπλανό σου γιατί απλούστατα βγήκαν για να διασκεδάσουν, που κάνουν πάρτυ μέχρι τα ξημερώματα με εκκωφαντικό θόρυβο γιατί πήραν πτυχίο, αρραβώνιασαν την κόρη τους, κέρδισαν το λόττο, έχουν απλώς γενέθλια και γιατί τέλος πάντων θέλουν να διασκεδάσουν, που στο πικ νικ από το αυτοκίνητο ακούγεται στη διαπασών η όποια μουσική είναι της επιλογής τους γιατί απλούστατα ήρθαν για να διασκεδάσουν, όλα εις βάρος των άλλων, όλα, πρώτα για εμάς και μόνο … “Ήρθαμε να χαλαρώσουμε”, θα πουν … Χα! (ενώ εμείς;).
Να συμβιώνω με εκείνους που στην υπαίθρια συναυλία καπνίζουν γιατί απλούστατα είναι σε ανοιχτό χώρο (κι ας είναι δίπλα σου), που στο θέατρο και στον κινηματογράφο μιλάνε και γελάνε με όλη τους τη δύναμη γιατί απλούστατα ήρθαν -και πάλι- να διασκεδάσουν, που αφήνουν την παραλία, το δάσος, το πάρκο με δεκάδες σκουπίδια (στην καλύτερη περίπτωση σκέφτονται οτι όλο και κάποιος θα τα μαζέψει, στη χειρότερη δεν σκέφτονται καθόλου).
Με εκείνους που στις 7 το ξημέρωμα τα παιδιά τους παίζουν μπάλα γιατί απλούστατα είναι παιδιά, που τσιρίζουν στα μπαλκόνια μέσα στα άγρια μεσημέρια γιατί είναι παιδιά, που τρέχουν γύρω γύρω στις ταβέρνες αλλαλάζοντας με τις τηγανητές πατάτες ανα χείρας με κίνδυνο να σου τις κολλήσουν στην πλάτη γιατί απλούστατα είναι παιδιά (μόνο τα ελληνόπουλα εννοείται οτι είναι “παιδιά”), που παρκάρουν όπου να ναι και ακόμη καλύτερα στις ειδικές ράμπες γιατί απλούστατα δεν βρίσκουν άλλη θέση, που γράφουν στους φρεσκοβαμμένους τοίχους, που ανοίγουν το παράθυρο και αδειάζουν το σταχτοδοχείο, που μπαίνουν στο λεωφορείο πριν προλάβεις να βγεις, που, που …
“Δεν σου αρέσει; φύγε!” μου λένε, “Μακάρι να μπορούσα!”απαντώ.
Ο στραβός επιβάλλεται και κάνει κουμάντο παντού. Ή θα πρέπει να μαλώνεις παντού και συνεχώς ή να μείνεις σπίτι σου. Διαλέγω το πρώτο!
Θεωρώ οτι έχω/έχουμε υποχρέωση να προσπαθούμε να αλλάξουμε οτι δεν μας αρέσει. Για να έχουμε συγχρόνως το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε.
Ξέρω τι σκέφτεστε, είμαι υπερβολική…
Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να είναι ευγενικά, να σέβονται τους ανθρώπους, τις ανάγκες τους, τις ιδιαιτερότητές τους, να σέβονται το χώρο, τη φύση, να συμβιώνουν και να συνυπάρχουν με ευγένεια και ήθος, να μην ενοχλούν …
Δεν αρκεί! Δεν θα επιβιώσουν. Θα είναι μονίμως αυτοί που δεν θα ενοχλούν και θα αναγκάζονται να ανέχονται τους “άλλους”! Θα καταλήξουν θύματα. Πρέπει να μάθουν συγχρόνως να μην ανέχονται, να μην επιτρέπουν σε κανέναν να τους ενοχλεί ή να μη τους σέβεται και να πράττει εις βάρος τους. Να μάθουν να μιλάνε. Όχι στα πηγαδάκια και φοβισμένα πίσω από τις πλάτες αλλά μπροστά και με “φωνή”.
‘Άσε τώρα, μη μιλάς και μπλέξουμε” … Να υπερασπίζονται το δίκιο το δικό τους αλλά και των άλλων. Να διεκδικούν με ευγένεια. Να είναι σωστοί ώστε να μπορούν να απαιτούν. Την ησυχία, την καθαριότητα, τη φροντίδα, την ευγένεια, την εξυπηρέτηση, την καλή συμπεριφορά. Είναι θέμα αξιοπρέπειας.
Ν ιώθω ανύμπορη πολύ συχνά, νιώθω ανίσχυρη. Νιώθω οτι δεν μπορώ να προσαρμοστώ σε όλη αυτή την κατρακύλα … και αναρωτιέμαι, συνέχεια αναρωτιέμαι, πόσο πραγματικά περήφανη πρέπει να είμαι που είμαι σύγχρονη Ελληνίδα; Και πόσο πραγματικά ειλικρινείς είναι όλοι εκείνοι που ισχυρίζονται πως είναι; Και να πω την αλήθεια, όσο κι αν δυσκολεύομαι, όσο κι αν απογοητεύομαι, είμαι πράγματι περήφανη. Όχι όμως γιατί είμαι Ελληνίδα, γι αυτό καθόλου, αλλά γιατί μέσα σε όλο αυτό το “θόρυβο” συναντώ ανθρώπους καλούς, πολλούς και ακόμη καλύτερους. Που νοιάζονται, που σκέφτονται, που σέβονται, που παλεύουν να αλλάξουν τα στραβά και ανάποδα. Που θεωρούν οτι είναι χρέος τους. Και είναι για μένα όαση δροσιάς ... παλεύω κι εγώ μαζί τους, τους εκτιμώ βαθύτατα και νιώθω ευγνωμοσύνη όταν τους γνωρίζω.
Γίνονται προσπάθειες, ναι. Από τα σχολεία, από τους δήμους, από παντού. Τίποτα δεν θα αλλάξει όμως ουσιαστικά παρά μόνο πρόσκαιρα. Είναι θέμα mentalité έλεγε η γιαγιά μου. Αν δεν αλλάξει αυτό, αν δεν αλλάξουμε τρόπο σκέψης, οι προσπάθειες θα καταλήγουν πάντα στο κενό.
Αρνούμαστε κατηγορηματικά να δούμε με ανοιχτά μάτια και να παραδεχτούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε! Δεν φταίμε εμείς ποτέ, πάντα οι “άλλοι”! Αρνούμαστε να διορθωθούμε και αντιθέτως εξιδανικεύουμε το χάλι μας … με αποτέλεσμα να μένουμε στο μηδέν, στο τίποτα.
Διαβάζω ακατάσχετες σαχλαμαρίτσες του τύπου : μόνο στα ελληνικά υπάρχει η λέξη “φιλότιμο” (επίσης μόνο στα ελληνικά υπάρχει και η λέξη “λαμόγιο” – κλεμένο αλλά πολύ καλό / thanx Nixx!) ή οτι οι ευρωπαίοι μας ζηλεύουν γιατί ξέρουμε να διασκεδάζουμε ως το πρωί – και λοιπόν;
Γελάω και καταλήγω στην ίδια πικρή αίσθηση. Μιζέρια. Απογοήτευση. Φτήνια.
Μα στα αλήθεια πιστεύουμε οτι μας ζηλεύουν; μήπως μας χλευάζουν; μήπως να αναρωτιόμασταν αν έχουν κάπου, κάποιο, έστω λίγο δίκιο για να το κάνουν και δεν είναι από ζήλεια και … φθόνο;
Πόσο περήφανοι πρέπει να είμαστε άραγε που – όπως διάβαζα πριν λίγο – ξεκινάμε για ένα κρασάκι το μεσημέρι και καταλήγουμε με ουίσκι τα μεσάνυχτα; πόσο περήφανοι τη στιγμή βλέπω φωτογραφίες από ξένα πανεπιστήμια δίπλα σε αυτές των ελληνικών … τι περηφάνια, τι ντροπή! Είναι καταπιεσμένοι οι Ευρωπαίοι, στημένοι μέσα σε καλούπια … κουμπωμένοι και ψυχροί … δεν ξέρουν να ζουν … ρομποτάκια ενός συστήματος που δεν τους αφήνει να πάρουν ανάσα …
Α, εμείς όμως είμαστε ελεύθεροι! Ελεύθεροι κρεμόμαστε από τα δέντρα και καμαρώνουμε …
Και δεν μιλώ για εσάς, μη θίγεστε. Για τους “άλλους” μόνο!
Μαζί τους ζούμε καθημερινά και αναγκαστικά … Δυστυχώς. Και διαμορφώνουν μια κατάσταση που δεν μπορεί να ανατραπεί. Δυστυχώς. Συνηθίζουμε και δεχόμαστε τελικά οτι “έτσι είναι”. Δυστυχώς. Είναι ανάγωγοι οι Έλληνες και απολίτιστοι. Δυστυχώς. Πολιτισμός δεν είναι τα γεμάτα θέατρα και τα εισιτήρια που εξαντλήθηκαν για το Μέγαρο μουσικής. Πολιτισμός είναι να μην πας στο Μέγαρο αν είσαι συναχωμένος ή βήχεις γιατί αυτό θα ενοχλήσει το διπλανό σου που – για κοίτα σύμπτωση, άραγε το είχες σκεφτεί; – ήρθε κι αυτός για να … διασκεδάσει!
Όλγα Χατζηχρίστου
