Τα τελευταία 3 χρόνια τα νοικοκυριά, οι μαμάδες, οι μπαμπάδες αλλά και δάσκαλοι με τους μαθητές τους βιώνουν μια πρωτοφανή κρίση. Και συχνά οι συνέπειες και τα χαρακτηριστικά και οι αγωνίες που απορρέουν από αυτή την κρίση έχουν αποτυπωθεί σε αναρτήσεις. Τελευταία ίσως όχι τόσο συχνά. Όπως και δεν βρήκαμε κάποια ανάρτηση που να σχετίζεται άμεσα με τις σημερινές εκλογές πέρα από κάποιους μπαμπάδες που δείχνουν πιο έντονα πολιτικοποιημένοι. Η σημερινή ανάρτηση της nefosis δεν έρχεται κατά το σύνηθες μοτίβο αναρτήσεων στο διαδίκτυο να σας πει για το ένα ή άλλο κόμμα γιατί κάποιος είναι καλός ή κακός, που βρίσκονται οι λύσεις και που το χάος. Λέει μια ιστορία, μια παιδική ανάμνηση που της ήρθε δυστυχώς όχι και τόσο τυχαία…
via http://on.fb.me/IYCIlc
Το ξέρω, πως αυτές τις μέρες όλοι ασχολούνται με τις εκλογές ή τις προεκλογικές μπανανόφλουδες περί μεταναστών και κινδύνων της δημόσιας υγείας από κακόπαθους ξένους και ξένες. Λες κι αυτός ο τόπος κατοικείται από ανεύθυνους ανήλικους με δικαίωμα ψήφου. Ωστόσο, ο καθένας έχει τα δικά του και στο δικό μου μυαλό έχει καρφωθεί μια ολότελα άσχετη παδική ανάμνηση. Όσο άσχετα μπορούν να είναι τα γεγονότα μεταξύ τους.
Θυμάμαι μια μέρα χαρούμενη. Οι δάσκαλοι είχαν εξαφανιστεί κι εμείς τα παιδιά κυκλοφορούσαμε φήμες που είχαμε ακούσει το προηγούμενο βράδυ απ’ τα μεγαλύτερα αδέρφιά μας. Κάποιοι νέοι έκαναν επανάσταση. Την κανονική, όχι αυτή με το πουλί στο κουτί των σπίρτων. Αυτοί οι νέοι ήταν λέει, σ’ ένα μεγάλο σχολείο όπου πήγαιναν τα παιδιά που τελείωναν το σχολείο και ήταν πολύ καλοί μαθητές. Την παλιά επανάσταση με το πουλί δεν τη συμπαθούσε κανείς και όλοι ήθελαν να φύγει εκτός απ’ τη Μαρία που έλεγε τους νέους αλήτες και δεν της μίλαγε κανείς. Επειδή οι δάσκαλοι είχαν εξαφανιστεί στο γραφείο του διευθυντή κι εμείς κάναμε φασαρία, έρχονταν ένας-ένας οι γονείς και μας έπαιρναν στο σπίτι. Εμείς, τα χαρούμενα πιτσιρίκια, κάναμε καλλιστεία στις μαμάδες. Η δική μου ήταν η πιο όμορφη. Απορώ γιατί δεν το έβλεπαν και τα άλλα παιδιά. Ήταν ολοφάνερο. Εκείνη τη μέρα, 17 Νοέμβρη ήταν, είχε έρθει στο σχολείο να με πάρει φορώντας την πράσινη καπαρντίνα που της είχε αγοράσει ο μπαμπάς απ’ τη Γαλλία νομίζω ή από κάποια άλλη χώρα όπου ράβανε όμορφα ρούχα. Πράσινη καπαρντίνα, ένα μαντήλι με πολύχρωμα σχέδια, γαλαζοπράσινα μεγάλα μάτια και άσπρο σχεδόν νεκρικό πρόσωπο. Δεν την είχα ξαναδεί τόσο άσπρη. Μα τόση φασαρία έκανα που χλόμιασε η μάνα μου από ντροπή; Αλλά πάλι, ο κόσμος κοκκινίζει απ’ την ντροπή, δεν γίνεται κιμωλία. Πήγα κοντά της. Μου άρεσε να τη μυρίζω. Το άρωμά της τ’ αναζητούσα από μακριά. Όταν ήμουν άρρωστη, ο αέρας των λουλουδιών των ανακατεμένων με την κρέμα της, μου έριχνε τον πυρετό. Έχωσα το χέρι μου μέσα στο δικό της και της χαμογέλασα. Το πρόσωπό της σφιγμένο. Τα δάχτυλά της μυτερά. Σαν να είχε περισσότερα κόκκαλα απ’ ότι συνήθως. Χαιρετήσαμε τα παιδιά, δηλαδή εγώ τα χαιρέτησα, εκείνη δεν μιλούσε, και βγήκαμε απ’ την τάξη. Είχε ένα στόμα γραμμή και κάτω απ’ το κατάλευκο δέρμα της που ήταν απαλό και όπως σας είπα, μύριζε υπέροχα, έτρεχαν αραχνωτές γαλάζιες φλεβίτσες. Δεν τις είχε άλλη φορά. Μου έσφιξε το χέρι πολύ δυνατά κι αρχίσαμε να βαδίζουμε πολύ γρήγορα για το σπίτι. Δεν με πείραζε που τα βήματά της παραήταν ασυνήθιστα μεγάλα για το δικό μου διασκελισμό. Την ακολουθούσα χοροπηδώντας. Ήταν πιο διασκεδαστικό. Φτάσαμε στην Αχαρνών. Κι εκεί συνέβη κάτι απίστευτο. Το πεζοδρόμιο άρχισε να τρίζει κι ένας υπόκωφος θόρυβος έσβησε κάθε άλλο ήχο απ’ τ’ αυτιά μου. Τανκς! Ναι, τανκς…
Ελπίζουμε να μην μας γεννηθούν ποτέ ξανά ανάλογες αναμνήσεις. Να μην ξαναφοβηθούμε. Είμαστε μια ώριμη γενιά, και ασχέτως πολιτικών προτιμήσεων θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα βρούμε ενωμένοι οι Έλληνες τις λύσεις εκείνες για να προχωρήσουμε μπροστά και να ξαναποφύγουμε τα λάθη του παρελθόντος, τις τακτικές του παρελθόντος.
Να είναι η σημερινή μια χαρούμενη ημέρα και ότι και αν ψηφίσετε σήμερα θα ξέρετε ότι για πρώτη φορά δεν θα υπάρχουν νικητές. Υπάρχει πολύ δουλειά από αύριο για να βγούμε μετά από χρόνια όλοι ανεξαιρέτως οι Έλληνες νικητές!
