Για τις περισσότερες γυναίκες η επιστροφή στο σπίτι μετά τη γέννηση του παιδιού τους είναι από τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής τους. Όχι όμως και για τη Λία. Ακολουθεί η ιστορία της, όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog Κατά της Επιλόχειας Κατάθλιψης. Γιατί όταν αντιμετωπίζεις μία τόσο δύσκολη κατάσταση και καταφέρνεις να την ξεπεράσεις με επιτυχία, αισθάνεσαι την ανάγκη να μοιραστείς την ιστορία σου με όσο περισσότερους ανθρώπους, ώστε να μπορέσεις να βοηθήσεις και άλλους που θα βρεθούν στη θέση σου. Όσο για το κεντρικό μήνυμα της ιστορίας της Λίας; “Δεν είναι κακό να ζητάμε βοήθεια όταν την χρειαζόμαστε!”
Photo by maessive
Επιλόχεια κατάθλιψη λοιπόν ! Δεν είχα ιδέα τι σημαίνει. Είχα ακούσει, αλλά δεν περίμενα να μου συμβεί. Όλοι λέγανε πόσο δυνατή είμαι! Δεν το περίμενα!
Γέννησα τον πρώτο μου γιο, τον Γιάννη τον Αύγουστο του 2005, μετά από μια δύσκολη εγκυμοσύνη, με επιπλοκές, αιμορραγίες, κλπ. Ήμουν 35 χρονών. Διαβητική κύηση, με πολλούς φόβους κι ενοχές αλλά και ανησυχίες για το παιδί. Είχα προετοιμαστεί για το χειρότερο και είχα αποφασίσει ότι όπως και να ήταν το μωρό, εγώ δεν θα το σκότωνα. Το μωρό γεννήθηκε ελλιποβαρές, πρόωρο και με καισαρική. Όλα πήγαν καλά και η διάθεσή μου ήταν εξαιρετική. Ήμουν τρισευτυχισμένη ! Ιδιαίτερα όταν είδα το μικροσκοπικό ροζ ανθρωπάκι να ξεπροβάλει και να κλαίει αμέσως, ήταν σαν να μου χάριζαν όλον τον κόσμο!
Σε λίγες ώρες έμαθα πως το μωρό πρέπει να χειρουργηθεί. Πρώτο σοκ! Γίνεται το χειρουργείο την επόμενη μέρα πρωί πρωί. Να μη τα πολυλογώ, το μωρό πάλευε για τη ζωή του για πολλές μέρες! Εντατική, καταστολή, διασωληνωμένος, μολύνσεις, σηψαιμία, αιμορραγίες, μεταγγίσεις… κάποια μέρα οι γιατροί μας είπαν πως τα πράγματα ήταν πάρα πολύ δύσκολα και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας προετοίμαζαν! ΑΛΛΑ, ο μικρός μου τους έβγαλε ψεύτες και “αναστήθηκε”. Όταν ο οργανισμός του έγινε αρκετά δυνατός χρειάστηκε να κάνει και δεύτερο χειρουργείο ! Αντιλαμβάνεστε την αγωνία μας ! Ακριβώς 40 ημερών γίνεται η επέμβαση και σε λίγες μέρες το μωρό μας ήταν μικρό μεν, αλλά γερό και δυνατό και έτοιμο να έρθει σπίτι. Ήταν πλέον σχεδόν 2 μηνών !
Τις ημέρες που ήμουν στο μαιευτήριο, όταν οι άλλες μητέρες θήλαζαν τα μωρά τους, εγώ έπαιρνα το θήλαστρο για να βγάζω το γάλα από το στήθος, και να το πετάω. Φανταστείτε σε τι ψυχολογική κατάσταση είχα βρεθεί ! Και μάλιστα, 1-2 φορές κάποια νοσηλεύτρια με ρώτησε “που είναι το μωρό σου εσένα, δεν στο φέρανε?” … αρχικά συγκράτησα την ψυχραιμία μου και της εξήγησα. Τις επόμενες φορές όμως (γιατί αυτό επαναλήφθηκε) δεν είχα τη δύναμη να μην αντιδράσω και ξέσπασα σε φωνές και κλάμματα!
Βγήκα από το μαιευτήριο. Και μπήκα στην Κόλαση. Γύρισα σε ένα σπίτι άδειο, σε ένα σπίτι που είχα προετοιμάσει για να δεχθεί ένα μωρό! Γύρισα μόνη! και το χειρότερο… το μωρό χαροπάλευε κι εγώ ήμουν αδύναμη να κάνω το οτιδήποτε. Ούτε καν το είχα κρατήσει αγκαλιά!!! Ούτε καν το είχα αγγίξει !!!
Όλες αυτές τις μέρες, εγώ και ο άντρας μου πηγαίναμε 2 φορές την ημέρα στο μαιευτήριο, πρωί και απόγευμα, στο επισκεπτήριο της ΜΕΘ για να τον δούμε για 10 λέπτα το πολύ! Δεν ήθελα να κάνω τίποτε άλλο. Ήμουν στο σπίτι, ξαπλωμένη στο κρεββάτι, να κλαίω, ούτε έτρωγα ούτε τίποτα! μόνο καφέ και τσιγάρο. Από το κρεβάτι στο μπάνιο, από το μπάνιο στο τραπέζι της κουζίνας και πίσω πάλι !
Κάποια στιγμή είπα να αρχίσω να πηγαίνω στο γραφείο … να νιώθω ότι κάνω κάτι, για να ξεφύγει το μυαλό μου. Εκεί όμως, όλοι ήξεραν τι μου συμβαίνει και δεν άντεχα τον οίκτο!
Όταν ο Γιάννης έγινε καλά και ήρθε σπίτι… ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα! Τη χαρά διαδέχθηκε όμως το άγχος αν θα τα καταφέρω, αν τα κάνω όλα σωστά, αν τρώει το παιδί αρκετά, αν είμαι καλή μαμά… αν… αν… αν…! Φρόντιζα το μωρό μου και με το παραπάνω, αλλά πέρα από αυτό … τίποτε άλλο ! κλείστηκα στον εαυτό μου … δεν με ενδιέφερε τίποτα… και σιγά σιγά… δεν με ενδιέφερε ούτε το μωρό !!! Είχα χάσει τον εαυτό μου μέσα στα προβλήματα (για γέννα πηγαίναμε και μας βγήκαν και 2 χειρουργεία… ). Σηκωνόμουν από το κρεββάτι και πήγαινα στο τραπέζι… κάπνιζα κι έπινα καφέ με σκυμμένο κεφάλι, με κλάμματα, με άγχος, με ενοχές (γιατί πίστευα ότι εγώ έφταιγα που έπαθε ότι έπαθε το μωρό)
Κάποια μέρα δεν ξέρω πόσες ώρες είχα μείνει έτσι ώσπου κάποτε σηκώθηκα από την καρέκλα κι όπως πήγαινα στο κρεββάτι, έπεσα πάνω στο πορτ-μπεμπέ που ήταν μέσα το μωρό κι εκεί διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει να τον ταϊσω !!! ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ??? αναρωτήθηκα. Κι εκεί έκανα το “κλικ” και είπα πως εδώ κάτι τρέχει, δεν πάμε καλά, και μίλησα στον γυναικολόγο μου. Μου σύστησε έναν υπέροχο άνθρωπο, ψυχίατρο. ΑΜΕΣΩΣ έκλεισα ραντεβού και μετά από κάποια τεστ που κάναμε, διαγνώσαμε καταθλιψάρα!!!
Φυσικά φάρμακα!!! Δεν γινόταν αλλιώς !!!
Τις πρώτες μέρες ένιωθα τόσο άσχημα !!!! κλάμα κλάμα κλάμα !!! κανένα συναίσθημα! το απόλυτο κενό !!! Θυμάμαι πως τον έπαιρνα τηλέφωνο και του έλεγα “Είναι δυνατόν να μην αισθάνομαι τίποτα; ούτε για το μωρό μου; το παίρνω αγκαλιά και δεν νιώθω τίποτααα” Κι έκλαιγα ασταμάτητα! Μου έλεγε “υπομονή Ευαγγελία μου, 10 μέρες μόνο, κάνε υπομονή μέχρι να δράσουν τα φάρμακα κι όλα θα αλλάξουν. Εδώ είμαι εγώ”. Πράγματι! για 10 μέρες σχεδόν, ήμουν ένα ζόμπι ! το απόλυτο συναισθηματικό κενό ! κι όμως ο γιατρός μου, ήταν πάντα κοντά μου. Πολλές φορές, άφηνε τη δουλειά που είχε στο νοσοκομείο για να έρθει να με δει, να μιλήσουμε, να με καθησυχάσει !!! Είναι πολύ σημαντικό ο γιατρός να είναι και ΑΝΘΡΩΠΟΣ !!!
Η ζωή μου άλλαξε σύντομα. Φυσικά ήμουν καλύτερα όχι όμως καλά !!! Η διάθεσή μου άλλαξε, σιγά σιγά ήρθαν και τα συναισθήματα, αλλά πρώτα τα αρνητικά! Έγινα οξύθυμη πολύ! Ο άντρας μου έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να με αντέξει ! Κόντεψα να διαλύσω την οικογένεια αλλά χάρη στο Γιώργο (σύζυγος) η οικογένεια έμεινε δεμένη.
Είχα γεννήσει Αύγουστο 2005. Οκτώβρη 2005 ήρθε το μωρό στο σπίτι. Γενάρη 2006 ανακοινώνω στον Γιώργο τη δεύτερη εγκυμοσύνη 
Εννοείτε πως διέκοψα τη θεραπεία, αν και δεν είχε ολοκληρωθεί, αλλά απαγορεύονται τα φάρμακα αυτά στην εγκυμοσύνη.
Ουφ ! πάλι δύσκολες καταστάσεις ! με την κοιλιά τούρλα να έχω να νταντεύω κι ένα μωράκι που έκανε τα πρώτα του βηματάκια
Ο δεύτερος γιος μου ήρθε τον Οκτώβρη ! έμεινε κι αυτός λίγες μέρες στη Μονάδα, αλλά ευτυχώς ήρθε γρήγορα στο σπίτι, γερός και δυνατός!
Αυτή τη φορά ήμουν “υποψιασμένη” για την κατάθλιψη. Είπα “θα το παλέψω μόνη μου” !
Και πράγματι, το πάλεψα για αρκετό καιρό, ώσπου παραδέχτηκα πως δεν μπορούσα άλλο και πάλι αναζήτησα βοήθεια !
Η συνέχεια της ιστορίας, στο blog Κατά της επιλόχειας κατάθλιψης.
