Με αφορμή το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του BBC «Home», και βλέποντας την κόρη της να κοιμάται, η Ελίνα από το The Sunny Side of life γράφει τους προβληματισμούς και τις σκέψεις της για το περιβάλλον. Το συμπέρασμά της; Απόλυτο και θετικό: «Είναι αργά. Πολύ αργά για να απογοητευόμαστε. Πολύ αργά για να απαισιοδοξούμε. Είναι απλά η ώρα να κάνουμε κάτι.»
Χθες το βράδυ δεν δούλεψα.
Πέρασα ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο με φίλοξενούμενους στο σπίτι μας, τα κουμπάρια μας (και το βαφτηστήρι μας – του οποίου τα γενέθλια ήταν και ο λόγος του ταξιδιού τους – άσχετο) από τη Κρήτη, και είπα να αράξω με τον Αλέξη να δούμε καμιά ταινία…
Στο ΣΚΑΪ ξεκινούσε στις 11:00 η πολυσυζητημένη ταινία ΗΟΜΕ . Ήθελα από καιρό να τη δώ και ιδού η ευκαιρία!
Απλώθηκα λοιπόν προετοιμασμένη να δω ένα «αριστούργημα εικόνων», όπως μου το είχαν περιγράψει, ένα «ντοκυμαντέρ για το περιβάλλον»…
Η ώρα έχει πάει τριεσήμισι το πρωϊ και το μάτι μου είναι ακόμα στηλωμένο στο ταβάνι. Η Άρτεμις δίπλα μου κοιμάται αμέριμνη, τη στιγμή που εγώ επαναλαμβάνω τα στατιστικά στοιχεία που απαριθμούσε η ταινία, στο μυαλό μου.
Γυρίζω κάθε τόσο και χαζεύω το αγγελικό της πρόσωπο, γαλήνιο και ήρεμο, και αναλογίζομαι πόσο θα έχει σκληρύνει σε λίγα (λιγότερο από 30) χρόνια, όταν όλα όσα προφήτευε η ταινία θα τα βιώνει στη ζωή της…
Όταν θα βρίσκεται στην δική μου ηλικία και δεν θα μπορεί να απολαύσει ούτε καν αυτό το ξένοιαστο weekend που μόλις περάσαμε.
Γιατί στα 33 της η κόρη μου, όπως και τα δικά σας παιδιά, θα έχει πολύ περισσότερα πράγματα για να ανησυχεί, από ό,τι εγώ αυτή τη στιγμή…
Στα 33 της η έλλειψη νερού θα έχει αναγκάσει σχεδόν 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους να μετοικήσουν σε περιοχές όπου ακόμη υπάρχει νερό, ενώ ήδη σήμερα ένας στους έξι ανθρώπους ζεί σε επισφαλή, ανθυγιεινά, και συνωστισμένα μέρη, χωρίς πρόσβαση σε καθημερινές ανάγκες όπως πόσιμο νερό, υγιεινή και ηλεκτρισμό.
Φαντάζομαι πως η έννοια της ειρήνης θα έχει εξαφανιστεί ως τότε…
Πώς θα είναι άραγε η ατμόσφαιρα τότε, όταν ήδη σήμερα ζούμε στις χειρότερες συνθήκες ατμόσφαιρας που έζησε ποτέ η ανθρωπότητα;
Σε τί συνθηκες θα ζει τότε, όταν σήμερα ο μισός πλούτος της γης ανήκει μόλις στο 2% του πληθυσμού της; Και ποιο θα είναι το τίμημα της επιβίωσής της;
Σήμερα ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι πεινάνε, πόσοι θα έχουν γίνει μέχρι τότε;
Κι αν είναι και εκείνη ένας από αυτούς;
ή ένα από τα θύματα τους, στο βωμό της επιβίωσης;
Διαβάστε τη συνέχεια στο blog The Sunny Side of Life. Και αν τυχόν δεν έχετε δει ακόμα το ντοκυμαντέρ Home, δείτε το εξ’ ολοκλήρου online σήμερα κι όλας!
Δεν χρειάζεται να είναι κάποια Παγκόσμια Ημέρα για να αφυπνιστούμε… Κάθε ημέρα το περιβάλλον μας αργοπεθαίνει.
Αναμένουμε τις εντυπώσεις σας!
πόσο θλιβερό το μέλλον των παιδιών μας, αν σκεφτεί κανείς ότι ήδη κάποιες από τις αγαπημένες συνήθειες ή διασκεδάσεις του παρελθόντος μας είναι απαγορευμένες για τα παιδιά μας….θα το δω άμεσα!
Αξίζει πραγματικά. Αναμένουμε εντυπώσεις!
Η σελίδα του λεει ότι δεν υπάρχει!
Έχεις δίκιο, διορθώθηκε το σφάλμα! Ευχαριστούμε που μας ειδοποίησες!
Ακριβώς τέτοιες είναι συχνά οι σκέψεις μου.. Αλλά κυρίως για το τώρα, πρέπει ο καθένας μας να «ξυπνήσει»!! Είμαι 28 χρονών, θέλω μελλοντικά να κάνω οικογένεια, σίγουρα θα προσπαθήσω να αποκτήσουν οικολογική συνείδηση αλλά αν ο κόσμος όλος δε κάνει προσπάθεια.. δεν υπάρχει ελπίδα.. Αυτό εγώ φοβάμαι, τα κράτη, που άπληστα και διεφθαρμένα θα καταστρέψουν κάθε τι όμορφο..
Επίσης ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ-ταινία είναι η τριλογία Ζέιτγκέιστ!
http://zeitgeistmovie.com/
Δεν το είδα ακόμη, θα το κάνω. Απλά αναρωτιέμαι εδώ κ χρονια τι περιμένουμε για να αντιδράσουμε. Απο όταν έγινα μαμά αναρωτιέμαι κ κατι αλλο. Αν τα παιδιά μας είναι η ελπίδα ή οι όμηροι του αύριο :/
Σοφία, προς το παρόν είναι όμηροι των δικών μας πράξεων. Για να γίνουν ελπίδα πρέπει να τα αποδεσμεύσουμε από προκαταλήψεις, δογματισμούς και τρόπο σκέψης δικό μας. Τότε θα είναι η ελπίδα του εαυτού τους και των δικών τους παιδιών! (Χρήστος)