Η Μάνα η Πραγματική που Αξίζει να ‘ναι Μάνα!

Ένα επεισόδιο στη ρεσεψιόν μαιευτηρίου, που διαβάσαμε στο Γονείς με κολικούς, μας κάνει να προβληματιστούμε, να λυπηθούμε, να τσαντιστούμε. Είναι γεγονός ότι σε κάθε χώρο υπάρχουν καλοί επαγγελματίες και κακοί επαγγελματίες. Σήμερα παίρνουμε μια γεύση από τις απόψεις ενός “μεγαλογιατρού” για το τι σημαίνει να γεννάς αλλά και την αποστομωτική ανταπάντηση μίας μαμάς που δηλώνει: “Εγώ κύριε γιατρέ ξέρω κάτι Μάνες που βάζουν τα γυαλιά σε όλους μας κι όμως δεν γέννησαν ποτέ!!!”

Photo by Nico

Λοιπόν σήμερα πήγαμε τον Billy the kid στο Μητέρα Παίδων. Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ένα μικροεπεμβατικό δερματολογικό ήταν (το παίζω κουλ και άνετη τώρα που τελείωσε άλλα μέχρι χθες ήμουν σαν Μεγάλη Παρασκευή). Το θέμα μου δεν είναι αυτή την στιγμή ο Billy the kid (παραδόξως). Όταν όμως ήμουν στο ταμείο για να πληρώσω (τίποτα δεν είναι τζάμπα σήμερα τς…τς…τς..) και ενώ περίμενα, απέναντί μου βγαίνει πιθανώς από χειρουργείο, μεγαλογιατρός. Το κατάλαβα γιατί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Αλλιώς δεν εξηγείται να τον πάρεις αυτόν να σε ξεγενήσει. Ένιγουέι. Πιάνει λοιπόν κουβέντα με τις νοσηλεύτριες κι έχουμε την ακόλουθη αμίμητη συνομιλία:

– Τι έγινε γιατρέ γέννησε?

– Όχι και γέννησε! Καισαρική έκανε!

– Άρα γέννησε.

– Ε, όχι βέβαια! Θα γεννούσε αν ήταν φυσιολογικός τοκετός. Τώρα δεν γέννησε. ‘Απέκτησε’ παιδί μέσω της καισαρικής! Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Όπως καταλαβαίνετε έχω μείνει παγωτό και φυσικά μου βγαίνει αυθόρμητα το σχολιάκι:

”ε, βέβαια, αυτές τις μ!@#$@!@# λέτε στις γυναίκες και μετά δεν θέλουν να κάνουν επισκληρίδιο” !

Μου έριξε μία καρφωτή ματιά έτοιμος να με φάει αλλά ήμουν απέναντί του, ήταν και μεγάλος που να τρέξει…

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για λογαριασμό του. Ντρέπομαι που είναι και σε τέτοια θέση ώστε να επηρρεάζει έγκυες γυναίκες. Όταν περίμενα να γεννήσω, φοβόμουν ιδιαίτερα τη γέννα. Εδώ που τα λέμε φοβάμαι τη γέννα από τότε που κατάλαβα ότι είμαι κορίτσι και άρα κάποια στιγμή στη ζωή μου μάλλον θα γεννήσω. Επίσης εκτός από τη γέννα, φοβόμουν και οτιδήποτε έχει να κάνει με νοσοκομεία, σύριγγες, φάρμακα κλπ κλπ κλπ Οπότε όταν η (τέλεια) γιατρός μου με ρώτησε για την επισκληρίδιο της είπα ότι όχι απλά θέλω επισκληρίδιο αλλά είμαι πρόθυμη να δοκιμάσω και ότι φάρμακο υπάρχει σε πειραματικό στάδιο ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΕΣΩ!

Διαβάστε τη συνέχεια στο Γονείς με κολικούς! 

Και ρίξτε μια ματιά και σε πολλά ακόμη ενδιαφέροντα ποστ των γονιών με κολικούς οι οποίοι μας εντυπωσιάσανε με το ιδιαίτερο χιούμορ τους!

4 comments for “Η Μάνα η Πραγματική που Αξίζει να ‘ναι Μάνα!

  1. mamadesmpampades
    16/01/2012 at 1:41 μμ

    Έχω την αίσθηση Nicole ότι αδικείς την συγγραφέα της ανάρτησης και ειδικότερα προς τον τίτλο. Ελπίζουμε να ακολούθησες το link και να διάβασες και την υπόλοιπη ανάρτηση στο blog της. 😉

    • 17/01/2012 at 4:20 μμ

      Θα συμφωνήσω μαζί σας. Μάλλον η Nicole δεν έχει διαβάσει όλο το κείμενο. Αλλά και πάλι δεν αξίζει να λέγεται μάνα μόνο όποια γεννάει με φυσικό τρόπο. Την ίδια ακριβώς απάντηση με της συγγραφέως θα έδινα κι εγώ αν άκουγα τέτοιες αηδίες από έναν “μεγαλογιατρό”….
      Εγώ έχω δύο παιδιά. Και τα δύο με καισαρική. Ας γυρίσει κάποιος να μου πει ότι τα τελευταία 9 χρόνια δεν αξίζει να είμαι μάνα. Και στην τελική τα παιδιά μου φύτρωσαν; Τα γέννησα αλλά με παρέμβαση του γιατρού. Ε και;
      Η κουμπάρα μου έχει τέσσερα. Τα δύο μεγάλα τα γέννησε φυσιολογικά, τα δίδυμα με καισαρική. Μόνο τα μεγάλα γέννησε δηλαδή;
      Συγγνώμη για το μεγάλο σχόλιο, αλλά εκνευρίζομαι με κάτι τέτοιες ατάκες!!!!! Και να φανταστείτε ότι ένιωθα και τύψεις στην πρώτη μου κόρη επειδή δεν τη γέννησα φυσικά! Είμαι και κρυωμένη και ίσως να τα μπουρδούκλωσα και λίγο αλλά νομίζω ότι βγάλατε νόημα!

  2. Nicole
    16/01/2012 at 1:15 μμ

    οσο για τον τιτλο “αξιζει να ειναι μανα” τον βρίσκω τοσο χυδαιο…ποιος αποφασίζει και κρίνει και με τι κριτηρια; Ως παιδί; Να λυσει το θέμα με την μαμα του. Ως ενήλικας γονιός; Κανεις δεν εχει βρει την σωστή φορμουλα. Απαραδεκτο.

  3. Nicole
    16/01/2012 at 1:14 μμ

    Οταν ετοιμαζομουν να γεννήσω, φοβόμουν και ήθελα να γεννησω με ολική νάρκωση αν γινόταν. Αρχισα να διαβαζω ο,τι έβρισκα μπροστά μου για να οικειοποιηθώ τους πόνους, θύμωνα με τον πρώην αντρα μου για την αδικία της φύσης που δεν με ρώτησε αν θέλω εγω να κουβαλήσω και να περάσω τις οδύνες. Μέχρι που διαβάζοντας και ερευνωντας, έμαθα οτι οι πρακτικές του νοσοκομείου βλάπτουν μητέρα και παιδί, ιδιαιτερως ψυχολογικά, και αποδυναμώνουν τις σχεσεις δεσιματος αλλα και τον θηλασμό. Μια γυναικα με ρωτησε γιατί φοβάμαι. Οντως, γιατί φοβόμουν; Αν ήταν τοσο τρομερό καμία γυναικα δεν θα γεννούσε, ποτέ. Φοβόμουν γιατί μου το περιέργραφαν οι μύθοι, γιατί τα νοσοκομεία εκαναν παρεμβάσεις που εμπόδιζαν την φυσική ροή ενδορφινών στο σώμα μου, γίατι επρεπε να γεννάω ξαπλωτή για να βολευτεί ο γιατρός ή η μαια, γιατί εμπαινα σε χειρουργείο και δεν ειχα την χαλάρωση και την ευτυχία που απαιτεί μια ομαλή γέννα. Στην πορεία εμαθα οτι οσο μια γυναικα αρνειται να αναλάβει την ευθύνη της γέννας της και αφήνεται στον γιατρό, τοσο μεγαλύτερη πιθανότητα εχει για καισαρική. Είτε γιατι αυτός βιάζεται και θέλει να βγάλει χρήμα, ειτε γιατι δεν ξέρει αλλιώς (γιατρός ειναι, να χειρουργεί ξέρει), είτε γιατι ως μανα που δεν εχει μπει ακόμα στο πετσί του ρολου της μάνας, παρα παραμένει στο ρόλο του παιδιού, δεν μπορεί να ειναι κύρια της γέννησης του παιδιού της. Είναι ψυχολογικά με αληθινά όμως αποτελέσματα.
    Νομίζω οτι ο εν λόγω γιατρός ειχε απόλυτο δικιο και η γυναικα που περιγράφει με τετοιο τονο μάλιστα την “αποστομωτική” απαντησή της, δυστυχως εχει αγνοια. Ο καθένας με την εμπειρία του βλέπει κρινει και μιλάει θα μου πεις. Εκείνη εκτίθεται.

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *