ivf baby

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος: Σήμερα η Έλενα είναι η χαρούμενη μαμά ενός υπέροχου μωρού! Εμείς όμως που παρακολουθούμε το blog της από την αρχή, έχουμε διαβάσει τις σκέψεις της και έχουμε ζήσει τις αγωνίες της για την υπογονιμότητα, πολύ πριν να μείνει έγκυος.  Το post που σας παρουσιάζουμε σήμερα, που γράφτηκε εκείνη την εποχή, μιλάει για την επίσκεψή της σε ένα κέντρο υπογονιμότητας.  Αν και τελικά δεν χρειάστηκε να προχωρήσουν στην εξωσωματική, το post αυτό αξίζει να διαβαστεί από όλους!

baby

Photo by Raphael Goetter

Σήμερα έκανα μία απροσδόκητη επίσκεψη που δεν είχα σκεφτεί ποτέ (μέχρι πριν λίγες μέρες) ότι θα έκανα στη ζωή μου. Σας έχει τύχει να κάνετε πράγματα που δεν είχατε φανταστεί ποτέ ότι θα κάνατε;
…το γύρο του κόσμου, να κερδίσετε το τζόκερ, να ερωτευτείτε με την πρώτη ματιά, ας πούμε;

Ε, καμία σχέση!

Εγώ σήμερα επισκέφτηκα ένα κέντρο υπογονιμότητας.
Εκπλαγήκατε;
Μήπως θα έπρεπε να μην το πω; Να το κρύψω από όλους; Να ντραπώ που μπορεί να μην είμαι πια γόνιμη στην ηλικία μου; Να πω ότι πήγα απλά από περιέργεια και να το ξεχάσω;

Τσου!
Πήγα και το καταευχαριστήθηκα και θέλω να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου μαζί σας γιατί ίσως έτσι βοηθήσω κάποιες γυναίκες στο συγκεκριμένο θέμα που -πολλές από εμάς- μας απασχολεί.

Ξεκινάω λοιπόν με τα “πρακτικά” και χρήσιμα:
Είχα κλείσει ραντεβού προ 2 εβδομάδων, σχετικά καλό διάστημα αναμονής αν σκεφτεί κανείς πόσο πολύ κόσμο έχουν αυτά τα κέντρα καθημερινά με τη μάστιγα της υπογονιμότητας που ταλαιπωρεί τόσα πολλά ζευγάρια.
Η αναμονή μέχρι να μπω στο ιατρείο ήταν 35 λεπτά, στα οποία ήρθε μία πολύ ευγενική και φιλικά κοπέλα και μου έδωσε ένα έντυπο το οποίο έπρεπε να συμπληρώσω με όλες τις λεπτομέρειες και στοιχεία που αφορούν την υγεία μου αλλά και τα τυπικά περί σεξουαλικής και γυναικολογικής κατάστασης
Όταν τελικά συνάντησα τη Γυναικολόγο (ναι, προηγείται συζήτηση με μία Γυναικολόγο και μία βοηθό ώστε να συζητήσουμε το ιστορικό μου και τις όποιες εξετάσεις είχα μαζί μου από τεστ ΠΑΠ μέχρι τη σαλπιγγογραφία και το σπερμογράφημα) μιλήσαμε περίπου 45 λεπτά σε απόλυτα φιλικό και “χαλαρό” κλίμα, λες και γνωριζόμασταν από παλιά. Μου ενέπνευσε εμπιστοσύνη και οικειότητα μαζί, αισθάνθηκα άνετα και έκανα και το σχετικό χιούμορ για την ηλικία μου (είμαι 37 με άποψη 45άρας και attitude 25αρας… τρομάρα μου ) και την ανεξήγητη υπογονιμότητά μου η οποία -το πιο πιθανό- να οφείλεται μόνο σε άγχος και control-freak συμπεριφορά (κάποια πράγματα δεν αλλάζουν όσα χρόνια κι αν περάσουν!)
Στη συνέχεια και αφού είχα αισθανθεί “σα στο σπίτι μου”, εμφανίστηκε και ο Γιατρός (ας αποφύγουμε τα ονόματα για λόγους τυχόν προβολής), νεότατος, αλήθεια, αλλά όχι άπειρος, ποτέ δε μου άρεσαν οι γηραιότεροι γυναικολόγοι, πάντα ήθελα ο γυναικολόγος να είναι -όσο το δυνατό- γοητευτικός άνδρας και να έχει και μία χαλαρή διάθεση χωρίς να το”παίζει” ο super επιστήμονας για να με πείσει… Ε, αυτό ακριβώς λοιπόν ήταν και ο Γιατρός. Άμεσος, ειλικρινής, φιλικός και σοβαρός. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.
Αφού μου μίλησε/ εξήγησε/ ξεκαθάρισε όλα όσα θα έπρεπε και θα ήθελα να μάθω για τις επιλογές μου, προχωρήσαμε και σε μία προσεκτική γυναικολογική εξέταση κατά την οποία μου εξηγούσε και ότι έπρεπε.
Τέλος, μίλησα ακόμα 20 λεπτά με μία κοπέλα που ήταν Υπεύθυνη για να μου μεταφέρει όλες τις λεπτομέρειες για τη σωστή έκβαση της θεραπείας (εξωσωματικής), τα φάρμακα, τον τρόπο χορήγησής τους, κλπ.
Βγήκα από το Κέντρο 2 ώρες μετά, με τρελά καλή διάθεση και πολύ-πολύ αισιόδοξη.
Με λίγα λόγια, αν τελικά προχωρήσω (κάτι το οποίο θα ξέρω μέχρι τον επόμενο κύκλο μου*) θα είναι σίγουρα με αυτούς τους αξιόλογους, σοβαρούς και, το σημαντικότερο, ειλικρινείς επαγγελματίες!

Όσο για το ψυχολογικό κομμάτι, κατανοώ ότι υπάρχουν πολλές (ίσως οι περισσότερες γυναίκες) που δε θέλουν να πουν ότι προσπαθούν να αποκτήσουν παιδί (ή παιδιά) με εξωσωματική και άλλες που ήδη τα απέκτησαν να το κρύβουν.

 

Η συνέχεια του post με πολύ περισσότερες από τις σκέψεις της Έλενας γύρω από την εξωσωματική, στο blog της mama 35+ 

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *