Η Κατερίνα στο σημερινό της post, αφού πρώτα μας περιγράφει το πρώτο σχολείο του μικρού της γιου, τι το έκανε να διαφέρει και τους λόγους που το αγάπησαν όλοι στην οικογένεια, στη συνέχεια μας διηγείται μία συνάντηση στην οποία παραβρέθηκε εκεί πρόσφατα. Ένα post γεμάτο μηνύματα, από το πώς ένα σχολείο μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού, ως και πώς πρέπει να μάθουμε να αγωνιζόμαστε, να μοιραζόμαστε και να ζούμε τη ζωή στο έπακρο.
Το μαγικό σχολείο
Το πρώτο σχολείο του μικρού μου ήταν το Σχολείο της Φύσης… Ένα σχολείο που όλοι αγαπήσαμε! Κι όταν λέω όλοι εννοώ, όλη η οικογένεια.Γιατί το σχολείο αυτό υπήρξε εμπειρία υπέροχη για όλη την οικογένεια. Συγκεντρώσεις, μαζώξεις, συναντήσεις με ιδιαίτερους ανθρώπους, εκδρομές, βόλτες πικ νικ, πάρτι….όχι για τα παιδιά μα και για τους γονείς…και εννοώ μόνο τους γονείς.
Μα το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι δεν εκπαιδεύει μόνο τα παιδιά μας, εκπαιδεύει εμάς τους ίδιους τους γονείς των μικρών ανθρώπων, εμάς τους γονείς των αυριανών πολιτών του κόσμου.
Ένα σχολείο που σου δείχνει την ευθύνη σου!
Έτσι το έχω στο μυαλό μου εγώ αυτό το σχολείο…Δεν είναι το πανέμορφο καθαρό καταπράσινο περιβάλλον του που το κάνει ξεχωριστό, πολλά σχολεία είναι έτσι, είναι το ότι οι άνθρωποι εκεί αποφάσισαν να παιδευτούν παραπάνω για να παρέχουν πράγματα ιδέες κι αξίες. Έχουν το λαχανόκηπο τους, τα ζωάκια τους, ο Γιωργάκος ζύμωνε το ψωμάκι του έκανε κέικ κι είχε μάθει να σκάβει τις ντοματούλες στο λαχανόκηπο κι ήταν μόνο 3…
Μπαμπάδες σε τσουβαλοδρομία....
Επίσης στο σχολείο αυτό…υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο.Δεν εργάζονται μόνο κοπέλες βρεφονηπιοκόμοι ή νηπιαγωγοί αλλά και άντρες….Αγόρια με κέφι κι ενθουσιασμό και τα παιδιά τους λατρεύουν…Ο “κύριος Πάρης” ακόμη μονοπωλεί τις συζητήσεις μας με το Γιώργο.
Ήταν το πρώτο σημαντικό αντρικό πρότυπο για εκείνον έξω από τα όρια της οικογένειας του…
Ο Γιώργος φέτος πηγαίνει στο Δημόσιο νηπιαγωγείο λοιπόν, είναι μια ανάρτηση που είχα κάνει με πολύ αγωνία τον Σεπτέμβρη και μπορείτε να βρείτε εδώ.
Όμως η σχέση μας με το σχολείο αυτό και τους ανθρώπους του δεν έχει κλείσει και όποτε μου δοθεί η ευκαιρία να είμαι εκεί με ή χωρίς τον μικρό μου, το κάνω με ενθουσιασμό…. Άλλωστε είναι πάντα ευκαιρία για το Γιώργο να βρει αγαπημένους του ανθρώπους και φίλους και είναι ευκαιρία για εμένα να πάρω μια βαθιά ενισχυτική ανάσα από την γυναίκα που είναι πίσω από όλα αυτά…τη Βέτα.
Όταν λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα μου τηλεφώνησε για να με ενημερώσει για μια βραδιά συζήτησης με θέμα πολύ ιδιαίτερο…το σκέφτηκα.
Ήμουν άρρωστη, είχα πυρετό, η μύτη έτρεχε και πονούσε το κεφάλι μου. Ήταν οι κρύες εκείνες ημέρες που χιόνιζε πολύ σχεδόν κάθε βράδυ κι ο δρόμος ήταν παγωμένος…. Ήμουν και συναισθηματικά βουλιαγμένη, ήταν η μέρα που έκανα την ανάρτηση με τον κοκκινολαίμη! Δύσκολη μέρα…
Της είπα “Δεν ξέρω Βέτα είμαι κι άρρωστη…” μου είπε “όσο μένεις εκεί άπραγη, άρρωστη θα είσαι…”! Χαμόγελο!! Είναι ευλογία να έχεις στη ζωή σου ανθρώπους που σου τσιμπάνε… τον ποπό…έχω πολλούς τέτοιους φίλους στη ζωή μου…Πολύ τυχερή!!
Βραδιά συζήτησης στο σχολείο
Πήγα…
Ήταν μια πανέμορφη βραδιά στο μεγάλο δωμάτιο του παραμυθιού, με το πέτρινο τζάκι αναμμένο.
Έξω χιόνιζε και μέσα όλοι οι άνθρωποι, άνδρες γυναίκες με χρωματιστές κάλτσες κάθονταν ή ξάπλωναν πάνω στα χαλιά και στα μαξιλάρια.Ακουμπούσαν ο ένας τον άλλο με μια οικειότητα που φανέρωνε σχέση κι ασφάλεια.
Είχε ένα μικρό μπουφεδάκι με ζεστά ροφήματα και τέλεια μικρά γλυκίσματα που φέρνει ο καθένας από το σπίτι του…και που και που εμφανίζονταν από το διπλανό δωμάτιο τα πιτσιρίκια που έπαιζαν κι έτσι είχαμε ξαφνικά έναν πριγκιπάκο ή καμιά τσουπρίτσα με ροζ κορδέλες να χώνονται χοροπηδώντας σε αγκαλιές…Τέλεια εικόνα!!
Χαμόγελα αγκαλιές, και έναρξη με το τραγούδι της ZAZ που είναι κι επίσημα πια το τραγούδι του σχολείου.
Κάθε μάζωξη αρχίζει και τελειώνει με αυτό το τραγούδι…
Μπήκαμε στο θέμα…
Το θέμα ήταν ζόρικο παρ όλη την φοβερή αισιοδοξία που εξέπεμπε η όλη στάση της μαμάς που μας το διηγούνταν… Ήταν λοιπόν η ιστορία της Αγνής, μιας μαμάς που όταν ο μικρός της γιος ήταν πεντέμισι χρονών η ίδια διαγνώστηκε με καρκίνο… Ήταν μια υπέροχη συζήτηση..με κομπιάσματα, με μάτια βουρκωμένα, με κορμί σε μόνιμη ανατριχίλα…
…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Kapa. Me without you… tea without biscuit! και διαβάστε πώς εξελίχθηκε η ιστορία της Αγνής αλλά και το ξεκάθαρο μήνυμα της Κατερίνας: “Στη ζωή έχει σημασία το τώρα …αυτή η μικρή μαγική στιγμή που θα τη ζήσεις ή θα την προσπεράσεις περιμένοντας μιαν άλλη καλύτερη…που ίσως να μην έρθει ποτέ!
Και για όσους δεν το ξέρουν ήδη, η Κατερίνα από τους Καpa και η Λίτσα από το “Home is where your story begins...” είναι αδερφές και ξεκινήσανε σχεδόν ταυτόχρονα το blogging και να μας γεμίζουν ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς ιδέες και εμπνεύσεις σε πολύ συχνό και σταθερό ρυθμό! Καλή συνέχεια κορίτσια!
Δυστυχώς ο χρόνος πίσω δεν γυρνά. Πόσες φορές όμως δεν έχουμε ευχηθεί να μπορούσαμε να πάμε πίσω στον χρόνο;
