Iδανική διαφορά ηλικίας. Υπάρχει;

Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων στην γονεϊκότητα για τα οποία μάλλον ποτέ δεν θα δοθούν ασφαλείς απαντήσεις! Η ιδανική διαφορά ηλικίας είναι ένα από αυτά και ειδικά σε μια εποχή που τα ζευγάρια πλέον βαδίζουν πολύ πιο προγραμματισμένα από παλαιότερες εποχές. Και όσοι δε, έχουμε ήδη και δεύτερο παιδί, δεχόμαστε συχνά το ερώτημα αν είναι καλή η διαφορά ηλικίας που έχουν τα παιδιά μας… Η mamma el έπιασε αυτό το θέμα προσπαθώντας να απαντήσει στον ίδιο της τον εαυτό αρχικά, και ταυτόχρονα μας μεταφέρει την προσωπική της πολύτιμη εμπειρία για τις σχέσεις των δύο αδερφών!

photo by Thomas Hawk

Αλήθεια υπάρχει άραγε ιδανική διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα αδέρφια; Ποιος ξέρει; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ίσως η καλύτερη διαφορά ηλικίας μεταξύ σε δύο αδέρφια είναι η μικρότερη. Δηλαδή ο ένας χρόνος διαφορά. Άντε βάλε δύο. Άλλοι πάλι θέλουν το πρώτο παιδάκι να έχει μεγαλώσει αρκετά, να είναι στην ηλικία των τριών ετών ώστε να είναι και κάπως πιο ανεξάρτητο. Εγώ ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς να πιστέψω. Τελικά είναι καλύτερο τα αδέρφια να έχουν μικρή ή μεγάλη διαφορά ηλικίας;

Οι κόρες μου έχουν ακριβώς 3 1/5 χρόνια διαφορά. Σαν ζευγάρι θέλαμε και δεύτερο παιδί, απλά δεν το είχαμε σκεφτεί ότι θα μπορούσε κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Κι όμως! Κάποια στιγμή μέσα στο 2005 έμαθα ότι ήμουν έγκυος. Δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβω καθώς ο κύκλος μου ήταν σταθερός κάθε μήνα-τώρα κάνει κάτι σκαμπανεβάσματα που και που-και λόγω του ότι είχα περάσει και άλλη μία εγκυμοσύνη στο παρελθόν κατάλαβα αμέσως τα πρώτα συμπτώματα. Πρήξιμο του στήθους, ζαλάδες, τάση για εμετό, ανεξήγητη κούραση και φυσικά η καθυστέρηση της περιόδου. Στην πρώτη εγκυμοσύνη το κατάλαβα στις 12 μέρες, στη δεύτερη στις 5 μέρες ήμουν σίγουρη!!!!
Όταν έφτασε η ώρα να γεννήσω το δεύτερο παιδί μου έπρεπε να αντιμετωπίσω και το πρώτο με ιδιαίτερο τρόπο. Τι εννοώ; Η Νεφέλη είναι ένα παιδί εξαιρετικά ευαίσθητο και τρέφει μεγάλη αδυναμία και λατρεία στο πρόσωπο μου. Ποιο παιδί άλλωστε δεν λατρεύει τη μητέρα του; Τις τελευταίες εβδομάδες πριν μπω στο μαιευτήριο η Νεφέλη έβγαλε μια απίστευτη ζήλια και μια τρομερή αρνητικότητα στο άκουσμα και μόνο ότι θα με αποχωριστεί για μερικές ημέρες και όταν θα επιστρέψω θα φέρω μαζί μου ένα καινούργιο παιδάκι. Σίγουρα ένιωθε ότι η ίδια θα παραγκωνιστεί και ότι ΕΓΩ δεν θα την αγαπάω πια! Αυτό είναι ένα αίσθημα που το νιώθουν όλα τα παιδιά, ειδικά τα πρωτότοκα-όποιας ηλικίας κι αν είναι (έχω ζήσει ζήλια ακόμα και παιδιού 16 χρονών όταν έμαθε ότι η μητέρα του θα γεννήσει κι άλλο παιδί-ειλικρινά σας μιλάω!!!) Όσο κι αν ανέσυρα στη μνήμη μου όλα όσα είχα κάνει στη σχολή περί ζήλιας και αρνητικότητας τίποτα δεν φαινόταν να πιάνει τόπο με τη Νεφέλη. Στο τέλος πίστεψα ότι ακόμα και την ώρα που εγώ θα ήμουν στο χειρουργείο η Νεφέλη θα είναι εκεί για να μη με χάσει! Έτσι επιστρατεύτηκε η δασκάλα της στον παιδικό σταθμό, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι βοήθησε πολύ.
Τουλάχιστον μέχρι την ημέρα που έφυγα ξημερώματα-εκείνη κοιμόταν ακόμη-για να γεννήσω. Στο σπίτι έμειναν οι γονείς μου και εγώ, κατόπιν εορτής φυσικά, έμαθα ότι όταν ξύπνησε η Νεφέλη και δεν με βρήκε σπίτι έβαλε τα κλάματα, δεν ήθελε τη γιαγιά της-που εξίσου τρέφει μεγάλη αγάπη-ούτε φυσικά να πάει στον παιδικό σταθμό (παρόλο που γέννησα δεύτερο παιδί το πρόγραμμα του πρώτου δεν άλλαξε ούτε στο δευτερόλεπτο). Ήθελε να έρθει στο νοσοκομείο για να είναι μαζί μου. Με τα πολλά την έπεισαν να πάει στον παιδικό σταθμό.
Όταν έφτασε η μέρα που θα γυρνούσα σπίτι η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά! Όλες τις μέρες-4 τον αριθμό-που ήμουν στο μαιευτήριο σκεφτόμουν το κοριτσάκι μου που με περίμενε με ανυπομονησία στο σπίτι και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξαναφήσω μόνο του ποτέ ξανά! Είχαμε αποφασίσει με τον άντρα μου να μην την φέρει στο νοσοκομείο καθώς όταν προσπάθησα να της μιλήσω στο τηλέφωνο και οι δύο αρχίσαμε να κλαίμε. Μετά έμαθα ότι για να την ηρεμήσουν είδαν και έπαθαν! Μου είχαν φέρει μια φωτογραφία της στο μαιευτήριο για να τη βλέπω. Φτάνοντας στο σπίτι και ανεβαίνοντας πάνω, εγώ κρατούσα τη Ναντίνα στην αγκαλιά μου θέλοντας να τη δείξω στην αδερφή της, να γνωριστούν, να τη χαϊδέψει, να τη φιλήσει, να την αγκαλιάσει (και εμένα μαζί). Περίμενα ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα δω τη Νεφέλη πρώτη. Έκανα λάθος! Η Νεφέλη δεν ήταν πουθενά!
Είχε κρυφτεί σε ένα υφασμάτινο σπιτάκι που είχαμε τότε και αρνιόταν να βγει έξω! Μετά από πολλές προσφωνήσεις διστακτικά φάνηκε ένα κεφαλάκι από την «πόρτα» του σπιτιού και καθώς έβγαινε ολόκληρη έξω σκέφτηκα πόσο μεγάλη μου φαινόταν μπροστά στη θέα της νεογέννητης αδερφής της. Το ίδιο διστακτικά ήρθε κοντά μου. Της έδειξα το μωρό, της έδωσα το «δωράκι» που της έφερε, έδωσα το μωρό στη μαμά μου και άνοιξα την αγκαλιά μου. Εκείνη έτρεξε μέσα της χωρίς δεύτερη σκέψη! Εκείνη τη στιγμή ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο!
Αλλά έχουμε ξεφύγει κατά πολύ από το θέμα μας ε;
Γενικά σαν παιδί η Νεφέλη δεν ζήλεψε ιδιαίτερα τη μικρή της αδερφή, τουλάχιστον όσο ήταν μωρό! Το αντίθετο θα έλεγα! Περίμενα ότι το μεγάλο θα ζηλεύει το μικρό και όχι το αντίστροφο. Κι όμως, στην δική μας περίπτωση έγινε το δεύτερο. Το τι έχει τραβήξει η Νεφέλη από τη Ναντίνα δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε! Ένα παράδειγμα θα σας γράψω…..
… η mamma el δεν έμεινε στο ένα παράδειγμα… Αναφέρει πολλά ακόμη στην ανάρτησή της, δίνει αρκετή τροφή για σκέψη και καταλήγει στο μοναδικό σίγουρο συμπέρασμα.
Ποιο;

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *