Archive for Μαρτίου, 2012

Δύο χρόνια μετά

29/03/2012
By

Πόσες φορές δεν έχουμε ζήσει και ξαναζήσει στο μυαλό μας τις λεπτομέρειες της γέννησης των παιδιών μας; Και ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν τα γενέθλιά τους; Την ιστορία γέννησης της κόρης της μας διηγείται σήμερα η μαμά του Titkaki Tsomp-Tsomp. Πριν από δύο χρόνια γεννήθηκε η κόρη της. Και σήμερα έχει την ευτυχία να την ακούει να της λέει “Μαμά ‘απώ’”! 

μωρό κορίτσι Ξημερώματα Σαββάτου 13 Μαρτίου κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου να στριφογυρίζω στο κρεβάτι με δυσκολία.Δυσκολία στην κίνηση,δυσκολία στην αναπνοή.Ήθελα λίγες ακόμη μέρες για να μπω στον 10το..Στους δέκα μήνες γεννάνε οι γαιδάροι,είχα ακούσει κάποτε να λένε και πολύ διασκέδαζα με την άγνοιά τους.Εγώ θα γεννούσα ένα τελειόμηνο μωρουδέλι,τελειόμηνο!!Κάπου εκεί ανάμεσα στα γκαρίσματα των γαιδάρων και τα δικά μου βαριοανάσανα,έσπασαν τα νερά.

- Ξυπνάτε καλέ γεννάω!!Έσπασαν τα νερά!!
-Τι?
-Τα νερά,έσπασαν τα νερά!!

Είχα ένα χαμόγελο περίεργο,ένα καρδιοχτύπι αναπάντεχο καθώς ετοιμαζόμουν για το μαιευτήριο.Ήξερα πως έχω μια ώρα περίπου.Μόνο που εγώ έκανα λιγάκι παραπάνω.Και στην γέννα μου άργησα!Συνήθειο είναι αυτό,δεν κόβεται..Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο ένιωσα τους πρώτους πόνους!Γεννάω,σκέφτηκα.Δυό μήνες τώρα κοιμάμαι κοιτάζοντας και χαϊδεύοντας την άδεια κούνια.Από δω και πέρα θα χαζεύω το νινίτσι μου και θα χαϊδεύω τα χεράκια του μέχρι να το πάρει ο ύπνος.Που να ‘ξερα πως θα ‘ταν μέχρι να πάρει εμένα ο ύπνος!!

Φτάσαμε στην κλινική γύρω στις 6π.μ,χωρίς άγχος,κορναρίσματα,προσπεράσεις και άλλες τέτοιου τύπου σκηνές βγαλμένες από ταινίες!Οι πόνοι ερχόταν περίπου κάθε πέντε λεπτά και γω έδειχνα να τους απολαμβάνω μιας και με φέρνανε όλο και πιο κοντά στο πιο πολύτιμό μου!Τις υπόλοιπες τέσσερις ώρες που πονούσα ασταμάτητα η φωνή μου δεν ακούστηκε,άλλωστε όπως λέει και μια αγαπημένη φίλη “οι μεγαλύτεροι πόνοι είναι βουβοί”,ήμουν προσηλωμένη στον στόχο μου ,την γέννηση της κόρης μου δια της φυσιολογικής οδού.Η μικρή όμως είχε άλλα σχέδια..

Μπήκα εσπευσμένα στο χειρουργείο για καισαρική με ολική αναισθησία.Το τιτικάκι είχε ανεβάσει παλμούς.Ζοριζόταν και δεν έπρεπε να περιμένει άλλο..Ήμουν ζαλισμένη,φοβισμένη και τόσο θλιμμένη που το κοριτσάκι μου θα γεννιόταν και γω δεν θα μπορούσα να το πάρω αγκαλιά να το βάλω πάνω στην καρδιά μου να ακούσει τον μοναδικό για αυτήν γνώριμο ήχο.Ήμουν τόσο θλιμμένη που δεν θα μπορούσα να την βάλω να θηλάσει αμέσως,όχι για να χορτάσει, άλλωστε τα μωρά δεν γεννιούνται μ αυτόν τον καημό,αλλά για να την καθησυχάσω,να της πω πως η μαμά είναι εδώ..

-Να πάρεις αγκαλιά το μωρό μας.Ήταν η τελευταία μου κουβέντα πριν το χειρουργείο.

Στην ανάνηψη μη έχοντας ακόμη καλά καλά τις αισθήσεις μου, τον ρώτησα αν πήρε αγκαλιά το μωρό μας.Μέχρι το μεσημέρι επαναλάμβανα συνεχώς την ίδια ερώτηση.Πάντα με δάκρυα στα μάτια και πάντα με την ίδια αγωνία.Σαν κάτι να γινόταν και η μνήμη να σταματούσε εκεί και εκεί να άρχιζε πάλι.Ευτυχώς και απάντηση ήταν πάντα καθυχαστικά η ίδια..
Σε είδα για πρώτη φορά στις δύο και κάτι το μεσημέρι και σε ερωτεύτηκα αμέσως.Σε πήρα αγκαλιά και δάκρυα τρέχαν από τα μάτια που ποτάμια.Σε καλωσόρισα στη ζωή μου,στην καθημερινότητά μου,στην συνήθειά μου…Τα μάτια μου δεν είχαν αντικρίσει ομορφότερο πλάσμα ποτέ.Ώστε εσύ κρυβόσουν τόσους μήνες στην κοιλιά μου?Από δω και πέρα θα σε κρύβω στην αγκαλιά μου..

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Titikaki Tsomp-Tsomp. Ευχόμαστε κι εμείς με τη σειρά μας, χρόνια πολλά και χαρούμενα !

Το μωρό της διπλανής πόρτας

21/03/2012
By

Ο Γιάννης, 18 μηνών, μοιράζεται τις σκέψεις του στο blog bebisthoughs με τη βοήθεια… της μαμάς του φυσικά! Έξυπνοι διάλογοι, εκπληκτικό χιούμορ, aυτά θα έλεγε σίγουρα ένα μωρό αν μπορούσε να μιλήσει! Απολαύστε μια μικρή επιλογή από μερικά πρόσφατα αγαπημένα μας posts…

 

 

Αλήθειες
Έχω πια κι εγώ καταλήξει. Καλώδια, διακόπτες, κοντρόλ, κλάμα, κλειδιά, γλείψιμο τζαμιών, βγάλσιμο κάλτσας, χτύπημα του κεφαλιού στο πάτωμα, άνοιγμα κατάψυξης, μια ολόκληρη μέρα αφαγίας: οι μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής είναι απαγορευμένες.

Αντίο Πιπίλα
Τις φορές που κλαίω, φωνάζω, πετάω κάτω τα παιχνίδια, αλλάζω κανάλια ή κλείνω την τηλεόραση, κατεβάζω τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη, αναποδογυρίζω τα μπολ με τα δημητριακά και το γάλα στο χαλί ή βάφω με μαρκαδόρο τη γλώσσα μου, η μαμά αναζητά σαν τρελή μία πιπίλα, ψάχνει κάτω από μαξιλάρια και χαλιά, σε συρτάρια, στις τσέπες της ή στο ψυγείο κι όταν την βρίσκει μου τη βάζει γρήγορα στο στόμα και την κρατά εκεί με το χέρι της, ανακουφισμένη και γαλήνια. Αυτό που με προβληματίζει τώρα λοιπόν που ήρθε η ώρα να κόψω κι εγώ την πιπίλα είναι ποιος το λέει στη μαμά μου…

Ξύπναγα πρωί, χαράματα 
Μόλις ξύπνησα. Θέλω να κλάψω. Κλαίω. Κανείς δεν συγκινείται. Θα κλάψω πιο δυνατά. Κάποιος φωνάζει το όνομά μου. Χαμηλώνω την ένταση για να ακούσω. Η μαμά ήταν “μπέμπη, νάνι” λέει- σ’ αυτό το σπίτι μιλάνε ακόμα μωρουδίστικα! Αν στα επόμενα πέντε δευτερόλεπτα δεν έχει έρθει κανείς να με πάρει από αυτή την κούνια, θα κάνω το κόλπο με το βραχνιασμένο κλάμα. Ωραία, ξύπνησα και την αδελφή μου. Πάμε όλοι μαζί: “Θέλω τη μαμά μουυυυυυυυ”η αδελφή μου, βραχνιασμένο κλάμα εγώ. Δεν περνάει λεπτό χωρίς να υπενθυμίζουμε στους γονείς μας πόσο τυχεροί είναι που μας έκαναν.

 

Για περισσότερες σκέψεις του μπέμπη, επισκεφτείτε το bebisthoughts! Είναι σίγουρο ότι θα το διαβάστε μονορούφι. Καλή διασκέδαση! 

Photo by Brian

Ή το τσιγάρο ή εγώ!

15/03/2012
By

Πόσο εύκολο είναι για μία οικογένεια, να καθίσει για καφέ με το μωρό ή το παιδί της σε μία καφετέρια; Είναι ό,τι πιο δύσκολο όπως μας γράφει η Μαρία λόγω της αποπνικτικής ατμόσφαιρας από τα τσιγάρα. Δυστυχώς ταυτιζόμαστε όλοι με την ιστορία που περιγράφει:


Σχεδόν κάθε μέρα με τον Διονύση πάμε τη καθιερωμένη μας βόλτα.

Πηγαίνουμε σούπερ μάρκετ (και αυτό βόλτα είναι..) , για διάφορες δουλειές του σπιτιού ή βολτάρουμε στη πλατεία και κυνηγάμε τα περιστέρια.

Γενικά είμαστε “του έξω” οικογενειακώς. Μου αρέσει που πάμε παντού με το μωρό μας.

Την Κυριακή που πέρασε λοιπόν πήγαμε βολτίτσα. Φυσικά με τον Διονύση. Άλλωστε μια Κυριακή έχει να τον χαρεί και ο μπαμπάς!
Αφού πήγαμε πλατεία και παίξαμε, κάποια στιγμή κουραστήκαμε και λέμε με τον καλό μου ας πάμε για ένα γρήγορο καφεδάκι σε μια καφετέρια εκεί κοντά.

Εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο και επειδή είχε αεράκι δεν καθήσαμε έξω. Μπαίνοντας λοιπόν διαπιστώσαμε ότι τώρα πιά για μη καπνίζοντες είχε μόνο δύο τραπεζοκαθίσματα (πιασμένα και τα δυό) και για καπνίζοντες όλη η υπόλοιπη καφετέρια…!

Αναγκαστικά καθίσαμε πίσω στους καπνίζοντες και σκέφτηκα…
“Ωραία δεν έχει κόσμο! Θα προλάβουμε να πιούμε τον καφέ μας!”
Τι ήτανε να το πω?
Μέχρι να έρθει η παραγγελία μας είχανε έρθει τρείς μεγάλες παρέες. Με το που καθίσανε βγάλανε όλοι τα πακέτα και πάφα πούφα ντουμανιάσαμε εκεί μέσα.

Καθίσανε όλοι δίπλα μας (λες και είχαμε μέλι) και ναααααααα το νέφος!

Άρον άρον τα μαζέψαμε και φύγαμε. Όπως σας το περιγράφω. Σα κυνηγημένοι.

Δεν είπε κανείς απο όλους αυτούς, ανεξάρτητα από νομοθεσίες, βρε υπάρχει ένα μωρό δίπλα μας… Ας πάμε πιο πέρα. Έστω αυτό. Τίποτα.

Σήμερα λοιπόν έχει φοβερή μέρα αλλά φυσαέι λίγο. Οπότε έλεγα εκτός απο τη βόλτα μας να πάμε και σε αυτό το καφέ όπου βρίσκουμε φίλους. Φυσικά και δε πήγαμε. Για την ακρίβεια δε μπορούμε να πάμε σε καμία καφετέρια εκτός και αν έχει πολύ καλό καιρό και καθίσουμε έξω.

Έτσι είμαστε αναγκασμένοι να περιπλανιώμαστε με τον Διονύση απο δω και από κει, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε μια στάση. Παίρνουμε τον χυμό μας στο χέρι και βολτάρουμε.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Γιατί μαμά; (Εγώ κι εσύ μαζί) και διαβάστε πώς φαντάζεται η ίδια την ιδανική καφετέρια και τι καφετέριες βρήκε ότι υπάρχουν στο εξωτερικό, μέσα από αναζητήσεις της στο Google.

Σκέψεις μαμάδων στη δύσκολη εποχή

13/03/2012
By

Οι δύσκολοι καιροί που περνάει η χώρα τον τελευταίο καιρό, επηρεάζει δίχως άλλο την καθημερινότητά μας και κάνει τους περισσότερους από τους γονείς bloggers να προβληματίζονται και να γράφουν τις σκέψεις τους μέσα στα posts τους. Επισκεφτείτε τα blog των τριών μαμάδων που μοιράστηκαν χθες τους προβληματισμούς τους και διαβάστε τι έγραψαν. 

Η Yolina που μόλις γύρισε από το Παρίσι, γράφει στο χθεσινό της post με τίτλο Θέλω πίσω την Αθήνα: 

Birds

“Σκέφτηκα λίγο με θλίψη, λίγο με υπερβολή πως η Αθήνα πέθανε.
Και πως τη θέλω πίσω ζωντανή, σαν τρελή.”

Μετά διαβάζουμε τη Βάσω να λέει:

“Κοιτάξτε γύρω σας και είμαι σίγουρη πως θα βρήτε τουλάχιστον ένα καλό λόγο να χαμογελάσετε…ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ!!!”

Και την Ειρήνη να επαναλαμβάνει:

“Και αν ποτέ χρειάζομαι λίγη δύναμη να πιστέψω στον εαυτό μου και σε όσα αξίζω δεν έχω παρά να κοιτάξω τα κορίτσια μου. Γιατί αφού δημιούργησα εκείνες μπορώ να καταφέρω τα πάντα!”

 

Με κάποιες από τις παραπάνω απόψεις θα ταυτιστούμε, με κάποιες όχι. Μπορεί μέσα στα posts θα διαβάσουμε μια φράση που θα μας γεμίσει δύναμη και θετική ενέργεια, μπορεί και όχι. Αλλά δεν έχει σημασία! Σημασία έχει ότι διαβάζοντας τις σκέψεις άλλων, αντιλαμβανόμαστε ότι στις αγωνίες μας και στους προβληματισμούς μας δεν είμαστε μόνοι. Και αυτό από μόνο του έχει τεράστια αξία. 

Καλό διάβασμα! 

Photo via Linh.ngan

Η Ημέρα της Γυναίκας, ο Σοπενχάουερ και οι Ανοιχτοί Ορίζοντες.

08/03/2012
By

Πριν δύο χρόνια  πρωτοδιαβάσαμε αυτό το κείμενο της Ρίτσας Μασούρα στο blog της από την ομιλία που έδωσε για εκδήλωση για την ημέρα της Γυναίκας με τίτλο: “Γυναίκα και εργασία: Προοπτικές εξέλιξης- Ανεργία”. Η Ρίτσα Μασούρα καταξιωμένη δημοσιογράφος στην Καθημερινή χρόνια τώρα, από τις πρώτες Ελληνίδες δημοσιογράφους bloggers και με πολύ ενεργή παρουσία μέχρι σήμερα σε όλα τα social media πριν προλάβουν αυτά να γίνουν μόδα, γυναίκα και μητέρα, αποτελεί πάντα μια πηγή έμπνευσης, με γλώσσα ρεαλιστική και κοφτερή, και η πρόταση που κάνει σε αυτό της το κείμενο είναι για κάθε γυναίκα… για να αλλάξουν τα πρότυπα, για να αλλάξουμε τον τρόπο που σκέφτονται οι γυναίκες αλλά και οι άντρες σε έναν κόσμο που να μην χρειάζεται παγκόσμιες ημέρες για λίγες σκέψεις ή λίγα λουλούδια παραπάνω!

 

google doodle για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 2011

Kαλησπέρα σας

Είμαι κι εγώ μια γυναίκα σαν όλες εσάς. Σε πολύ νεαρή ηλικία, σχεδόν κοριτσόπουλο έχασα τον άνδρα μου. Σκοτώθηκε σε τροχαίο έξω από τη Στυλίδα. Κι έμεινα πίσω θυμωμένη, ερωτευμένη, φορτισμένη, απογοητευμένη, με δύο μωρά στην αγκαλιά και μύρια όσα προβλήματα γύρω μου. Μια μητέρα με αλτζχάιμερ που την φρόντισα επί δέκα χρόνια ανελλιπώς και μια γιαγιά που σήμερα στα 109 της εξακολουθώ να την φροντίζω, χωρίς να την έχω στείλει σε θλιβερά γηροκομεία. Δύσκολα χρόνια με γεύσεις πικρές στο στόμα, δίχως ίχνος χαράς. Έπρεπε να βγω στη δημοσιά, όπως έλεγε ο πατέρας μου, να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας , ότι δεν είμαι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια γυναίκα με σάρκα και οστά , μια συνηθισμένη γυναίκα που όφειλε να προστατεύσει παιδιά και γονιούς. Και φυσικά, ούτε λόγος να πέσω στο γκρεμό. Έμοιαζα με μουλάρι που όφειλα να ακροπατώ στο χείλος του γκρεμού και ν’αλαφιάζω. Ήταν πολλές οι υπόγειες διαδρομές, υπήρχαν δάκρυα τις νύχτες στο μαξιλάρι, υπήρχαν όμως και χαμόγελα το πρωί στα δυό αγόρια. Ζωή και ελπίδα μαζί, ένα κουβάρι που ακόμη και σήμερα δύσκολα το ξεμπερδεύει κάποιος,

Προχώρησα όμως, όπως προχωρήσατε και όλοι εσείς κι έγινα κοινωνική, δούλεψα και δουλεύω σκληρά, εξυψώσεις, ταπεινώσεις, χαστούκια, μπράβο…. Μια φορά, όταν διευθυντής της « Κ» ήταν ο Α.Καρκαγιάννης, κάτι είχα γράψει, μάλλον χάλι θάταν, οπότε μπήκε στην αίθουσα σύνταξης και μου είπε παρουσία των συναδέλφων μου ότι δεν έχω τομή στον εγκέφαλό μου! Εκτοτε χρειάστηκε να αποκτήσω τομή και νάμαι σήμερα μπροστά σας. Όχι για να σας πω στοιχεία από έρευνες , όχι να αναφερθώ πανεπιστημιακά βιβλία, αλλά να σας μιλήσω απ’την καρδιά μου. Δεν μου πέρασε από το μυαλό να σας αναπτύξω πολεμικές στρατηγικές που θα εκτινάξουν τη γυναίκα στην κορυφή της πυραμίδας. Να κάνει τι εκεί πάνω μονάχη ;Προτιμώ να πω να κάτι κοινότοπο, αλλά αληθινό: ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΚΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ. Γι αυτό, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις μας είναι περισσότερες από τα δικαιώματα για τα οποία δώσαμε και δίνουμε σημαντικούς αγώνες.
Ξέρετε, έχει περάσει πολύς ανθρώπινος χρόνος από την εποχή που η Ρόζα Παρκς, η μαύρη ράφτρα από το Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα αρνήθηκε να σηκωθεί από τη θέση της στο λεωφορείο και να την παραχωρήσει σ ‘ ένα λευκό, ως όφειλε. Κι έχει περάσει πολύς χρόνος από τότε που εμείς τα θηλυκά βγήκαμε από την σπηλιά και πήραμε στο κατόπι τον άνδρα, πιστεύοντας ότι μπορούμε αν όχι να τον αντικαταστήσουμε στο κοινωνικό του ρόλο, τουλάχιστον να τον ανταγωνιστούμε. Και φυσικά πέρασε καιρός από την παιγνίδι με την τυφλόμυγα. Ωραία ήταν όταν μας έκλειναν τα μάτια κι εμείς λέγαμε ψέματα ότι όλα τα βλέπουμε – τίποτα δεν βλέπαμε, απλώς είχαμε εξασκήσει τη φαντασία μας. Το ίδιο συνέβη και με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες. Άλλες εμείς από εδώ, άλλες οι γυναίκες που βλέπαμε στον καθρέφτη, πότε παραμορφωμένες, λίγο επηρμένες, λίγο πόρνες, λίγο επιστημόνισες, λίγο λαϊκές, λίγο κυριλέ…
Πάνε αυτά, ξεχάστε τα. Πάμε παρακάτω. Οι παιδικές ασθένειες μας τέλειωσαν. Σε ποιόν αρέσει η ακινησία; Είστε καλά με το νοιώθετε βολεμένες ; Το σπιτάκι σας, τον αντρούλη σας, το παιδάκια σας, τα βράδια του Σαββάτου στο Μέγαρο ή στην ταβερνούλα της γειτονιάς… Ωραία όλα αυτά και σεβαστά και ιερά. Αλλά αυτά ανήκουν στο χώρο δίπλα στο εικονοστάσι, ποια στιγμή λέτε ; Τη στιγμή που μια ατίθαση έφηβη που λέγεται ζωή κάνει πάρτι ξυπόλητη στα πλακάκια της κουζίνας και μάλιστα εν τη απουσία σας. Σας αρέσει αυτό ; Σας αρέσει η φωτογραφία σας στο κάδρο, με ένα προσποιητό μειδίαμα στα χείλη ; Ημι-ικανοποίηση ; Ημι-χαρά; Ημι-απαγοήτευση ;  Read more »

Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή

05/03/2012
By

Ένα πανέμορφο βίντεο που είδαμε πέρσι για πρώτη φορά στο Vassilis Online  και συναντήσαμε πάλι πρόσφατα στο tobebakimou, είναι ο ιδανικός τρόπος για να απαντήσουμε στο ερώτημα “Τι συμβουλές θα δίνατε στον μικρότερό σας εαυτό;”.

Το ερώτημα έθεσε αρχικά ο eriol78 μέσα από το post του και στη συνέχεια η Λυδία στο facebook είχε την ιδέα  να απαντήσουμε σε αυτό όσοι θέλουμε, ο καθένας στο προσωπικό του blog.

 

 

Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή… (ποίημα της Diana Loomans)

Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.

Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.

Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.

Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.

Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.

Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.

Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.

Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.

Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

 

Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο.

 

Δείτε το βίντεο εδώ και θα χαρούμε να διαβάσουμε και τις δικές σας σκέψεις στο ερώτημα: “Τι συμβουλές θα δίνατε στον μικρότερό σας εαυτό;”

UPDATES:

H Mamma El έγραψε post στο blog της που απαντάει κι εκείνη στο ερώτημα. Ο τίτλος; Αγάπη στο φουλ!

“…Διαβάστε βιβλία, ζωγραφίστε, χορέψτε, τραγουδήστε, πηγαίνετε βόλτες μαζί τους, ή απλά καθίστε μαζί τους. Δώστε τους να καταλάβουν ότι είστε δίπλα τους, κοντά τους, ότι θέλετε να ρουφήξετε τις στιγμές που περνάτε μαζί. Το ίδιο θα κάνουν κι εκείνα. ”

 

Την σκυτάλη παρέλαβε η μαμά Λυδία με 10 Συμβουλές Στην Μικρή Λυδία!

“...8. Μην τα παρατάς από φόβο ότι θα κάνεις λάθος μπροστά σε άλλους, γιατί όταν δεν κάνεις λάθη σημαίνει ότι δεν προσπαθείς να υπερβείς τον εαυτό σου. Είναι κρίμα να μην το κάνεις, εφόσον μπορείς…”

 

Σειρά έχει η Daeira mommy με το ΖΗΣΕ! Ζήσε με όλο σου το ‘ΕΙΝΑΙ’

“Μη φοβάσαι στη σκέψη ότι κάποτε η ζωή σου θα τελειώσει. Τρέμε, όμως, στη σκέψη πως αυτή μπορεί να μην άρχισε ποτέ// Τζον Νιούμαν
…μη χάνεις πολύτιμο χρόνο, άρχισε τη ζωή σου τώρα. Ποτέ δεν είναι αργά.”