Ή το τσιγάρο ή εγώ!

Πόσο εύκολο είναι για μία οικογένεια, να καθίσει για καφέ με το μωρό ή το παιδί της σε μία καφετέρια; Είναι ό,τι πιο δύσκολο όπως μας γράφει η Μαρία λόγω της αποπνικτικής ατμόσφαιρας από τα τσιγάρα. Δυστυχώς ταυτιζόμαστε όλοι με την ιστορία που περιγράφει:


Σχεδόν κάθε μέρα με τον Διονύση πάμε τη καθιερωμένη μας βόλτα.

Πηγαίνουμε σούπερ μάρκετ (και αυτό βόλτα είναι..) , για διάφορες δουλειές του σπιτιού ή βολτάρουμε στη πλατεία και κυνηγάμε τα περιστέρια.

Γενικά είμαστε “του έξω” οικογενειακώς. Μου αρέσει που πάμε παντού με το μωρό μας.

Την Κυριακή που πέρασε λοιπόν πήγαμε βολτίτσα. Φυσικά με τον Διονύση. Άλλωστε μια Κυριακή έχει να τον χαρεί και ο μπαμπάς!
Αφού πήγαμε πλατεία και παίξαμε, κάποια στιγμή κουραστήκαμε και λέμε με τον καλό μου ας πάμε για ένα γρήγορο καφεδάκι σε μια καφετέρια εκεί κοντά.

Εκείνη την ώρα δεν είχε κόσμο και επειδή είχε αεράκι δεν καθήσαμε έξω. Μπαίνοντας λοιπόν διαπιστώσαμε ότι τώρα πιά για μη καπνίζοντες είχε μόνο δύο τραπεζοκαθίσματα (πιασμένα και τα δυό) και για καπνίζοντες όλη η υπόλοιπη καφετέρια…!

Αναγκαστικά καθίσαμε πίσω στους καπνίζοντες και σκέφτηκα…
“Ωραία δεν έχει κόσμο! Θα προλάβουμε να πιούμε τον καφέ μας!”
Τι ήτανε να το πω?
Μέχρι να έρθει η παραγγελία μας είχανε έρθει τρείς μεγάλες παρέες. Με το που καθίσανε βγάλανε όλοι τα πακέτα και πάφα πούφα ντουμανιάσαμε εκεί μέσα.

Καθίσανε όλοι δίπλα μας (λες και είχαμε μέλι) και ναααααααα το νέφος!

Άρον άρον τα μαζέψαμε και φύγαμε. Όπως σας το περιγράφω. Σα κυνηγημένοι.

Δεν είπε κανείς απο όλους αυτούς, ανεξάρτητα από νομοθεσίες, βρε υπάρχει ένα μωρό δίπλα μας… Ας πάμε πιο πέρα. Έστω αυτό. Τίποτα.

Σήμερα λοιπόν έχει φοβερή μέρα αλλά φυσαέι λίγο. Οπότε έλεγα εκτός απο τη βόλτα μας να πάμε και σε αυτό το καφέ όπου βρίσκουμε φίλους. Φυσικά και δε πήγαμε. Για την ακρίβεια δε μπορούμε να πάμε σε καμία καφετέρια εκτός και αν έχει πολύ καλό καιρό και καθίσουμε έξω.

Έτσι είμαστε αναγκασμένοι να περιπλανιώμαστε με τον Διονύση απο δω και από κει, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε μια στάση. Παίρνουμε τον χυμό μας στο χέρι και βολτάρουμε.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Γιατί μαμά; (Εγώ κι εσύ μαζί) και διαβάστε πώς φαντάζεται η ίδια την ιδανική καφετέρια και τι καφετέριες βρήκε ότι υπάρχουν στο εξωτερικό, μέσα από αναζητήσεις της στο Google.

4 comments for “Ή το τσιγάρο ή εγώ!

  1. 27/03/2012 at 11:41 πμ

    Ας μην περιμένουμε από τη νομοθεσία να εφαρμοστεί, ας μη ζούμε σε ουτοπίες…
    Προσωπικά κάνω παρατήρηση από μόνος μου, ευγενικά και χαμογελώντας. Αν ο άλλος το καταλάβει έχει καλώς…

    Κι εγώ καπνίζω, αλλά σε ό,τι αφορά στα παιδιά, αλλά και στους μεγάλους που ενοχλούνται κάνω πάντα πίσω. Μπορώ να το ελέγξω και δεν έχω πρόβλημα.

    Απλά δεν μπορώ να κατανοήσω αυτούς που βάζουν την εξάρτηση πάνω από το παιδί τους…

  2. 16/03/2012 at 9:42 μμ

    Είναι ένα θέμα που πονάει αυτό!!! Είμαι πρωην καπνίστρια και μπορώ ως ένα βαθμό να κατανοήσω την σκέψη των καπνιστών…όμως όσο κι αν δείχνω κατανόηση είμαι πολύ θυμωμένη. Το χειμώνα κυριολεκτικά δεν έχουμε καμία επιλογή σε αυτή τη χώρα…ούτε για καφέ, ούτε για ταβέρνα ,ούτε για παιδότοπο,ούτε για οποιαδήποτε έξοδο σε χώρους με κόσμο! Όλα τα καταστήματα τέτοιου είδους θεωρούν τους καπνιστές πιο σημαντικούς πελάτες…βέβαια και οι καπνιστές θεωρούν τον εαυτό τους πιο σημαντικό από τα ίδια τους τα παιδιά…Τι κρίμα!!

  3. Λίλα
    15/03/2012 at 3:33 μμ

    Στο site nosmoke.gr υπάρχει μια λίστα με τα ‘άκαπνα’ καταστήματα. Μπορούμε να τη συμβουλευόμαστε και να στηρίζουμε αυτούς που μας σέβονται: http://forum.nosmoke.gr/entertainment/map
    Αν ξέρετε κι άλλα, ενημερώστε!

    • mamadesmpampades
      15/03/2012 at 10:18 μμ

      Λίλα, πολύ χρήσιμο link. Ευχαριστούμε!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *