Δεν είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα

Την Όλγα Χατζηχρίστου την γνωρίσαμε μέσα από την σελίδα μας στο facebook, όπου τον τελευταίο χρόνο σχολιάζει συχνά πυκνά τα κείμενα ή τις φωτογραφίες εκείνες που της κεντρίζουν το ενδιαφέρον με έναν δικό της μοναδικο εξ-αιρετικό τρόπο! Δεν είναι λίγες οι φορές που τα σχόλιά της θα μπορούσαν άνετα να σταθούν και ως αυτόνομες αναρτήσεις σε blog και επειδή δεν έχει η ίδια blog, όταν της κάναμε ανοιχτή πρόσκληση μέσα από το facebook για να μας γράψει όποτε θέλει η ίδια μία ανάρτηση, δεν πέρασε πολύς καιρός και προχθές παραλάβαμε στα εισερχόμενα το παρακάτω κείμενο που της είχε γεννηθεί ως ιδέα από ένα σχόλιο.

Μην σταθείτε στον αιρετικό και προκλητικό για αρκετούς τίτλο. Διαβάστε όλο το κείμενο, κάντε τις συγκρίσεις με όσα βιώνουμε καθημερινά γύρω μας και σκεφθείτε ότι για να ασχολείται κάποιος τόσο πολύ με τους συνανθρώπους του, είναι γιατί κατά βάθος μάλλον πιστεύει ότι μπορεί και να αλλάξουν…να αλλάξουμε!

 

illustration by Dimitra Tzanos

Είμαι έξαλλη. Για την ακρίβεια νιώθω πολύ θυμωμένη, οργισμένη και απογοητευμένη. Και το χειρότερο από όλα … εγκλωβισμένη. Εγκλωβισμένη και υποχρεωμένη να ζω στην Ελλάδα που “πρέπει” να αγαπώ και όταν λέω το αντίθετο με κοιτάζουν όλοι σαν να είμαι ο μεγαλύτερος προδότης. Εγκλωβισμένη και αναγκασμένη να ζω “παρέα” με όλους εκείνους τους Έλληνες τους άξεστους, τους απολίτιστους, τους εγωιστές και αδιάφορους για οτιδήποτε πέρα από την καλοπέραση και την ευκολία τους. Με ότι σημαίνει αυτό σε κάθε περίπτωση.
Δεν μιλάω για εσάς, όχι! Μιλάω για όλους τους “άλλους” … κι ας είναι αυτό ακριβώς το πρόβλημά μας ως λαός, δεν καταλαβαίνουμε οτι οι “άλλοι” είμαστε “εμείς”!!! Δεν το καταλαβαίνουμε και δεν μάθαμε να μας νοιάζει. Μόνο είμαστε “περήφανοι” που είμαστε Έλληνες! Εγώ λυπάμαι αλλά δεν είμαι! Αντιθέτως ντρέπομαι. Ντρέπομαι πολύ και λυπάμαι ακόμη περισσότερο. Δεν είμαι περήφανη για τον Παρθενώνα, ούτε για τις χρυσές αμμουδιές και τον υπέροχο ήλιο … Τον Παρθενώνα δεν τον φτιάξαμε εμείς, τον βρήκαμε, το ίδιο και τις αμμουδιές και μάλιστα φροντίζουμε αδιάκοπα για τη βρωμιά τους και φυσικά ο ήλιος δεν είναι δικό μας επίτευγμα.
Νιώθω σαν να περπατώ με το καλό, μακρύ μου φόρεμα ανάμεσα σε σκουπίδια … αλλάζω δρόμο και πάλι σε σκουπίδια πέφτω … το μαζεύω από εδώ, από εκεί και όλο λερώνεται και δεν μπορώ τελικά να περπατήσω όπως θα ήθελα. Τα βήματά μου είναι ακροβατικά, συνεχώς προσέχω να μη λερωθώ …

Αγαπώ το μέρος που ζω, ναι. Είναι οι άνθρωποί μου, οι συνήθειές μου, η καθημερινότητά μου. Αλλά μέχρι εκεί. Δυσφορία νιώθω ανάμεσα στους “περήφανους” Έλληνες … με αυτό το “απίθανο” μεσογειακό ταμπεραμέντο … μα πράγματι, τους κάνει να “ξεχωρίζουν” όπου κι αν βρεθούν. Τι “περηφάνεια”! Τι μέγα “κατόρθωμα”. Το “εγώ” και η αδιαφορία για το “εσύ” είναι τόσο μεγάλη, τόση έντονη, τόσο έκδηλη που μόνο “περηφάνεια” μπορείς να νιώσεις …
Πόσο θλιβερό, πόση προσποίηση. 

Νιώθω δυσφορία και δυσκολία στο να μάθω να συμβιώνω με εκείνους που γελάνε τρανταχτά στις ταβέρνες τόσο που δεν ακούς το διπλανό σου γιατί απλούστατα βγήκαν για να διασκεδάσουν, που κάνουν πάρτυ μέχρι τα ξημερώματα με εκκωφαντικό θόρυβο γιατί πήραν πτυχίο, αρραβώνιασαν την κόρη τους, κέρδισαν το λόττο, έχουν απλώς γενέθλια και γιατί τέλος πάντων θέλουν να διασκεδάσουν, που στο πικ νικ από το αυτοκίνητο ακούγεται στη διαπασών η όποια μουσική είναι της επιλογής τους γιατί απλούστατα ήρθαν για να διασκεδάσουν, όλα εις βάρος των άλλων, όλα, πρώτα για εμάς και μόνο … “Ήρθαμε να χαλαρώσουμε”, θα πουν … Χα! (ενώ εμείς;).
Να συμβιώνω με εκείνους που στην υπαίθρια συναυλία καπνίζουν γιατί απλούστατα είναι σε ανοιχτό χώρο (κι ας είναι δίπλα σου), που στο θέατρο και στον κινηματογράφο μιλάνε και γελάνε με όλη τους τη δύναμη γιατί απλούστατα ήρθαν -και πάλι- να διασκεδάσουν, που αφήνουν την παραλία, το δάσος, το πάρκο με δεκάδες σκουπίδια (στην καλύτερη περίπτωση σκέφτονται οτι όλο και κάποιος θα τα μαζέψει, στη χειρότερη δεν σκέφτονται καθόλου).
Με εκείνους που στις 7 το ξημέρωμα τα παιδιά τους παίζουν μπάλα γιατί απλούστατα είναι παιδιά, που τσιρίζουν στα μπαλκόνια μέσα στα άγρια μεσημέρια γιατί είναι παιδιά, που τρέχουν γύρω γύρω στις ταβέρνες αλλαλάζοντας με τις τηγανητές πατάτες ανα χείρας με κίνδυνο να σου τις κολλήσουν στην πλάτη γιατί απλούστατα είναι παιδιά (μόνο τα ελληνόπουλα εννοείται οτι είναι “παιδιά”), που παρκάρουν όπου να ναι και ακόμη καλύτερα στις ειδικές ράμπες γιατί απλούστατα δεν βρίσκουν άλλη θέση, που γράφουν στους φρεσκοβαμμένους τοίχους,  που ανοίγουν το παράθυρο και αδειάζουν το σταχτοδοχείο, που μπαίνουν στο λεωφορείο πριν προλάβεις να βγεις, που, που …

Δεν σου αρέσει; φύγε!” μου λένε, “Μακάρι να μπορούσα!”απαντώ.
Ο στραβός επιβάλλεται και κάνει κουμάντο παντού. Ή θα πρέπει να μαλώνεις παντού και συνεχώς ή να μείνεις σπίτι σου. Διαλέγω το πρώτο!

Θεωρώ οτι έχω/έχουμε υποχρέωση να προσπαθούμε να αλλάξουμε οτι δεν μας αρέσει. Για να έχουμε συγχρόνως το δικαίωμα να διαμαρτυρόμαστε.

 Ξέρω τι σκέφτεστε, είμαι υπερβολική…

Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να είναι ευγενικά, να σέβονται τους ανθρώπους, τις ανάγκες τους, τις ιδιαιτερότητές τους, να σέβονται το χώρο, τη φύση, να συμβιώνουν και να συνυπάρχουν με ευγένεια και ήθος, να μην ενοχλούν

Δεν αρκεί! Δεν θα επιβιώσουν. Θα είναι μονίμως αυτοί που δεν θα ενοχλούν και θα αναγκάζονται να ανέχονται τους “άλλους”!  Θα καταλήξουν θύματα. Πρέπει να μάθουν συγχρόνως να μην ανέχονται, να μην επιτρέπουν σε κανέναν να τους ενοχλεί ή να μη τους σέβεται και να πράττει εις βάρος τους. Να μάθουν να μιλάνε. Όχι στα πηγαδάκια και φοβισμένα πίσω από τις πλάτες αλλά μπροστά και με “φωνή”.

‘Άσε τώρα, μη μιλάς και μπλέξουμε” … Να υπερασπίζονται το δίκιο το δικό τους αλλά και των άλλων. Να διεκδικούν με ευγένεια. Να είναι σωστοί ώστε να μπορούν να απαιτούν.  Την ησυχία, την καθαριότητα, τη φροντίδα, την ευγένεια, την εξυπηρέτηση, την καλή συμπεριφορά. Είναι θέμα αξιοπρέπειας.

Ν ιώθω ανύμπορη πολύ συχνά, νιώθω ανίσχυρη. Νιώθω οτι δεν μπορώ  να προσαρμοστώ σε όλη αυτή την κατρακύλα … και αναρωτιέμαι, συνέχεια αναρωτιέμαι, πόσο πραγματικά περήφανη πρέπει να είμαι που είμαι σύγχρονη Ελληνίδα; Και πόσο πραγματικά ειλικρινείς είναι όλοι εκείνοι που ισχυρίζονται πως είναι; Και να πω την αλήθεια, όσο κι αν δυσκολεύομαι, όσο κι αν απογοητεύομαι, είμαι πράγματι περήφανη. Όχι όμως γιατί είμαι Ελληνίδα, γι αυτό καθόλου, αλλά γιατί μέσα σε όλο αυτό το “θόρυβο” συναντώ ανθρώπους καλούς, πολλούς και ακόμη καλύτερους. Που νοιάζονται, που σκέφτονται, που σέβονται, που παλεύουν να αλλάξουν τα στραβά και ανάποδα.  Που θεωρούν οτι είναι χρέος τους. Και είναι  για μένα όαση δροσιάς ...  παλεύω κι εγώ μαζί τους, τους εκτιμώ βαθύτατα και νιώθω ευγνωμοσύνη όταν τους γνωρίζω.

Γίνονται προσπάθειες, ναι. Από τα σχολεία, από τους δήμους, από παντού. Τίποτα δεν θα αλλάξει όμως ουσιαστικά παρά μόνο πρόσκαιρα. Είναι θέμα mentalité έλεγε η γιαγιά μου. Αν δεν αλλάξει αυτό, αν δεν αλλάξουμε τρόπο σκέψης, οι προσπάθειες θα καταλήγουν πάντα στο κενό.

Αρνούμαστε κατηγορηματικά να δούμε με ανοιχτά μάτια και να παραδεχτούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε! Δεν φταίμε εμείς ποτέ, πάντα οι “άλλοι”! Αρνούμαστε να διορθωθούμε και αντιθέτως εξιδανικεύουμε το χάλι μας … με αποτέλεσμα να μένουμε στο μηδέν, στο τίποτα.
Διαβάζω ακατάσχετες σαχλαμαρίτσες του τύπου : μόνο στα ελληνικά υπάρχει η λέξη “φιλότιμο” (επίσης μόνο στα ελληνικά υπάρχει και η λέξη “λαμόγιο” – κλεμένο αλλά πολύ καλό / thanx Nixx!) ή οτι οι ευρωπαίοι μας ζηλεύουν γιατί ξέρουμε να διασκεδάζουμε ως το πρωί  – και λοιπόν;

Γελάω και καταλήγω στην ίδια πικρή αίσθηση. Μιζέρια. Απογοήτευση. Φτήνια.
Μα στα αλήθεια πιστεύουμε οτι μας ζηλεύουν; μήπως μας χλευάζουν; μήπως να αναρωτιόμασταν αν έχουν κάπου, κάποιο, έστω λίγο δίκιο για να το κάνουν και δεν είναι από ζήλεια και … φθόνο;
Πόσο περήφανοι πρέπει να είμαστε άραγε που – όπως διάβαζα πριν λίγο – ξεκινάμε για ένα κρασάκι το μεσημέρι και καταλήγουμε με ουίσκι τα μεσάνυχτα; πόσο περήφανοι τη στιγμή βλέπω φωτογραφίες από ξένα πανεπιστήμια δίπλα σε αυτές των ελληνικών … τι περηφάνια, τι ντροπή! Είναι καταπιεσμένοι οι Ευρωπαίοι, στημένοι μέσα σε καλούπια … κουμπωμένοι και ψυχροί … δεν ξέρουν να ζουν … ρομποτάκια ενός συστήματος που δεν τους αφήνει να πάρουν ανάσα …
Α, εμείς όμως είμαστε ελεύθεροι! Ελεύθεροι κρεμόμαστε από τα δέντρα και καμαρώνουμε

Και δεν μιλώ για εσάς, μη θίγεστε. Για τους “άλλους” μόνο!
Μαζί τους ζούμε καθημερινά και αναγκαστικά …  Δυστυχώς. Και διαμορφώνουν μια κατάσταση που δεν μπορεί να ανατραπεί. Δυστυχώς. Συνηθίζουμε και δεχόμαστε τελικά οτι “έτσι είναι”. Δυστυχώς. Είναι ανάγωγοι οι Έλληνες και απολίτιστοι. Δυστυχώς. Πολιτισμός δεν είναι τα γεμάτα θέατρα και τα εισιτήρια που εξαντλήθηκαν για το Μέγαρο μουσικής. Πολιτισμός είναι να μην πας στο Μέγαρο αν είσαι συναχωμένος ή βήχεις γιατί αυτό θα ενοχλήσει το διπλανό σου που – για κοίτα σύμπτωση, άραγε το είχες σκεφτεί; – ήρθε κι αυτός για να … διασκεδάσει!

                                                                                                                        Όλγα Χατζηχρίστου

31 comments for “Δεν είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα

  1. Christianna
    14/05/2017 at 4:02 μμ

    Ειλικρινά,από τα πιο όμορφα άρθρα που έχω διαβάσει..

  2. Marlene
    12/07/2015 at 9:43 μμ

    Πόσο εκπληκτικά επίκαιρη είσαι! Συμφωνώ απόλυτα και είμαι απο αυτούς τους λίγους που “μιλάνε” γιατί έχουμε μπερδεψει τον πολιτισμό με τον εξωραισμο κάθε ευγενούς άμιλλας. Το ελληνικό “εγω” είναι υπερφιαλο ενιοτε αλαζονικο και κυρίως “περηφανο” με ενα τρόπο που μόνο περηφανο δε σε κάνει και καταβαραθρωνει κάθε ένδοξο παρελθον. Φίλη Ιωάννα συγχρονη ιστορία αντάξια της παρελθουσης δεν υπάρχει. Ανθελληνισμος είναι να νομίζεις ότι επειδή κουβαλάς τοσα χρόνια ιστορίας την οποια ουδεις σύγχρονος γνωρίζει ( πήγαινε μια βολτα εξωτερικό να ρωτησεις ποιος εφτιαξε το παρθενωνα και ονοματισε 5 μόνο απο τις σπουδαιοτερες τραγωδιες και πήγαινε και ερμου) ότι εισαι ο καλύτερος, ότι δεν εχεις αναγκη να γινεις καλυτερος και πρέπει να εμμενεις σε μια μιζερη καφρίλα καταπατωντας καθημερινά με οποιοδηποτε τρόπο τα δικαιωματα του διπλανού σου. Αυτό ονομάζεται αδοξο ελληνικό παρόν και ο νεοέλληνας έχει μαζικη έλλειψη αποδοχής της πραγματικοτητας, σημαντικη αρνηση αυτοκριτικης και μηδαμινή αυτογνωσια. Αυτά οδηγούν σε μηδενική ανάληψη ευθυνών και παραδοχή λαθών. Οπότε η όποια αναφορά στην ιστορία ιδίως οταν οι ίδιοι τη καταπατουμε καθημερινά και αποδεικνυουμε εμπρακτως ποσο δε τη σεβόμαστε και ποσο την απαρνουμαστε είναι τουλάχιστον άτοπη. Και αρνούμαι να φύγω απο τη χώρα Ιωάννα μονο κ μονο επειδή κατοικειται απο πληθος αμορφωτων, αφελων, “περηφανων” κατα τα άλλα αξεστων Ελλήνων. Γιατί υπάρχουν και οι άλλοι και δινω ψήφο σε αυτούς που γνωρίζουν καλυτερα πέρα από τη καραμέλα της σκλαβιάς και θα μασταν πιο μπροστά. Εσυ που γνωρίζεις ιστορία μάθε λοιπόν ότι κράτη που απελευθερωθηκαν απο τυραννικα καθεστωτα πολύ πολύ πιο πρόσφατα απο την Ελλάδα ανθισαν και αποτελούν αναπτυξιακά πολιτιστικά και οικονομικά, κρατη υψηλοτερου επιπέδου και ας μην εχουν την ενδοξη ιστορία μας αλλά τη τιμουν περισσότερο και από εμάς.

  3. Ιωάννα
    07/02/2015 at 11:30 μμ

    Όταν λες τον Παρθενώνα τον βρήκαμε τι εννοείς ( με ανθρώπινη λογική ) ! Προφανώς δεν θα τα έχεις πει αυτά στον παππού σου η στους προγόνους σου που έριξαν αίμα για να τα λες αυτα ! Ξέρεις καλά σου λένε στην Ελλάδα δεν σε κρατάει κανείς κάνε τα χαρτιά σου και φύγε ! Όταν όμως κρατάς 4000+ Χρόνια ιστορίας σου είναι δύσκολο ! Δεν θα αναφερθώ στο ένδοξο παρελθόν μας αλλά στο συνχρονο! Ξέρεις η Ελλάδα τώρα θα ήταν πιο μπροστα με πιο πολύ πολιτιστισμο και μορφωση από κάθε άλλη χώρα μόνο που όταν γινόταν τα Κινήματα ( καλλιτεχνικά , ρομαντιζμος Κ.α) Ήμασταν κάπως ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΟΙ!!! Οι αξεστοι και απολίτιστοι που συναναστρέφεσαι μάλλον είναι αλήτες οι οποίοι Υπάρχουν σε κάθε χώρα ! Άνοιξε κάποιο βιβλίο που να μην σχετίζεται με τον ανθέλληνισμο μαθε την ιστορία μας ΤΗΝ ΣΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ και μετα γραψε στο διαδίκτυο !

    • Olga Hatzichristou
      12/07/2015 at 8:43 μμ

      Ευχαριστώ πολύ Ιωάννα για το σχόλιό σου!
      Θα φροντίσω να ακολουθήσω τις συμβουλές σου. Ωστόσο, να σε ενημερώσω ότι ακόμη και σκλαβωμένοι είχαμε πολλές ευκαιρίες. Να είσαι καλά. :)

    • ralouchka
      20/07/2015 at 1:33 μμ

      I megali diafora einai oti o pappous sas exise aima kai oxi eseis… to post sas einai poly epithetiko kai yvristiko kai mallon apo oti katalavaino eiste apo aftes (opos poly apo emas) pou to poly na rixame ton frappe mas apo ti trapezaki tou kafeneiou, kafeneio to opoio den exoume afisei edo kai 40 xronia, kai apla koitame tin xora mas na katastrefetai. AN thelei i Olga na grapsei sto diko tis blog, oti thelei kanei.. kai oti thelei grafei. eseis an den eiste tis gnomis tis , peite to me tropo….. , tha to sevastei. (opos allote kai i ekpliktika orimi apantisi tis sto anorimo kai anofelo post sas). allios eiste akrivos opos ta tsoglania ton estiatorion pou den sevontai tipota. I Ellada eitan i kalyteri xora tou kosmou,….. kapote. tora an vreite eseis kapou akomi to “istoriko” filotimo pou demek mas periegrafe san laos…. bravo sas. ego den to vlepo pia

  4. sevasti
    03/05/2014 at 9:43 μμ

    ponese poli alla exis….imaste partakides pratoume os monades k oxi omadika distixos,krima kai ta ipes poli oma k omorfa

  5. ειρηνη
    08/08/2013 at 12:59 μμ

    eisai apla 8eaa me ola osa grafeis einai san na xeis mpei sto mualo mou kai na e3wterikeueis ola osa skeftomai!!1

  6. Ralouchka
    11/07/2013 at 2:12 μμ

    Bravo Olga… San Gallo-Ellinas megalosa me tin galliki “mentalité” tis mamas, o babas itan arketa exypnos kai paratise tin elliniki “way of education” pros ofelos aftis tis miteras mou. Etsi prospatho na megaloso me tin seira mou tin kori mou, kai san Ellinas DREPOMAI otan vlepo ta k..paida (den yparxei alli lexi) kai therizoun kai na alonizoun anemela ston dimosio xoro. Pragmatika to keimeno sou me afinei 100% simfono mazi sou. Epitelous kai mia foni “open-minded”. As boresoun kai parapano ELlines na xefygoun esto kai 2 lepta apo tin kathimerinotita kai na doun tin katastasi liiiiigo pio antikeimenika kai na kanouome oloi mazi mia afto-kritiki. Synexise etsi :)

    • Όλγα Χατζηχρίστου
      11/07/2013 at 6:22 μμ

      Ευχαριστώ πολύ! Χαίρομαι τόσο πολύ που δεν είναι τελικά και τόσο λίγοι όσοι σκέφτονται έτσι … μακάρι να δούμε αλλαγές σύντομα στον τρόπο σκέψης – αν και είμαι λίγο απαισιόδοξη …

  7. Thessalonikian
    11/07/2013 at 12:14 μμ

    Αγαπητή Όλγα,
    Χαίρομαι γι’αυτήν την ανάρτηση. Μια ζωή ακούω το πόσο στραβόξυλο είμαι επειδή ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να ανέχομαι όλα αυτά τα πράγματα που αναφέρεις. Νομίζω μένουμε στην ποσότητα συνήθως και χάνουμε την ποιότητα. Το ότι “η ελευθερία μου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου” ποιος το θυμάται; Λογοκλέπτω και επικροτώ, ήταν όαση η ανάρτηση σου.

    • Όλγα Χατζηχρίστου
      11/07/2013 at 12:21 μμ

      Σε ευχαριστώ θερμά Thessalonikian!
      Δυστυχώς δεν ισχύει το “η ελευθερία μου τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου” αλλά το “η ελευθερία μου είναι πάνω από την ελευθερία του άλλου” … θλιβερό ε;

  8. μαριαννα
    11/07/2013 at 11:44 πμ

    ποσο μα ποσο δικιο εχεις.. ποσο μα ποσο συμμεριζομαι την αποψη σου και συμφωνω…
    μα δυστυχως κανεις δε μιλαει κανεις δεν αντιδραει και αν εισαι εσυ ο ενας που θα το κανεις πεφτουν να σε φανε,γινεσαι σπαστικος ενοχλητικος κτλ.
    γιατι στην Ελλαδα του ωχ-αδερφισμου και δε βαριεσαι, ε και τι να κανουμε λιγα πραγματα μπορουν να αλλαξουν.πρεπει να καθαρισει η Ελλαδα απο τις παλιες οπισθοδρομικες γενιες και οι νεες να γαλουχουνται με νεο mentalite οπως πολυ σωστα λες.γινεται ομως??
    ο Ελληνας εχει κολλησει στο ενδοξο παρελθον,για το οποιο πολυ λιγα ξερει,δε φροντιζει να το διατηρει ζωντανο και καμια ευθυνη δε φερει καθως ουδεμια σχεση με αυτο εχει.Διατυμπανιζουμε συνεχως οτι “οταν εμεις γραφαμε τραγωδιες,εσεις κρεμοσασταν απο τα δεντρα” και ουτε τις τραγωδιες ξερει αλλα ουτε το ιδιο το δεντρο φροντιζει και τροφοδοτει…μονο λογια και φανφαρες ετσι για να γινεται ντορος…

    • Όλγα Χατζηχρίστου
      11/07/2013 at 11:48 πμ

      μαριάννα, μακάρι να μπορούσα να διαφωνήσω μαζί σου, να πω ότι έχεις άδικο!
      Όσο και είναι/είμαστε λίγοι αυτοί που βλέπουμε λίγο διαφορετικά τα πράγματα, όσο και αν φαινόμαστε οι τρελοί της παρέας που πάλι τα σπαστικά τους άρχισαν, νομίζω πως έχουμε χρέος να συνεχίσουμε έτσι. Άλλωστε και ο μεγαλύτερος δρόμος, αρχίζει με ένα μόνο βήμα!

  9. 30/10/2012 at 12:44 μμ

    Όλγα, μέσα από το κείμενό σου έχεις την αμέριστη συμπάθειά μου! Όλα αυτά που γράφεις είναι σκέψεις που κάνω κάθε μέρα. Τις έχεις αποδώσει με εξαιρετικό τρόπο! Μπράβο σου. Είναι μεγάλες αλήθειες.

    Ασπασία

    • Olga Hatzichristou
      30/10/2012 at 8:05 μμ

      Σε ευχαριστώ πολύ Ασπασία!
      Σας ευχαριστώ όλους πολύ, με κάνετε να νιώθω πολύ καμάρι και τελικά πολύ περήφανη – όχι γιατί είμαι Ελληνίδα – αλλά για ανθρώπους που έχω γύρω μου. Κι ας μην τους ξέρω!

  10. Χρύσα Περιδέλη
    28/10/2012 at 5:07 μμ

    Πες τα χρυσόστομη!!!!!!!!!!!!!!!!

  11. 27/10/2012 at 11:23 μμ

    Ολγα πόσο δίκιο έχεις!!!!!!! Δυστυχώς στην εποχή μας οι βασικές αξίες με τις οποίες μας μεγάλωσαν οι γονείς μας κοντεύουν να χαθούν. Οι γονείς μου μ’ εμαθαν ότι η αξιοπρέπεια, η ειλικρίνεια, η ευγένια και ο σεβασμός προς τον πλησίον είναι βασικές και θεμελιώδεις αξίες για τη ζωή μας αλλά που είναι αυτές οι αξίες σήμερα? Προσπαθώ να φέρομαι στους άλλους όπως θέλω οι άλλοι να φέρονται σε μένα, προσπαθώ να μην κάνω στους άλλους αυτό που δεν θέλω να κάνουν οι άλλοι σε μένα μερικές φορές όμως δεν μπορώ να μην αντιδρώ!!!!!! Η μητέρα μου έμαθε να μην αντιδρά, πάντα μου έλεγε “Κάνε υπομονή παιδί μου, μη μιλάς” όπως έμαθε κι εκείνη να μη μιλά αλλά ως πότε μπορούμε να κάνουμε υπομονή? Ως πότε δεν θα μιλάμε? Μεγαλώνοντας έμαθα να μιλώ, έμαθα ν’ αντιδρώ κι αυτό θέλω να μάθω και στα παιδιά μου. Οχι ότι εγώ είμαι τέλεια, κανείς δεν είναι τέλειος, αλλά όταν κάτι το θεωρώ λάθος πιστεύω ότι ως άνθρωπος οφείλω ν’ αντιδράσω!!!!!!!! Είμαι κι εγώ μητέρα και θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου με τις αξίες που μεγάλωσαν και οι γονείς μου εμένα. Εχω μια κορούλα 16 μηνών και περιμένω κι άλλο μωράκι. Θα προσπαθήσω να μάθω στα παιδιά μου κάποιους κανόνες που θεωρώ βασικούς ώστε να γίνουν όσο το δυνατόν πιο σωστοί άνθρωποι. Ελπίζω να τα καταφέρω επειδή δυστυχώς ζούμε σε δύσκολες εποχές και πολύ φοβάμαι ότι θα έρθουν δυσκολότερες!!!!!!!

    • Olga Hatzichristou
      28/10/2012 at 11:59 πμ

      Γιατί να κάνουμε υπομονή Asmin μου; γιατί να μην αντιδράμε; έχουμε χρέος να το κάνουμε! Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους άλλους να διορθώσουν αυτά που δεν είναι σωστά. Εμείς τι κάνουμε γι αυτό; Η αξιοπρέπεια, η καθαριότητα, ο σεβασμός είναι δικαιώματά μας και οφείλουμε να αντιδράμε όταν κάποιοι μας τα στερούν. Και στο κάτω κάτω, όταν κάποιος αντιδρά και χτυπάει το χέρι στο τραπέζι δεν παύει να είναι σωστός, ούτε χάνονται οι αξίες του.
      Οι άνθρωποι που έχουν ευαισθησίες και προβληματίζονται – όπως εσύ – σίγουρα θα τα καταφέρουν. Μπορεί κάποιοι να τους δυσκολέψουν στην πορεία, αλλά πάντα θα ξεχωρίζουν.
      Να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου και με το καλό να γεμίσεις την αγκαλιά σου και με το δεύτερο!

  12. Olga Hatzichristou
    27/10/2012 at 7:50 μμ

    Χαίρομαι Δήμητρα που συμφωνείς μαζί μου, όχι γιατί έτσι λέω εγώ αλλά γιατί έτσι φαίνεται οτι πρέπει να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε όλοι αν θέλουμε να λέμε οτι ζούμε σε οργανωμένες κοινωνίες και όχι στη ζούγκλα … (αν και εκεί υπάρχουν νόμοι και κανόνες!)

  13. 27/10/2012 at 5:29 μμ

    Πω πω πω Όλγα, κάποια από αυτά που γράφεις τα σκέφτομαι κάθε μέρα. Ας μου επιτραπεί να το πω…την καφρίλα κάποιων που μεσημεριάτικα αφήνουν τα παιδιά να κάνουν φασαρία, γιατί απλά είναι παιδιά. Αυτοί οι ίδιοι που χαζεύουν ατάραχοι τα παιδιά τους να πετάνε σκουπίδια στην παιδική χαρά, να τα αφήνουν στις ταβέρνες να ενοχλούν όλο τον κόσμο, επειδή απλά είναι παιδιά…. Αυτούς που τους ενοχλούν τα αδέσποτα που κάνουν κακά στο πάρκο αλλά όχι τα ίδια τους τα παιδιά όταν τα κάνουν στα ίδια σημεία! Εκείνα όμως είναι παιδιά, τα άλλα είναι ζώα.
    Και εγώ μάνα είμαι αλλά προσπαθώ να μεγαλώνω τα παιδιά μου με τις ίδιες αρχές που με μεγαλώσαν οι γονείς μου. Με τις ώρες κοινής ησυχίας, την οικολογική συνείδηση, τους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Όχι βέβαια, δεν μεγαλώνουμε στρατιωτάκια αν βιαστούν κάποιοι να πουν, αλλά σωστούς ανθρώπους.

  14. Μαρία Σ.
    26/10/2012 at 8:08 πμ

    Κάποιος είπε ότι η αλλαγή πρέπει να έρχεται πρώτα από μέσα μας, από μας τους ίδιους, δεν γίνεται να αλλάξει κάτι στον κόσμο γύρω σου, αν δεν αλλάξει πρώτα μέσα σου… δύσκολο, αλλά μόνο έτσι θα κάνεις τη διαφορά, αλλιώς είσαι ένα με τη μάζα. Στενάχωρο κείμενο, αλλά αυτά τα κείμενα είναι που σε κάνουν να προβληματιστείς, να σκεφτείς, να κάνεις το βήμα για ν’ αλλάξεις…

    • Olga Hatzichristou
      26/10/2012 at 9:50 πμ

      Είναι ίσως στενάχωρο το κείμενο αλλά από τη στιγμή που κάποιους θα μας προβληματίσει γίνεται αυτομάτως αισιόδοξο! Δεν είναι έτσι;

  15. 25/10/2012 at 10:06 μμ

    Τι μπορώ να γράψω μετά από αυτό…Είναι τόσο αληθινό που με πόνεσε ως το μεδούλι!! Καμιά φορά δεν ξέρω σε ποιούς ανήκω σε αυτούς ή στους άλλους!Γράφεις υπέροχα.Συνέχισε…

    • Olga Hatzichristou
      25/10/2012 at 10:39 μμ

      Κατερίνα, το οτι αναρωτιέσαι σε ποιους ανήκεις είναι αρκετό για να είσαι σίγουρη για την απάντηση!
      Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, εκτιμώ ιδιαίτερα τη γνώμη και την κριτική σου – από όσο μπορώ να σε γνωρίζω παρακολουθώντας σε. Η τελευταία σου λέξη μου δίνει ώθηση. :)

  16. 25/10/2012 at 6:28 μμ

    Μπράβο κορίτσι μου!! Τέτοιες σκέψεις κάνω κι εγώ..έτσι όπως τα λες…Και δεν θα πάμε ποτέ μπροστά αν δεν καταλάβουμε επιτέλους οτι εμείς είμαστε οι “άλλοι” Και πάλι μπράβο!!

    • Olga Hatzichristou
      25/10/2012 at 6:38 μμ

      ευχαριστώ πολύ!!! χαίρομαι πολύ που επιβεβαιώνεται αυτό που είπα οτι υπάρχουν πολλοί που ξεχωρίζουν μέσα στο “θόρυβο”!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *