Archive for 2012

Η Ημέρα της Γυναίκας, ο Σοπενχάουερ και οι Ανοιχτοί Ορίζοντες.

08/03/2012
By

Πριν δύο χρόνια  πρωτοδιαβάσαμε αυτό το κείμενο της Ρίτσας Μασούρα στο blog της από την ομιλία που έδωσε για εκδήλωση για την ημέρα της Γυναίκας με τίτλο: “Γυναίκα και εργασία: Προοπτικές εξέλιξης- Ανεργία”. Η Ρίτσα Μασούρα καταξιωμένη δημοσιογράφος στην Καθημερινή χρόνια τώρα, από τις πρώτες Ελληνίδες δημοσιογράφους bloggers και με πολύ ενεργή παρουσία μέχρι σήμερα σε όλα τα social media πριν προλάβουν αυτά να γίνουν μόδα, γυναίκα και μητέρα, αποτελεί πάντα μια πηγή έμπνευσης, με γλώσσα ρεαλιστική και κοφτερή, και η πρόταση που κάνει σε αυτό της το κείμενο είναι για κάθε γυναίκα… για να αλλάξουν τα πρότυπα, για να αλλάξουμε τον τρόπο που σκέφτονται οι γυναίκες αλλά και οι άντρες σε έναν κόσμο που να μην χρειάζεται παγκόσμιες ημέρες για λίγες σκέψεις ή λίγα λουλούδια παραπάνω!

 

google doodle για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 2011

Kαλησπέρα σας

Είμαι κι εγώ μια γυναίκα σαν όλες εσάς. Σε πολύ νεαρή ηλικία, σχεδόν κοριτσόπουλο έχασα τον άνδρα μου. Σκοτώθηκε σε τροχαίο έξω από τη Στυλίδα. Κι έμεινα πίσω θυμωμένη, ερωτευμένη, φορτισμένη, απογοητευμένη, με δύο μωρά στην αγκαλιά και μύρια όσα προβλήματα γύρω μου. Μια μητέρα με αλτζχάιμερ που την φρόντισα επί δέκα χρόνια ανελλιπώς και μια γιαγιά που σήμερα στα 109 της εξακολουθώ να την φροντίζω, χωρίς να την έχω στείλει σε θλιβερά γηροκομεία. Δύσκολα χρόνια με γεύσεις πικρές στο στόμα, δίχως ίχνος χαράς. Έπρεπε να βγω στη δημοσιά, όπως έλεγε ο πατέρας μου, να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας , ότι δεν είμαι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια γυναίκα με σάρκα και οστά , μια συνηθισμένη γυναίκα που όφειλε να προστατεύσει παιδιά και γονιούς. Και φυσικά, ούτε λόγος να πέσω στο γκρεμό. Έμοιαζα με μουλάρι που όφειλα να ακροπατώ στο χείλος του γκρεμού και ν’αλαφιάζω. Ήταν πολλές οι υπόγειες διαδρομές, υπήρχαν δάκρυα τις νύχτες στο μαξιλάρι, υπήρχαν όμως και χαμόγελα το πρωί στα δυό αγόρια. Ζωή και ελπίδα μαζί, ένα κουβάρι που ακόμη και σήμερα δύσκολα το ξεμπερδεύει κάποιος,

Προχώρησα όμως, όπως προχωρήσατε και όλοι εσείς κι έγινα κοινωνική, δούλεψα και δουλεύω σκληρά, εξυψώσεις, ταπεινώσεις, χαστούκια, μπράβο…. Μια φορά, όταν διευθυντής της « Κ» ήταν ο Α.Καρκαγιάννης, κάτι είχα γράψει, μάλλον χάλι θάταν, οπότε μπήκε στην αίθουσα σύνταξης και μου είπε παρουσία των συναδέλφων μου ότι δεν έχω τομή στον εγκέφαλό μου! Εκτοτε χρειάστηκε να αποκτήσω τομή και νάμαι σήμερα μπροστά σας. Όχι για να σας πω στοιχεία από έρευνες , όχι να αναφερθώ πανεπιστημιακά βιβλία, αλλά να σας μιλήσω απ’την καρδιά μου. Δεν μου πέρασε από το μυαλό να σας αναπτύξω πολεμικές στρατηγικές που θα εκτινάξουν τη γυναίκα στην κορυφή της πυραμίδας. Να κάνει τι εκεί πάνω μονάχη ;Προτιμώ να πω να κάτι κοινότοπο, αλλά αληθινό: ΟΤΙ Η ΖΩΗ ΕΚΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ. Γι αυτό, οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις μας είναι περισσότερες από τα δικαιώματα για τα οποία δώσαμε και δίνουμε σημαντικούς αγώνες.
Ξέρετε, έχει περάσει πολύς ανθρώπινος χρόνος από την εποχή που η Ρόζα Παρκς, η μαύρη ράφτρα από το Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα αρνήθηκε να σηκωθεί από τη θέση της στο λεωφορείο και να την παραχωρήσει σ ‘ ένα λευκό, ως όφειλε. Κι έχει περάσει πολύς χρόνος από τότε που εμείς τα θηλυκά βγήκαμε από την σπηλιά και πήραμε στο κατόπι τον άνδρα, πιστεύοντας ότι μπορούμε αν όχι να τον αντικαταστήσουμε στο κοινωνικό του ρόλο, τουλάχιστον να τον ανταγωνιστούμε. Και φυσικά πέρασε καιρός από την παιγνίδι με την τυφλόμυγα. Ωραία ήταν όταν μας έκλειναν τα μάτια κι εμείς λέγαμε ψέματα ότι όλα τα βλέπουμε – τίποτα δεν βλέπαμε, απλώς είχαμε εξασκήσει τη φαντασία μας. Το ίδιο συνέβη και με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες. Άλλες εμείς από εδώ, άλλες οι γυναίκες που βλέπαμε στον καθρέφτη, πότε παραμορφωμένες, λίγο επηρμένες, λίγο πόρνες, λίγο επιστημόνισες, λίγο λαϊκές, λίγο κυριλέ…
Πάνε αυτά, ξεχάστε τα. Πάμε παρακάτω. Οι παιδικές ασθένειες μας τέλειωσαν. Σε ποιόν αρέσει η ακινησία; Είστε καλά με το νοιώθετε βολεμένες ; Το σπιτάκι σας, τον αντρούλη σας, το παιδάκια σας, τα βράδια του Σαββάτου στο Μέγαρο ή στην ταβερνούλα της γειτονιάς… Ωραία όλα αυτά και σεβαστά και ιερά. Αλλά αυτά ανήκουν στο χώρο δίπλα στο εικονοστάσι, ποια στιγμή λέτε ; Τη στιγμή που μια ατίθαση έφηβη που λέγεται ζωή κάνει πάρτι ξυπόλητη στα πλακάκια της κουζίνας και μάλιστα εν τη απουσία σας. Σας αρέσει αυτό ; Σας αρέσει η φωτογραφία σας στο κάδρο, με ένα προσποιητό μειδίαμα στα χείλη ; Ημι-ικανοποίηση ; Ημι-χαρά; Ημι-απαγοήτευση ;  Read more »

Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή

05/03/2012
By

Ένα πανέμορφο βίντεο που είδαμε πέρσι για πρώτη φορά στο Vassilis Online  και συναντήσαμε πάλι πρόσφατα στο tobebakimou, είναι ο ιδανικός τρόπος για να απαντήσουμε στο ερώτημα “Τι συμβουλές θα δίνατε στον μικρότερό σας εαυτό;”.

Το ερώτημα έθεσε αρχικά ο eriol78 μέσα από το post του και στη συνέχεια η Λυδία στο facebook είχε την ιδέα  να απαντήσουμε σε αυτό όσοι θέλουμε, ο καθένας στο προσωπικό του blog.

 

 

Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή… (ποίημα της Diana Loomans)

Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.

Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.

Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.

Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.

Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.

Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.

Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.

Θα έχτιζα πρώτα αυτο-εκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.

Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

 

Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό, από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο.

 

Δείτε το βίντεο εδώ και θα χαρούμε να διαβάσουμε και τις δικές σας σκέψεις στο ερώτημα: “Τι συμβουλές θα δίνατε στον μικρότερό σας εαυτό;”

UPDATES:

H Mamma El έγραψε post στο blog της που απαντάει κι εκείνη στο ερώτημα. Ο τίτλος; Αγάπη στο φουλ!

“…Διαβάστε βιβλία, ζωγραφίστε, χορέψτε, τραγουδήστε, πηγαίνετε βόλτες μαζί τους, ή απλά καθίστε μαζί τους. Δώστε τους να καταλάβουν ότι είστε δίπλα τους, κοντά τους, ότι θέλετε να ρουφήξετε τις στιγμές που περνάτε μαζί. Το ίδιο θα κάνουν κι εκείνα. ”

 

Την σκυτάλη παρέλαβε η μαμά Λυδία με 10 Συμβουλές Στην Μικρή Λυδία!

“...8. Μην τα παρατάς από φόβο ότι θα κάνεις λάθος μπροστά σε άλλους, γιατί όταν δεν κάνεις λάθη σημαίνει ότι δεν προσπαθείς να υπερβείς τον εαυτό σου. Είναι κρίμα να μην το κάνεις, εφόσον μπορείς…”

 

Σειρά έχει η Daeira mommy με το ΖΗΣΕ! Ζήσε με όλο σου το ‘ΕΙΝΑΙ’

“Μη φοβάσαι στη σκέψη ότι κάποτε η ζωή σου θα τελειώσει. Τρέμε, όμως, στη σκέψη πως αυτή μπορεί να μην άρχισε ποτέ// Τζον Νιούμαν
…μη χάνεις πολύτιμο χρόνο, άρχισε τη ζωή σου τώρα. Ποτέ δεν είναι αργά.”

Κι αν γύρναγε ο χρόνος πίσω;

29/02/2012
By

Πόσες φορές δεν το έχουμε σκεφτεί: “Κι αν γύρναγε ο χρόνος πίσω;” Ο eriol78 στο σημερινό post προχωράει αυτή τη σκέψη ένα βήμα παραπέρα. Επιστρέφει με τη φαντασία του στο παρελθόν και δίνει στον νεώτερο εαυτό του 10 συμβουλές που θα τον βοηθήσουν να ζήσει μια καλύτερη ζωή… 

 
Αγόρι στους ώμους του μπαμπά Δυστυχώς ο χρόνος πίσω δεν γυρνά. Πόσες φορές όμως δεν έχουμε ευχηθεί να μπορούσαμε να πάμε πίσω στον χρόνο;

Να πάμε πίσω σε αυτήν την εποχή που η άγνοιά μας ήταν η πηγή της ευτυχίας μας. Που είχαμε μπροστά μας όλο τον χρόνο να μάθουμε, να εξερευνήσουμε, να δούμε, να γευτούμε, να χαρούμε, να λυπηθούμε, να απογοητευτούμε αλλά και να ενθουσιαστούμε.

Πολλές φορές σκέφτομαι τι θα έλεγα στον μικρό μου εαυτό, αν μπορούσα να πάω πίσω στον χρόνο και να τον συμβουλέψω. Ποια θα ήταν αυτά τα 10 πράγματα που θα του έλεγα, για να μπορέσει να επωφεληθεί από τον χρόνο που έχει μπροστά του;
 

  1. Άρχισε να διαβάζεις βιβλία. Μόνο έτσι θα βελτιώσεις την ανορθογραφία σου και θα ανοίξει το μυαλό σου.
  2. Ο προγραμματισμός, δεν είναι κάτι που δεν μπορείς να μάθεις διαβάζοντας 1-2 βιβλία.
  3. Οι αλγόριθμοι είναι πολύ πιο σημαντικοί, από οποιαδήποτε γλώσσα προγραμματισμού.
  4. Όλα αυτά που σε αγχώνουν τώρα, δεν θα τα θυμάσαι σε 5-10 χρόνια.
  5. Οι φιλίες είναι πιο σημαντικές από οτιδήποτε άλλο. Προσπάθησε να τις κρατήσεις.
  6. Τα πράγματα που σου λένε οι γονείς σου τώρα, θα τα λες και εσύ σε 15 χρόνια.
  7. Ο παππούς σου δεν θα ζει για πάντα. Άρχισε να συλλέγεις αναμνήσεις μαζί του. Θα τον κρατήσουν ζωντανό πιο πολύ.

 

Διαβάστε τις 3 τελευταίες συμβουλές που δίνει ο eriol78 τον εαυτό του στο blog του,  Blogging for Nothing. Και μην ξεχάσετε να σκεφτείτε και γιατί όχι να μας γράψετε και τις δικές σας συμβουλές προς τον δικό σας εαυτό! 

Photo via Marel de Leeuwe

Iδανική διαφορά ηλικίας. Υπάρχει;

22/02/2012
By

Υπάρχει μια σειρά ερωτημάτων στην γονεϊκότητα για τα οποία μάλλον ποτέ δεν θα δοθούν ασφαλείς απαντήσεις! Η ιδανική διαφορά ηλικίας είναι ένα από αυτά και ειδικά σε μια εποχή που τα ζευγάρια πλέον βαδίζουν πολύ πιο προγραμματισμένα από παλαιότερες εποχές. Και όσοι δε, έχουμε ήδη και δεύτερο παιδί, δεχόμαστε συχνά το ερώτημα αν είναι καλή η διαφορά ηλικίας που έχουν τα παιδιά μας… Η mamma el έπιασε αυτό το θέμα προσπαθώντας να απαντήσει στον ίδιο της τον εαυτό αρχικά, και ταυτόχρονα μας μεταφέρει την προσωπική της πολύτιμη εμπειρία για τις σχέσεις των δύο αδερφών!

photo by Thomas Hawk

Αλήθεια υπάρχει άραγε ιδανική διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα αδέρφια; Ποιος ξέρει; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ίσως η καλύτερη διαφορά ηλικίας μεταξύ σε δύο αδέρφια είναι η μικρότερη. Δηλαδή ο ένας χρόνος διαφορά. Άντε βάλε δύο. Άλλοι πάλι θέλουν το πρώτο παιδάκι να έχει μεγαλώσει αρκετά, να είναι στην ηλικία των τριών ετών ώστε να είναι και κάπως πιο ανεξάρτητο. Εγώ ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς να πιστέψω. Τελικά είναι καλύτερο τα αδέρφια να έχουν μικρή ή μεγάλη διαφορά ηλικίας;

Οι κόρες μου έχουν ακριβώς 3 1/5 χρόνια διαφορά. Σαν ζευγάρι θέλαμε και δεύτερο παιδί, απλά δεν το είχαμε σκεφτεί ότι θα μπορούσε κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Κι όμως! Κάποια στιγμή μέσα στο 2005 έμαθα ότι ήμουν έγκυος. Δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβω καθώς ο κύκλος μου ήταν σταθερός κάθε μήνα-τώρα κάνει κάτι σκαμπανεβάσματα που και που-και λόγω του ότι είχα περάσει και άλλη μία εγκυμοσύνη στο παρελθόν κατάλαβα αμέσως τα πρώτα συμπτώματα. Πρήξιμο του στήθους, ζαλάδες, τάση για εμετό, ανεξήγητη κούραση και φυσικά η καθυστέρηση της περιόδου. Στην πρώτη εγκυμοσύνη το κατάλαβα στις 12 μέρες, στη δεύτερη στις 5 μέρες ήμουν σίγουρη!!!!
Όταν έφτασε η ώρα να γεννήσω το δεύτερο παιδί μου έπρεπε να αντιμετωπίσω και το πρώτο με ιδιαίτερο τρόπο. Τι εννοώ; Η Νεφέλη είναι ένα παιδί εξαιρετικά ευαίσθητο και τρέφει μεγάλη αδυναμία και λατρεία στο πρόσωπο μου. Ποιο παιδί άλλωστε δεν λατρεύει τη μητέρα του; Τις τελευταίες εβδομάδες πριν μπω στο μαιευτήριο η Νεφέλη έβγαλε μια απίστευτη ζήλια και μια τρομερή αρνητικότητα στο άκουσμα και μόνο ότι θα με αποχωριστεί για μερικές ημέρες και όταν θα επιστρέψω θα φέρω μαζί μου ένα καινούργιο παιδάκι. Σίγουρα ένιωθε ότι η ίδια θα παραγκωνιστεί και ότι ΕΓΩ δεν θα την αγαπάω πια! Αυτό είναι ένα αίσθημα που το νιώθουν όλα τα παιδιά, ειδικά τα πρωτότοκα-όποιας ηλικίας κι αν είναι (έχω ζήσει ζήλια ακόμα και παιδιού 16 χρονών όταν έμαθε ότι η μητέρα του θα γεννήσει κι άλλο παιδί-ειλικρινά σας μιλάω!!!) Όσο κι αν ανέσυρα στη μνήμη μου όλα όσα είχα κάνει στη σχολή περί ζήλιας και αρνητικότητας τίποτα δεν φαινόταν να πιάνει τόπο με τη Νεφέλη. Στο τέλος πίστεψα ότι ακόμα και την ώρα που εγώ θα ήμουν στο χειρουργείο η Νεφέλη θα είναι εκεί για να μη με χάσει! Έτσι επιστρατεύτηκε η δασκάλα της στον παιδικό σταθμό, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι βοήθησε πολύ.
Τουλάχιστον μέχρι την ημέρα που έφυγα ξημερώματα-εκείνη κοιμόταν ακόμη-για να γεννήσω. Στο σπίτι έμειναν οι γονείς μου και εγώ, κατόπιν εορτής φυσικά, έμαθα ότι όταν ξύπνησε η Νεφέλη και δεν με βρήκε σπίτι έβαλε τα κλάματα, δεν ήθελε τη γιαγιά της-που εξίσου τρέφει μεγάλη αγάπη-ούτε φυσικά να πάει στον παιδικό σταθμό (παρόλο που γέννησα δεύτερο παιδί το πρόγραμμα του πρώτου δεν άλλαξε ούτε στο δευτερόλεπτο). Ήθελε να έρθει στο νοσοκομείο για να είναι μαζί μου. Με τα πολλά την έπεισαν να πάει στον παιδικό σταθμό.
Όταν έφτασε η μέρα που θα γυρνούσα σπίτι η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά! Όλες τις μέρες-4 τον αριθμό-που ήμουν στο μαιευτήριο σκεφτόμουν το κοριτσάκι μου που με περίμενε με ανυπομονησία στο σπίτι και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξαναφήσω μόνο του ποτέ ξανά! Είχαμε αποφασίσει με τον άντρα μου να μην την φέρει στο νοσοκομείο καθώς όταν προσπάθησα να της μιλήσω στο τηλέφωνο και οι δύο αρχίσαμε να κλαίμε. Μετά έμαθα ότι για να την ηρεμήσουν είδαν και έπαθαν! Μου είχαν φέρει μια φωτογραφία της στο μαιευτήριο για να τη βλέπω. Φτάνοντας στο σπίτι και ανεβαίνοντας πάνω, εγώ κρατούσα τη Ναντίνα στην αγκαλιά μου θέλοντας να τη δείξω στην αδερφή της, να γνωριστούν, να τη χαϊδέψει, να τη φιλήσει, να την αγκαλιάσει (και εμένα μαζί). Περίμενα ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα δω τη Νεφέλη πρώτη. Έκανα λάθος! Η Νεφέλη δεν ήταν πουθενά!
Είχε κρυφτεί σε ένα υφασμάτινο σπιτάκι που είχαμε τότε και αρνιόταν να βγει έξω! Μετά από πολλές προσφωνήσεις διστακτικά φάνηκε ένα κεφαλάκι από την «πόρτα» του σπιτιού και καθώς έβγαινε ολόκληρη έξω σκέφτηκα πόσο μεγάλη μου φαινόταν μπροστά στη θέα της νεογέννητης αδερφής της. Το ίδιο διστακτικά ήρθε κοντά μου. Της έδειξα το μωρό, της έδωσα το «δωράκι» που της έφερε, έδωσα το μωρό στη μαμά μου και άνοιξα την αγκαλιά μου. Εκείνη έτρεξε μέσα της χωρίς δεύτερη σκέψη! Εκείνη τη στιγμή ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο!
Αλλά έχουμε ξεφύγει κατά πολύ από το θέμα μας ε;
Γενικά σαν παιδί η Νεφέλη δεν ζήλεψε ιδιαίτερα τη μικρή της αδερφή, τουλάχιστον όσο ήταν μωρό! Το αντίθετο θα έλεγα! Περίμενα ότι το μεγάλο θα ζηλεύει το μικρό και όχι το αντίστροφο. Κι όμως, στην δική μας περίπτωση έγινε το δεύτερο. Το τι έχει τραβήξει η Νεφέλη από τη Ναντίνα δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε! Ένα παράδειγμα θα σας γράψω…..
… η mamma el δεν έμεινε στο ένα παράδειγμα… Αναφέρει πολλά ακόμη στην ανάρτησή της, δίνει αρκετή τροφή για σκέψη και καταλήγει στο μοναδικό σίγουρο συμπέρασμα.
Ποιο;
Την απάντηση θα την βρείτε μόλις σε ένα κλικ απόσταση… στην ανάρτηση του blog της! 

Το μαγικό σχολείο κι η μαμά που πάλευε με το δράκο….

20/02/2012
By

Η Κατερίνα στο σημερινό της post, αφού πρώτα μας περιγράφει το πρώτο σχολείο του μικρού της γιου, τι το έκανε να διαφέρει και τους λόγους που το αγάπησαν όλοι στην οικογένεια, στη συνέχεια μας διηγείται μία συνάντηση στην οποία παραβρέθηκε εκεί πρόσφατα. Ένα post γεμάτο μηνύματα, από το πώς ένα σχολείο μπορεί να  παίξει καταλυτικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού, ως και πώς πρέπει να μάθουμε να αγωνιζόμαστε, να μοιραζόμαστε και να ζούμε τη ζωή στο έπακρο. 

Το μαγικό σχολείο

Το μαγικό σχολείο

Το πρώτο σχολείο του μικρού μου ήταν το Σχολείο της Φύσης… Ένα σχολείο που όλοι αγαπήσαμε! Κι όταν λέω όλοι εννοώ, όλη η οικογένεια.Γιατί το σχολείο αυτό υπήρξε εμπειρία υπέροχη για όλη την οικογένεια. Συγκεντρώσεις, μαζώξεις, συναντήσεις με ιδιαίτερους ανθρώπους, εκδρομές, βόλτες πικ νικ, πάρτι….όχι για τα παιδιά μα και για τους γονείς…και εννοώ μόνο τους γονείς.

Μα το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι δεν εκπαιδεύει μόνο τα παιδιά μας, εκπαιδεύει εμάς τους ίδιους τους γονείς των μικρών ανθρώπων, εμάς τους γονείς των αυριανών πολιτών του κόσμου.

Ένα σχολείο που σου δείχνει την ευθύνη σου!

Έτσι το έχω στο μυαλό μου εγώ αυτό το σχολείο…Δεν είναι το πανέμορφο καθαρό καταπράσινο περιβάλλον του που το κάνει ξεχωριστό, πολλά σχολεία είναι έτσι, είναι το ότι οι άνθρωποι εκεί αποφάσισαν να παιδευτούν παραπάνω για να παρέχουν πράγματα ιδέες κι αξίες. Έχουν το λαχανόκηπο τους, τα ζωάκια τους, ο Γιωργάκος ζύμωνε το ψωμάκι του έκανε κέικ κι είχε μάθει να σκάβει τις ντοματούλες στο λαχανόκηπο κι ήταν μόνο 3…

Μπαμπάδες σε τσουβαλοδρομία....

Μπαμπάδες σε τσουβαλοδρομία....

Επίσης στο σχολείο αυτό…υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο.Δεν εργάζονται μόνο κοπέλες βρεφονηπιοκόμοι ή νηπιαγωγοί αλλά και άντρες….Αγόρια με κέφι κι ενθουσιασμό και τα παιδιά τους λατρεύουν…Ο “κύριος Πάρης” ακόμη μονοπωλεί τις συζητήσεις μας με το Γιώργο.

Ήταν το πρώτο σημαντικό αντρικό πρότυπο για εκείνον έξω από τα όρια της οικογένειας του…

Ο Γιώργος φέτος πηγαίνει στο Δημόσιο νηπιαγωγείο λοιπόν, είναι μια ανάρτηση που είχα κάνει με πολύ αγωνία τον Σεπτέμβρη και μπορείτε να βρείτε εδώ.
Όμως η σχέση μας με το σχολείο αυτό και τους ανθρώπους του δεν έχει κλείσει και όποτε μου δοθεί η ευκαιρία να είμαι εκεί με ή χωρίς τον μικρό μου, το κάνω με ενθουσιασμό…. Άλλωστε είναι πάντα ευκαιρία για το Γιώργο να βρει αγαπημένους του ανθρώπους και φίλους και είναι ευκαιρία για εμένα να πάρω μια βαθιά ενισχυτική ανάσα από την γυναίκα που είναι πίσω από όλα αυτά…τη Βέτα.

Όταν λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα μου τηλεφώνησε για να με ενημερώσει για μια βραδιά συζήτησης με θέμα πολύ ιδιαίτερο…το σκέφτηκα.
Ήμουν άρρωστη, είχα πυρετό, η μύτη έτρεχε και πονούσε το κεφάλι μου. Ήταν οι κρύες εκείνες ημέρες που χιόνιζε πολύ σχεδόν κάθε βράδυ κι ο δρόμος ήταν παγωμένος…. Ήμουν και συναισθηματικά βουλιαγμένη, ήταν η μέρα που έκανα την ανάρτηση με τον κοκκινολαίμη! Δύσκολη μέρα…
Της είπα “Δεν ξέρω Βέτα είμαι κι άρρωστη…” μου είπε “όσο μένεις εκεί άπραγη, άρρωστη θα είσαι…”! Χαμόγελο!! Είναι ευλογία να έχεις στη ζωή σου ανθρώπους που σου τσιμπάνε… τον ποπό…έχω πολλούς τέτοιους φίλους στη ζωή μου…Πολύ τυχερή!!

Βραδιά συζήτησης στο σχολείο

Βραδιά συζήτησης στο σχολείο

Πήγα…
Ήταν μια πανέμορφη βραδιά στο μεγάλο δωμάτιο του παραμυθιού, με το πέτρινο τζάκι αναμμένο.

Έξω χιόνιζε και μέσα όλοι οι άνθρωποι, άνδρες γυναίκες με χρωματιστές κάλτσες κάθονταν ή ξάπλωναν πάνω στα χαλιά και στα μαξιλάρια.Ακουμπούσαν ο ένας τον άλλο με μια οικειότητα που φανέρωνε σχέση κι ασφάλεια.

Είχε ένα μικρό μπουφεδάκι με ζεστά ροφήματα και τέλεια μικρά γλυκίσματα που φέρνει ο καθένας από το σπίτι του…και που και που εμφανίζονταν από το διπλανό δωμάτιο τα πιτσιρίκια που έπαιζαν κι έτσι είχαμε ξαφνικά έναν πριγκιπάκο ή καμιά τσουπρίτσα με ροζ κορδέλες να χώνονται χοροπηδώντας σε αγκαλιές…Τέλεια εικόνα!!

Χαμόγελα αγκαλιές, και έναρξη με το τραγούδι της ZAZ που είναι κι επίσημα πια το τραγούδι του σχολείου.

Κάθε μάζωξη αρχίζει και τελειώνει με αυτό το τραγούδι…
Μπήκαμε στο θέμα…
Το θέμα ήταν ζόρικο παρ όλη την φοβερή αισιοδοξία που εξέπεμπε η όλη στάση της μαμάς που μας το διηγούνταν… Ήταν λοιπόν η ιστορία της Αγνής, μιας μαμάς που όταν ο μικρός της γιος ήταν πεντέμισι χρονών η ίδια διαγνώστηκε με καρκίνο… Ήταν μια υπέροχη συζήτηση..με κομπιάσματα, με μάτια βουρκωμένα, με κορμί σε μόνιμη ανατριχίλα…

 

…συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Kapa. Me without you… tea without biscuit! και διαβάστε πώς εξελίχθηκε η ιστορία της Αγνής αλλά και το ξεκάθαρο μήνυμα της Κατερίνας: “Στη ζωή έχει σημασία το τώρα …αυτή η μικρή μαγική στιγμή που θα τη ζήσεις ή θα την προσπεράσεις περιμένοντας μιαν άλλη καλύτερη…που ίσως να μην έρθει ποτέ!

Και για όσους δεν το ξέρουν ήδη, η Κατερίνα από τους Καpa και η Λίτσα από το “Home is where your story begins...” είναι αδερφές και ξεκινήσανε σχεδόν ταυτόχρονα το blogging και να μας γεμίζουν ε ξ α ι ρ ε τ ι κ έ ς ιδέες και εμπνεύσεις σε πολύ συχνό και σταθερό ρυθμό! Καλή συνέχεια κορίτσια!

“Ως πότε θα διαβάζω;”

17/02/2012
By

Να που μια ασήμαντη αφορμή έδωσε την δυνατότητα στην Λίτσα να κάνει μια αναδρομή στο σχολικό της παρελθόν και να θυμηθεί τα σχολεία της σε Ελλάδα αλλά και Γερμανία. Να θυμηθεί περιστατικά και διαφορετικά σχολικά συστήματα: στο διάβασμα, στην σχέση δασκάλων μαθητών, στον τρόπο διδασκαλίας… και στο τέλος της ανάρτησης ξεκινάει ένας διάλογος με μνήμες πολλές από πολλές αναγνώστριες της, που ελπίζουμε να τον ενισχύσετε ακόμη περισσότερο κάτω από την ανάρτηση της L.

 

Στο βάθος φαίνεται η κεντρική αυλή του σχολείου

Εχθές στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη ήταν καλεσμένη η Μαρίνα Ψιλούτσικου, συγγραφέας του βιβλίου “Ως πότε θα διαβάζω;”, εκδόσεις Δίοπτρα.

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά, αλλά και σε γονείς. Τι απαντάμε στα παιδιά μας όταν μας θέτουν αυτό το ερώτημα; Ποιος είναι ο σωστός τρόπος διαβάσματος τελικά;
Αυτά που έλεγε για τον τρόπο μάθησης, αλλά και διδασκαλίας, μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα.
Θυμήθηκα λοιπόν τα δικά μου μαθητικά χρόνια. Αξέχαστα!

Θυμήθηκα που ήμουν μαθήτρια, κάπου στη δεκαετία του ’80, 9 χρονών κι έφτασα 2-3 λεπτά αργότερα στην τάξη μου. Άνοιξα την πόρτα και αντίκρισα μια άδεια αίθουσα. Άρχισα να ψάχνω ρωτώντας και χτυπώντας πόρτες και τελικά τους βρήκα όλους σε άλλη τάξη, στην οποία είχαν μεταφερθεί ώστε να κάνουν πρόβες για την επικείμενη γιορτή. Τα λεπτά της αργοπορίας μου από 3 είχαν γίνει 10. Μπαίνοντας μέσα λοιπόν κι ενώ ήμουν στο κέντρο της τάξης με πλησίασε ο δάσκαλός μου και μου έδωσε μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα.
Δεν με ρώτησε καν…
Κατακόκκινη από το χτύπημα, την ντροπή και την αδικία κάθισα κάτω, έπνιξα κάθε λυγμό και σώπασα. Σώπασα για χρόνια και στους γονείς μου το είπα πολύ αργότερα. Παιδί βλέπετε…
Είναι μία δυνατή ανάμνηση.
Τον δάσκαλό μου τον θυμάμαι καλά. Τον αγαπούσα και τον θαύμαζα. Ή μήπως τον φοβόμουν;
Μας χτυπούσε πολύ. Εγώ ήμουν τυχερή για εκείνη την μοναδική σφαλιάρα. Τα αγόρια – πιο άτυχα – τα σήκωνε στον αέρα από τις φαβορίτες.
Θυμάμαι ότι ο μπαμπάς ενός συμμαθητή μου (του Γιάννη) του είχε δώσει 100 δραχμές για να φάει κάτι στο διάλειμμα. Ο Γιάννης λοιπόν επέλεξε ν’ αγοράσει 10 σοκοφρέτες (μόνο 10 δρχ η σοκοφρέτα τότε…). Για κάθε σοκοφρέτα που αγόρασε, έφαγε από τον δάσκαλό μας μία σφαλιάρα. Σύνολο: 10!! Μπροστά στα φοβισμένα μάτια όλων μας!!
Γιατί; Μα γιατί δεν πήρε φαγητό και πήρε γλυκό!
Η βέργα πάντα εκεί, στη θέση της πάνω στην έδρα, πάντα ετοιμοπόλεμη.

Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα, όχι δεν τα βάζω με το εκπαιδευτικό μας σύστημα, παρόλο που διαφωνώ σε αρκετά. Άλλωστε ήταν άλλα τα χρόνια τότε!
Με τον άνθρωπο τα βάζω, τον οποίο μάλιστα θαύμαζα πολύ. Δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ όμως, τι θα γινόταν αν το σύστημα αναλάμβανε τις ευθύνες του απέναντι στο δάσκαλό μας;
Δεν θα επεκταθώ στο δικό μας σύστημα, όχι γιατί δεν αξίζει, αλλά γιατί σας είναι ήδη γνωστό!

Θα επεκταθώ όμως σε ένα άλλο, το γερμανικό (εντάξει, ξέρω ότι είμαστε όλοι ευαίσθητοι τελευταία απέναντί τους…), το οποίο είχα την τύχη να γνωρίσω. Τότε βέβαια δεν θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό. Μου έλειπαν οι φίλοι μου, ο δάσκαλός μου, το σχολείο μου. Ήμουν ανασφαλής.
Στα 11 βρέθηκα σε μια άγνωστη χώρα, δίχως να μιλώ τη γλώσσα.
Θυμάμαι τη στιγμή που αντίκρισα το νέο σχολείο. Ένα σχολείο δίχως κάγκελα και περίφραξη. Καταπράσινο με ψηλά δέντρα.

Θυμάμαι που μου έδωσαν τα βιβλία και μου εξήγησαν ότι στην πρώτη σελίδα υπάρχει μία σφραγίδα μέσα στην οποία πρέπει να σημειώσω τ΄όνομά μου, για να το ξεχωρίζω από τα υπόλοιπα. Ότι στο τέλος της χρονιά θα πρέπει να το παραδώσω και πάλι στο σχολείο, στην κατάσταση που μου δόθηκε, ώστε να το πάρει ο επόμενος μαθητής!
Θυμάμαι επίσης που μου είπαν ότι θα γράφω μόνο με πένα, τα στυλό ήταν απαγορευτικά. Μου ήταν πραγματικά δύσκολο να συνηθίσω την πένα, αλλά τελικά τα κατάφερα!
Θυμάμαι που στην τάξη μου οι μισοί ήταν Γερμανοί και οι υπόλοιποι Σέρβοι, Κροάτες, Αλβανοί, Τούρκοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί. Η καλύτερή μου φίλη ήταν η Lori, Ιταλίδα – τι άλλο;
Θυμάμαι που όταν ο δάσκαλός μας μου είπε “η χώρα σου είναι πάρα πολύ όμορφη, Λίτσα” κόρδωσα από περηφάνια.
Θυμάμαι το διαφορετικό τρόπο με τον οποίο κάναμε μάθημα. Μάθημα στα πλαίσια μιας συζήτησης.
Θυμάμαι που είχα ελάχιστα μαθήματα για το σπίτι. Για να αφομοιώσουμε τις παραδόσεις, μας έβαζαν να κάνουμε εργασίες, τις οποίες παρουσιάζαμε στην αίθουσα.
Θυμάμαι την ώρα της γυμναστικής να το διασκεδάζω και να γίνομαι μούσκεμα στον ιδρώτα.
Θυμάμαι που κάθε δεύτερη εβδομάδα είχαμε μάθημα στο κολυμβητήριο της πόλης.
Θυμάμαι κάθε εξάμηνο μπορούσαμε να επιλέξουμε ένα συμπληρωματικό μάθημα της αρεσκείας μας. Σε καθένα από αυτά έμαθα τόσο πολλά και διαφορετικά. Στο μάθημα της μουσικής έμαθα αρμόνιο και ντραμς. Στο μάθημα κατασκευών έμαθα να κατασκευάζω φακούς, να κάνω θερμοκολλήσεις και να επεξεργάζομαι το ξύλο. Στο μάθημα μαγειρικής συνειδητοποίησα πόσο μου αρέσει η ζαχαροπλαστική. Έμαθα πως στρώνεται σωστά ένα τραπέζι. Έμαθα ότι όταν καθαρίζεις κρεμμύδι, τα μάτια δακρύζουν λιγότερο αν κρατήσεις με τα δόντια σου ένα σπίρτο (από την μεριά του ξύλου). Στο μάθημα οικοκυρικών έμαθα να γαζώνω κι έφτιαξα ένα μαξιλάρι και μία ποδιά.
Θυμάμαι πόσο διασκεδαστικό ήταν το μάθημα της Φυσικής και της Χημείας, με τα διάφορα πειράματα.
Θυμάμαι όμως και πόσο πολύ μ’ εκνεύριζε που κάθε δεύτερο Σάββατο είχαμε μάθημα. Το πρόγραμμα φορτωμένο, καθώς τα απογεύματα πήγαινα και στο ελληνικό σχολείο.
Θυμάμαι που, αν ποτέ σε χαστούκιζε καθηγητής, είχες το δικαίωμα μέσα σε τρία δευτερόλεπτα να του ανταποδώσεις το χαστούκι. Η δικαιολογία: εν βρασμώ!

Θυμάμαι λοιπόν που ένας συμμαθητής μου (ο Sven) έφαγε μία σφαλιάρα από τον δάσκαλο Φυσικής ….

… επιλέξαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο να σας οδηγήσουμε στο Blog της L. (Home is where your story begins…) και να διαβάσετε εκεί τη συνέχεια του περιστατικού αλλά και τις σκέψεις της για το Ελληνικό σχολείο, καθως και τις αποφάσεις της και φυσικά να διαβάσετε τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλια!

Είναι μια καλή αφορμή στο τέλος να σκεφτούμε πόσα από αυτά που βίωσε στο Γερμανικό Σχολείο η Λίτσα έχουν γίνει κοινός τόπος και στα σύγχρονα Ελληνικά σχολεία… αλλά και πόσα ακόμη μένουν να πραγματοποιηθούν!