Δεν είμαι πια παιδί

Ο κύκλος της ζωής… Η απώλεια των γονιών… Ένας κόμπος στο λαιμό…  Κι ένας μπαμπάς που σταμάτησε να έχει τους γονείς του στη ζωή του, μοιράζεται στο blog του τις σκέψεις του, συγκινεί και δίνει τροφή για περισσότερη σκέψη… 
 

Η πρώτη χρονιά…

Επιτέλους δε χρειάζεται πια να τηλεφωνήσω ότι έφτασα ή ότι γύρισα. Δεν υπάρχει λόγος να έχω την έννοια ν’ αφήσω έστω και για λίγα λεπτά την παρέα μου για να πάρω πάλι φέτος στο σπίτι για ευχές. Γιατί στο σπίτι που μεγάλωσα δεν υπάρχει πια κανείς.

 Δεν είμαι πια το παιδί κάποιου που μπορείτε να συναντήσετε. Να σας πεί πως ήμουνα μωρό, ποια ήταν η πρώτη μου λέξη, πότε πρωτοπερπάτησα, ποτέ έβγαλα τα πρώτα δόντια, ποτέ άρχισα να μετράω και να διαβάζω. Τη χρονιά που μόλις πέρασε, τα ματιά που παρακολουθούσαν κάθε μου βήμα, κάθε στιγμή από τότε που εμφανίστηκα στον κόσμο έκλεισαν για πάντα. Αυτοί που άκουσαν το πρώτο μου κλάμα και ήταν εκεί όταν εγώ άκουσα τα πρώτα κλάματα των δικών μου παιδιών έχουν πια σβήσει. Μαζί έσβησαν και όλες οι αναμνήσεις που κουβάλαγαν, συντηρούσαν και διηγούνταν. Ξανά και ξανά, τα ίδια περιστατικά.

Τόσα χρόνια πόσα πράγματα ήταν τόσο βαρετά, τόσο κουραστικά, τόσο ακατανόητα. Γιατί να παίρνω κάθε μέρα τηλέφωνο; Τι νόημα έχει το “έτσι για να σ’ ακούσω”; Τόσα χρόνια τι έκανες, δε μ’ άκουγες; Άσε με τώρα, έχω δουλειά. Κι εξ άλλου τι να πούμε, δε μπορούμε πια να συνεννοηθούμε. Τι να λέμε, τα ίδια και τα ίδια; Αύριο…, κάποια στιγμή…, όταν έχω χρόνο…

Τα αύριο κάποτε τελειώνουν. Σχεδόν πάντα ανύποπτα. Και μετά εκείνος κι εκείνη που ήξερες ότι πάντα ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής και πίσω από την πόρτα που άνοιγες μαθητής, φοιτητής, μετά την πρώτη δουλειά, όταν έφερες το δικό σου ταίρι, τα δικά σου παιδιά, ότι ώρα και αν γύρναγες, όποτε και αν τους χρειαζόσουν, δεν είναι πια εκεί. Και δε θα ξαναείναι ποτέ. Ποτέ!

Και τότε καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια παιδί. Όχι γιατί δε ζούνε πια οι γονείς σου, αλλά γιατί ξαφνικά έχεις να αναμετρηθείς μόνος με τον εαυτό σου. Δεν είσαι πια κανενός. Είσαι εσύ. Χωρίς τα “καταφύγια” αγάπης και συγχώρεσης που είχες συνηθίσει την ασφάλεια της ύπαρξης τους. Η στιγμή της τραγικής αυτής συνειδητοποίησης είναι ταυτόχρονα μεγαλειώδης. Ένα άλμα υπαρξιακής επίγνωσης, που όμοιο του δεν υπάρχει και μπορεί να συγκριθεί μόνο με την άλλη άκρη του κύκλου της ζωής, τη γέννηση ενός παιδιού. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να ήταν διαφορετικά;

 Ό,τι και να ήταν οι γονείς μας, καλοί, κακοί, σημαντικοί, απόντες, παρόντες, καταπιεστικοί, υποστηρικτικοί, ό,τι μα ό,τι και να ήταν, αυτό μας έχει καθορίσει. Αυτό κουβαλάμε. Εφόδιο και βαρίδι. Ανάλογα. Και νομίζω τότε μόνο και άσχετα με το τι έχεις διαβάσει, τι πιστεύεις και τι έχεις κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή, συλλαμβάνεις σε όλο του το εύρος τον καθοριστικό ρόλο που έχεις να παίξεις στη ζωή των δικών σου παιδιών.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog Από την Γωνία και μάθετε ποια είναι η ευχή του Κωνσταντίνου, που όπως γράφει δεν έχει πια την ευκαιρία να γίνει καλύτερο παιδί, αλλά έχει την ευκαιρία – όπως όλοι μας  – να γίνει καλύτερος γονιός και καλύτερος άνθρωπος.  

Photo by Nikky Stephen 

3 comments for “Δεν είμαι πια παιδί

  1. 06/01/2013 at 2:56 πμ

    λογια ειλικρινα, αληθεινα, “απαλα” και “κοφτερα”, με αγγιξαν απο την πρωτη τους λεξη εως τη τελευταια….η καρδια μου μουδιασε, το βλεμμα μου θολωσε, και τυψεις και νοσταλγια και αγαπη!
    πολυ αγαπη!
    ειναι ακομα στη ζωή μα ειμαι μακρια τους…
    ξερω οτι γνωριζουν ποσο τους αγαπω… και ναι αυτο θελω να ξερει και το παιδι μου….οτι οχι μονο το αγαπω και θα το στηριζω..,αλλα οπου και αν βρεθει θα ξερω οτι με αγαπαει…
    ετσι απλα…!

  2. Όλγα Χατζηχρίστου
    04/01/2013 at 11:29 μμ

    πολύ ρεαλιστικό και συγχρόνως γεμάτο συναίσθημα … ας κάνουμε και ας πούμε αυτά που θέλουν να ακούσουν οι αγαπημένοι μας … όταν χάνουμε κάποιους από αυτούς, τότε αναρωτιόμαστε αν ήξεραν πόσο τους αγαπούσαμε … ας σιγουρευτούμε λοιπόν τώρα για κάποιους, πριν να είναι αργά …

  3. 04/01/2013 at 12:43 μμ

    Υπέροχη ανάρτηση! Με έκανε να βουρκώσω…

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *