Τα μποτάκια

Οι αναμνήσεις των παιδικών και εφηβικών μας χρόνων, μας συντροφεύουν για πάντα. Ο Δημήτρης γράφει τόσο περιγραφικά για μία από τις δικές του, που μας κάνει να νοσταλγούμε και τις δικές μας…  

botakia

 

Πρέπει να ήμουν 14-15 χρονών, τότε που ο πατέρας μου, γυρίζοντας από τη δουλειά, μου έφερε ένα ζευγάρι μποτάκια.

Ο πατέρας μου δεν ήταν ο τύπος που ψώνιζε ρούχα. Αυτή τη δουλειά την έκανε η μάνα μου, για όλη την οικογένεια. Έτσι λοιπόν, με εξέπληξε η κίνησή του. Τα κοίταζα παραξενεμένος, για ώρα, πριν του πω : “Ευχαριστώ ΄μπα”. (‘μπα τον έλεγα).

Ήταν μαύρα με στρογγυλές μύτες, σόλες, τακούνι και φερμουάρ στο πλάι. Καρεκλάδικα, τα λέγαμε. Τα φορούσες στη Ντίσκο και έκανες φιγούρες και στροφές πάνω στο τακούνι, με μουσική συνοδεία Bee Gees.

Από μέσα, ήταν ντυμένα με ψεύτικη γούνα και ήταν τα πιο ζεστά παπούτσια που έχω φορέσει ποτέ. Αυτό το θυμήθηκα χτες.

Χτες που μπήκα σε ένα μαγαζί και, χωρίς πραγματικά να τα χρειάζομαι, αγόρασα ένα ζευγάρι μαύρα μποτάκια, με φερμουάρ στο πλάι και τακούνι για στριφογυρίσματα, στη Ντίσκο που δεν υπάρχει πια.

Μα, πάνω απ΄ όλα, με ψεύτικη γούνα μέσα.

Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να τα δοκιμάσω. Μόλις όμως τα φόρεσα… 

Διαβάστε τη συνέχεια στο blog ……d i m i s c o n …..

1 comment for “Τα μποτάκια

  1. Όλγα Χατζηχρίστου
    18/01/2013 at 3:22 μμ

    πολύ τρυφερό

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *