Τι θέλω να θυμάμαι

Άραγε τι αναμνήσεις θα έχουν κάποτε τα παιδιά μας από εμάς ως γονείς; Το post που έγραψε η Δέσποινα για τη μητέρα της η οποία έφυγε πριν από ένα χρόνο, είναι η καλύτερη υπενθύμιση ότι οι απλές καθημερινές στιγμές που ζούμε με τα παιδιά μας, μπορεί να είναι αυτές που θα θυμούνται όταν εμείς θα έχουμε φύγει.   

ti-thelo-na-thimamaiΤο κειμενο αυτο το γραφω ενα χρονο απο την στιγμη που εφυγε η μητερα μου.  Παντα μου ελεγαν οτι ειναι δυσκολο να χασεις ενα γονιο αλλα οταν χασεις την μητερα ειναι πολυ δυσκολοτερο.  Και σημερα ξερω οτι εχουν δικιο.  Το λεω αυτο με σιγουρια και με την γνωση του πως ειναι να χανεις ενα γονιο.  Τον μπαμπα που τον λατρευα τον εχασα ξαφνικα στα 24 μου.  Το σοκ ηταν μεγαλο, αλλα το ξεπερασαμε γρηγορα, τουλαχιστο εμεις τα παιδια.  Η μαμα δεν το ξεπερασε ποτε.   Ηταν τοσο αγαπημενοι οι δυο τους κι αυτο φαινοταν τοσο απο τα διακριτικα πιτσι πιτσι μεταξυ τους και απο τα ματια τους.

Η ζωη συνεχιστηκε και η μαμα ηταν παντα η εννοια μας και η σκεψη μας. Ειχαμε ηδη φυγει απο το σπιτι κι εγω και η Τινα.  Η μαμα οσο ηταν νεα (και ηταν πολυ νεα για τα σημερινα δεδομενα, μολις 52 χρονων) κυκλοφορουσε, εκανε ταξιδια, ξεχνιοταν.  Παντα ομως ελεγε οτι ” οταν κλεινει η πορτα του σπιτιου μου ειμαι μονη μου με τον εαυτο μου.”  . Ηταν τοσο ανεξαρτητη και τοσο πεισματαρα (με την εννοια του οτι εκανε οτι ηθελε και δεν ακουγε κανενα)  ωστε πραγματικα δεν ειχε νοημα να προσπαθησουμε καν να την πεισουμε για κατι.  Καποια στιγμη φανηκε οτι υπηρχαν σημεια καταθλιψης.  Η καταθλιψη τα τελευταια χρονια συνδιαστηκε με μια εξελισσομενη ανοια που σε αυτους που γνωριζουν το βλεπουν αμεσως στα ματια της σε προσφατες φωτογραφιες.  Δεν εχει νοημα τωρα να καθομαι να αναλυω καταστασεις.  Η μαμα εζησε οπως ηθελε για πολλα πολλα χρονια και αγαπηθηκε.   Τις ραγδαιες τελευταιες εξελιξεις δεν θελω να τις θυμαμαι γιατι δεν ηταν ευχαριστες.

Να τι θελω να θυμαμαι:

Τοτε που μου εραψε την στολη της κολομπινας, μου στολισε τα μαλλια με  ροζ τουλινα φουντακια και με αφησε να βαλω και.. κραγιον!

Τοτε που καθομασταν διπλα διπλα σε ενα βραχακι στην Αλονησο κι εγω σκεφτομουν τι ομορφη μαμα που εχω!

Τοτε που ειχα μαθει απ’ εξω ενα ποιηματακι και οι θειες μου με παροτρυναν να το απαγγειλω μπροστα σε ΟΛΟΥΣ κι εκεινη εσκυβε και μου ελεγε στο αυτι: ” Ασημακη κανε τουμπα”

Τοτε που ξεχασε να βαλει βαρος πανω απο το καπακι της κατσαρολας με τα σαλιγκαρια και την επομενη τα μαζευαμε απο το ταβανι.

Τοτε που ερχοταν στην πορτα του δωματιου μας οταν ειμασταν μικρουλες τα βραδια και ελεγε.  Τελειωνετε πια με αυτο το παρλιακο την Μπικα! Η Μπικα ηταν ενα προιον της φαντασιας μας με την Τινα γυρω απο το οποιο πλαθαμε ιστοριες και αλλα φανταστικα προσωπα.

Οταν στο τρολεϋ σηκωνοταν εκεινη να δωσει την θεση της σε ηλικιωμενους, ποτε δεν ελεγε σηκω παιδι μου.  Ετσι μαθαινουν τα μαιμουδια τροπους.

Οταν μαζι δυσανασχετουσαμε στημενες στην μοδιστρα για προβα για να στεκεται ωραια το μαντω!

Οταν της ειπα οτι θα παω σινεμα με αγορι στα 14 και αφου με προετρεψε να βαλω κατι ομορφο ειπε ” Εχω εμπιστοσυνη στην κριση σου ” . Τοσο απλα.

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog άσπρο ⇒ 

1 comment for “Τι θέλω να θυμάμαι

  1. 13/02/2013 at 2:21 μμ

    Πολύ με συγκίνησε το κείμενό σου! Ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας αυτή την ιστορία μαζί με όλες τις ωραίες αναμνήσεις με την μητέρα σου!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *