Κάτι για την επιστροφή …πίσω στην Ελλάδα!

Η Μαρία Σουλτάνα Ερινη είναι μία από τις πολλές Ελληνίδες μαμάδες που πήρανε την απόφαση μαζί με τις οικογένειές τους να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια. Εδώ και λίγο καιρό πολλές μαμάδες του εξωτερικού, βρεθήκανε πιο κοντά και άμεσα μέσα από ένα group στο facebook, που κάνει μέλη του αυστηρά μόνο όσες μαμάδες ζούν στο εξωτερικό. Και συζητάνε τις εμπειρίες τους, μοιράζονται συμβουλές σε κοινά προβλήματα, βρίσκει στήριγμα η μία από την άλλη. Αλλά κάνουν και πρωτότυπες διαδικτυακές δράσεις, έτσι λίγο πιο δημιουργικές, όπως βιντεάκια με φωτογραφίες τους, που μοιράζονται συναισθήματα ή την εικόνα που βλέπουν έξω από το παράθυρό τους.

Μέσα στον Μάρτιο δημιουργήσανε και το blog τους, τις Ελληνικές Οικογένειες Εξωτερικού, όπου εκεί μπορεί να βρείτε όλες τις Ελληνίδες μαμάδες bloggers του εξωτερικού αλλά και άλλες μη bloggers μαμάδες του group να μοιράζονται κείμενά, σκέψεις και προβληματισμούς τους. Εκεί βρήκαμε και ένα πολύ όμορφο προσωπικό κείμενο της Μαρίας, για την απόφαση που πήρανε να ζήσουν στην Αφρική με τον ανδρα της και το παιδί της και την μέχρι τώρα εμπειρία της εκεί. Το κείμενο αυτό μοιραστήκαμε στην σελίδα μας στο facebook. H Μαρία μας ευχαρίστησε και μας έστειλε για δημοσίευση ακόμη ένα κείμενο που έχει γράψει. Μια ιστορία του γιου της από το σχολείο του που καταλήγει σε μια μοναδική ομολογία νοσταλγίας και αγάπης για την Ελλάδα! Αυτό το κείμενο δημοσιεύουμε ολόκληρο εδώ σήμερα:

ellada

illustration by Charis Tsevis

 

Όταν πήγα να πάρω τον Αντώνη σήμερα απο το σχολείο ούτε που μπορούσα να φανταστώ τι θα άκουγα!

Η δασκάλα του ξεκαρδισμένη στα γέλια με πήρε στην τάξη να μου αφηγηθεί το προξενιό που προσπάθησε να κανει ο Αντώνης…
Μία βοηθός καθόταν και πρόσεχε τα πιτσιρίκια… Πάει λοιπόν ο Αντώνης και της λέει “κυρία Μπέτυ, ο κηπουρός σας θέλει!“. Γυρνάει λοιπόν η γυναίκα και ψάχνει με τα μάτια της τον κηπουρο να τον δει. Διακρίνει λοιπόν την φιγούρα του πολυ πολυ μακριά. “Μα τι να με θέλει εμένα ο κηπουρός;;;;; ουτε καν τον ξερω!” Και όπως ήταν φυσικο αγνοεί τον Αντώνη… Ο Αντώνης βλέποντας οτι τον αγνοεί η τύπισσα…Πάει στον κηπουρό! “Η κυρία Μπέτυ σας θέλει…!“. Ψάχνει ο κηπουρός να δει ποια είναι αυτή η Μπέτυ που τον θέλει μια και δεν την ξέρει…Και φυσικά ΑΓΝΟΕΙ τον Αντώνη…. Αποφασισμένος ο Αντώνης ΞΑΝΑΠΑΕΙ στην κυρία Μπέτυ “Ο κηπουρός σας θέλει!Ελάτε!“. Οι άλλες δασκάλες που είδαν το όλο σκηνικό, την έπεισαν να παει με την δικαιολογία “Πήγαινε να δεις τι σε θέλει, μπορει ο Αντώνης να έχει δίκιο!“. Τρέχει λοιπόν μπροστά ο Αντώνης, πίσω η Μπέτυ…. Πλησιάζουν λοιπόν ο ένας τον άλλο, Μπετυ και κηπουρός και πετάει ο Αντώνης την θεική ατάκα “Ok! Now talk!!!!“. Έχω πέσει κάτω απο τα γέλια! Οι δασκάλες με το που με βλέπουν με πλησιάζουν να μου πουν τι μαγικό έκανε πάλι ο Αντώνης σήμερα…Και εγω τους λέω με ύφος “Θέλετε γκόμενο, αρραβωνιαστικό , άντρα;;;; Φωνάξτε τον Αντώνη! Δεν θα σας πάρουμε και προμήθεια!“. Σημειωτέον! Η κυρία Μπέτυ είναι χήρα………

Σήμερα είχαμε ενημέρωση γονεων στο σχολείο. Ήμουν στην ώρα μου! Αγγλίδα! 2,30 το μεσημέρι και εγω λες και περίμενα τα αποτελέσματα των πανελλάδικών. Καθίσαμε λοιπόν και τα είπαμε… Ο Αντώνης ξέρει ήδη να μετράει αλλά βαριέται πολύ γρήγορα. Εκεί που διαβάζουμε παραμύθια, σέρνεται σιγά σιγά προς την πόρτα και ξαφνικά έχει ήδη βγει έξω… Αφού λοιπόν σχολιάσαμε τις επιδόσεις του Αντώνη, μου λεει η συμπαθέστατη δασκάλα του Αντώνη “μέσα Απριλίου, δεν θυμάμαι ακριβώς την ώρα, θα πρέπει να έρθει ο Αντώνης με ρούχα που να συνδέονται με την Ελλάδα και να μας φέρεται και εσείς αν είναι εύκολο ένα ελληνικό φαγητό…” Αφού λοιπόν μιλάμε σχετικά με αυτό, με ευχαριστεί για τον χρόνο μου και φεύγω…
Πως να ντύσω τον Αντώνη…. Που να βρω άσπρο χιτώνα ….Που να σου εξηγήσω οτι η Ελλάδα δεν κλείνεται μέσα σε ένα ρούχο;

Που να βρω στιβάνια; Που να βρω μαντήλι; Που να σου εξηγήσω οτι αυτή την στιγμή η Ελλάδα είναι τυλιγμένη με τα κουρέλια της και μια κρυώνει και μια ιδρώνει… Που να σου εξηγήσω πως τα καλοκαίρια βάζουμε ένα μαγιο και στον ώμο μια πετσέτα ; Πως να σου εξηγήσω πως τον χειμώνα αράζουμε με μία κουβέρτα μπροστά σε ενα τζάκι με ένα κρασί και παρέα;

Πως να ντύσω Έλληνα τον παιδί μου όταν το παιδί μου είναι Έλληνας χωρίς υφάσματα και περιτυλίγματα… Θα ήθελα να μπορώ του βάλω ένα λευκό παντελόνι, με μία γαλανή ζώνη και ένα κατάλευκο πουκάμισο. Να θυμίζει θάλασσα. Την θάλασσα που πήγαινα μαζί με τον μπαμπά μου τα καλοκαίρια κάθε Σαββατοκύριακο…

Να ντύσω τον Αντώνη λοιπόν με κάτι Ελληνικό… Ντύνεται μωρέ η ψυχή; Ντύνεται μωρε το ραγιάδικο; Που έχει μάθει στη γύμνια και στην ξεγνοιασιά; Πως να σε ντύσω γιε μου που δεν έχω βράκα και στιβάνι, Κρητικός είσαι παιδί μου και Ροδίτης. Νησιώτης… Πως ντύνεται η ψυχή στον Νοτιά…Κάτι θα βρω να σου βάλω παληκάρι μου… Κάτι που να μοιάζει με ήλιο
Και κάτι να μαγειρέψω. Κάτι που η γεύση του να έχει κάτι πικρό, γλυκό και αλμυρό. Κάτι που να ευωδιάζει Ελλάδα… Να σου φέρω λίγο δύοσμο; Λίγο μαιντανό; Λίγο γλυκό του κουταλιού; Πως μωρέ μία γεύση να σου δώσει να καταλάβεις τι σημαίνει Κυριακάτικο τραπέζι στη γιαγιά;

Πως να καταλάβεις τι γεύση έχει ο αχινός μαζί με μία τζούρα ούζο; Πως μωρέ να βρω παξιμάδι, να σου κάνω ένα ντάκο με μπολικη ρίγανη και φέτα;

Αυτές οι Κυριακές πάλι μετά απο μπάνιο, που το αλάτι έχει φάει το δέρμα σου και σταματάς σε ενα παραθαλάσσιο ταβερνάκι …. Παραγγέλνεις καλαμαράκι και χταπόδι και ένα καραφάκι… Πως να σου φέρω όλα αυτά τα “χρώματα κι’αρώματα”;

Αυτό είναι η Ελλάδα. Χρώμα και άρωμα.

Να φέρω έναν ελληνικό καφέ να τα πούμε καλύτερα; Να σου πω για τον θυμό μου που με έδιωξαν αυτοί που έπρεπε να φύγουν. Να σου πω για όσα χρωστάω σε αυτούς που έκλεψαν απο το παιδί μου τις αναμνήσεις του με τη γιαγιά. Τι να μαγειρέψω…. Χωράει μωρέ η Ελλάδα σε μία γεύση, σ’ένα τσουκάλι; Η Ελλάδα είναι ολόκληρη ένα οικογενειακό τραπέζι γεμάτο συγγενείς και φίλους. Γεμάτο αγάπη και γέλια. Και η μαμά να πηγαινοέρχεται και να φέρνει όλο και περισσότερα. Και ο μπαμπάς να μαλώνει είτε για το ποδοσφαιρο είτε για την πολιτκή…Και τα παιδιά να τρέχουν πάνω κάτω…Και η γιαγιά παραπέρα με το βελονάκι της…

Τι να μαγειρέψω;Να σου κάνω κουλούρια; Πλησιάζει Πάσχα στην Ελλάδα. Σε μία Ελλάδα που σταυρώνεται κάθε μέρα και η ανάσταση αργεί.
Κάτι θα βρω να μαγειρέψω… Κάτι θα βρω να βάλω στον Αντώνη… Κάτι μπλε και κάτι αλμυρο… Κάτι άσπρο και κάτι γλυκό… Θα τυλίξω την ψυχή μου με γαλάζιο μετάξι, θα βάλω στον Αντώνη ένα λευκό χαμόγελο και θα μαγειρέψουμε μαζί!

Κάτι για να έχουμε για την επιστροφή….πίσω στην Ελλάδα!

 

Αν δεν σου λείψει η χώρα σου, ίσως να μην αντιληφθείς ποτέ το πόσο πολύ μπορεί να την αγαπάς. Σε ευχαριστούμε Μαρία για αυτή την κατάθεση ψυχής.

Οι Ελληνίδες μαμάδες του εξωτερικού έχουν πολλά ακόμη αξιόλογα κείμενα να μοιραστούν μαζί σας. Παρακολουθήστε τις και στηρίξτε τις στο δικό τους blog!

Όσες μαμάδες ή όσοι μπαμπάδες, θέλετε να μοιραστείτε ένα δικό σας κείμενο με τους αναγνώστες μας, στείλτε μας mail στο mamadesmpampades@gmail.com

5 comments for “Κάτι για την επιστροφή …πίσω στην Ελλάδα!

  1. vasileia
    10/06/2014 at 1:24 μμ

    poso dikio exete!!!!
    kaneis den mporei na to katalavei an den to exei zisei
    efûga ki ego APO tin ellada Kai exo taktopoiithei polu kala stin elvetia
    alla akoma anarotiemai “aksizei o kopos” ;;;;;;;;
    einai tosa pou exoun anektimiti aksia, pou kanenas misthos den mporei na ta kalupsei !

  2. Anthipi Inglessi
    05/04/2013 at 4:22 μμ

    poli omorfo…. na eiste kala. sygkinitha….

  3. οδυσσεας
    03/04/2013 at 3:08 μμ

    καιρο ειχα να συγκινηθω απο ενα κειμενο σε τετοιο βαθμο….
    καλα τα γραφετε αλλα δυστυχως αυτοι που αποφασιζουν δεν εχουν τετοιες ευαισθησιες

  4. 28/03/2013 at 10:28 μμ

    Πολύ με συγκίνησε το κείμενο! Μπράβο σας που το μοιραστήκατε και μάθαμε για ένα ακόμη υπέροχο μπλογκ!

  5. 28/03/2013 at 10:14 μμ

    Μύρισε Ελλάδα κι ας είσαι τόσο μακριά! Αυτό βγαίνει από την ψυχή!
    kathy by anthomeli

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *