Σίγουρα δεν είμαι η μόνη

Κάθε μέρα ελπίζω ότι θα γίνει καλύτερη, κάθε βράδυ νιώθω τον χρόνο να περνάει χωρίς να τον εκμεταλλεύομαι Περνάνε οι μέρες παθητικά. Θέλω να αποκτήσω νόημα, να σηκώνομαι από το κρεβάτι με ένα σκοπό και όχι απλά για να διανύσω μια ακόμα μέρα σαν όλες τις άλλες, να δημιουργήσω, να χαρώ απλά πράγματα, να μη με καταπίνει άλλο η μιζέρια μου. Πολλές φορές ρίχνω τις ευθύνες στο ότι είμαι σε μια ξένη χώρα που δε ξέρω τη γλώσσα, χωρίς φίλους και γνωστούς, χωρίς συγγενείς, χωρίς ήλιο και θάλασσα και μπαλκόνι. Είμαι και αντικοινωνικό πλάσμα Τόσο καιρό εδώ και ακόμα να αποκτήσω ανθρώπινη επαφή πέρα των κοριτσιών μου και του άντρα μου.

2089469951_3c769fbe6cΠάμε στη παιδική χαρά και βλέπω πηγαδάκια με μαμάδες και γιαγιάδες και εγώ απέναντι σε ένα παγκάκι σαν εξόριστη να παρατηρώ τη ξεγνοιασιά τους και τη Χριστίνα που κοιμάται στο καρότσι. Η Ελισάβετ παραπέρα έχει πιάσει μια θέση πάνω στη τσουλήθρα και κοιτάζει τα παιδάκια που παίζουν παραδίπλα με περιέργεια για αρκετή ώρα πριν αρχίσει το παιχνίδι. Κάθε μέρα οι ίδιοι άνθρωποι έχω μάθει τα ωράρια τους, τα ονόματα των παιδιών τους, τις συμπεριφορές τους και όμως δεν έχουμε μιλήσει ποτέ.

Άλλες φορές σκέφτομαι πως φταίει η κλεισούρα και η συνεχής συναναστροφή με ανήλικα, που δεν έχω χρόνο με τον εαυτό μου και η δουλειά μου που μέχρι πρότινος μου έδινε κινητήρια δύναμη μεταμορφώνεται πολλές φορές σε αγγαρεία αφού πρέπει να την κάνω κατά τη διάρκεια της νύχτας που το σπίτι έχει ηρεμήσει και να ξυπνάω κουρασμένη παρακαλώντας να έχω μια ήρεμη μέρα χωρίς πολλά δράματα. Πόσο μου λείπουν οι γιαγιάδες κάτι τέτοιες στιγμές.

Κατά βάθος όμως φοβάμαι ότι τίποτα από όλα αυτά δε φταίει για τη κατάντια περισσότερο από το ξερό μου το κεφάλι. Διαβάζω blogs, forums και βλέπω κάτι σούπερ μαμάδες που τα προλαβαίνουν όλα και τους μένει και χρόνος να γράψουν γιαυτό. Μα πως τα καταφέρνουν; Πραγματικά ζηλεύω και ντρέπομαι ώρες ώρες που παραπονιέμαι, που στερεύει η ενέργεια μου τόσο εύκολα ενώ άλλες εκεί έξω ζουν τα ίδια με μένα χωρίς να το βάζουν κάτω.

Κάθε άνοιξη που ανοίγει ο καιρός και αλλάζει λίγο η διάθεση μου υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα γίνω πιο δραστήρια, θα κάνω όλα τα πράγματα που έχω κατά νου και που τα βάζω στην άκρη τόσο καιρό με τη δικαιολογία ότι δεν έχω χρόνο. Και πράγματι τα καταφέρνω γίνομαι για λίγο και γω σούπερ μαμά μέχρι να μπει πάλι ο χειμώνας και να με ρουφήξει μέσα στη παγωνιά του. Ίσως φταίει και ο χειμώνας! Θα το βάλω και αυτό στη λίστα με τα άλλοθι μου.

Τώρα εσύ που με διαβάζεις μπορεί να έχεις θυμώσει και να σκέφτεσαι ότι ζω μέσα στη μιζέρια ενώ θα έπρεπε να χαίρομαι την οικογένεια μου και να μην αναλώνομαι σε μικρότητες ή μπορεί να έχεις ταυτιστεί και να βλέπεις ένα κομμάτι από τον εαυτό σου μέσα σε τούτο το κείμενο και η αλήθεια είναι ότι και εγώ μόνο ένα κομμάτι του εαυτού μου βάζω σε αυτές τις γραμμές γιατί όλο το υπόλοιπο είναι ευτυχισμένο, χαίρεται τη ζωή και όσους αγαπά. Δε θα στερούσα ποτέ στα παιδιά μου τη μαμά που τους αξίζει. Όμως αυτή τη φορά ήθελα να δώσω διέξοδο σε αυτή μου τη πλευρά. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

 

H Βάγια ζει τα τελευταία 2 χρόνια στο Βελιγράδι με τον άντρα της και τις δύο τους κόρες, Ελισάβετ 3,5 χρονών και Χριστίνα 9 μηνών. Είναι web designer και εργάζεται από το σπίτι. Ευχαριστούμε Βάγια, που μοιράστηκες αυτό το όμορφο κείμενό σου μαζί μας! 

 photo by Ken Chan 

 

6 comments for “Σίγουρα δεν είμαι η μόνη

  1. σμαραγδα
    02/05/2013 at 9:35 πμ

    Γεια σου Βαγια…ποσο σε νιωθω…ειμαι κι εγω στην ιδια ακριβως θεση με σενα και φανταζομαι με τοσες αλλες κοπελες..
    Ειμαστε κι εμεις εδω και 2 χρονια Γερμανια και ηρθα με νεογεννητα μωρακια και πολλες ευθυνες στο μυαλο μου και στην πλατη μου!!Δεν μπορουσα να ευχαριστηθω ΤΙΠΟΤΑ….ακριβως οπως τα εγραψες παραπανω ετσι κι εγω.
    Τωρα ειμαι λιγο καλυτερα αν και δεν ξερω ακομη τη γλωσσα κι αυτο μου ειναι δυσκολο πολυ…αλλα θα γινει κι αυτο ..
    Εχω μαθει…ή καλυτερα προσπαθω να μαθω να κραταω οπως λετε τις καλες στιγμες αυτες που θα φυγουν και θα τις αναζητουμε!!!..προσπαθω…

  2. ευη
    01/05/2013 at 10:48 μμ

    Αγαπητη Βαγια ειμαι η Ευη και μενω Βελιγραδι…προσπαθουμε να μαζεψουμε τους ελληνες της Σερβιας σε μια σελιδα…αν σε ενδιαφερει εχουμε γκρουπ στο facebook ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΣΕΡΒΙΑ ..

  3. Βάγια
    01/05/2013 at 9:38 μμ

    Σίγουρα δεν είμαι η μόνη, σίγουρα δεν είσαι η μόνη, σίγουρα δεν είμαστε μόνες μας!
    Καλό Πάσχα!

  4. 01/05/2013 at 8:30 μμ

    Αγαπητή Βάγια.
    Όχι απλά δεν είσαι η μόνη, αλλά είσαι μια από όλες μας. Στις μικρές ηλικίες τα παιδιά θέλουν την αμέριστη προσοχή μας, και να σου πω για να παρηγορηθείς, υπήρχαν μήνες μαι μήνες, που σκεφτόμουν αν θα ξαναέρθει στιγμή που θα προχωράω μέσα στο σπίτι χωρίς να είμαι συνέχεια σκυφτή για να μαζεύω κάτι..Τα χρόνια όμως περνούν γρήγορα, πολύ γρήγορα, και για πότε τα δικά μου ήταν σαν τα δικά σου και για πότε έφυγαν…ούτε το κατάλαβα.
    Είναι σιγουρο μια μεγάλη παρηγοριά να γράφεις και να έρχεσασι σε επαφή με μαμάδες που περνούν τα ίδια, ίσως και είναι και μια μικρή παρηγοριά και ένας λόγος από μια μαμά που τα πέρασε και τα ξαναθυμάται μέσα από σας.
    ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

  5. 01/05/2013 at 12:46 μμ

    Πριν φτιάξω το blog, αναρωτιόμουν ακριβώς το ίδιο: πως τα καταφέρνουν αυτές οι μαμάδες κι εγώ είμαι συνεχώς στο τρέξιμο, γεμάτη άγχος; Μετά τη δημιουργία του blog, κατάλαβα ότι επιλέγουμε να μοιραζόμαστε τα ευχάριστα και τα πολύχρωμα. Αυτά που θα φτιάξουν, τόσο τη δική μας διάθεση αλλά και των αναγνωστών μας.
    Κακές ημέρες υπάρχουν πάντα και δεν είναι καθόλου κακό να τις ζήσουμε, ώσπου ν’ αντιληφθούμε ότι όλα όσα μας κάνουν ευτυχισμένους βρίσκονται δίπλα μας, μπροστά μας! Εμένα τουλάχιστον, αυτή η διαπίστωση πάντα με επαναφέρει…
    Καλό Πάσχα Βάγια, εύχομαι να περάσετε όμορφα!

    • Βάγια
      01/05/2013 at 9:36 μμ

      έχεις τόσο δίκιο. πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι η απάντηση είναι συνήθως μπροστά μας!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *