Να κοιτάμε… όχι μόνο να βλέπουμε.

Πόσες φορές δεν έχει τύχει σε όλους μας, να πιεζόμαστε και να πνιγόμαστε σε μία κουταλιά νερό και να μεγαλοποιούμε τις καταστάσεις;  Και ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Ένα τέτοιο περιστατικό περιγράφει σήμερα η Όλγα από το Vanilla for Bliss και μας βοηθάει να μάθουμε να κοιτάμε, όχι απλά να βλέπουμε…  

 

flower

Όλα λίγο πολύ άνω κάτω χθες …

… και προσωπικά η έλλειψη τάξης, οργάνωσης και προγραμματισμού με αποδιοργανώνει. Μου φέρνει αναστάτωση και εκνευρισμό (τι πρωτότυπο). Το “ξεσήκωμα” είναι για μένα κάτι σαν “οπτική φασαρία”. Όχι ότι θέλω ανά πάσα στιγμή να ξέρω τι θα κάνω μετά από λίγο, αλλά ακόμη κι αν ξέρω ότι οι επόμενες ώρες θα κυλήσουν ελεύθερα και χωρίς κάτι συγκεκριμένο, θα σερνόμαστε δηλαδή, ακόμη κι αυτό είναι για μένα κάτι σαν προγραμματισμός. Προβλέψιμο. Και ασφαλές.

Xθες ξεσηκώσαμε το δωμάτιο του Βασίλη.
Και όπως πάντα, αυτές οι δουλειές όσο μικρές και γρήγορες φαίνονται, ακόμη και όταν έχεις εμπειρία, τόσο μεγάλες και χρονοβόρες αποδεικνύεται τελικά ότι είναι. Ένα φρεσκαρισματάκι, σιγά το πράγμα. Το “φρεσκαρισματάκι” έγινε αλλαγή χρώματος  και η αλλαγή χρώματος μέγα ξεσήκωμα και ριζική αλλαγή. Μπελάς και χαλάλι του συγχρόνως. Ένα δωμάτιο με τα έπιπλα τραβηγμένα στη μέση, ένας Βασίλης μέσα έξω και πάνω κάτω, κι ένα γραφείο γεμάτο με τα υπόλοιπα πράγματα κι εμένα στη μέση να προσπαθώ να δουλέψω … τα μάτια μου στον υπολογιστή, το μυαλό μου κάπου ανάμεσα σε όλα. Τα αυτιά μου βομβαρδισμένα από φωνές, ερωτήσεις, παιχνίδια, σχόλια, ομιλίες, για τα πάντα … εκνευρισμός. Ησυχία πουθενά, ο χρόνος να περνά, λίγο η καθυστέρηση, λίγο η ανακατωσούρα, λίγο η πίεση, λίγο ότι δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, λίγο νεύρα. Ψέμματα! Πολλά νεύρα.

Με συνοπτικές διαδικασίες το απόγευμα ο Β. προωθήθηκε στους παππούδες για το διήμερο. Γύρισα κουρασμένη. Πολύ. Κι ας μην είχα πιάσει το πινέλο ούτε για πλάκα. Η ησυχία που παρακαλούσα να έχω όλη μέρα, ήταν τώρα “εδώ”.  Από αυτή τη μικρή απόσταση, από το πριν ως το μετά, όλα φαίνονται τόσο διαφορετικά, οι αντιδράσεις μου – ομολογώ – τόσο υπερβολικές, η φασαρία, η ατέλειωτη ενέργεια και ο … σαματάς τόσο “σιγά το πράγμα, πια”.

Ετοίμασα κάτι να φάμε.
Ο Χάρης γύρισε από τη βραδινή βόλτα με την Κλειώ και μου είπε: “Παραδίπλα έχουν κηδεία. Μια γυναίκα 57 χρονών… νέα … ” Συνέχισα να ανακατεύω την κατσαρόλα αφηρημένη, πάνω από τον ατμό του τραχανά που έβραζε και ξαφνικά μούδιασα. Ποια ήταν; ούτε που την ξέραμε. Σίγουρα όμως θα την είχαμε δει. Γειτονιά. Έπιασα το μυαλό μου να προσπαθεί να την ταυτίσει με κάποια γνωστή, στην ίδια περίπου ηλικία, ούτε ξέρω γιατί, για να προσδιορίσει μάλλον το μέγεθος της συμφοράς. Δεν βρήκε κάποια. Ούτε και είχε σημασία βέβαια. Είχε άραγε παιδιά; κάποιο παιδί της κλαίει τώρα; απαρηγόρητο; πονάνε οι δικοί της … ήταν ατύχημα, αρρώστια, το περίμεναν; είχαν μαλώσει μαζί της μόλις χθες; πνίγονταν τώρα από τύψεις; ικέτευαν άραγε να ανταλλάξουν τις ώρες κάποιου καυγά και να ερχόταν εκείνη πάλι πίσω; τους φαίνονταν άραγε ανούσιες οι στιγμές που μπορεί μαζί της ή και εξαιτίας της να είπαν “δεν αντέχω άλλο πια”; Τα πράγματά της τι θα γίνονταν; Εκείνη είχε κάποιο πρόγραμμα άραγε για σήμερα; για αύριο; κάποιο μισοτελειωμένο βιβλίο είναι στο κομοδίνο της; μια συνταγή στην κουζίνα; είχε Δημήτρηδες να ευχηθεί τέτοια μέρα; ή μήπως τίποτα από αυτά; μήπως έσβησε σταδιακά; Μακάβριο; μελό; … αληθινό όμως. Και δίπλα. Μόλις δυο – τρεις πολυκατοικίες πιο εκεί …

 

Συνεχίστε την ανάγνωση στο blog  Vanilla for Bliss

Photo by Reinhold Stansich

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *