Εκεί που το κορμί γεννάει

H Άννα μας έστειλε ένα mail όπου μας πρότεινε να δημοσιεύσουμε την δική της ιστορία τοκετού. Ανώνυμα. Διαβάζοντας το κείμενό της, διαπιστώνουμε ότι δεν είναι ακόμη μια προσωπική ιστορία τοκετού. Είναι σκέψεις που έχουν ωριμάσει καιρό μετά την στιγμή του τοκετού. Σκέψεις για την ανθρώπινη φύση, την γέννα, την μητρότητα, τον Θεό και τον άνθρωπο. Ερωτήματα καταιγιστικά και δύσκολα να βρούν απάντηση. Ένα κείμενο που όσο το ξαναδιαβάζεις, σε βάζει και σένα σε ένα αντίστοιχο ρυθμό σκέψεων και ερωτήματων για τόσα θέματα. Και την ευχαριστούμε την Άννα γιατί πάντα είναι όμορφο το ταξίδι του νου όταν ψάχνει να βρει απαντήσεις και ας μην έχει έρθει ακόμη η ώρα τους για να τις βρούμε!

 

Oliver's Birth

Έχοντας δύο παιδιά προσχολικής ηλικίας, υπάρχουν φορές που ο νους μου ταξιδεύει στην παράλογη φύση των πόνων της γέννας. Για πολύ καιρό δεν είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι για να φέρεις στον κόσμο μια ζωή πρέπει να φτάσεις σχεδόν να αισθανθείς το ‘τέλος’ της δικής σου, μέσα από ένα πρωτόγνωρο μείγμα απόλυτου πόνου, φόβου και απόγνωσης.

Δεν είναι όλες οι εμπειρίες των ωδίνων ίδιες για όλες τις γυναίκες και φυσικά μιλάω αυστηρά για μένα. Γιατί πρέπει να βιώσεις και να θυμάσαι τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής σου σαν την πιο οριακή και επώδυνη; Θυμάμαι, όταν τέλειωσε ο πρώτος μου φυσιολογικός τοκετός- χωρίς επισκληρίδιο, λόγω κάποιας εμπλοκής- ο γιατρός μου προσπάθησε να κάνει χιούμορ λέγοντας «ήταν σαν ένας έντονος πονόδοντος, έτσι δεν είναι;». Νομίζω το φονικό μου βλέμμα τον έκανε να το ξανασκεφτεί… Μα πότε κατάλαβε άντρας από ωδίνες;

Επομένως, είναι ο Θεός σαδιστής; Είναι ο τρόπος της Φύσης να δείξει ότι έχει το πάνω χέρι;  Να μας προετοιμάσει για το δύσκολο έργο της μητρότητας; Να μας θυμίσει ότι πια δεν παίζεις με τις κούκλες σου αλλά ήρθε η ώρα να γίνεις αληθινή μάνα; Ή μήπως, ζήτημα απλής απονομής δικαιοσύνης για την ικανοποίηση που άντλησες κατά τη στιγμή της σύλληψης; Και, στ’ αλήθεια, από πότε η φύση εκδικείται;

Πρέπει να παραδεχτώ ότι όλοι οι άχρηστοι για μένα και ανόητοι (άνευ νοήματος) πόνοι της πρώτης μου γέννας όπως τους αντιλαμβανόμουν εκείνη τη στιγμή και για καιρό μετά, μου έκλεψαν τη συγκλονιστική χαρά  που περίμενα να νιώσω όταν θα έβλεπα την κόρη μου για πρώτη φορά ζωντανή, περιορίζοντάς την σε ανακούφιση. Όχι απλώς ανακούφιση. Την πιο απόλυτη και ωμή ανακούφιση που έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου. Φυσικά, που άκουσα το κλάμα της και όλα έδειχναν να πήγαν καλά και κυρίως, φυσικά, που ο εφιάλτης των ωδινών –και όχι του τοκετού, κρατάει άλλωστε ελάχιστα- είχε πάρει τέλος. Η κόλαση ήτανε πίσω μου.

Κοιτάζοντας πίσω, τις μέρες που ακολούθησαν, πιστεύω εκ των υστέρων ότι υπέφερα από μετατραυματικό σοκ, καθώς αισθάνθηκα όλη αυτή την εμπειρία σαν ένα δυνατό τραύμα το οποίο με έκανε εξαιρετικά ευάλωτη και έτοιμη να τα μπήξω ακόμα και με τραγούδι του Ρουβά, για να μην αναφερθώ σε διαφημίσεις με χαρούμενα πρωινά στο σπίτι. Επιλόχειος κατάθλιψη, τρελαμένες ορμόνες, πρωτόγνωρες εμπειρίες δύσκολο να ‘χωνευτούν’ μονομιάς, ευαίσθητος χαρακτήρας; Λίγο από όλα, μάλλον.

Κι αν όλο αυτό ακούγεται θλιμμένο, τι κι αν είναι; Δεν με σταμάτησε πάντως από το να αποκτήσω και δεύτερο παιδί– με καισαρική αυτή τη φορά, για ιατρικούς λόγους. Στην πραγματικότητα δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο, ούτε καν παράγοντας στη λίστα των υπέρ και κατά για την απόκτηση δεύτερου παιδιού. Ήταν απλώς άσχετο. Μια παράλληλη πραγματικότητα.

Για να είμαι ειλικρινής, αν δεν είχα ζήσει την εμπειρία ενός φυσιολογικού και φυσικού τοκετού –χωρίς επισκληρίδιο- θα ζήλευα όλες εκείνες τις μαμάδες που μιλούν τόσο γλαφυρά και αυθεντικά για τις δικές τους εμπειρίες φυσιολογικού τοκετού, πόσο συνειδητά και απόλυτα αισθάνονται το σώμα τους να δίνει την απόλυτη μάχη, να χρησιμοποιείται ακέραιο, να είναι εκατό τοις εκατό εκεί, διανοητικά, σωματικά και συναισθηματικά για να βιώσουν την απόλυτη, τόσο-ανθρώπινη-που-φαντάζει-παραπάνω-από-ανθρώπινη, μαγική στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας: τη γέννα

Δεν είναι ότι το μετανιώνω που το έζησα απλώς πρέπει να μοιραστώ μαζί σας ότι όλος αυτός ο ρομαντισμός ‘νιώθεται’ μόνο αν προσθέσεις απόσταση από το αληθινό γεγονός. Όπως περίπου στο λογοπαίγνιο για την κωμωδία, ότι είναι τραγωδία συν χρόνος. Μόνο που εδώ μιλάμε για το θαύμα της ζωής.

Ο άντρας μου ήταν συνεχώς δίπλα μου κατά τη διάρκεια των συσπάσεων, νιώθοντας ‘άχρηστος’. Σίγουρα η συμβολή του ήταν σημαντική στο συναισθηματικό κομμάτι αλλά καθώς ο πόνος είχε νεκρώσει συναισθήματα, δεν ξέρω πραγματικά πώς μπορούσε να βοηθήσει. Βέβαια, το ότι δεν τον άφηνα να βγει λεπτό από το δωμάτιο, αποδεικνύει το αντίθετο. Μέθοδοι ανώδυνου τοκετού, αναπνοές, κτλ όχι απλώς δεν δούλευαν αλλά έδειχναν και αστείες εκείνη τη στιγμή. Και πάντα η αίσθηση που υπογράμμιζε όλες τις στιγμές: ότι κάποιος σε τιμωρεί.

Ίσως ο τρόπος αυτός που αισθάνθηκα την εμπειρία του φυσιολογικού τοκετού να είναι το τίμημα που πλήρωσα επειδή ανατράφηκα σε έναν pain-free, παυσίπονο πολιτισμό που προσπαθεί μανιωδώς να σκοτώσει τον πόνο από το σώμα μας, το μυαλό μας, τις καρδιές μας. Δεν είναι άλλωστε αυτό και το μέτρο της ευτυχίας; Ο βαθμός της ελαχιστοποίησης του πόνου; Ίσως όλες αυτές οι προσπάθειες να είναι απλώς τόσο αφύσικες, απάνθρωπες και μη ρεαλιστικές.

Στο δωμάτιο του μαιευτηρίου που μοιραζόμουν με άλλες φρέσκιες μαμάδες, δεν κατάφερα να μην νιώσω ζήλεια για μια μαμά που είχε μόλις γεννήσει το τέταρτο παιδί της και κοινός παρανομαστής όλων των τοκετών της ήταν η έλλειψη πόνου. Όπως χαμογελώντας μου είχε πει «γένναγα και δεν το καταλάβαινα ότι γεννάω». Την κοίταγα με δέος. Που δεν ταλαιπωρήθηκε. Που δεν ένιωσε την απελπισία του πόνου. Που επικεντρώθηκε στο μωρό και όχι στην τραυματική εμπειρία της. Όσο περνάει όμως ο καιρός καταλαβαίνω. Νιώθω δέος για την υπέρτατη αυτή πράξη και κατάφαση της ζωής που είναι η γέννα, όσο επώδυνη κι αν είναι, επειδή είναι επώδυνη. Γιατί τα θαύματα  έχουν κόστος. Κι αυτός είναι ο τρόπος του σώματος να συμμετέχει στο θαύμα.  Η απόλυτη τελετή μύησης στον κόσμο της μητρότητας. Γιατί γέννησα και το κατάλαβα. Και, γιατί μετά από αυτό ένιωσα έτοιμη για όλα.

Το κοριτσάκι που λυγίζει μεταμορφώθηκε στη μαμά που αντέχει.

Είναι τελικά ο πόνος λογικός; Είναι ανθρώπινος, τόσο ανθρώπινος; Νομίζω τόσο ανθρώπινος όσο μπορεί να αντέξει κανείς. Και, ναι, με τον καιρό έχω φτάσει να συμφιλιωθώ με τις ενοχές μου. Γιατί είμαι άνθρωπος.

photo by jughead_jones

2 comments for “Εκεί που το κορμί γεννάει

  1. olga
    09/12/2014 at 1:56 μμ

    πόσο πολύ ζηλεύω αυτούς τους πόνους.. αυτό το σημείο που το κορμί γεννάει.. αυτόματα .. μόνο .. που κα΄νει την μαμα να χάνει λίγο από την δική της ζωή για αν δώσει ζωή.. πόσο ζηλεύω…
    γέννησα πριν 6 μηνες… για την ακρίβεια χειρουργήθηκα.5μέρες στο μαιευτήριο.. παρέα με νέες μαμάδες που είχαν το βλέμμα της ικανοποίησης… ταλαιπωρήθηκα αλλά τα κατάφερα…γέννησα.. έτσι έλεγαν τα μάτια τους.. τα δικά μου όμως μονο αυτό δεν έλεγαν.. έκλαιγα για την απώλεια της γέννας, έκλαιγα για την βία που δέχτηκε το απιδί μου.. έκλαιγα για την αποτυχία.. .
    πόσο πλήρης νιώθει μια μαμά μετά από όλο αυτόν τον πόνο.. “το κοριτσάκι που λυγίζει μεταμορφώθηκε στη μαμά που αντέχει” ένα στάδιο μεταμόρφωσης είναι η γέννα.. κι οταν γίνεται τόσο επεμβατικα΄? τι συμβαίνει τότε? πώς ξέρεις τι είναι η γέννα ? πώς μπορείς να πονέσεις για κάποιον άλλον όταν δεν έχεις πονέσει ούτε για το ίδιο σου το παιδί?

    • olga
      09/12/2014 at 1:57 μμ

      *παιδί εννοώ κι όχι απίδι!!

Γράψτε απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *